Marvin Lemmen uit Someren lag opgenomen op de #kinderafdeling van #MMC en zo te zien was hij heel erg blij om zijn vriendje Bo weer te zien. #hond #dog #sweet #ziekenhuis #hospital

Origami Around
Show & Tell
he wasn't even looking at me and he found me
i don't do bad sauce passes
Monterey Bay Aquarium

ellievsbear
we're not kids anymore.
h
Mike Driver
hello vonnie
AnasAbdin
Xuebing Du

Kaledo Art
Lint Roller? I Barely Know Her
occasionally subtle
Claire Keane

⁂
RMH
Sade Olutola

pixel skylines

seen from Singapore
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Singapore

seen from Finland

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from Romania
seen from Brazil
seen from United Kingdom

seen from Singapore

seen from Finland

seen from Germany
seen from United States
seen from Singapore

seen from United States

seen from Sweden
@maximamedischcentrum
Marvin Lemmen uit Someren lag opgenomen op de #kinderafdeling van #MMC en zo te zien was hij heel erg blij om zijn vriendje Bo weer te zien. #hond #dog #sweet #ziekenhuis #hospital
Elke vrijdag gezellig: de muziekworkshop van Muziekhuis Maarheeze op onze kinderafdeling. Toppie Bram! Lees meer: http://bit.ly/Muziekkamer #ziekenhuis #mmc #Veldhoven #sweet
Koningin Máxima krijgt vandaag een speciale verjaardagskaart van jonge patiënten van Máxima Medisch Centrum. Patiëntjes van MMC leefden zich samen met de bekende Meester Patissier Robèrt van Beckhoven, bekend van tv programma’s ‘CupCakeCup’ en ‘Heel Holland Bakt’, bij MMC uit om een prachtige Koninklijke verjaardagstaart te maken. Van de Koninklijke taart en de kinderen is een verjaardagskaart gemaakt voor de Koningin en naar Paleis Noordeinde gestuurd. Lees meer -> http://bit.ly/Mmctaart
Deze taart werd door onze patiëntjes gemaakt voor de jarige Koningin #Máxima #Gefeliciteerd!
Voor alle mama's: fijne #moederdag
Maandagochtend 17 maart vond de 1000ste geboorteaangifte plaats in het Vrouw Moeder Kind-centrum van #MáximaMedischCentrum #MMC in #Veldhoven.
#wzw2014 open dag 2014 #MMC #Veldhoven #ziekenhuis #ambulance #brandweer #traumademonstratie
#wzw2014 open dag 2014 #MMC #Veldhoven #ziekenhuis #couveuse
#wzw2014 open dag 2014 #MMC #Veldhoven #ziekenhuis #verpleegkundige
#wzw2014 open dag 2014 #MMC #Veldhoven #ziekenhuis #ambulance
#wzw2014 open dag 2014 MMC Veldhoven
#wzw2014 open dag 2014 MMC Veldhoven
#wzw2014 open dag 2014 MMC Veldoven
'Weer een mijlpaal', MMC blog, stagiaire Brigitte, deel 9
Het is weer stagedag wanneer ik Máxima Medisch Centrum binnenga.
Vandaag hoef ik echter niet in de rij te staan voor de kledinguitgifte. Vandaag doe ik mee de verplichte reanimatiecursus.
Ik loop de menigte in vlotte tred voorbij naar de liften. Daar stap ik in en druk op het knopje voor de tweede verdieping.
Wanneer de liftdeuren openen, krijg ik mijn studiegenoot in het vizier. Hij kijkt ietwat bedrukt. "We zijn te vroeg", meldt hij, "de deur is op slot en er is nog niemand van ons".
Samen lopen we in de richting van de Josephzaal. Nogmaals duwt hij de deurklink omlaag om zich ervan te overtuigen dat hij geen ongelijk had. We besluiten op een centraal punt op de rest van de groep te wachten die na enkele minuten al komt aanlopen. Wanneer mijn studiegenoot vertelt dat we de zaal niet in kunnen gaan, roept de ander: "nee joh, kijk, de deuren staan gewoon open!".
En inderdaad, naast de meest in het oog liggende deur grenzen nog twee deuren die toegang verschaffen tot dezelfde zaal.
Een hard gelach volgt. De toon voor een opwindende dag is gezet.
Ik proef een sfeer van gelatenheid en spanning.
In de Josephzaal begroet ons de verpleegkundige die de reanimatiecursus verzorgt. We gaan zitten en wachten met spanning af wat er gaat gebeuren.
De cursus is niet de enige activiteit die ons in opgewonden staat brengt. Vanmiddag is de officiële bijeenkomst waarin wij na twintig schoolweken en stagedagen de leer- en arbeidsoverkomst mogen tekenen.
