Sen benim ilkokul arkadaşım olsaydın; seni ilk gördüğümde saçını çekerdim.
Böylece beni unutamayacağını düşünürdüm.
Sen benim sıra arkadaşım olsaydın; sana sadece edebiyat dersinde kopya verirdim.
Böylece sana olan aşkımı olduğu gibi kağıdına geçirirdin.
Yan komşum olsaydın her gün annene geliyormuş gibi yaparak seni görmeye gelirdim.
Çünkü mesele seni görmekse, annem evde yok, söylenebilecek en güzel yalan olur.
Sen bizim mahalledeki bakkalın kızı olsaydın; her gün o bakkalın önünde otururdum.
Çünkü kız çocukları babalarına düşkün olur. İlla ki gelirdin; görürdüm.
Senin en iyi arkadaşını tanımış olsaydım; onun en iyi arkadaşı olurdum.
O zaman beraber gittiğiniz yerlere gelip, gözlerine bakabilme şansım olurdu.
Seni lisede tanımış olsaydım; senin sınıfına geçiş yapabilmek için müdürün karısını kızını etkilerdim.
Çünkü kadınlar aşkta daha anlayışlıdır. Beni anlarlar. Seninle olabilmem için müdürü ikna ederler diye düşünürdüm.
Mesela mahalleden arkadaş olmuş olsaydık; yakan top oynarken ortada hep ben olurdum.
Çünkü ben sana yanmayı seviyorum.
Abinin arkadaşı olsaydım; adamı rakı masasına oturtur, içer içer hiçbir şey söyleyemezdim.
Annen annemi tanısaydı her gün anneni bize çağırsın diye annemi ikna ederdim.
Çünkü annen beni severse çok kolay görüşebilirdik.
Bütün bunları yapardım. Çünkü herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, herhangi bir şekilde karşılaşmış olsaydık, ben yine seni severdim.
Nerede ve nasıl olursa olsun; seni ilk gördüğüm an aşık olacağımı biliyorum.
Biliyorum. Çünkü sen benim ruh eşimsin.
Yerler, zamanlar, mekanlar, olaylar ya da nasıl olduğu bunun önünde diz çöker.
Seni o kadar çok seviyorum ki, olur da günün birinde seni başkası da severse, seni sevdiğini bile düşünemeyeceksin.
Düşünürsen bana da yazıklar olsun. Çünkü bu aşkın hakkını vermemişim demektir.
Söyleyeceklerim bu kadar.
