MAXMAG Greece @maxmaggreece - Tumblr Blog

Εμμανουήλ Ξάνθος: ο εμπνευστής της Φιλικής Εταιρείας

Πηγή εικόνας: users.sch.gr Ο Εμμανουήλ Ξάνθος υπήρξε ο εμπνευστής και ένα από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Ήταν σημαντικός έμπορος και γραμματικός της εποχής του, ενώ η συμμετοχή του στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει θεωρηθεί υψίστης σημασίας. Πληροφορίες για τη ζωή και την επαναστατική του δράση μαθαίνουμε από τα Απομνημονεύματά του τα όποια δημοσιεύει το 1845. Ο έμπορος Εμμανουήλ Ξάνθος Ο Εμμανουήλ Ξάνθος γεννήθηκε στην Πάτμο το 1772, όπου παρέμεινε για 20 χρόνια. Φοίτησε στην Πατμιάδα Σχολή και σε ηλικία 20 ετών κατευθύνθηκε πρώτα προς τη Σμύρνη και έπειτα προς την Τεργέστη της Ιταλίας. Η Ιταλία αποτελούσε ένα μέρος όπου αρκετοί Πάτμιοι άκμαζαν στο εμπόριο και έτσι επιδόθηκε και ο ίδιος σε αυτό για περίπου 18 χρόνια. Λόγω του επαγγέλματός του ταξίδεψε πάρα πολύ. Μετά την Τεργέστη, το 1810, εγκαταστάθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας με προφανή σκοπό να μαθητεύσει κοντά σε Έλληνες εμπόρους. Κατάφερε λοιπόν και δούλεψε εκεί ως γραμματικός του σημαντικού εμπόρου Βασιλείου Ξένη. Δεν έμεινε όμως για πολύ, αφού το 1812 αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη για εμπορικές υποθέσεις του Ξένη. Η Κωνσταντινούπολη όμως αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για τη μετέπειτα πορεία του Ξάνθου, αφού εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με ηπειρώτες εμπόρους. Όπως έδειξε η Ιστορία, οι μετέπειτα σύντροφοί του στην ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, Αθανάσιος Τσακάλωφ και Νικόλαος Σκουφάς, είχαν ηπειρωτική καταγωγή. Ο επόμενος χρόνος θα βρει τον Ξάνθο στην Πρέβεζα και την Πάργα, με σκοπό την αγορά ελαιόλαδου και από εκεί θα ταξιδέψει στη Λευκάδα, όπου θα μυηθεί στον τεκτονισμό.

Πηγή εικόνας: www.alfavita.gr Από τον οραματισμό στην ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας Αφού επέστρεψε στην Οδησσό, μετά το ηπειρωτικό του ταξίδι το 1813, γνωρίστηκε με τον Αθανάσιο Τσακάλωφ και το Νικόλαο Σκουφά. Όπως γράφει και ο ίδιος στα Απομνημονέυματά του «κατά τας αρχάς του Νοεμβρίου 1813 εγνωρίσθη και συνεφιλιώθη μετά του Νικολάου Σκουφά και Αθανασίου Τσακάλωφ, εις μίαν δε συναναστροφήν το 1814 συζητούντες τα της καταστάσεως της Πατρίδος, ρίπτουν την ιδέαν της ιδρύσεως της Φιλικής Εταιρείας και επιδίδονται εις την εκτέλεσιν της μεγάλης εκείνης αποφάσεως». Από τα παραπάνω καταγεγραμμένα λοιπόν συνάπτουμε το συμπέρασμα ότι οι τρεις ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1813 και τον επόμενο χρόνο, χωρίς να είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία , ίδρυσαν τη μυστική οργάνωση, σκοπός της οποίας ήταν η απελευθέρωση και η κοινωνική αποκατάσταση της υπόδουλης Ελλάδας. Ο ίδιος είχε ήδη οραματιστεί τη δημιουργία μιας μυστικής οργάνωσης. Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισαν οι φιλελεύθερες ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης με τις οποίες είχε έρθει σε επαφή όσο ζούσε στην Οδησσό. Ταυτόχρονα, η μύησή του στον τεκτονισμό αποτέλεσε σημαντικό σημείο επίδρασης, ιδίως στη δομή και το συνωμοτικό χαρακτήρα που είχε η οργάνωση. Στα Απομνημονέυματά του αναφέρει το γεγονός της μύησής του και επιδιώκει να συνδέσει και ο ίδιος την τεκτονική ιδιότητά του με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Επομένως, η Εταιρεία ιδρύεται το 1814 στην Οδυσσό, με ιδρυτικά της μέλη τους Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ. Το πρώτο διάστημα όμως, δεν φαίνεται να συμβαίνουν σημαντικές διεργασίες στο επίπεδο της συνωμοτικής δραστηριότητας, λόγω κυρίως οικονομικών δυσκολιών. Έτσι, ο Ξάνθος αποφασίζει να μεταβεί πάλι στην Κωνσταντινούπολη ώστε να εργαστεί και έτσι να ενισχύσει οικονομικά την οργάνωση. Εκεί, θα βρεθεί στον εμπορικό οίκο του Μυτιληνιού εμπόρου και αργότερα δραστήριου Φιλικού, Παλαιολόγου Λεμονή. Σύμφωνα με πηγές, το κατάστημά του έγινε αργότερα η μυστική έδρα της Φιλικής Εταιρείας. Ο κύκλος της οργάνωσης θα αρχίσει να διευρύνεται εκείνο το διάστημα με την εισδοχή νέων μελών, όπως του Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου (1816), του Αθανασίου Σέκερη (1818) κ.ά.

Πηγή εικόνας: http://www.diakonima.gr Προς την αναζήτηση αρχηγού της οργάνωσης Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, λόγω της διαμονής του στην Κωνσταντινούπολη, εμφανίζεται αρχικά αποστασιοποιημένος από τα δρώμενα της Εταιρείας. Ωστόσο, στην Οδησσό ο Σκουφάς ορίζει τον Ιθακήσιο Φιλικό Νικόλαο Γαλάτη μέλος της Υπέρτατης Αρχής και του αναθέτει να πλησιάσει τον Ιωάννη Καποδίστρια και να του προτείνει την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας. Αυτό θα γίνει όπως γνωρίζουμε, αλλά ο Καποδίστριας θα αρνηθεί, ενώ λίγο αργότερα ο Γαλάτης θα βρει τραγικό και αινιγματικό θάνατο. Αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν το 1816. Ωστόσο, ο Ξάνθος δεν είχε εγκαταλείψει τη Φιλική Εταιρεία και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη ώστε να ξεκινήσουν τα συνωμοτικά σχέδια και να μυήσουν και άλλα μέλη στην Εταιρία. Κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης των μελών το 1818 στην Κωνσταντινούπολη, ανατίθεται στον Ξάνθο η προεργασία για την αναζήτηση μιας προσωπικότητας άξιας να αναλάβει την αρχηγία του αγώνα. Έτσι, ο Ξάνθος αρχίζει και πάλι να ταξιδεύει κατευθυνόμενος πρώτα προς την Θεσσαλία, με την εντολή να παραλάβει συστατικές επιστολές από τον «Φιλικό» Άνθιμο Γαζή και έπειτα προς τη Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τους «Φιλικούς» Αντώνιο Κομιζόπουλο και Νικόλαο Πατσιμάδη, με τους οποίους οργάνωσε σύσκεψη για την προπαρασκευή της Επανάστασης και την κάθοδο του Ιωάννη Βαρβάκη στο Αιγαίο. Τον Ιανουάριο του 1820 ο Ξάνθος θα φτάσει στην Πετρούπολη με σκοπό να επισκεφθεί τον Έλληνα υφυπουργό Εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας, Ιωάννη Καποδίστρια, σε μια δεύτερη προσπάθεια να πεισθεί και να αναλάβει την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας. Ο Καποδίστριας όμως θα αρνηθεί και πάλι την αρχηγία, προφασιζόμενος την επίσημη θέση που κατείχε στη ρωσική κυβέρνηση. Έτσι, ο Ξάνθος θα αποφασίσει αυτοβούλως να προσφέρει τη θέση στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος δέχτηκε προθύμως την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας και μαζί με τον Ξάνθο ίδρυσαν την «Εθνική Κάσσα» (Ταμείο), για την οικονομική ενίσχυση του προετοιμαζόμενου Αγώνα. Ο δρόμος προς την Επανάσταση Σύμφωνα με τον σχέδιο του Υψηλάντη, ο Ξάνθος, την 1η Οκτωβρίου 1820, θα βρεθεί στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί και πολλοί άλλοι σημαίνοντες Φιλικοί και όπου καταστρώθηκε το οριστικό σχέδιο της εξέγερσης. Το σχέδιο προέβλεπε την έκρηξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο και δευτερεύουσες θα ήταν οι ενέργειες στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και την Κωνσταντινούπολη. Είναι φανερό όμως ότι στην πορεία προς την κορύφωση το σχέδιο άλλαξε. Ο Υψηλάντης αντί να κατευθυνθεί προς την Τεργέστη και από εκεί προς την Πελοπόννησο, παρέτεινε την παραμονή του στο Κισνόβι, και ο Ξάνθος, ενεργώντας κατόπιν εντολής του Υψηλάντη, κάλεσε τον Τσακάλωφ και τον Αναγνωστόπουλο από την Πίζα στο Κισνόβι, αντί να τους κατευθύνει προς τον Μόριά. Προφανώς επρόκειτο για αλλαγή του σχεδιασμού εν αγνοία του Παπαφλέσσα και έτσι αντί για την έκρηξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο, ο Υψηλάντης επιχείρησε να δημιουργήσει επαναστατικό κίνημα στις Ηγεμονίες με τη σύμπραξη των τοπικών πληθυσμών. Έτσι, ο επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης θα διαβεί τον ποταμό Προύθο αλλά αργότερα θα υποστεί την οδυνηρή ήττα στο Δραγατσάνι (7 Ιουνίου 1821).

Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία - Πηγή εικόνας: http://ebooks.edu.gr Η πορεία του Ξάνθου μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης Μετά την αποτυχία του κινήματος στη Μολδοβλαχία και τη φυλάκιση του Υψηλάντη από τους Αυστριακούς, ο Ξάνθος εγκαταλείπει τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και ταξιδεύει στα κέντρα των ελληνικών παροικιών, αναλαμβάνοντας την προσπάθεια για εξασφάλιση οικονομικής ενίσχυσης του Αγώνα, που είχε ήδη αρχίσει στην Ελλάδα. Στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Τρίπολη όπου θα προσπαθήσει να πείσει τον Δημήτριο Υψηλάντη να οργανώσουν την απόδραση του κρατούμενου Αλεξάνδρου Υψηλάντη. Μετά την άρνηση όμως του πρώτου, ο Ξάνθος θα επιστρέψει στην Πελοπόννησο και θα πάρει μέρος στην Επανάσταση. Λίγο πριν την άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα (Ιανουάριος 1828), ο Ξάνθος θα αναχωρήσει για το Βουκουρέστι, όπου θα αποσυρθεί και θα ιδιωτεύσει. Από τα Απομνημονεύματά του μαθαίνουμε ότι ήταν παντρεμένος με τη Σεβαστή, με την οποία είχε αποκτήσει τουλάχιστον δύο αρσενικά παιδιά, τον Νικόλαο και τον Περικλή. Το 1837 θα επιστρέψει στην Ελλάδα λόγω της ανοιχτής έχθρας που είχε πλέον με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο με σκοπό να αποκαταστήσει τη φήμη του. Το 1845, όπως ανέφερα και παραπάνω, θα δημοσιεύσει τα Απομνημονεύματά του, τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για την ιστορία της Φιλικής Εταιρείας, καθώς κανείς από τους άλλους δυο πρωτεργάτες, ο Νικόλαος Σκουφάς και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, δεν έτυχε να αφήσουν παραπλήσιας μορφής κείμενο. Ο Εμμανουήλ Ξάνθος πέθανε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 1851 όταν αποχωρώντας από τη Βουλή έπεσε από τη σκάλα και τραυματίστηκε θανάσιμα. Κηδεύτηκε με τιμές στρατηγού και θάφτηκε στο Α’ Νεκροταφείο όπου και σήμερα ο τάφος του.