Wat is de afgelopen periode veel gebeurd.
In de kantine van het ziekenhuis delen we onze ervaringen, en geraken in een diepgaand gesprek.
Collega's, opdrachten, patiënten en docenten laten we niet onbesproken, en het is goed om te horen dat ik niet de enige ben die moet wennen aan een nieuwe omgeving. Sommigen hebben zich inmiddels weten te voegen op de afdeling, anderen nog niet.
Om twee uur 's middags verlaat ik het ziekenhuis, het contract stevig geklemd onder de arm.
Bedenkelijk rijd ik het terrein af. Nu is het zover. Het moment is aangebroken waarop ik me dagelijks in het wit zal steken, de basiszorg op me zal nemen, me ga verdiepen in ziektebeelden en d.m.v. reflectieverslagen mijn leerprocessen zal laten zien.
Een drukke periode staat aan te breken. Maar met het Máxima feest nog vers in het geheugen en de feestende massa gebrand op mijn netvlies, besef ik dat het lang niet slecht is te mogen leren in een ziekenhuis dat ook het Bourgondische leven een belangrijke plaats toekent.
Record aantal #bevallingen in #MMC: http://bit.ly/1gDLh4M
'Bezint, eer ge begint', MMC blog, stagiaire Brigitte, deel 8
De kerstvakantie is voorbij.
De opleidingscoördinator drukte ons vooraf op het hart er extra van te genieten want het zou zomaar kunnen dat wij in de kerstvakantie van 2014 moeten werken.
Ik kan je vertellen dat het inderdaad genieten was. Een bezoekje aan de bios, de kroeg, het restaurant en de sauna deden me opnieuw beseffen dat er naast het onderwijs- en arbeidsleven nog een Bourgondisch leven was.
Op de groepsapp was het opvallend stil. Kennelijk waren al mijn studiegenoten toe aan rust in lijf en leden. Af en toe poogde iemand een gesprek op gang te krijgen en ontving als reactie een gelaten "hahaha..".
We konden er niet omheen; de kerstperiode was voor velen een tijd van bezinning geweest. Een tijd waarin rigoureuze besluiten werden heroverwogen, waarin ruzies werden bijgelegd, waarin de ander gevraagd werd het kerstdiner in gezamenlijkheid te nuttigen.
De kerst was eveneens een tijd van overwinning geweest; het jaar dat voor menigeen moeizaam begon, leek ten einde.
We hebben het weer overleefd, en het moment van goede voornemens is aangebroken. Met de verworven inzichten van 2013 gaan we met hernieuwde moed en in goede gezondheid het nieuwe jaar in.
Euhm..goede gezondheid..?
Op de tweede woensdag van het nieuwe jaar loop ik onwennig de afdeling op. In mijn hoofd probeer ik me de dagindeling te herinneren. Hoe ging het ook weer? Het is immers al weer even geleden. Eerst de rapportages lezen, dan overleggen, dan de controles doen, de verzorging.. Het begint me langzaam te dagen.
"Goedemorgen", begroet ik mijn collega's, die zeer waarschijnlijk niet van een Bourgondische vakantie hebben kunnen genieten. Ze groeten beleefd terug en vervolgen hun dagelijks gesprek.
"En nog de beste wensen!", roep ik er opgewekt achter aan.
De magie van een nieuw jaar lijkt te zijn verdwenen.
Ik word met de neus op het feit gedrukt dat er niets magisch schijnt te gebeuren in het ziekenhuis. Patiënten zijn er nog altijd ziek en voor velen is er geen gelukkig nieuwjaar aangebroken.
Het rijkelijke vocht dat het Bourgondische leven schenkt, is streng verboden. Een restaurant zullen zij, gekoppeld aan een infuuspaal, niet bezoeken. Om maar niet te spreken van een bezoek aan sauna of stoombad vanwege het infectiegevaar.
Mijn werkbegeleider komt op me af met de vraag wat mijn leerdoelen voor vandaag zijn. Nadat ik met haar in overleg ben gegaan, pak ik de controlepaal en maak voorzichtig mijn eerste patiënt in 2014 wakker.
'Roosterstress..', MMC blog, stagiaire Brigitte, deel 7
