Merve @mavikafali - Tumblr Blog

Posts

Allahım bileklerimi ver bana, o herşeyde anlam arayıp hevesle uzanan ellerimi. Gözlerimi istiyorum geri, karanlığı değil aydınlık yanı gören gözlerimi. Kalbimdeki zifti erit dök kafamdan aşağı, katılaşsın beynim, sök al kalbimdeki kin dolu bataklığı. Yıldızları görsün parlasın gözlerim, perdeleri açık dalsın uykuya, bedenim savrulsun rüzgarla unutsun ayaklarımı, bozulsun dik duruşu, savrulsun özgür olsun, hafiflesin kuş gibi unutsun ayaklarımı. Bükülsün dizlerim, düşsün omuzlarım yitirsin dikliğini bedenim, kuş gibi özgür olsun. Kuş gibi özgür olsun, ciğerlerinde hissetsin rüzgarı ferahlasın, ciğerlerimde essin soğuk rüzgar sadece. Tüm kokuları koklasın şişsin bırakmasın nefesi hiç, saklasın. Tütsün sürekli burnumda, dudaklarım kıvrılır belki. Ürpermesin gece olunca tüylerim, dalayım karanlığa kayayım yıldızlarla, bir söneyim bir yanayım, koşturayım sağa sola ama kalmasın dizlerim omuzlarım dik bükülsün bedenim, dalgalanayım ama büyümeyeyim yıkmayayayım, bir söneyim bir yanayım. Sanki soyulmuş gibi tüm derim çarpsamda çarpsalarda hissetmiyorum..

Biliyordun, bu senin suçun. Kalbini açtığında koca bir deniz olacaktı yağmurlarla başlayan sevgin, buna sen izin verdin. Seni görmelerine, sana dalmalarına, seni keşfetmelerine izin verdin. O kilidi açtın ve koca sevgi kuyunu gösterdin onlara.

Hiç olmaktan mı korkuyoruz yoksa varolmaktan mı? Varolurmuydum bir insan bedeninde tümüyle? Soldurur muyum çiçeklerimi yine yoksa koca bir orman mı yaratırım seninle? Kırılır mı büyüler ya da aldatıcı mı güzellikler? İliklerime kadar hissediyorum mutluluğu ve iliklerime kadar korkuyorum mutluluktan. Hayaller hayalken şüphesiz güzeldir ama onlarla yüzyüze gelene kadar.

İçinizde öldürüp gömdüğünüz çocukların suçlusu değil kimse. Vazgeçtiğiniz hayallerin, umutlanmadığınız yarınların, güzellerikleri göremeyen gözlerinizin suçlusu değil kimse. Hayatın amaçını çözememenizin, varoluş sebebinizi bulamayışınızın suçlusu değil kimse. Güzel suratlarınıza gülümseme konduracak ufak sebepler bulamamanızın, kafanızı göğe kaldırıp bir nefes alamadığınız için huzursuz olmanızın suçlusu değil kimse.

Aradığım şey sevgimi bilmiyorum, kazım koyuncunun dediği gibi “bir boşluk ki nasıl insanla dolsun”. Bomboş yatağımda kıvrılıp kendime sarılmak istiyorum öyle bir his. Yanağımdan yavaşça akan bi damla var, sebebini bilmiyorum yaşaran gözlerimin ama o yaşla ruhum sıyrılıp gidiyor gibi bedenimden. Kazıp derinleri gülen çocuğu çıkarmak istiyorum sadece sonra yorulup tavanı izliyorum karanlıkta saatlerce.

Hangi dağın başına kaçsan peşinden gelecekler sanki, bir gelecek bir gidecekler. En unutulmuş günlerde kendilerini hatırlatacak ve uğranılmamış mezarlıklardan hortlayacaklar. Dokunmadığın hayatlarını sırtlayacak ve kapının önüne yığacaklar. Yollarına engel, kapılarına kilit olacaklar. Kırlarda koşsan yeşilliklerini solduracak, rüzgarını dindirecekler. Perdelerini açsan güneşini söndürecekler. Karanlığa sokulsan yıldızlarını kaydıracaklar. Bir nefes alsan göğü dumana çevirecekler.

Selam her başarısız sayfamda açtığım günlüğüm, sen hep incinmiş dudaklarımı gördün ve kursağımda kalan o kelimeler oldun. Engeller aştım, mucizelerle karşılaştım, güçlendim doğruldum. Sana gelmediğim süreçte ben hep güçlüydüm. Hayallerimin yansımalarını gördüm, yanıldım. Yine sana başvurdum. Sana gelmeden önce savruldum, rüzgar oldum. Seni tozlu bir rafa kaldırdım, hafifledim. Ben yine sana ihanet ettim, mutluluktan korktum ama o mutluluğa aldandım. Ben yine seni bir kenara koydum ve ateş oldum, yandım, kavruldum. Sen yine surata vurulan bir soğuk suyla çıkılan camdasın. Sen dönüp dolaştığım, kaybolup geldiğim o noktasın.