Άγαλμα Εμμανουήλ Ξάνθου στην Πλατεία Φιλικής Εταιρείας στο Κολωνάκι - Πηγή εικόνας: http://www.athenssculptures.com Ακολουθεί βίντεο σχετικά με την οργάνωση της Φιλικής Εταιρίας: Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν: "Εμμανουήλ Ξάνθος". Ανακτήθηκε από: el.wikipedia.org. Τελευταία πρόσβαση: 27/11/2022. "Εμμανουήλ Ξάνθος". Ανακτήθηκε από: www.sansimera.gr. Τελευταία πρόσβαση: 27/11/2022. - "Εμμανουήλ Ξάνθος". Ανακτήθηκε από: www.patmosweb.gr. Τελευταία πρόσβαση: 27/11/2022. - "Ξάνθος Εμμανουήλ (1772-1851)". Ανακτήθηκε από: argolikivivliothiki.gr. Τελευταία πρόσβαση: 27/11/2022. Read the full article

Μαρία Φαραντούρη: Η ιέρεια του Μίκη Θεοδωράκη

Πηγή εικόνας: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Η Μαρία Φαραντούρη είναι μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες, που έχουν συμβάλει στη διάδοση της ελληνικής μουσικής και του πολιτισμού μας σε διεθνές επίπεδο. Με συνειδητές επιλογές ήδη από την αρχή της καριέρας της κατάφερε να έχει καλλιτεχνική αυτονομία, που της επέτρεπε να ελιχθεί σε διαφορετικά μουσικά είδη. Η τυχαία συνάντηση με το Θεοδωράκη που εξελίχθηκε σε κοινή επαγγελματική πορεία και σε σχέση ζωής, οι περιοδείες σε Ευρώπη ή Αμερική και η ευαισθητοποίηση κατά τη διάρκεια της Χούντας, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που εδραίωσαν όχι μόνο την καλλιτεχνική της υπόσταση, αλλά και την ποιότητά της ως ανθρώπου. Tα πρώτα χρόνια της Μαρίας Φαραντούρη Η Μαρία Φαραντούρη γεννήθηκε σε μια προσφυγική γειτονιά της Αθήνας στη Νέα Ιωνία, στις 28 Νοεμβρίου του 1947. Μια περίοδος δύσκολη, κατά την οποία η Ελλάδα ήταν ακόμη πληγωμένη από τον Παγκόσμιο Πόλεμο και τους Εμφυλίους. Η παιδική της ηλικία δεν ήταν ανέμελη. Η επιδημία της εποχής, η πολιομυελίτιδα, δεν την άφησε αλώβητη και την ταλαιπώρησε έντονα έως το τέλος των παιδικών της χρόνων. Χρειάστηκε να υποβληθεί σε δύο χειρουργεία, στην ηλικία των δυόμισι και των δέκα. Η εξάμηνη καραντίνα στο σανατόριο μακριά από την οικογένεια της, ήταν μια δύσκολη δοκιμασία που κλήθηκε να αντιμετωπίσει σε πολύ νεαρή ηλικία. Συντροφιά της σε αυτό το ταξίδι ήταν η μουσική και το τραγούδι. Τα πρώτα της μουσικά ακούσματα ήταν νησιώτικα τραγούδια, των Κυθήρων και της Κεφαλλονιάς. Άκουγε πολύ ραδιόφωνο στον ελεύθερό της χρόνο και της άρεσαν ιδιαίτερα ο Χαιρόπουλος, ο Αττίκ κι ο Γιαννίδης. Τραγουδούσε πάντοτε στις σχολικές γιορτές και στις επετείους. Όλοι μπορούσαν να διακρίνουν το ταλέντο της, ακόμη και η ίδια είχε αντιληφθεί πως διαφέρει από τα υπόλοιπα παιδιά, πως ξεχωρίζει σε κάτι. Ήθελε να γραφτεί σε ωδείο, αλλά δεν υπήρχαν στην περιοχή της. Έτσι, μερικά χρόνια αργότερα έγινε μέλος μιας χορωδίας και ξεκίνησε δειλά ασκήσεις φωνητικής και κλασσικό τραγούδι με τη βοήθεια της μαέστρου. Η μουσική, ήταν "ευλογία" στη ζωή της.

Πηγή εικόνας: LIFO Η Μαρία Φαραντούρη ως μέλος του ΣΦΕΜ Στο γυμνάσιο που φοιτούσε η Μαρία Φραντούρη, συνάντησε τη Νίκη Τυπάλδου - φωτογράφο- που της μίλησε για πρώτη φορά για το Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Ο ΣΦΕΜ τότε λειτουργούσε ως αντικείμενο προώθησης προοδευτικής μουσικής, βασισμένης στην ελληνική κουλτούρα και παράδοση. Κάποια από τα μέλη του ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος κι ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Μαζί με την μητέρα της, πήγαν στο χώρο ακροάσεων κι εκεί συνάντησε το Μάνο Λοΐζο, ο οποίος της ζήτησε ελληνικό τραγούδι για την οντισιόν, συγκεκριμένα τον "Καημό" του Θεοδωράκη. Εκείνη δεν άκουγε όμως ελληνική μουσική, προτιμούσε αγγλικά, ιταλικά τραγούδια και κλασσικό ρεπερτόριο. Ο Λοΐζος της ζήτησε να το μάθει και να επιστρέψει. Πράγματι, το έμαθε και ξαναπήγε. Σε αυτό το περιβάλλον έκανε τα πρώτα της μουσικά βήματα και χάρη στην ιδιαίτερη χροιά της έγινε πολύ σύντομα από απλό μέλος της χορωδίας, σολίστ.

Πηγή εικόνας: farantouri.gr Η Μαρία Φαραντούρη συναντά το Μίκη Θεοδωράκη Σε μια εκδήλωση του ΣΦΕΜ, το 1963 η Μαρία Φαραντούρη τραγουδά τον "Καημό". Ο Μίκης Θεοδωράκης βρισκόταν εκεί και την άκουσε να ερμηνεύει το κομμάτι του. Εντυπωσιάστηκε πολύ, γι' αυτό στο τέλος της συναυλίας, πλησίασε την μητέρα της κι ακολούθησε ο εξής διάλογος: -"Κυρία Φαραντούρη, θα μου εμπιστευτείτε το μωρό σας; Γεννήθηκε για τα δικά μου τραγούδια!" Τότε η μητέρα της, στρέφεται προς το μέρος της και τη ρωτά, "Εσύ το ξέρεις;" -"Βεβαίως το ξέρω!" απαντά η νεαρή Μαρία Φαραντούρη. Ήταν μοιραία αυτή η συνάντηση γιατί από τότε έμεινε με το Μίκη Θεοδωράκη. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς με την παύση του σχολείου για τις καλοκαιρινές διακοπές, η Μαρία Φαραντούρη αποτέλεσε μέλος της ομάδας που είχε συγκροτήσει ο μεγάλος συνθέτης. Ξεκίνησε λοιπόν τις πρώτες συναυλίες, με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, δίπλα σε σημαντικούς καλλιτέχνες όπως το Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Σούλα Μπιρμπιλή και τη Ντόρα Γιαννακοπούλου. Σε μια συναυλία στη Σοβιετική Ένωση το 1966, της έγινε πρόταση να εγκατασταθεί εκεί για σπουδές. Ο Μίκης τη ρώτησε, όμως εκείνη αρνήθηκε διότι δεν ήθελε να θυσιάσει τη συνεργασία τους. Αντ'αυτού, παρακολουθούσε τις πρόβες του Χορού για την αρχαία τραγωδία "Φοίνισσες" του Ευρυπίδη, στην οποία ο Θεοδωράκης είχε αναλάβει τη σύνθεση της μουσικής. Κατάφερε επομένως, να αντλήσει χρήσιμες πληφορίες σχετικά με την ορθή χρήση της φωνής της, αλλά και τη μουσική έκφραση. Το πρώτο τραγούδι που ηχογραφέι με το Μίκη, είναι το "Ματωμένο Φεγγάρι", σε ποίηση του Νίκου Γκάτσου. Ακολουθεί ο "Κύκλος Φαραντούρη",ο πρώτος κύκλος τραγουδιών που αφιέρωσε ποτέ ο Θεοδωράκης σε τραγουδιστή ή τραγουδίστρια, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, του Τάσου Λειβαδίτη και του Γεράσιμου Σταύρου.

Πηγή εικόνας: digitalculture.gr | Η Μαρία Φαραντούρη με το Μίκη Θεοδωράκη Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδά τη "Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν" Κάποια στιγμή το 1966, ο Μίκης καλεί τη Μαρία Φαραντούρη στη Νέα Σμύρνη στο σπίτι του, για να παίξει στο πιάνο το πρώτο έργο που είχε γράψει για τη φωνή της. Ήταν η "Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν" σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Για την ίδια, η στιγμή εκείνη παραμένει ανεξίτηλη ανάμνηση. Όταν μπήκε στο σπίτι, ο Καμπανέλλης είχε ακουμπίσει στο πιάνο και μιλούσε με το Θεοδωράκη. Μόλις αντιλαμβάνεται την παρουσία της ο Μίκης, της λέει: "Πάρε μολύβι και χαρτί και γράψε τι μέρα είναι σήμερα, τι μήνας και τι χρόνος. Θα σου παραδώσουμε ένα έργο που θα γράψει ιστορία με τη φωνή σου". Πηγή έμπνευσης αυτού, το στρατόπεδο συγκέντρωσης που βρέθηκε ο Καμπανέλλης. Η δεκαεξάχρονη Μαρία δε μπορούσε τότε να κατανοήσει τη σπουδαιότητα του. Κάθισε ο Μίκης στο πιάνο, το τραγούδησε κι εκείνη έμεινε άναυδη. Το μόνο συναίσθημα που μπόρεσε να εκφράσει ήταν ευγνωμοσύνη. Πράγματι, μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες και παίχτηκε παντού, σε όλο τον κόσμο. Στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Παρίσι με την UNESCO, στο Ηρώδειο με τη Συμφωνική του Ισραήλ, ακόμη και στο ίδιο το Μαουτχάουζεν. Ακολούθησε η "Ρωμιοσύνη" του Ρίτσου και ξεκίνησαν οι περιοδείες και οι συναυλίες σε γήπεδα και θέατρα. Τότε που ο Θεοδωράκης κι ο Χατζιδάκις προσπαθούσαν να δημιουργήσουν το νέο σύγχρονο πολιτισμό μέσα από τις ιστορίες και τη μουσική τους, ξεσπά η στρατιωτική δικτατορία του '67.

Πηγή εικόνας: ΤΑ ΝΕΑ | Η Μαρία Φαραντούρη σε συναυλία με το Μ.Θεοδωράκη Η Μαρία Φαραντούρη κατά τη Δικτατορία Μόλις τελείωσε το σχολείο, έγινε το πραξικόπημα. Δεν φοβόταν για την οικογένειά της ή την ίδια, διότι προερχόταν από ένα περιβάλλον κεντρώο και δεν είχε ενταχθεί σε κάποιο κόμμα. Με την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας, η μουσική του Θεοδωράκη απαγορεύτηκε. Τότε η Μαρία Φραντούρη συνάντησε τη σύζυγό του Μυρτώ, και της ζήτησε να μεταφέρει το σημείωμά της στο Μίκη γιατί εκείνος κρυβόταν. Στο χαρτάκι, του έγραψε: "Τι θέλεις να κάνουμε;", κι εκείνος της απάντησε σ 'ένα κουτάκι από τσίχλες, "Φύγετε, να πάτε στο εξωτερικό. Βγείτε έξω και μη φοβάστε". Ήταν μόλις είκοσι όταν εγκατέλειψε την Αθήνα για το Παρίσι. Σκοπός της ήταν να καταφέρει με κάποιο τρόπο να βοηθήσει την Ελλάδα. Έτσι, τραγουδούσε αφιλοκερδώς σε πλήθος συναυλιών, με τα έσοδα να διοχετεύονται στην αντιδικτατορική δράση. Στο εξωτερικό υπήρξε τεράστια ευαισθητοποίηση και συμπαράσταση. Παράλληλα με τις συναυλίες, ηχογραφούσε δίσκους που έφταναν κρυφά στην Ελλάδα, για να δώσουν θάρρος στους αγωνιστές. Ο διεθνής Τύπος την ονόμασε "Μαρία Κάλλας του λαού" και "Joan Baez της Μεσογείου". Εκείνη όμως προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τη δημοσιότητά της μόνο προς όφελος της χώρας μας. Πάντοτε είχε το άγχος πότε θα πέσει η Δικτατορία για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Πέρασε αρκετό καιρό μακριά από την οικογένειά της, σχεδόν τρία χρόνια. Ενώ βρισκόταν στη Φλωρεντία το 1972, πληροφορήθηκε για το θάνατο του πατέρα της και με τη βοήθεια του Μάνου Χατζιδάκι κατάφερε να επιστρέψει, μόλις για σαράντα οκτώ ώρες. Στη Φλωρεντία γνώρισε και το μέλλοντα σύζυγό της, Τηλέμαχο Χυτήρη με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, το Στέφανο.