Op school worden wij, studenten Verpleegkunde, ons bewust gemaakt van een heleboel zaken. Van de grote tot de kleine bloedsomloop tot aan onze kennis van en positie binnen de verschillende maatschappelijke domeinen. Eén van die domeinen betreft het vitaleburgerschap. De centrale vraag hierbij is: wat doen we om onszelf in een goede en gezonde conditie te houden?
Mijn studiegroepje dat uit vier dames bestaat, is enthousiast aan de slag gegaan met taken die we elkaar toebedelen. Met lumineuze ideeën, praktische fantasie en een efficiënte creativiteit hebben we de koppen bij elkaar gestoken. We smeden plannen en voeren deze uit, en allemaal binnen schooltijd...
Ik kan niet ontkennen dat we prima ons weg weten te vinden binnen het rooster. Ongewenste witte vlakken worden nauwlettend in de gaten gehouden; bij menig docent wordt dan navraag gedaan naar de mogelijkheid om de les te verschuiven.
Meer dan eens is het voorgekomen dat wij vervroegd en tevreden de school uitliepen. En ik vraag me meer dan eens af of deze schedule efficiency een wezenlijk onderdeel uitmaakt van het vitale burgerschap. Tussenuren doen namelijk afbreuk aan de kwaliteit van onze aandacht bij de les. En die kwaliteit van aandacht is toch wel belangrijk voor het onthouden en toepassen van de lesstof.
Wat doen we nog meer om in good shape te blijven? De media staan er vol van. Vandaag de dag lijkt er veel aandacht te zijn voor een gezonde lifestyle management. Voeding en beweging maken daar al sinds jaar en dag onderdeel van uit maar tegenwoordig is daar ons geestelijk welbevinden aan toegevoegd. Hoe kan het ook anders in deze tijd van stress?
De dames uit mijn studiegroepje besloten de factor 'stress' als thema te nemen en benaderen me met de vraag of ik, als yogadocent-in-opleiding, een les mindfulness gecombineerd met yoga wil verzorgen voor onze groep.
"Ja natuurlijk wil ik dat!", is mijn enthousiaste antwoord. Per slot van rekening zal het lesgeven uit één van mijn toekomstige activiteiten bestaan.
Na weken van voorbereiden, waarin ik oefeningen heb uitgeschreven vanuit mijn eigen lesmateriaal en literatuur heb opgezocht bij de gemeentelijke bibliotheek, rest me nog een geschikte ruimte te vinden.
Locatie Willem de Rijkelaan in Eindhoven is een schitterend complex en heeft een industrieel en transparant uiterlijk aan de voorzijde. Ondanks haar brede uitmeting kampt men er met ruimtegebrek.
Aan mij wordt voorgesteld om gebruik te maken van de gymzaal. De ruimte vind ik groot en kil voor een eerste ervaring met yoga. Ook roostertechnisch komt het slecht uit; de gymzaal is beschikbaar van half vier tot half zes. En daarvóór hebben we maar liefst twee tussenuren...
Ik ben van mening dat wanneer we aan yoga doen, is aandacht voor lijf en leden aan te bevelen. Dus ook hier hebben we ons ingezet voor een roosterwijziging. We besluiten om de yogales in het leslokaal te doen.
Je moet je voorstellen dat het lokaal is ontdaan van bureau en stoel en de yogamatjes in kringvorm zijn neergezet. Wanneer iedereen in kleermakerszit op de grond plaatsneemt, ontstaat er een basale rust. Een inleiding in de wereld van de mindfulness volgt. We doen een korte oefening in het ervaren van het moment en gaan daarna over in de yoga asana's.
Na een half uur verschillende houdingen te hebben aangenomen, spreek ik de ontspanning in. De studenten gaan liggen en ik sluit de lamellen. Een zacht muziekje klinkt door de speakers. Ik zie sommigen zich volledig ontspannen, slechts een enkeling krijgt het niet voor elkaar.
Wanneer de stilte aanbreekt, kijk ik tevreden in de rondte. Ik vraag me af hoe mijn klasgenoten omgaan met stress. Velen van ons zijn niet in de gelegenheid om ten tijde van stress liggend te ontspannen. Maar dat is volgens mij niet perse nodig. Het gaat om de bewustwording van stress en de opslag ervan ergens in je lichaam. Net zoals de irritatie van studenten om een rooster vol witte vlakken..