Ellerinle açtın kapılarını ve bu senin suçun, göğsündeki yuvayı emanet etmeden önce bilmeliydin incinebileceğini.

Düştüm kalktım ve patlattım tüm lambalarımı o karanlıkta bir bataklığa adım attım bataklıkta olduğumu bile bile debelendim durdum senelerce gömüldükçe gömülmelisin dedim balçığa bulanmalı ve bir daha asla arınmamalısın ta ki aydınlığı istediğimi fark edene kadar ta ki benim buna hakkım var diyebilene kadar sonra tüm gücümle çıktım oradan öyle bir güçtürki o kendimi alkışladım arındım tüm balçığımdan ve öyle bir arınıştırki o bulanıp yaşadığım o balçık bir daha tenime bile değmesin istedim saygısızlık bildim bir bataklığa sığınmayı saygısızlık bildim düşmüş omuzlarımı ve kalkmayan başımı düştüm kalktım battım ve çıktım düşen omuzlarımı toparladım ve budur benim en aydınlık çağım peki sen sen aydınlıkta mı yoksa karanlıkta mıydın?

Kapalı bir kutuda kalmalı ve yutmalıyım anahtarımı.

Bir sabah güneş karşıdaki tepenin ardından doğsun yine, kuşlar cıvıldasın, rüzgar essin yeşilliğin kokusu dolsun odama, ciğerlerimde son sigaram değil o yeşillik dolu olsun, kulaklarımla son duyduklarım kuşların cıvıltısı olsun, ölü bulsunlar beni yatağımda, içimde dolu olan yaşam hevesim, dünyaya olan sevgim, mutluluğum aksın benden rüzgarla ve dolansın insanlığın üstünde, etrafa yayılsın. Ölü bulsunlar beni yatağımda ve sabahın serinliği tenimde olsun, tenime son dokunan tek şey olsun rüzgar, gözümü son kamaştıran şey olsun güneşin ilk ışıkları, heveslerim, umutlarım, tebessümlerim saçılsın toz gibi konsun insanların saçlarına, gözler görsün ve yürekler açılsın.

Ardına kadar açık kapılarımı mühürleyip kapatmıştı, bencildi ve korkmamıştı. Panjurları bile kapatıp benliğimin aydınlıkla dinen canavarını bir evde benimle karanlığa mahkum bırakmıştı ve arkasını dönüp o evden uzun yollar boyunca uzaklaşmıştı. Canavar ve ben avazımız çıktığı kadar bağırdık birbirimize, bazen kendimizi bazen de birbirimizi suçladık ve o kadar yüksektiki o çığlıkların acı katsayısı, yıllar boyu annem benimle bir duvarın ötesinden ağlamıştı. Birbirimizi yemekte, kabullenmekte intihara sebep olurdu, bizde pencerelerden sızan ufak aydınlıklarla doyurduk karnımızı, ne birbirimize gülmek istedik ne de can yakmak. O evin içerisine duvarlardan engeller koya koya iki ev kurduk, ben ve içimdeki canavar kapı komşusu olduk. Ben o olmadan güçsüz kaldım, masumdum ve bu evde kitli kalmamızın sebebini kendi suçum sandım. Acılar kılıç kalkan kuşanıp bana saldırdıkça ben yıprandım ve yetmedi bende her gün ayna karşısında kendime saldırdım. Canavarsa ona saldırdıklarında acıları ve nefreti yuttu hep bu sayede dahada büyüdü. Bu savaşların sonunda ben eksilmiş canavarsa katlanmıştı. Canavar büyüdüğü ben de yıprandığım için artık o sızan ufak aydınlıklar doyurmadı karnımızı, bizi dinç tutmaya yetemedi. Bizde yaşamanın yollarını ararken karanlıktan nasıl beslenebileceğimizi öğrendik. Tam da karnımızı karanlıkla doyurmuş ve buna alışmışken bir anda mühür kırıldı, kapılar ve panjurlar açıldı. Benim ve canavarın gözleri kamaştı. Dışarı bir adım attık ve canavar ait olduğu yere geri döndü, benliğime. Ben zayıflamış o koca canavarsa ağır basmıştı. Bu durumu düzeltmek ise yıllarımı alacaktı. Canavarı dindirmenin tek yolu canavara acıyı ve öfkeyi kusturmak onu olması gerektiği kadar zayıflatmaktı, bu sayede canavar benliğime ağır basamayacak olması gerektiği yerde onu durdurmaya yetecek gücüm olacak ve canavarda izin verdiğim sürece beni tekrardan güçlü tutmaya başlayacaktı. Bir süre sürmüştü aydınlığa alışmamız fakat mavi gökyüzü bize hep aydınlığın ardındaki karanlığı hatırlatacaktı.