Πηγή εικόνας: farantouri.gr | Η Μαρία Φαραντούρη με το γιο της Στέφανο Χυτήρη Η Μαρία Φαραντούρη από το 1974 έως σήμερα Με την πτώση της Χούντας, ο Θεοδωράκης και η Φαραντούρη επέστρεψαν στην Ελλάδα και προκάλεσαν στιγμές έντονης συγκίνησης στο ελληνικό κοινό. Στο Στάδιο Καραϊσκάκη βρέθηκαν εκατόν είκοσι πέντε χιλιάδες θεατές για να παρακολουθήσουν το "Canto General". Πάντα πιστή στο δρόμο που είχε χαράξει έως τότε, με γνώμονα την ποιότητα και την αισθητική, η Φαραντούρη άρχισε σιγά σιγά να διευρύνει το ρεπερτόριό της, πέρα από την ελληνική μουσική. Έγινε πηγή έμπνευσης για ξένους καλλιτέχνες, οι οποίοι την προσέγγισαν και της ζήτησαν να συνεργαστούν. Μεταξύ αυτών, οι Beatles που την πλησίασαν κατά τη διάρκεια της Χούντας. Κάποια στιγμή αναμείχθηκε και στα πολιτικά πράγματα, το 1989 στο πλευρό του Ανδρέα Παπανδρέου. Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά αυτό και μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη και το Σταύρο Μπένο ασχολήθηκαν με τα πολιτιστικά θέματα. Δεν εγκατέλειψε όμως την καριέρα της. Συνέχισε τη συνεργασία της με το Θεοδωράκη, το Χατζιδάκι αλλά και νεότερους συνθέτες όπως τον Περικλή Κούκο και τη Λένα Πλάτωνος. Βραβεύτηκε για την προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι, με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ύστερα από το θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη, η Μαρία Φαραντούρη είπε χαρακτηριστικά: "Το ένα φέρνει το άλλο κι έτσι ήταν μια περιπέτεια η ζωή μου από τότε που γνώρισα τον Μίκη, σαν ένα παραμύθι, από τότε που με άκουσε δεκαέξι χρονών και είπε «θα γίνεις η ιέρειά μου». Το κρατάω πάντα μέσα στην ψυχή μου αυτό, έκανα ένα τεράστιο ταξίδι που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ο Μίκης έφυγε, αλλά δεν φεύγουν έτσι οι μύθοι. Δεν τελειώνουν." Και με αυτόν τον τρόπο, τον αποχαιρέτησε. Μετά από αυτή τη λαμπρή διαδρομή, είναι ακόμη πιο επιλεκτική στις δουλειές της. Έχει περιορίσει κατά πολύ τις δημόσιες εμφανίσεις. Προτιμά να μένει στο σπίτι παρέα με τους φίλους και την οικογένεια της. Για εκείνη η μουσική δεν είναι ασχολία, είναι υπαρξιακή ανάγκη που απαιτεί πλήρη αφοσίωση. Είναι ένας τρόπος να υλοποιεί τα όνειρά της. Κι απ' ό,τι φαίνεται, τα κατάφερε.

Πηγή εικόνας: LIFO Η Μαρία Φαραντούρη ερμηνεύει το "Άσμα Ασμάτων" από τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, στο Μουσικό Κουτί.. https://www.youtube.com/watch?v=lGQApB5Nea0 Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν στο Αφιέρωμα: -Wikipedia | Μαρία Φαραντούρη | https://el.wikipedia.org (Τελευταία πρόσβαση 25/11/2022) -LIFO | Μαρία Φαραντούρη: Η συνέντευξη της ζωής της | lifo.gr (Τελευταία πρόσβαση 25/11/2022) -Farantouri.gr | ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Μαρία Φαραντούρη | www.farantouri.gr (Τελευταία πρόσβαση 25/11/2022) Read the full article

#Ελληνίδατραγουδίστρια #ΜαρίαΦαραντούρη

Ερνέστος Τσίλλερ: ο φιλέλληνας αρχιτέκτων

Πηγή εικόνας: https://www.nikosonline.gr/ Ο Ernst Moritz Theodor Ziller (Ερνέστος Τσίλλερ), γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1837 και πέθανε στις 12 Νοεμβρίου του 1923 στην Αθήνα. Υπήρξε κορυφαίος αρχιτέκτονας που δημιούργησε κυρίως στην Βιέννη και στην Ελλάδα. Εκτός από την Αθήνα, κτήριά του υπάρχουν στην Σύρο, Πάτρα, Τρίπολη, Μήλο, Αίγιο, Θεσσαλονίκη, Γύθειο, Βέλο Κορινθίας κτλ. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους αρχιτέκτονες στην ελληνική επικράτεια σχεδιάζοντας και επιβλέποντας εκατοντάδες κτήρια. Η οικογένειά του διατηρούσε κατασκευαστική εταιρεία. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Βασιλική Σχολή Οικοδόμησης στην Δρέσδη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Βιέννη, όπου προσελήφθη ως σχεδιαστής στο γραφείο του Θεόφιλου Χάνσεν, και έτσι δέχτηκε την πρόταση του Χάνσεν να εργαστεί πάνω στην ανέγερση του κτηρίου της Ακαδημίας Αθηνών. Όλα του τα κτήρια είναι πραγματικά κομψοτεχνήματα και έχουν προσδώσει ομορφιά στο μουντό αστικό τοπίο. Πηγή εικόνας: https://www.nikosonline.gr/ Έτσι το 1861 ο Τσίλλερ ταξίδεψε μαζί με τον Χάνσεν για πρώτη φορά στην Αθήνα και το 1868 επέστρεψε για να εργαστεί ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας στην Ελλάδα. Η γνωριμία του με τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ και οι διασυνδέσεις του με την μεγαλοαστική τάξη των Αθηνών ενίσχυσαν την φήμη του με αποτέλεσμα να αναλάβει εκατοντάδες παραγγελίες για την ανέγερση δημοσίων κτηρίων καθώς και ιδιωτικών κατοικιών και επαύλεων. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε την σχεδίαση και κατασκευή τουλάχιστον πεντακοσίων κτηρίων. Πηγή εικόνας: https://www.nikosonline.gr/ Το 1872 διορίστηκε καθηγητής του Πολυτεχνείου, απ’ όπου όμως απολύθηκε το 1883, λόγω της άρνησής του να συγκαλύψει τις οικονομικές καταχρήσεις που καθυστερούσαν την ανέγερση του Ζαππείου Μεγάρου. Πέθανε στην Αθήνα το 1923. Ήταν παντρεμένος με την πιανίστρια Σοφία Δούδου και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά: τη Βαλέρια, την Ναταλία, την Ιωσηφίνα, τον Όθωνα και τον Βάλτερ. Η οικία του διατηρείται ακόμα και σήμερα στην οδό Μαυρομιχάλη, η οποία ήταν υπό κατάρρευση, αλλά τελικά την γλύτωσε, και τώρα – λέει – την μετατρέπουν σε ένα μικρό Μουσείο. Παράλληλα με το σπίτι των Αθηνών είχε και εξοχική κατοικία στην οδό Πεσμαζόγλου 12 στην Κηφισιά μέσα σε έκταση σαράντα στρεμμάτων. Πηγή εικόνας: https://www.nikosonline.gr/ Όλο το αρχείο του Τσίλλερ φυλάσσεται στην Εθνική πινακοθήκη και διαθέτει περί τα 400 σχέδια καθώς και διάφορα άλλα τεκμήρια (χειρόγραφα, έγγραφα κ.α.) από τη ζωή του. Πηγή: https://www.nikosonline.gr/ Read the full article

Βασίλειος Ζαχάρωφ: Μια σκοτεινή προσωπικότητα

Πηγή εικόνας: https://www.mixanitouxronou.com.cy Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ ήταν Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και έμπορος όπλων των αρχών του 20ου αιώνα, που έπαιξε σημαντικό παρασκηνιακό ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική τόσο ώστε να χαρακτηριστεί «μυστηριώδης άνθρωπος της Ευρώπης» και «Άρχοντας του σκότους». Ξεκίνησε κάνοντας διάφορες δουλειές όπως πυγμάχος, πυροσβέστης, διερμηνέας, ξεναγός, μπράβος κι έφτασε να γίνει τραπεζίτης, έμπορος όπλων, ιδιοκτήτης καζίνο και μεγιστάνας του Τύπου. Υπήρξε συνομιλητής προσωπικοτήτων όπως οι Κλεμανσό, Λόιντ Τζορτζ και Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ, πουλώντας όπλα σε κάθε γωνιά του κόσμου, απέκτησε πλούτο κι ένα κομμάτι του διέθεσε σε φιλανθρωπίες. Έφτασε μάλιστα να παρασημοφορηθεί 298 φορές για την ειρηνιστική του δράση. Για την προσωπική του ζωή υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες. Παντρεύτηκε την επί 30 χρόνια αγαπημένη του σε ηλικία 75 ετών, όταν εκείνη χήρεψε. Μετά τον θάνατό της, 18 μήνες μετά το γάμο τους, αποσύρθηκε ολομόναχος στον πύργο του στη Γαλλία μέχρι το θάνατό του. Τα νεανικά χρόνια του Βασιλείου Ζαχάρωφ Οι πληροφορίες για την καταγωγή του καλύπτονται από μυστήριο. Οι πιο εξακριβωμένες λένε ότι ο Βασίλειος Ζαχάρωφ γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1849 στα Μούγλα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη νοτιοδυτική σημερινή Τουρκία, απέναντι σχεδόν από το νησί της Κω, τα Μοβολλά των Αρχαίων Ελλήνων, από Έλληνες γονείς. Είχε τρεις αδερφές, τη Σεβαστή, τη Ζωή και τη Χαρίκλεια. Το πραγματικό επίθετο της οικογένειας ήταν Ζαχαρίου. Αρχικά η οικογένεια του πατέρα ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου έφυγαν κατά τους διωγμούς του 1821. Κατέφυγαν στην Ρωσία, όπου το επίθετό έγινε Ζαχάρωφ. Όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν, η οικογένεια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη κι από εκεί πήγε στα Μούγλα, όπου γεννήθηκε ο Βασίλειος. Το 1855 ακολούθησε νέα μετακίνηση στην Κωνσταντινούπολη και εγκατάσταση στην ιστορική συνοικία Ταταύλα, όπου μεγάλωσε ο Βασίλειος. Τα πρώτα χρόνια εκεί ήταν δύσκολα καθώς οι δραστηριότητες του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και δυσκολευόταν να θρέψει την πολυμελή οικογένειά του. Μετά από οικονομική βοήθεια κάποιου οικογενειακού φίλου, ο 13χρονος Βασίλειος γράφτηκε στην Αγγλική Σχολή. Σύντομα όμως, μετά την πτώχευση του πατέρα του, αναγκάστηκε να διακόψει για να βρει δουλειά και να βοηθήσει την οικογένεια. Αρχικά δούλεψε ως πυροσβέστης ή τουλουμπατζής, όπως λεγόταν τότε. Λίγο αργότερα, με τις γνώσεις που είχε στα αγγλικά βρήκε δουλειά ως δραγουμάνος, δηλ. διερμηνέας και ξεναγός. Σε αυτή τη δουλειά μπόρεσε να τελειοποιήσει τις γνώσεις του στα αγγλικά και τα γαλλικά. Ταυτόχρονα όμως έκανε και μικροεργασίες αργυραμοιβού, που μόλις του εξασφάλιζαν τα καθημερινά έξοδα. Η εργασία στο κατάστημα του θείου και η εμπλοκή με την δικαιοσύνη Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ εργάστηκε στην συνέχεια στο κατάστημα υφασμάτων του θείου του του Σεβαστόπουλου στο Γαλατά. Πολύ σύντομα έδωσε νέα ώθηση στο μαγαζί. Ο θείος του, που είχε αποτραβηχτεί για λόγους υγείας, βλέποντας αυτή την ανάπτυξη, έγραψε μια επιστολή στον Βασίλειο, με την οποία τον έκανε συνέταιρό του. Αργότερα όμως αρνήθηκε να καταβάλει στον Βασίλειο τα υποσχόμενα ποσοστά από τα κέρδη. Τότε, ο ίδιος ο Βασίλειος Ζαχάρωφ αφαίρεσε από το ταμείο τα προβλεπόμενα ποσοστά του κι έφυγε για την Αγγλία, όπου από το 1870 είχε αναλάβει την αντιπροσωπεία της εταιρίας. Στην Αγγλία τον συνέλαβε η αστυνομία, αφού ο θείος του τον είχε καταγγείλει ως καταχραστή της περιουσίας του. Έμεινε στην φυλακή για αρκετούς μήνες καθώς είχε χάσει την επιστολή του θείου του που θα τον αθώωνε. Καθώς οδηγούνταν στο δικαστήριο, βρήκε μέσα στο πανωφόρι του την επιστολή του θείου του, που αποτέλεσε το στοιχείο της αθώωσής του έστω και την τελευταία στιγμή. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ υποστήριζε πάντα αυτή την εκδοχή των γεγονότων, την οποία επιβεβαίωνε και ο μετέπειτα φίλος του, Στέφανος Σκουλούδης. Οι επισκέψεις στην Ελλάδα και η είσοδος στο εμπόριο όπλων Μετά από αυτή την περιπέτεια ο Βασίλειος Ζαχάρωφ έφυγε από την Αγγλία και το 1876 ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Η γλωσσομάθεια, η ευγένεια αλλά και η άψογη και πάντα προσεγμένη εμφάνισή του, άνοιξαν πολλές πόρτες. Τότε ήταν που ο 27χρονος Ζαχάρωφ γνωρίστηκε με τον 38χρονο Κωνσταντινουπολίτη επιχειρηματία και διπλωμάτη, Στέφανο Σκουλούδη. Γρήγορα όμως διαδόθηκε η φήμη για την κατηγορία του καταχραστή κι έτσι όλοι οι μέχρι τότε φίλοι του έπαψαν τις επαφές μαζί του. Έμεινε μόνο ο Σκουλούδης, που τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Το γεγονός αυτό όμως ανάγκασε τον Βασίλειο Ζαχάρωφ να εγκαταλείψει την Αθήνα και να επιστρέψει στην Αγγλία.

