Ano ba ang tambay? Yun ba yung walang trabaho? Yung magdamag nasa kanto? Yung lasinggero na kapitbahay niyo? Kung tingnan ng iba ay walang kwenta at mukhang adik. Lagi umaasa sa magulang, salot sa lipunan, at walang patutunguhan. Pero kahit ano pa man ang kahulugan at panghuhusga, minsan din naman akong naging tambay. Hindi ko ito kinakahiya, bagkos pinagmamalaki ko pa. Marami kasi akong mga masasayang sandali, mga natutunan, at paalala na lahat tayo ay may pagkakataon na magbago at umunlad ng paunti-unti.
Natapos na ang kontrata ko bilang tambay. Humigit kumulang isang taon din ang aking naging paglalakbay sa likod bahay. Isang taong halos paulit-ulit at walang kasawa-sawa ang aking mga ginagawa sa araw-araw. Gigising ng tanghali, kakain, maliligo, tatambay magdamag, mag-iinom kung may pera, at uuwi ng madaling araw na may sermon na sasalubong. Dahil dun, napilit ko ang aking sarili na maghanap ng trabaho. Pero ngayon na may trabaho na ako, bigla kong naisip na nakakamis din pala maging tambay.
Marami ang nag bago simula noong nagkatrabaho na ako. Hindi na kasi unlimited ang oras ng pagtulog, at kailangan ko din na labanan ang paghila sa akin ng higaan sa tuwing gigising sa umaga. Ganun din sa pagtulog, nahirapan ako ng husto sa bagay na ito. Kadalasan kasing maabutan ako ng pagtilaok ng mga manok bago ako makaramdam ng antok. Hindi ko narin madalas nakakasama ang mga barkada ko. Napalitan na sila ng mga katrabaho ko na hindi ko masabayan sa trip. Halos ako lang kasi ang lalaki. May lalaki man, tagilid pa. May mga usapan kasi sila na hindi ako makaugnay, may hirit naman ako na hindi nila naintindihan, nasayang lang ang punchline ko. Pero ganun pa man unti-unti ko nang natututunan ang pakisamahan at umugnay sa kanila. Isa lang ang ikinatuwa ko sa kanila, ito ay ang nakasalamuha ako ng ibat-ibang personalidad at uri ng tao.
Naalala ko yung mga sandali na nagpapalipas lang ako ng oras. Tipong may hinihintay, pero wala naman talaga. Nagsasayang lang pala ako ng oras. Nakakalumbay din kasi maging tambay kung ikaw lang mag-isa. Kaya ang ginagawa ko ay naghahanap ako ng karamay. Iniisa-isa kong sinusundo ang ang kapwa kong tambay sa kanilang mga tahanan. Hindi ko man sila minsan mahagilap lahat, kahit papaano ay may karamay ako. Magkakasama na naming pag-iisipan kung ano ang magandang susunod na gagawin. Minsan pumunpunta nalang kami sa mundo ng mahijuaga. Kung saan ang oras ay mabagal at ang mga tao ay masasaya. Dahil meron tayong tinawag na balanse, ang panandaliang saya ay mapapalitan pagkaantok, pagkalanta, at pagkagutom.
May bagay ang ayaw ko noong tambay pa ako. Isa dito ay yung mga taong huhusgahan ka dahil isa kang tambay at wala kang trabaho. Tipong iisipin agad nila na adik ka, walang kwenta, at tatamad-tamad, pero hindi naman nila alam ang tunay na kwento. Sila yung mga tsismosa kong kapitbahay. Tsimisan ng tsimisan, mga inggiterang walang kasawa-sawang manira ng ibang tao. Pero halos wala naman silang pinagkaiba sa isang tambay, madalas din kasi silang nakatambay sa tindahan at sa kalsada, nangingialam pa sa buhay ng iba.
Mahirap lang nung tambay pa ako ay lagi akong may problema sa pera. Di naman dahil sa utang at hindi rin naman ako nangungutang. Ito ay dahil wala lagi akong pera, hindi naman kasi kami mayaman. Kahit mismong pang-yosi ay wala ako, mapipilitan pa akong manghingi sa magulang ko, tipong limang piso lang may sumbat pa. Hindi naman ako makapalag, totoo naman kasi mga sinasabi nila. Kaya nambuburaot nalang ako sa mga kaibigan ko pasamantagal. Pero dahil sa may trabaho ako at kumikita ng pera, sagot ko na sila. Ganyan naman ang magkakaibigan dapat laging nagbibigayan.
Hindi ko alam kung paano tatapusin yung kwento. Kaya mag iiwan nalang ako ng paalala at payo. Masarap din maging tambay, wag lang gawing panghabangbuhay.
pixelskylines
snowghoul
gracieabrams