Μπορεί και να περιμένετε ιστορίες γεμάτες έρωτα, αναμνήσεις γεμάτες αγάπη, ποίηση και αμοιβαίο συναίσθημα… Η αλήθεια όμως είναι πως στις δικές μου ιστορίες αγάπης δεν υπήρχε ούτε έρωτας, ούτε αμοιβαίο συναίσθημα, ούτε ποίηση…εγώ μετέτρεπα τους άλλους σε ποίηση, εκείνοι δεν έμπαιναν καν στον κόπο να μου αφιερώσουν την παραμικρή τους συλλαβή.
Ήμουν εκείνη που τους νοιάζονταν, που δένονταν μαζί τους, που τους μιλούσε με τη χαρά μικρού παιδιού, που μοιράζονταν κομμάτια του εαυτού της μαζί τους μήπως και εκ παραδρομής τύχει και καταλάβουν…
Ήμουν εκείνη που τους περίμενε, όσο κι αν αργούσαν, κι ας μην εμφανίζονταν ποτέ τελικά…
Ήμουν εκείνη που όταν δεν εμφανίζονταν τους δικαιολογούσε λέγοντας πως κάτι θα τους έτυχε, πως δεν ήταν η μέρα τους σήμερα, πως αύριο θα ναι καλύτερα…
Ήμουν εκείνη που ακόμα κι όταν ένιωθε πως εκείνοι απομακρύνονταν προσπαθούσε να τους κρατήσει ακόμα κι αν μάτωναν τα χέρια της στην προσπάθεια…
Ήμουν εκείνη που πίστευε πως θα βρουν χρόνο για'μενα, πως δεν μπορεί θα τους έχει κολλήσει το ρολοι, κι ας μην μου έδιναν δευτερόλεπτο από τον χρόνο τους.
Ήμουν εκείνη που πίστευε τις λέξεις τους γιατί είχε ανάγκη να της πιστέψει…
Ήμουν εκείνη που όταν με θυμούνταν μετά από καιρό έλεγα δεν μπορεί κάτι νιώθουν και επιστρέφουν, κι ας είχαν εκείνοι ξεμείνει…
Ήμουν εκείνη που πίστευε στην καλή τους πλευρά κι ας μου είχαν δείξει τη χειρότερή τους.
Ήμουν εκείνη που τους αγαπούσε, τους ενθάρρυνε και που τους προετοίμασε τελικά για μια άλλη αγκαλιά. Ήταν εκείνοι που με τσαλάκωσαν, με λύγισαν και στο τέλος με έσπασαν…
Ήμουν εκείνη και δεν υπάρχει τίποτα ποιητικό σε αυτό.
janainaart
origamiaround
germansingergirl
2087
blakekathryn
jacobvanloon
jbbartram-illu