Πηγή εικόνας: https://www.reporter.gr Λίγο καιρό αργότερα δολοφονήθηκε στην Ελλάδα από φρουρό κάποιος Καναδός διαρρήκτης κατά την απόδραση του από τις φυλακές. Κάποια εφημερίδα έγραψε ότι ο δραπέτης αυτός ήταν ο Βασίλειος Ζαχάρωφ, γεγονός που τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αθήνα για ν' αποδείξει ότι είναι ζωντανός και για να τιμωρήσει τον συκοφάντη. Ο Σκουλούδης, με τον οποίο είχαν κρατήσει επαφές, τον γνώρισε με τον Σουηδό σχεδιαστή όπλων Thorsten Nordenfelt. Έτσι, το 1877, ορίστηκε αντιπρόσωπος της εταιρίας Νόρντενφελτ (μετέπειτα Βίκερς – Άρμστρονγκς), αρχικά στα Βαλκάνια και στη συνέχεια στην Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία, με αμοιβή 5 λιρών την εβδομάδα. Η νέα θέση έδινε κύρος και βοήθησε τον Βασίλειο Ζαχάρωφ να ανακτήσει γρήγορα τη φήμη του και να πετύχει σημαντικές παραγγελίες από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Η εξαγορά της Μαξίμ – Νόρντενφελτ από την αγγλική Βίκερς διεύρυνε το πεδίο των δραστηριοτήτων του, καθώς έγινε περιοδεύων αντιπρόσωπος της εταιρίας. Με όπλο τη δωροδοκία, ο Ζαχάρωφ κατάφερε να αποσπάσει πολλά λεφτά από τα συμβόλαια της Βίκερς. Το «σύστημα Ζαχάρωφ» Μέχρι σήμερα είναι γνωστό και εφαρμόζεται το «σύστημα Ζαχάρωφ», που βασίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριών που του επέτρεπε να εκβιάζει τους πολιτικούς ηγέτες και τους δημοσιογράφους, να χρησιμοποιεί σύγχρονα μέσα προπαγάνδας και να χρηματοδοτεί συστηματικά έδρες μεγάλων πανεπιστημίων της Δύσης, που προωθούσαν την έρευνα για την πρόοδο της πολεμικής αεροπορίας και των οπλικών συστημάτων. Έχει μείνει στην ιστορία η περίπτωση της δωροδοκίας ανώτατου Ρώσου από τον οποίο εξαρτιόταν η έγκριση για μια μεγάλη παραγγελία όπλων. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ τον επισκέφθηκε στο γραφείο του, όπου «ξέχασε» το πορτοφόλι του, με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό μέσα. Ο Ρώσος έσπευσε να τον ειδοποιήσει αλλά ο Ζαχάρωφ απάντησε ότι το πορτοφόλι δεν ήταν δικό του. Την επόμενη μέρα κάλεσε ο Ρώσος για να δώσει την παραγγελία του. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Ρώσος είχε πει αρχικά στον Ζαχάρωφ ότι δεν ενδιαφερόταν για τα όπλα του. Ο Ζαχάρωφ όμως του πρότεινε να μελετήσει καλύτερα την πρότασή του και να του απαντήσει την Παρασκευή 15 του μήνα. Ο Ρώσος τον διόρθωσε λέγοντας ότι 15 ήταν Πέμπτη κι όχι Παρασκευή. Ο Ζαχάρωφ επέμεινε και τελικά πρότεινε να βάλουν στοίχημα με ένα τεράστιο ποσό. Ο Ρώσος δέχτηκε γιατί ήταν βέβαιος για την ημερομηνία. Έτσι ο Ζαχάρωφ έχασε το στοίχημα αλλά κέρδισε την παραγγελία. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ γίνεται ο καλύτερος έμπορος όπλων Όταν η Κύπρος πέρασε σε βρετανική κατοχή το 1878, ο Βασίλειος Ζαχάρωφ φαίνεται να έχει επιστρέψει στη Βρετανία, όπου εργαζόταν ως υπάλληλος και παραγγελιοδόχος της εταιρίας. Αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο δραστήριους πωλητές όπλων στην Ευρώπη. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές για την πώληση όπλων, ειδικά μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878. Το 1888 μεσολάβησε προσωπικά ο ίδιος και κατάφερε να συγχωνεύσει τις δυο μεγαλύτερες εταιρίες όπλων της εποχής, τη Νόρντενφελτ και τη Μαξίμ, που κατασκεύαζε τα ομώνυμα μυδραλιοβόλα και προμήθευε όλο τον κόσμο. Όταν όμως επήλθε διαφωνία μεταξύ των δύο, ο Βασίλειος Ζαχάρωφ εγκατέλειψε τη Νόρντενφελτ κι έγινε αποκλειστικός αντιπρόσωπος της Μαξίμ, με ποσοστά από τις πωλήσεις. Το 1897 πέτυχε την συνεργασία της εταιρίας Μαξίμ με τον παλαιότερο οίκο κατεργασίας μετάλλων της Αγγλίας, Βίκερς. Την ίδια περίοδο ξεκίνησαν και διάφορες πολεμικές συρράξεις, όπως ο ατυχής για την Ελλάδα πόλεμος με την Τουρκία το 1897, ο πόλεμος Ιαπωνίας - Κίνας και οι ευρωπαϊκοί πόλεμοι στην Αφρική, που τον βοήθησαν να βγάλει σημαντικά κέρδη και να γίνει πασίγνωστος, άνθρωπος με πολιτική και στρατιωτική επιρροή στους ευρωπαϊκούς κύκλους.

Πηγή εικόνας: https://www.newsbeast.gr Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ ακολουθούσε μια εξαιρετικά έξυπνη τακτική στις πωλήσεις του. Κάποτε πούλησε ένα υποβρύχιο Νόρντενφελτ στην Ελλάδα, μετά παρουσίασε αυτή την αγορά στην Τουρκία ως απειλή και της πούλησε δύο υποβρύχια και τέλος απευθύνθηκε στην Ρωσία, δημιουργώντας την εντύπωση θαλάσσιου υπερεξοπλισμού από τους γείτονες νότια της Μαύρης Θάλασσας, πούλησε και σε αυτήν άλλα δύο υποβρύχια. Επωφελούμενος από τις γνωριμίες του στη Ρωσία, έβγαλε σημαντικά κέρδη και κατά τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Με μια τεράστια παραγγελία όπλων που κατάφερε από την ισπανική κυβέρνηση μπόρεσε να αναμειχθεί με δικά του πια κεφάλαια στην πολεμική βιομηχανία. Οι γνωριμίες και οι προσωπικές φιλίες του με ισχυρούς πολιτικούς της εποχής, όπως οι Λόιντ, Μπριάν, Κλεμανσό κ.ά. τον βοήθησαν να επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και σε άλλους τομείς, όπως ναυπηγεία και πετρέλαια, έτσι ώστε λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, να έχει γίνει πια μια λαμπρή πανευρωπαϊκή προσωπικότητα. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ έγινε ο βασιλιάς της πολεμικής βιομηχανίας κατά την διάρκεια του Α' παγκοσμίου Πολέμου. Αρκετοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος αυτός υποκινήθηκε από τις οπλοβιομηχανίες για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ ήδη από το 1913 είχε εξασφαλίσει για την Βίκερς τους εξοπλισμούς της Ρωσίας κι έτσι κατάφερε σημαντικό πλήγμα στις ανταγωνίστριες εταιρίες, όπως η γαλλική Σνάιντερ και η γερμανική Κρουπ. Στη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων βοήθησε την Ελλάδα παρασκηνιακά, επηρεάζοντας πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, αλλά και με δωρεές και χορηγίες. Η αγγλική Βίκερς στην συνέχεια επέκτεινε σε μεγάλο βαθμό τις εγκαταστάσεις της καθώς ο Ζαχάρωφ, που ήταν φίλος αλλά και μυστικός σύμβουλος πολλών σημαντικών πολιτικών ανδρών της Αντάντ, γνώριζε ότι πλησιάζει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ως ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές όπλων των συμμάχων, επικοινωνούσε καθημερινά κι έγινε φίλος με τον υπουργό Εξοπλισμών της Μεγάλης Βρετανίας Λόιντ Τζορτζ. Όταν εκείνος έγινε πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Ζαχάρωφ έγινε σημαντικός παρασκηνιακός παράγοντας. Μόλις ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ο Βασίλειος Ζαχάρωφ διέθετε ήδη δική του εφημερίδα, την «Excelsior», δική του τράπεζα, την «Union Parisienne», αλλά και πρακτορείο τύπου στην Αθήνα. Μέσω αυτού προπαγάνδισε την έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως είχε κάνει και νωρίτερα με τους Βαλκανικούς, ο Βασίλειος Ζαχάρωφ υποστήριξε την Ελλάδα δίνοντας δάνεια, δωρεάν πολεμικό υλικό αλλά και αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να χορηγεί στην Ελλάδα 2,5 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για όσο διάστημα παρέμενε στον πόλεμο. Οι «Times» του Λονδίνου υπολογίζουν τη συνεισφορά του προς τους Συμμάχους σε 50 εκατομμύρια στερλίνες. Αντιλαμβανόμαστε ότι και τα κέρδη που αποκόμισε από τον πόλεμο αυτό θα ήταν τεράστια. Η γνωριμία με τον Βενιζέλο Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ είχε γοητευτεί από την προσωπικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου και ο Βενιζέλος θέλησε να τον χρησιμοποιήσει ώστε να έχει στήριξη στις εθνικές του επιδιώξεις και την «Μεγάλη Ιδέα». Διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό παρασκήνιο κατά την διάρκεια του Συνεδρίου Ειρήνης το 1919, βοηθώντας τον Βενιζέλο στην ικανοποίηση των εθνικών διεκδικήσεων της χώρας. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ συνέχιζε, λοιπόν, να στηρίζει οικονομικά την χώρα και μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι την Μικρασιατική Εκστρατεία, αλλά και αργότερα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, συνέβαλε στην περίθαλψη των προσφύγων. Οι διάφορες επαγγελματικές δραστηριότητες του Βασιλείου Ζαχάρωφ Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ απέκτησε μεγάλο πλούτο μέσα από τις διάφορες δραστηριότητές του, τόσο μεγάλο μάλιστα, που ονομάστηκε «Ωνάσης του προηγούμενου αιώνα». Η περιουσία του προήλθε κυρίως από το εμπόριο όπλων. Οι δραστηριότητες του Ζαχάρωφ επεκτάθηκαν και σε πετρελαϊκές εταιρίες και τράπεζες, όταν πια είχε περάσει τα 70 και έπαψε να ασχολείται με τα όπλα και την παρασκηνιακή διπλωματία. Είχε εξαγοράσει την Τράπεζα του Σηκουάνα στο Παρίσι, γνωστή ως «Τράπεζα Αδελφών Μάγιερ» ενώ ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη την Τράπεζα της Μεσογείου. Αναμείχθηκε επίσης με την βιομηχανία πετρελαίου αλλά και τα ναυπηγεία. Οι φιλοδοξίες του Βασιλείου Ζαχάρωφ δεν σταματούν και αρχίζει να αγοράζει και μερικά ευρωπαϊκά καζίνο. Το 1924 ο καλός του φίλος και Πρίγκιπας του Μονακό Λουδοβίκος Β΄ του πρότεινε να αγοράσει το καζίνο της χώρας, που ήταν υπό πτώχευση λόγω του πολέμου. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και αγόρασε το καζίνο, το οποίο οδήγησε και πάλι στην κορυφή ξεπερνώντας τις οικονομικές δυσκολίες και κάνοντάς το ένα από τα πιο διάσημα καζίνο της Ευρώπης. Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ γίνεται Σερ Το 2005 αποχαρακτηρίστηκαν αρχεία του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών για την περίοδο 1873-1939. Από εκεί φάνηκε ότι ο Βασίλειος Ζαχάρωφ εργάστηκε ως πράκτορας της Βρετανίας για να βάλει την Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, διοχετεύοντας μεγάλα ποσά για την εξαγορά Ελλήνων βουλευτών. Σε μια επιστολή του Ζαχάρωφ στον Βρετανό πρωθυπουργό αναφέρει ότι για δωροδοκίες στην Ελλάδα χρειάζονταν 1,5 εκατομμύριο λίρες, ώστε να εξαγοράσει 45 βουλευτές. Ο Βρετανός πρωθυπουργός δέχτηκε τις προτάσεις όπως φαίνεται και σε ένα έγγραφο στις 11 Δεκεμβρίου 1915, με το οποίο έδωσε χρήματα στον Ζαχάρωφ μέσω της Barclay's Bank. Με αυτά τα χρήματα ο Βασίλειος Ζαχάρωφ, μεταξύ άλλων, χρηματοδότησε και την ίδρυση του Εκδοτικού Οίκου των Φιλελευθέρων. Το 1916 όμως η Ελλάδα ακόμα δεν είχε μπει στον πόλεμο κι έτσι ο Ζαχάρωφ πέτυχε νέα Γαλλο-Βρετανική χρηματοδότηση των Φιλελευθέρων με επιπλέον 5.000.000 δραχμές για προεκλογικά έξοδα. Γι αυτές του τις υπηρεσίες τιμήθηκε από τον βασιλιά της Αγγλίας με το παράσημο του Λουτρού, ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας τον ονόμασε Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και το 1919 πήρε από τον βασιλιά της Αγγλίας τον τίτλο του βαρονέτου και του ιππότη του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Μπαθ, γι αυτό και αποκαλούνταν Σερ. Η κυβέρνηση Βενιζέλου του 1917-1920 τίμησε επίσης τον Βασίλειο Ζαχάρωφ με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.

