Als je gevraagd word om in te vallen in een dames team zeg je natuurlijk geen nee. Dan kom je erachter dat je 10k moet lopen. Ik begon te twijfelen of ik dit nog wel onder het uur zou kunnen lopen omdat mijn shape verre van goed voelt de laatste tijd. Maar potver, deze tijd had ik niet verwacht! Ik had voor dit event nog nooit iets gelopen in estafette vorm dus had geen idee of het wel goed gaan met het overpakken van het lint. Maar toen ik hem overnam kon ik los en het eerste wat ik dacht; niet te snel, niet te snel..... Maar al snel was het: fuck it die atletiekbaan loopt zo vreselijk lekker!!! Daarna ging ik de baan af en liep het best saaie parcours via een fietspad door een gelukkig iets wat beboste omgeving richting het keerpunt van 5/10km. Er leek geen einde aan te komen en ik dacht ik ben te snel gestart en ga het uur niet redden. Maar na 25 minuten passeerde ik de startboog voor de tweede ronden en ik had weer vertrouwen. Op het moment dat ik dacht niet meer verder te kunnen vroeg ik hardop aan mezelf: waar heb ik nu last van? Voeten?nee, benen? Nee, verder ergens pijn?nee. Nou niet zeiken en doorlopen want je denkt alleen dat je moe bent. En kom op Mark het is maar 10k, je hebt voor hetere vuren gestaan!! Uiteindelijk kwam ik weer bij het leer punt van de 5/10km en nu wist ik dat het nog maar een klein stukje was tot de finish dus ik moest dit tempo vast houden, en dat lukte! Ik kwam over de finish in 53:40 😎 en was zo bere trots! En ik moet bekennen, liep voor het eerst in een geleend RMD shirt, maar wat een motivatie krijg je als je onderweg aangemoedigd en begroet wordt door alle mede RMD'rs echt top! (at Rotterdam, Netherlands)