Damarlarımdan kanlar çekiliyor ve kalbim üzerindeki incecik etten duvarı yırtıp çıkmak istercesine atıyordu.

Sizi sevdiğini iddia eden insanlara uzanmaya çalışıp dokunamadığınız oldu mu? Hatta sırtlarını dönüşlerini izlediğiniz? Aslında insan kalbinin artık yeteri kadar sevgi pompalayamadığını farkettiniz mi? O güzel aşkların olduğu, insanların birbirini karşılık beklemeden sevdiği dünyada yaşamadığımızı farkettiniz mi? Artık gerçek sevginin sadece hayallerinizde ve masallarda yaşadığının farkında mısınız? Yada bir umutla beklediğiniz şeylerin aslında hiç gerçekleşmeyeceğinin? Özlemlerin hasretlerin eskilerin anlattığı gibi hakiki olmadığının farkında mısınız peki? Bir sese bir fotoğrafa göreceği bir tebessüme dünyaları verebilecekken insanlar zamanında, artık bir telefon kadar uzak olan bizlerin eldeki imkanları kullanmazken özledim diyebilmemiz gerçekçi mi? Birbirine dokunmaya bile kıyamayan insanların hikayelerini dinlemişken, kötü sözlerle birbirini kırıp paramparça edip sonrada sevdiğini iddia eden insanların dürüstlüğünü sorguladınız mı? Ayrılıklarında sevdaya dahil olabileceğine inandınız mı sahi? Sizi karanlığa gömüp üstünüze basıp aydınlığa çıkan ve size el atmayıp sizi o karanlıkta bırakan insanın bir süre konuşmayalım lafında bir tutam sevgi aradınız mı? İnsanın insana insanın hayvana insanın sevgiye insanın dünyaya artık saygı duymadığını farkettiniz mi? Her insan iyidir diye düşünürken herkesin kendini siyaha bulayıp içindeki iyiliği öldürdüğünü gördümü gözleriniz? Dünyanın kararmasına engel olamadınız değil mi? Anlık mutlulukla camınızın önüne çiçekler koyup soluşunu izlediniz mi? Bir insanın hayallerini gerçekleştirecek sözlerin verilip sonra onların nasıl çiğnendiğini gördünüz mü? Bir insan kalbi kırmanın ve yaşadığı huzru bozmanın ne kadar kolay olduğunu farkettiniz mi? Gidenin bir parça götürdüğünü geri dönecek olsa bile o parçayı geri yerine oturtturamayacağını ve bu sayede artık eskisi kadar sağlam olamayacağınızı farkettiniz mi? Kısacası artık bize dünyanın pisliğinden başka bir şey kalmadığının farkında mısınız?

Nefes alamadım duramadım yerimde dışarı attım kendimi ayaklarım sahile götürdü beni. Boşalmasını bekleyip en sevdiğim banka oturdum yine. En son o banka oturduğumda bir yıldız kaymıştı ve mutluluk dilemiştim herkes için ve bir tebessümle kalkmıştım. Kendimi unutmuşum meğer, ağlayarak kalktım bu sefer o banktan. İnsanlar duymasın diye içime içime ağlayarak. Eve doğru yöneldim, yürüdüm yürüdüm ama yerimde sayıyormuşum gibi geldi. Her an boğulup yere kapaklanacakmışım korkusuyla uzayıp durdu yol. Yollar bulanık, gözlerim dolu. Belki kafamda hafiften güzeldi bilmiyorum. Bağırmak istedim kafamı gökyüzüne kaldırıp. Tüm göğü inletecek, mışıl mışıl yatağında uyuyanları uyandıracak, tüm sokak köpeklerinin kulaklarını dikip beni dinleyecekleri kadar bağırmak istedim. Tüm gece sussun insanlar sussun cırcır böcekleri sussun havlayan köpekler sussun dalgalar sakinleşsin vızır vızır geçen arabalar dursun yerlerinde ses etmesinler kimse ses etmesin istedim. Gece sakinleşsin ben sakinleşeyim istedim. Koca gökyüzünün altındayken aldığım nefes bana yetsin istedim.

“ Ön kapıdan ve sırayla,buyrun kibar hanımlar beyler. Babanız sizi sevdi de ne oldu? Korkak, kör ve bok gibisiniz. “

Hoşgeldin bozuk ruh halim,özletmişsin kendini. Acıya ihanet edip başkasını sevmek hataydı kabulum,acı beni terketmiyor. Acılarımızın ayakları yok yürüyüp gidemiyorlar. Hayatımızın bir günü yanımıza uğrayıp sonra çıkamıyorlar. Acılarımız sabit.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Merve