Πηγή εικόνας: https://www.pronews.gr Οι ευεργεσίες του Βασιλείου Ζαχάρωφ Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ έκανε πολλές δωρεές στην ζωή του και μπορεί να χαρακτηριστεί ευεργέτης. Για παράδειγμα ήταν χορηγός του Ινστιτούτου Παστέρ στην Αθήνα, που ιδρύθηκε με δικά του χρήματα, έδωσε το σπίτι του στο Παρίσι για να στεγαστεί η Ελληνική Πρεσβεία, ενίσχυσε την ελληνορθόδοξη κοινότητα Παρισίων και βοήθησε πολλούς Έλληνες να συνεχίσουν τις σπουδές στο Παρίσι, δώρισε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» ποσότητα ραδίου για τη θεραπεία των απόρων ασθενών, χρηματοδότησε την ανέγερση πολεμικού νοσοκομείου στην πόλη Biarritz στη νοτιοδυτική Γαλλία, ανέλαβε την αντισεισμική μελέτη και το στήσιμο νέων κατοικιών για τους σεισμοπαθείς της Κορίνθου. Σημαντικές ήταν και οι δωρεές του σε ελληνικά ιδρύματα της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, ίδρυσε έδρα Αεροπορίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε και στην συνέχεια χρηματοδοτούνταν η έδρα Αγγλικής Λογοτεχνίας στη Σορβόννη και Γαλλικής Λογοτεχνίας στην Οξφόρδη, το πανεπιστήμιο της οποίας τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής. Η προσωπική ζωή του Βασιλείου Ζαχάρωφ Για την προσωπική ζωή του Βασιλείου Ζαχάρωφ λίγα είναι γνωστά και οι φωτογραφίες ελάχιστες. Το 1883 τον συναντάμε να εργάζεται ως μεσίτης πώλησης πλοίων στην Ιρλανδία, όπου ταυτόχρονα στρατολογεί φτωχές Ιρλανδές για τα εργοστάσια των ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ πέρασε ένα μεγάλο διάστημα χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι έκανε εκεί. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ως πωλητής μιας εταιρίας σιδηροδρομικών εξοπλισμών του Σεν Λούις. Το 1885 προσποιείται τον ρωσο-έλληνα πρίγκιπα Ζαχαρία Βασίλειο Ζαχάρωφ για να παντρευτεί μια πάμπλουτη Αμερικανή κληρονόμο. Η μόνη αλήθεια βέβαια σε αυτό ήταν μόνο το όνομά του καθώς λεγόταν πραγματικά Ζαχαρίας Βασιλείου Ζαχαρίου, αφού Βασίλειος ήταν το όνομα του πατέρα του. Παρόλα αυτά θα συλληφθεί λίγο αργότερα στο Ρότερνταμ ως δίγαμος, όταν ένας βρετανός ευγενής τον αναγνώρισε ως τον εξαφανισμένο σύζυγο μιας γυναίκας από το Μπρίστολ από το 1872. Οι εικασίες για τον γάμο του στην Αγγλία είναι μάλλον αληθείς αφού έτσι κατάφερε να αποκτήσει αγγλικό διαβατήριο και την βρετανική υπηκοότητα το 1911. Εγκατέλειψε όμως αυτή τη σύζυγο και βρέθηκε κάποια στιγμή στην Ισπανία. Στο ταξίδι του από τη Μαδρίτη στο Παρίσι γνωρίστηκε με την Ισπανίδα María del Pilar de Muguiro y Beruete, δούκισσα της Villafranca de los Caballeros, που καταγόταν από μια από τις ευγενέστερες και πλουσιότερες οικογένειες της Ισπανίας και ήταν σύζυγος του Φρανσίσκο ντε Μπορμπόν, ενός φρενοβλαβή μεγιστάνα και μέλος της βασιλικής οικογενείας των Βουρβόνων της Ισπανίας. Η δούκισσα Ντε Βιλλαφράνκα ανταποκρίθηκε στην πολιορκία του Ζαχάρωφ, σύναψαν μακροχρόνιο δεσμό και τον βοήθησε να μπει στα ισπανικά αριστοκρατικά σαλόνια, με αποτέλεσμα να γίνει ο κυριότερος προμηθευτής όπλων της Ισπανίας, που εκείνη την εποχή, το 1898, είχε εμπλακεί σε πόλεμο με τις ΗΠΑ.

Πηγή εικόνας: https://www.pronews.gr Το 1924, την χρονιά που απέκτησε το καζίνο του Μόντε Κάρλο, ο 75χρονος Βασίλειος Ζαχάρωφ ήταν ακόμα περιζήτητος. Επέλεξε όμως να παντρευτεί την επί 30 χρόνια αγαπημένη του δούκισσα Ντε Βιλλαφράνκα, που είχε χηρεύσει. Το 1926 όμως, 18 μήνες μετά τον γάμος τους, η δούκισσα Ντε Βιλλαφράνκα πέθανε. Από τότε ο Βασίλειος Ζαχάρωφ αποσύρθηκε από όλες τις επιχειρήσεις και έζησε αποτραβηγμένος από τον κόσμο. Γενικά δεν είχε φίλους γι' αυτό και τα τελευταία χρόνια της ζωή του ήταν εντελώς μόνος. Πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 1936 στον πύργο του στη Γαλλία, που ήταν η πρώην κατοικία του βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδου Β’. Η επιρροή του Βασιλείου Ζαχάρωφ στην τέχνη Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ αποτέλεσε θέμα πολλών ιστορικών μελετών και ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες. Είναι αυτός που ενέπνευσε τον δημιουργό του Τεν Τεν, Ερζέ, να δημιουργήσει τον «Μπαζίλ Μπαζάροφ», το δαιμονικού χαρακτήρα της σειράς και τον Όρσον Γουέλς για την δημιουργία του «Πολίτη Κέιν».

Πηγή εικόνας: http://enosivourlioton.gr Το 2017 δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του Βασιλείου Ζαχάρωφ, που προβλήθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο σε σενάριο και σκηνοθεσία του Άγγελου Αμπάζογλου. Η προβολή του έγινε στο πλαίσιο του «Σεμιναρίου Επιμόρφωσης για την Παραγωγή Ιστορικού Ντοκιμαντέρ», σε συνεργασία με την ΕΡΤ, την τηλεόραση της Βουλής, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ντοκιμαντέρ. Read the full article

#20οςαιώνας #ΒασίλειοςΖαχάρωφ #έμποροςόπλων

Πηγή εικόνας: U.S. Language ServicesΠώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο μίλαγαν την ίδια γλώσσα; Θα αντιμετωπίζαμε λιγότερα προβλήματα αν όλοι είχαμε τον ίδιο κώδικα επικοινωνίας; Πώς θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί η κοινωνία μας; Τι είναι η Esperanto; Ίσως να έχετε σκεφτεί πως η ποικιλία γλωσσών που υπάρχει στον πλανήτη, πολλές φορές δημιουργεί εμπόδια τα οποία είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε. Η γλώσσα Esperanto είναι μία ιδιαίτερη γλώσσα που δημιουργήθηκε για να εξαλείψει τα γλωσσικά σύνορα μεταξύ των χωρών και παράλληλα να γεφυρώσει το γλωσσικό τους χάσμα. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η διεθνής επικοινωνία και ως εκ τούτου, ο σεβασμός και η κατανόηση προς κάθε μεριά του κόσμου. Πηγή εικόνας: Amazon.comΗ Esperanto, σύμφωνα με τους μελετητές της, φαίνεται να είναι πολύ πιο εύκολη στην εκμάθησή της από οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Αυτό συμβαίνει διότι δημιουργήθηκε για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δηλαδή την εύκολη και άμεση επικοινωνία με τον οποιονδήποτε. Η ιστορία της Esperanto Ο δημιουργός της συγκεκριμένης γλώσσας ήταν ο Ρώσος οφθαλμίατρος L. L. Zamenhof. Ο Zamenhof, μιλούσε πολλές γλώσσες και οραματιζόταν έναν κόσμο χωρίς πολέμους αλλά με ειρήνη. Πίστευε λοιπόν, πως αν όλοι είχαν την ίδια γλώσσα δεν θα υπήρχαν παρεξηγήσεις ούτε προβλήματα. Αντίθετα, θα ήταν ο κρίκος που θα τους ένωνε όλους ισότιμα, πράγμα το οποίο θα συνέβαλε στην επικοινωνία.Έτσι, ο Ρώσος οφθαλμίατρος κατάφερε να υλοποιήσει την ιδέα του παρά τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν αργότερα με τους Παγκόσμιους Πολέμους του 20ου αιώνα. Αρχικά, δοκίμασε την λειτουργικότητα του εγχειρήματός του μέσω των μεταφράσεων. Το 1887 λοιπόν, δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τα βασικά στοιχεία της Esperanto μεταφρασμένα σε διαφορετικές γλώσσες και υπέγραψε με το όνομα Dr. Esperanto (Esperanto= ελπίδα), το οποίο στη συνέχεια αποτέλεσε και το όνομα της γλώσσας αυτής. Πηγή εικόνας: WorldAtlasΓια τον δημιουργό της, ήταν το κλειδί για την παγκόσμια ειρήνη, για τον Στάλιν όμως ήταν κάτι το επικίνδυνο. Για τον Χίτλερ, αποτελούσε σημάδι για την υπεροχή των Εβραίων, και ο αμερικανικός στρατός έδωσε στην Esperanto το όνομα .H γλώσσα αποτελεί όχι μόνο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας, αλλά και στοιχείο της εθνικής και πολιτισμικής κληρονομιάς κάθε χώρας. Έτσι πιθανά να πίστευαν, ότι ο απώτερος στόχος αυτού του ευρήματος ήταν να ελέγξει κατά μία έννοια την κοινωνία, ώστε να υπερισχύσει μία μόνο πολιτική και να μπορέσει να χειραγωγήσει μαζικά τα πλήθη χωρίς παρεμβολές.Φυσικά, δεν συνέφερε τους προαναφερθέντες δικτάτορες μια τέτοια πρόταση, καθώς αυτό που εκείνοι επιδίωκαν ήταν η αποξένωση των ανθρώπων και η απομόνωση συγκεκριμένων ομάδων από την κοινωνία. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να διαχωρίσουν την υδρόγειο σε . Η Δομή της γλώσσας Φαίνεται πως η Esperanto είναι μια πολύ απλή γλώσσα για να μάθει κανείς, εφόσον είναι απόλυτα φωνητική και κάθε γράμμα και ήχος της μπορούν να προφέρονται με έναν μόνο συγκεκριμένο τρόπο. Έπειτα, η γραμματική έχει μόνο μερικούς κανόνες και καμία εξαίρεση. Τέλος, μαθαίνοντας μόνο 500 βασικές λέξεις, κατέχεις ένα λεξιλόγιο τουλάχιστον 5000 λέξεων, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων εννοιών που δεν απαντώνται σε άλλες γλώσσες. Πηγή εικόνας: TraductanetΑντίθετα με άλλες γλώσσες, η Esperanto δεν ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη χώρα. Είναι πολιτικά και κοινωνικά ουδέτερη. Για αυτόν τον λόγο, πολύ γρήγορα κέρδισε ένα μεγάλο κοινό σε ολόκληρη την υφήλιο. Δημιουργήθηκαν ομάδες ανθρώπων και εκδηλώσεις με στόχο την διάδοση της γλώσσας όπως και την εκμάθησή της.Η Esperanto δεν έχει την πρόθεση να αντικαταστήσει την μητρική γλώσσα κανενός. Είναι μια κοινή γλώσσα, προσβάσιμη σε όλους. Σήμερα, η Esperanto χρησιμοποιείται σε πάνω από 100 χώρες στον κόσμο, γεγονός που την κάνει ιδιαίτερα δημοφιλή, αφού οι ομιλητές της επιθυμούν να αποκτήσουν διεθνή επικοινωνία. Η Εσπεραντική Κουλτούρα Πλέον έχει συντελεστεί μια κοινότητα από τους θαυμαστές της καινοτόμου αυτής γλώσσας. Αρχικά, μπορούσες να μάθεις Esperanto μόνο μέσα από τα βιβλία. Ωστόσο, με τη βοήθεια του διαδικτύου, σήμερα μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με άτομα από κάθε γωνία του πλανήτη για να ανταλλάξουμε απόψεις και να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας όσον αφορά την Esperanto.Κάνοντας ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο, το 1900 ακόμη δεν υπήρχε μία διεθνής γλώσσα ώστε να μεταδίδονται τα νέα από χώρα σε χώρα. Η Esperanto ήταν το ιδανικό εργαλείο καθώς θεωρούταν ως η γλώσσα στην οποία μπορούσες . Πηγή εικόνας: Bibliotheca AlexandrinaΤέλος, υπάρχουν φυσικοί ομιλητές της Esperanto, οι οποίοι την θεωρούν μητρική τους γλώσσα. Τα άτομα αυτά έχουν συνήθως δύο ή και περισσότερες εθνικότητες, καθώς οι γονείς τους προέρχονταν από διαφορετικές χώρες αλλά και οι δύο μίλαγαν Esperanto.Μπορείς και εσύ να γίνεις μέλος αυτής της κοινότητας και να μάθεις να μιλάς άπταιστα Esperanto σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Είναι μια γλώσσα μέσω της οποίας θα γνωρίσεις έναν νέο κόσμο και φυσικά ας μην ξεχνάμε πως η λέξη Esperanto σημαίνει ελπίδα. Η σημασία της και μόνο μας προσελκύει στο κατώφλι της. Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2003/jul/12/weekend.davidnewnhamhttps://esperanto.net/en/esperanto-the-international-language/https://esperanto.lingolia.com/en/background/what-is-esperantohttps://en.wikipedia.org/wiki/Esperanto_culture

ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς / Πηγή εικόνας: PinterestΟι μητέρες δεν αποχωρίζονταν τους γιους τους για τον πόλεμο με θλίψη και κλάματα αλλά με τη φράση ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς ,καθώς ήταν προτιμότερο να επιστρέψεις νεκρός και τιμημένος παρά ζωντανός και ατιμασμένος. Πηγή εικόνας: www.imprimis-inc.com Πρέπει να σημειωθεί ότι υπήρχε πολύ διαφορετική αντιμετώπιση της δειλίας στην Σπάρτη σε σχέση με τις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις-κράτη, διότι στην Σπάρτη η δειλία ισοδυναμούσε με όνειδος και παρασιτική ζωή, ενώ η ανδρεία με μεγαλοπρέπεια, τιμές και κοινωνική ζωή. Ποια μπορεί να ήταν η κατάληξη όσων λιποτακτούσαν; Αν και δεν ήταν θεσπισμένος με νόμο ο εξοβελισμός των δειλών, όσων δεν τήρησαν το ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς οι κοινωνικές νόρμες οδηγούσαν σε μία περιθωριοποίηση αυτών των ατόμων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων, την απομάκρυνση των ατόμων αυτών από τον κοινωνικό βίο, τον διωγμό τους δηλαδή από την Εκκλησία του Δήμου που τύγχανε τότε μείζων αγωγός της κοινωνικότητας των πολιτών, στην Σπάρτη ήταν η Απέλλα. Επιπλέον, αποκλείονταν από χορούς και αθλητικές δραστηριότητες αν και είναι γνωστή τοις πάσι η λατρεία των Σπαρτιατών σε τέτοιες συναθροίσεις. Υπόκεινταν, επίσης, σε δημόσιο εξευτελισμό με ξυλοδαρμούς και υποτιμητικές εκφράσεις και συγχρόνως, δεν είχαν επαφές και συνομιλίες με τους συμπολίτες τους. Οι συνήθειες αυτές περί δειλίας αφορούσαν και στην ιδιωτική σφαίρα δράσης των Σπαρτιατών διότι στους λιποτάκτες απαγορευόταν η προσωπική περιποίηση και ο καλλωπισμός και απομάκρυναν την σύζυγό του και τις κόρες (εάν υπήρχαν). Χαρακτηριστική είναι και η κοινωνική υποβίβαση των δειλών από το επίπεδο των Ομοίων σε αυτό των Μειόνων.Αναφέρθηκαν οι πιθανές συνέπειες των παραβατών της έκφρασης ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς αν και δεν είναι καταγεγραμμένα πολλά τέτοια περιστατικά. Πρέπει επίσης, να επισημανθεί ότι αν και διέφεραν οι πόλεις-κράτη και η Σπάρτη στο θέμα της δειλίας σίγουρα δεν ήταν ευχάριστο γεγονός η ήττα και η λιποταξία και στους υπόλοιπους Έλληνες αλλά επιδείκνυαν πιο ήπια αντιμετώπιση. Στην Σπάρτη η λιποταξία και η δειλία σηματοδοτούν την προδοσία της πατρίδας, της οικογένειας, της πίστης, του εαυτού και των συμπολιτών - συμπολεμιστών. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ασπίδα των Σπαρτιατών είχε χαραγμένο το γράμμα Λ από τη Λακεδαιμονία ( Σπάρτη), διότι οι πολεμιστές μάχονταν για τα θεωρήματα και τα ιδανικά που πρέσβευε η πατρίδα τους. Στόχος του πολέμου ήταν ακριβώς η εφαρμογή των σκέψεων αυτών παρά οι υλικές απολαβές και χάρη στη πειθαρχία και την τόλμη που καλλιεργείται από γένος σε γένος η Σπάρτη επιβίωσε σχεδόν μία ολόκληρη χιλιετία.Πυρήνας του λακωνικού βίου ήταν η τιμή και η ανδρεία σε συνδυασμό με το διαρκώς ζην κατά φύσιν και διαρκώς φιλοσοφείν, επίσης ακολουθούσαν μία λιτή γραμμή ζωής η οποία εύλογα αποτυπώνεται στις πειθαρχημένες συνήθειές τους, όπως το ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς. Γενικότερα, οι Σπαρτιάτες ήταν αυστηροί ως προς την τήρηση των αρχών του βίου τους και ζούσαν με πειθαρχία σε όλη την διάρκεια της ζωής τους. Πηγές:https://el.wiktionary.org/wiki/____( τελευταία επίσκεψη 21-11-2022)https://e-didaskalia.blogspot.com/2017/07/blog-post_418.html ( τελευταία επίσκεψη 21-11-2022)ttps://www.iellada.gr/istoria/i-tan-i-epi-tas-agnosti-lexi-i-deilia-stin-arhaia-sparti ( τελευταία επίσκεψη 21-11-2022)https://www.inewsgr.com/116/i-tan-i-epi-tas.htm ( τελευταία επίσκεψη 21-11-2022)Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ Η ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ Καρκαλέτσης Γ. Σταύρος

(Clarissa Ward. Πηγή εικόνας: thecommongoodus.org)Μια αυτοβιογραφία που όλοι και όλες αξίζει να διαβάσουν.Είναι και κάποιοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο που έχουν να μοιραστούν ιστορίες τις οποίες αξίζει να ακούσουν όλοι. Όχι γιατί είναι πιο σπουδαίοι από τους άλλους, ούτε γιατί αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή από τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό τους. Για τον απλό λόγο ότι οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους τίποτα το σπουδαίο, ξεχωριστό ή ιδιαίτερο. Κι αυτό είναι που τους κάνει τόσο απαραίτητους στη ζωή μας. Η ταπεινότητά τους που έρχεται σε αντιδιαστολή με τα επιτεύγματά τους οδηγεί καθένα από εμάς στο σημείο να τους "βγάζουμε το καπέλο", γιατί κάνουν το καλό και το ρίχνουν στο γιαλό με τέτοια αυταπάρνηση και βεβαιότητα ότι κάνουν το σωστό που προσδίδει στο κάθε επίτευγμά τους περισσότερη σπουδαιότητα.Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και η Clarissa Ward, ξένη-πολεμική ανταποκρίτρια και επί του παρόντος επικεφαλής του τμήματος διεθνούς ανταπόκρισης του CNN . Ήταν με το CBS News , με έδρα το Λονδίνο. Πριν από τη θέση της στο CBS News, η Ward ήταν ανταποκρίτρια ειδήσεων με έδρα τη Μόσχα για το ABC News. Έχει κάνει ανταποκρίσεις στο Ισραήλ, στον Λίβανο, στη Λωρίδα της Γάζας, στο Ιράκ, στη Ρωσία, στη Γεωργία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στο Αφγανιστάν, στη Συρία και στην Ουκρανία. (On All Fronts: The Education of a Journalist. Πηγή εικόνας: amazon.de)Στο βιβλίο της "On All Fronts: The Education of a Journalist" (δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά -ακόμα-), το οποίο αποτελεί και τη μέχρι στιγμής αυτοβιογραφία της, μοιράζεται ιστορίες που σου "σηκώνουν" την τρίχα κυριολεκτικά. Διαβάζοντας λοιπόν αυτή την αυτοβιογραφία έμαθα ορισμένα πράγματα, τα οποία μοιράζομαι παρακάτω σε μια προσπάθειά μου να αποδώσω ιδιαίτερη μνεία σε αυτή τη γυναίκα-πρότυπο και να πείσω έστω κι έναν άνθρωπο να τη διαβάσει.1. Η σκληρή δουλειά αποφέρει καρπούς αργά ή γρήγορα: (Η Clarissa Ward σε αποστολή στο Σoυδάν. Πηγή εικόνας: alainelkanninterviews.com)Για να φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα, για να έχει την καριέρα που πολλοί ονειρεύονται να αποκτήσουν, η Clarissa Ward δούλεψε πολύ και σκληρά. Έχει θυσιάσει άπειρες ώρες ύπνου και ξεκούρασης, έχει δουλέψει και ζήσει σε απάνθρωπες συνθήκες, έχει μείνει χρόνια ολόκληρα μακριά από τους δικούς της, έχει δεχτεί σεξισμό και πάνω από όλα έχει βρεθεί πολλές φορές ένα βήμα πριν το θάνατο. Πάντα όμως έμενε πιστή στο λειτούργημά της, φέρνοντας εις πέρας τις αποστολές που καλούταν κάθε φορά να πραγματοποιήσει. Δεν ξεκίνησε από τα ψηλά. Ανέβηκε σκαλί-σκαλί προς την κορυφή και μοναδικός της βοηθός σε αυτή τη διαδρομή ήταν ο ίδιος της ο εαυτός που ποτέ δεν σταμάτησε να ελπίζει ότι θα τα καταφέρει δουλεύοντας σκληρά και με πολλή αγάπη.2. Μια γυναίκα όλα τα μπορεί: (Η Clarissa Ward και οι δύο γιοί της. Πηγή εικόνας: vogue.co.uk)Η Clarissa Ward εκτός από πολεμική ανταποκρίτρια είναι και μαμά δύο αγοριών. Το 2018 απέκτησε μαζί με το σύζυγό της τον μικρό Ezra και το 2020 τον μικρό Caspar. Όταν ήταν μόλις δύο μηνών έγκυος βρέθηκε στην Γροιλανδία σε αποστολή. Στο βιβλίο της περιγράφει τους φόβους της, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ούσα έγκυος σε μια περιοχή με πολύ σκληρές καιρικές συνθήκες, αλλά και τις αμφιβολίες της για το αν έπρεπε να κρατήσει την εγκυμοσύνη της κρυφή από τους εργοδότες της. Αργά ή γρήγορα αναγκάστηκε να την ανακοινώσει, ωστόσο αυτό δεν την εμπόδισε να συνεχίσει να εργάζεται έχοντας τη στήριξη και τη βοήθεια από το χώρο εργασίας της. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της κάλυψε τον τυφώνα Irma στο St. Martin, την κρίση Rohingya στο Μπαγκλαντές και τον εμφύλιο πόλεμο στην Υεμένη. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι μια γυναίκα όλα τα μπορεί, τότε ποιο είναι;3. Η ενημέρωση σώζει ζωές: (Η Clarissa Ward στη Καμπούλ. Πηγή εικόνας: esquire.com)Δεν είναι λίγες οι ιστορίες που διηγείται στο βιβλίο της η Clarissa Ward, στις οποίες αποδεικνύεται πως η ενημέρωση μπορεί να σώσει. Με τις αποστολές της και τις πληροφορίες που μετέφερε σε όλο τον κόσμο, κατάφερε να βοηθήσει δεκάδες ανθρώπους από βέβαιο θάνατο, από την αιχμαλωσία ή τις κακουχίες.4. Όταν ένας άνθρωπος σε αγαπάει πραγματικά, τότε σε στηρίζει και σε περιμένει πάντα:(Η Clarissa Ward και ο σύζυγός της, Philipp von Bernstorff. Πηγή εικόνας: starsgab.com)Η Clarissa Ward γνώρισε τον σύζυγό της, Philipp von Bernstorff, στη Μόσχα το 2007. Είχαν σχέση εξ' αποστάσεως για σχεδόν μια δεκαετία, μέχρι που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Λονδίνο. Η ίδια δηλώνει στο βιβλίο της, ότι ο σύζυγός της είναι ο πιο υπομονετικός και τρυφερός άντρας που γνωρίζει. Όταν εκείνη χρειάστηκε να εγκαταλείψει τη Μόσχα για να εγκατασταθεί στο Πεκίνο όπου ήταν η επόμενη αποστολή της, πίστευε ότι θα χώριζαν, καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή όλες οι σχέσεις της τερματίζονταν, όταν το καθήκον την καλούσε και κανένας σύντροφός της δεν ήταν διατεθειμένος να την περιμένει. Ωστόσο, ο Philipp, λέει η ίδια, παραξενεύτηκε όταν εκείνη τον ρώτησε "τί θα γίνει τώρα με εμάς;", αφού εκείνος θεωρούσε αυτονόητο πως οι καριέρες και των δύο μπορούσαν να συνεχιστούν κανονικά παράλληλα με τη σχέση τους. Όλα αυτά τα χρόνια η Clarissa Ward έχει βρει την πραγματική αγάπη, αυτή που σε στηρίζει και σε περιμένει, αυτή που δεν απαιτεί να αλλάξεις για να ταιριάξεις στη σχέση. Σε δηλώσεις της έχει πει ότι ένας από τους λόγους που έχει καταφέρει να συνεχίσει να βρίσκεται σε αυτόν τον χώρο είναι η στήριξη και το κίνητρο που της δίνει κάθε μέρα ο σύζυγός της.5. Η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς:(Η Clarissa Ward στον πόλεμο στην Ουκρανία. Πηγή εικόνας: thegreyhoundnews.com)Μπορεί η Clarissa Ward να είναι τολμηρή και το έχει αποδείξει αυτό ουκ ολίγες φορές, αλλά στο βιβλίο της παραδέχεται πως η τύχη την έχει ευνοήσει πολύ. Δηλώνει όμως ακόμα πως αν δεν είχε πάρει ρίσκα, αν δεν είχε τολμήσει, αν δεν είχε εμπιστευτεί ανθρώπους και το ένστικτό της, σήμερα ίσως να μην ήταν εδώ. Όχι απλά σε αυτή την καίρια θέση, αλλά γενικότερα στη ζωή. Το πεδίο θέλει τόλμη και πίστη ότι η τύχη θα σε ευνοήσει.6. Η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων δεν λογαριάζει θρησκείες, καταγωγές και γλώσσες:(Η Clarissa Ward μαζί με συναδέλφους της στο δρόμο της αποχώρησής τους από τη Συρία το 2012. Πηγή εικόνας: instagram/clarissawardcnn)Αν κάτι μπορεί να σε συγκινήσει διαβάζοντας τις σελίδες αυτού του βιβλίου, τότε αυτό είναι οι δυνατές σχέσεις φιλίας που περιγράφει η Ward. Όλα αυτά τα χρόνια σε όλες αυτές τις χώρες που έχει βρεθεί, γνώρισε ανθρώπους κάθε λογής. Ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή, ανθρώπους που πίστευαν σε κάποιον άλλο θεό, ανθρώπους που δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα με αυτή. Κι όμως με όλους αυτούς τους ανθρώπους τους ένωνε καθ' όλη τη διάρκεια των αποστολών και με μερικούς συνεχίζει να τους ενώνει μέχρι σήμερα μια πολύ δυνατή και ειλικρινής αγάπη, μια σχέση φιλίας που μόνο ο θάνατος μπορεί να τη "σπάσει", όπως δυστυχώς συνέβη σε μερικές.Το βιβλίο δυστυχώς δεν είναι μεταφρασμένο στα ελληνικά, όμως η γραφή της Ward είναι πολύ απλή κι έτσι μπορεί να το διαβάσει ακόμα και κάποιος που δεν κάνει συστηματική χρήση της αγγλικής.

happytraveller.grΒρισκόμαστε στα τέλη Νοεμβρίου και το κρύο έχει πάρει για τα καλά την θέση του και η ατμόσφαιρα μοιάζει άκρως χειμωνιάτικη. Ο χειμώνας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με εκδρομές στα χιόνια δίπλα στο τζάκι να πίνεις ένα ζεστό ρόφημα. Στην Ελλάδα είμαστε στην ευχάριστη θέση να έχουμε πάρα πολλά χιονοδρομικά κέντρα σε κάθε μέρος από τον βορρά ως τον νότο. Για τον λόγο αυτόν πάμε να δούμε 10 χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα που πρέπει να επισκεφθείς. Glow.gr1. Καϊμακτσαλάν Όταν ακούς χιονοδρομικό κέντρο το μυαλό μας πάει πρώτα στο πιο γνωστό από όλα στην Ελλάδα, το Καϊμακτσαλάν. Το Καϊμακτσαλάν βρίσκεται στον νομό Πέλλας στον Άγιο Αθανάσιο στο βουνό Βόρας, σε υψόμετρο 2480 μέτρων. Το όνομά του προέρχεται από το τοπωνύμιο που σημαίνει λευκή κορυφή. Είναι ο πιο φημισμένος χειμερινός προορισμός με αμέτρητα ξενοδοχεία και σαλέ που καλύπτει όλες τις προτιμήσεις. Θα βρεις και την φημισμένη εκκλησία του Αγίου Ηλία, η οποία αποτελεί μνημείο των Πεσόντων Σέρβων. Διαθέτει πίστες όλων των επιπέδων για τους λάτρεις των σπορ στο χιόνι. xionodromika.gr2. Βασιλίτσα Το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας βρίσκεται στα υπέροχα Γρεβενά στο ομώνυμο βουνό Βασιλίτσα σε υψόμετρο 2215 μέτρων. Το χιονοδρομικό δημιουργήθηκε το 1975 από μια ομάδα ανθρώπων που συνέστησαν τον χιονοδρομικό ορειβατικό σύλλογο. Διαθέτει 20000 μέτρα πιστών για χρήση στις πανέμορφες πλαγιές. Κατά τους χειμερινούς μήνες διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις, όπως αγώνες ορειβατικού σκι από την ΕΟΟΑ και αγώνες snowboard για όλες τις ηλικίες και με παροχή εξοπλισμού για κάθε επισκέπτη. Οπότε όπως κατάλαβες αν σου αρέσει η αδρεναλίνη και θέλεις να λάβεις μέρος σε αγώνες τότε το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας είναι το ιδανικό. Elassonanews.gr3. Βρυσοπούλες Ο Όλυμπος είναι το πιο γνωστό βουνό στην Ελλάδα με την ιστορία του να ξεκινά από την αρχαιότητα και φυσικά δεν θα μπορούσε να μην διαθέτει χιονοδρομικό κέντρο. Τις Βρυσοπούλες θα τις βρεις σε υψόμετρο 2450 μέτρα και ανήκει στον ελληνικό στρατό. Παρέχει τρεις πίστες εύκολες εκ των οποίων οι δύο φτάνουν τα 2 χιλιόμετρα η κάθε μία. Εκτός από σπορ και παιχνίδι στο χιόνι, θα μπορέσεις να απολαύσεις τον καφέ σου στην καφετέρια της Λέσχης Αξιωματικών ενώ θα μπορέσεις να διανυκτερεύσεις και να ζήσεις την εμπειρία στο καταφύγιο που βρίσκεται εντός του στρατοπέδου και μπορεί να φιλοξενήσει έως 30 άτομα δωρεάν, αφού παρθεί η έγκριση από την διοίκηση του στρατοπέδου. sportin.gr4. Καλάβρυτα Τα Καλάβρυτα εκτός από μεγάλη ιστορία, διαθέτουν και ένα από τα πιο πανέμορφα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο βουνό Χελμός σε υψόμετρο 2340 μέτρων και είναι από τα πιο επισκέψιμα χιονοδρομικά στην Ελλάδα, αφού η επισκεψιμότητα κάθε χρόνο ξεπερνά τους 100.000 μιας και βρίσκεται πολύ κοντά στην Αθήνα. Διαθέτει δύο σαλέ για να απολαύσεις τον καφέ σου με θέα το χιονισμένο τοπίο , εκ των οποίων το ένα το βράδυ μετατρέπεται σε μπαρ για τους λάτρεις του βραδινού σκι και πραγματικά είναι από τα πιο must μέρη για να πας. in.gr5. Παρνασσός Είναι δυνατόν να γράφουμε για τα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα και να μην γράψουμε για την Μύκονο του χειμώνα, που δεν είναι άλλη από τον υπέροχο Παρνασσό. Το χιονοδρομικό του κέντρο μοιράζεται σε δύο περιοχές τα Κελάρια και τον Φτερόλακκα σε υψόμετρο 2260 μέτρα και 1860 μέτρα αντίστοιχα και διαθέτει 23 πίστες και 7 χιονοδρομικές διαδρομές. Λειτουργούν δύο σαλέ και ένα εστιατόριο αλλά και υπηρεσία φύλαξης με παιδική χαρά για τους πιο μικρούς επισκέπτες. Δεν σου έφτασαν αυτές οι προτάσεις μας; Πάμε να δούμε άλλα 5 χιονοδρομικό κέντρα στην Ελλάδα. kathimerini.gr6. Περτούλι Το Περτούλι βρίσκεται στον νομό Τρικάλων στο βουνό του Κόζιακα σε υψόμετρο 1340 μέτρων. Δεν είναι γνωστό για το μέγεθος του χιονοδρομικού κέντρου γιατί είναι από τα πιο μικρά στην Ελλάδα, αλλά είναι ένας από τους πιο τουριστικούς οικογενειακούς προορισμός. Διαθέτει δύο σαλέ ένα στο χιονοδρομικό κέντρο και ένα λίγο πιο μακριά για να πιείς τον καφέ σου και να φας με θέα το πανέμορφο χιονισμένο τοπίο. happytraveller.gr7. Ανήλιο Το Μέτσοβο είναι από τα πια όμορφα μέρη στην Ελλάδα και πόλος έλξης των επισκεπτών το χειμώνα. Δεν θα μπορούσε φυσικά να μη διαθέτει και αυτό χιονοδρομικό κέντρο και δεν είναι άλλο από το Ανήλιο. Το Ανήλιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1850 μέτρων και είναι από τα νεότερα resorts με πίστες όλων των δυνατοτήτων και σαλέ αν δεν είσαι σπορ τύπος . Φυσικά μπορείς να κάνεις μια μικρή απόδραση από το Μέτσοβο για να απολαύσεις μια βόλτα στο χιόνι. xionodronika.gr8. Φαλακρό Το χιονοδρομικό κέντρο της Δράμας είναι το Φαλακρό, το οποίο έχει πάρει το όνομά του από το ομώνυμο βουνό και βρίσκεται σε υψόμετρο 2232 μέτρων. Διαθέτει 20 πίστες για τους λάτρεις των σπορ και τρία σαλέ , δύο στην βάση του χιονοδρομικού και ένα στον τερματισμό του τέταρτου αναβατήρα. Αυτό που αξίζει να επισκεφθείς στο Φαλακρό είναι η Χιονότρυπα , ένα από τα βαθύτερα σπήλαια στην Ελλάδα και πρόκειται για μια καταβόθρα που κατέρρευσε η οροφή της. Όσοι κατάφεραν να την διασχίσουν μέχρι το τέλος, έχουν μείνει άφωνη με το θέαμα. e-naousa.gr9. 3-5 Πηγάδια Στη Νάουσα θα συναντήσουμε το χιονοδρομικό κέντρο 3-5 Πηγάδια στο βουνό Βέρμιο και ύψος 2005 μέτρα. Το όνομά του το πήρε από την βάση του χιονοδρομικού, χαμηλά στα 1430 μέτρα που υπάρχουν τρεις πηγές ενώ ψηλότερα στα 1800 μέτρα υπάρχουν άλλες πέντε πηγές, εξού και το όνομά του. Πολλοί φαντάζονται ότι υπάρχουν Πηγάδια στην περιοχή αλλά κάτι δεν ισχύει. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα καθώς τα επισκέπτονται πλήθος κόσμου κάθε χρόνο. prlogos.gr10. Βίτσι Τα πρώτα χιόνια στην Ελλάδα θα τα συναντήσουμε στην Φλώρινα και στην Καστοριά, γι’αυτό και είναι από τις πιο κρύες περιοχές. Στα 1880 μέτρα στο βουνό Βίτσι της Καστοριάς θα βρούμε το χιονοδρομικό κέντρο που έχει πάρει το όνομά του από το βουνό. Το Βίτσι δεν αποτελεί ένα οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο όπως αυτά που θα συναντήσουμε στην υπόλοιπη Ελλάδα , αλλά οι επισκέπτες φτάνοντας εκεί λατρεύουν αυτό το ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον που επικρατεί αλλά μαγεύονται και από την θέα της λίμνης Ορεστιάδας.Φόρα κασκόλ, γάντια και χοντρά ρούχα και φύγαμε στα χιόνια. Διάλεξε σε πιο από αυτά τα 10 χιονοδρομικά κέντρα θέλεις να πας!

Το Greece Now αποτελεί ένα ένθετο περιοδικό που κυκλοφορεί στα Αραβικά Εμιράτα και στόχο έχει να παρουσιάσει την Ελλάδα του σήμερα στο εξωτερικό. Το δυναμικό του, μία μικρή ομάδα με άτομα που εργάζονται και μένουν στην Ελλάδα. Οι απαιτητικοί αναγνώστες με τον καιρό αυξήθηκαν και είναι και αυτοί που περιμένουν με ανυπομονησία την κυκλοφορία του. Επιπλέον, το Greece Now κυκλοφορεί ως ένθετο τόσο στο Harper’s Bazaar όσο και στο Conde Nast Traveller.Επιμέλεια συνέντευξης: Χριστίνα ΓκουτήΘέλοντας να δείξουν την σύγχρονη Ελλάδα στον κόσμο, αλλά και την ανάπτυξή της, το όνομα Greece Now ήταν το πιο κατάλληλο. Στόχος τους τώρα η επέκταση της θεματολογίας του περιοδικού, αλλά και η δημιουργία ιστοσελίδας με διαδραστικό περιεχόμενο, web TV και web radio. Σαν μακροπρόθεσμο στόχο έχουν την δημιουργία και άλλων τέτοιων περιοδικών για διάφορες χώρες με σκοπό την κυκλοφορία τόσο στα Εμιράτα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Σας ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πείτε μας λίγα λόγια για το περιοδικό σας.Θέλω να σας ευχαριστήσω με τη σειρά μου για την φιλοξενία στο περιοδικό σας. Το Greece Now είναι μία ετήσια έκδοση με έμφαση στην υψηλή ποιότητα που μπορεί η Ελλάδα να παρέχει σε τομείς όπως είναι η μόδα, η φιλοξενία, η γαστρονομία και κάθε μορφής εξειδικευμένη υπηρεσία. Το περιοδικό περιλαμβάνει luxury θεματολογία όπου σκοπό έχει να προσελκύσει απαιτητικούς ταξιδιώτες που θέλουν να γνωρίσουν τις ομορφιές της Ελλάδος. Πώς πήρατε την απόφαση να δημιουργήσετε στα Αραβικά Εμιράτα ένα περιοδικό που να προωθεί την Ελλάδα;Τα Αραβικά Εμιράτα και κυρίως το Ντουμπάι θα μπορούσα να το ονομάσω τη Νέα Υόρκη της Ανατολής μιας και διαφορετικοί πληθυσμοί και κουλτούρες ζουν, εργάζονται και διασκεδάζουν στην ίδια πόλη. Αυτή η πόλυ-πολιτισμικότητα έχει δώσει τη δυνατότητα σε αρκετές κοινότητες να δημιουργήσουν και να εκδίδουν τα δικά τους περιοδικά. Εμπνεόμενος από αυτές τις δράσεις των υπολοίπων κοινοτήτων, μιας και ελληνική κοινότητα δεν είναι τόσο πολύ ενεργή, αποφασίσαμε μαζί με τη συνεργάτιδά μου Βιβή Ανδρίτσου να δημιουργήσουμε ένα περιοδικό το οποίο θα συνοδεύει ένα μεγάλο τίτλο όπως είναι το Harper’s Bazaar Arabia.Βέβαια εξελίξαμε αυτή τη σκέψη βάση μιας συνεργασίας με ένα luxury περιοδικό της Σαουδικής Αραβίας. Και έτσι ξεκίνησε αυτό το όμορφο ταξίδι που κλείνει τέσσερα χρόνια.Greece Now: Πώς προέκυψε ο τίτλος αυτός για το περιοδικό;Ο τίτλος του περιοδικού προέκυψε έχοντας ως στόχο να παρουσιάσουμε την Ελλάδα του σήμερα στο εξωτερικό. Να γνωρίσουν οι αναγνώστες μας στην σύγχρονη Ελλάδα, την Ελλάδα του σήμερα. Να δουν ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο η ιστορία που έμαθαν στο σχολείο αλλά μια χώρα που αναπτύσσεται σε όλους τους τομείς. Γιατί επιλέξατε τα Εμιράτα; Δεν θα ήταν κάτι πιο εύκολο να φτιάξετε το ίδιο περιοδικό σε μία άλλη χώρα, όπως πχ Γερμανία;Έχοντας στο μυαλό μας ένα περιοδικό για πολύ απαιτητικούς αναγνώστες δεν θα μπορούσε να είναι άλλη χώρα πέραν μία χώρα του αραβικού κόσμου. Η πλειοψηφία των αραβικών χωρών έχουν δυνατές οικονομίες και η αγοραστική δύναμη απαιτεί υψηλή ποιότητα προϊόντων. Έτσι και πήραμε την απόφαση να βγει το περιοδικό στον αραβικό κόσμο. Βέβαια υπάρχει και μία σκέψη για κάτι αντίστοιχο για κάποιες χώρες της Ευρώπης. Πόσα άτομα χρειάζονται περίπου για ένα τέτοιο περιοδικό; Όσο εργάζονται κατοικούν αποκλειστικά στα Εμιράτα ή έχετε άτομα να εργάζονται από διάφορα μέρη του κόσμου;Θα έλεγα είμαστε μία μικρή ομάδα και τα άτομα που εργάζονται μένουν στην Ελλάδα. Η πλειοψηφία προέρχονται από τον χώρο των Ελληνικών περιοδικών. Μία δημοσιογράφος και εγώ προερχόμαστε από τον χώρο των media του εξωτερικού και δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για το χώρο αυτό στην Ελλάδα. Βέβαια ο σκοπός μας είναι η ομάδα να μεγαλώσει μιας και το περιοδικό θ’ αλλάξει θεματολογία αν προσέγγιση και άλλες αγορές του εξωτερικού, οπότε εκεί θα χρειαστούμε άτομα που θα δουλεύουν στην αντίστοιχη χώρα που θα πάει το περιοδικό.Ποια είναι η απήχηση που έχουν στον κόσμο εκεί;Στην αρχή όλη η ομάδα ήταν διστακτική για την απήχηση που θα είχε το περιοδικό στον αραβικό κόσμο. Όμως η επιτυχία ήταν σίγουρη μιας και θα συνόδευε ένα μεγάλο τίτλο. Βέβαια η ποιότητα της δουλειάς μας ήταν το εισιτήριο για μόνιμη συνεργασία. Αυτά τα τέσσερα χρόνια το περιοδικό έγινε συνήθεια στους απαιτητικούς αναγνώστες που περιμένουν κάθε φορά τις προτάσεις του περιοδικού. Το περιοδικό σας αποτελεί ένθετο τόσο στο Harper’s Bazaar όσο και στο Conde Nast Traveller. Πώς προέκυψε αυτό;Ζώντας στα Εμιράτα και δουλεύοντας εκεί ως δημοσιογράφος γνώρισα συναδέλφους οι οποίοι δούλευαν στον όμιλο όπου ανήκει το Harper’s Bazaar Arabia. Στην πορεία οι υπεύθυνοι του ομίλου παρακολουθώντας τη δουλειά μου με κάλεσαν να συζητήσουμε την πρόταση που είχα κάνει σε ένα φίλο δημοσιογράφο σχετικά με τη δημιουργία ενός περιοδικού που θα παρουσιάζει την Ελλάδα στο εξωτερικό. Τους άρεσε ιδέα και η συνεργασία ξεκίνησε. Με σύστησαν και σ’ άλλα μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικά στο εξωτερικό και μέσω του ομίλου μου προτάθηκε αν θέλουμε το περιοδικό μας να μπήκε στο Conde Nast Traveller την άνοιξη του 2023. Πιστεύετε ότι έχει αυξηθεί ο κόσμος που θα ήθελε να κάνει ένα ταξίδι από τα Εμιράτα προς την Ευρώπη;Στους άραβες πάντα άρεσε η Ελλάδα και τα ελληνικά νησιά. Η φιλοξενία μας είναι κοντά στο δικό του τρόπο ζωής καθώς πολλά από τα φαγητά τους είναι παρόμοια με τα δικά μας. Γενικά οι άραβες ταξιδεύουν πολύ στην Ευρώπη και θα έλεγα ότι ως βάση τους έχουν το Λονδίνο.Υπάρχει ελληνικός πληθυσμός στα Εμιράτα; Αν ναι, πόσος περίπου είναι;Η Ελληνική κοινότητα στα Εμιράτα έχει σημαντική παρουσία στη χώρα. Ακριβοί στατιστικά δεν γνωρίζω, αλλά μιλώντας με άλλους Έλληνες, αυτή τη στιγμή πρέπει να βρίσκονται γύρω στις 10.000. Έχετε σκεφτεί να γίνει το περιοδικό αυτόνομο κάποια στιγμή; Δηλαδή να κυκλοφορεί μόνο του χωρίς να αποτελεί ένθετο άλλου περιοδικού;Έχουμε σκεφτεί αυτό το περιοδικό να γίνει αυτόνομο γιατί έχουμε όλες τις προδιαγραφές και την καλύτερη συνεργασία που θα μπορούσαμε να είχαμε στον αραβικό κόσμο με τον όμιλο που αντιπροσωπεύει μεγάλες κυκλοφορίες περιοδικά. Αλλά το θέμα είναι καθαρά εμπορικό μιας και η ελληνική αγορά δεν μπορεί να ανταπεξέλθει οικονομικά στις απαιτήσεις ενός τέτοιου περιοδικού. Δεν υπάρχει στήριξη από κανέναν φορέα είτε κρατικό είτε ιδιωτικό. Γι’ αυτό και παραμένουμε σε ετήσια έκδοση. Ποιοι είναι οι μελλοντικοί σας στόχοι; Πόσο ψηλά θα θέλατε να φτάσει το περιοδικό αλλά και το site;Σαν ομάδα θα θέλαμε να εμπλουτίσουμε την θεματολογία του περιοδικού όσον αφορά τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα site που να είναι καθαρά διαδραστικό, με web TV και web radio. Βέβαια ένας από τους πιο υψηλούς μας στόχους είναι η δημιουργία παρόμοιων περιοδικών για άλλες χώρες, όπου θα κυκλοφορήσουν στον αραβικό κόσμο και γιατί όχι στην Ευρώπη και την Αμερική.Το Greece Now θα το βρείτε και στα social media στους παρακάτω συνδέσμους:Facebook: https://www.facebook.com/GreeceNowMagazine/Instagram: https://www.instagram.com/greecenowmagazine/

#travelgreece #Greece #Greecenow #Travel

Το «Peanut Butter Falcon» (στα ελληνικά «Το Γεράκι του Φυστικοβούτυρου»), μια ταινία που δυστυχώς δεν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες, αποτελεί έναν ύμνο στη φιλία, μια ωδή στη διαφορετικότητα και ένα αισιόδοξο επιμύθιο για το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου που με την κατάλληλη ώθηση και την σωστή προετοιμασία είναι μπορετό στον βαθμό που ο καθένας το καταφέρνει, χωρίς κοινωνικές διακρίσεις. Δύο σπαραξικάρδιες ερμηνείες από τον ανανεωμένο «αλήτη» του Χόλιγουντ -και τα τελευταία χρόνια μεταμορφωμένο σταρ του ανεξάρτητου κινηματογράφου- Shia LaBeouf, και τον πρωταγωνιστή-αποκάλυψη Zack Gottsagen. Ένα road και buddy movie ταυτόχρονα, που κάνει το πιο τετριμμένο απόφθεγμα και την πιο πολυπαιγμένη σιροπιαστή σκηνή ένα γλυκό σινιάλο να ακολουθήσουμε και εμείς μαζί με το συμπαθέστατο πρωταγωνιστικό δίδυμο πλησίστιοι το ενδιαφέρον ταξίδι τους, κάνοντάς μας να ξεχάσουμε ότι αυτή την «διαδρομή» την έχουμε ξανακάνει πάμπολλες φορές στο παρελθόν. Πηγή εικόνας: imdb.comΟ Zak (Zack Gottsagen), είναι ένα παρατημένο από τους γονείς του αγόρι με σύνδρομο Down, που ελλείψει επαρκούς κρατικής μέριμνας ζει σε ένα γηροκομείο και θέλει να το σκάσει πάραυτα για να πραγματοποιήσει το λυτρωτικό του όνειρο: να συναντήσει τον διάσημο Salt Water Redneck, έναν παλαίμαχο παλαιστή που βλέπει πορωμένα σε λούπα στην βιντεοκασέτα και διαφημίζει την σχολή πάλης που διατηρεί στην Georgia. Αποφασισμένος να επισκεφθεί κακήν κακώς την διάσημη σχολή γνωρίζοντας το ίνδαλμά του με στόχο να ακολουθήσει μια εφάμιλλη καριέρα στην πάλη, θα τον βοηθήσει στην δραπέτευση από το ίδρυμα ο Carl, ένας ηλικιωμένος που μένει μαζί του και θα τον ενθαρρύνει συμβουλευτικά, βοηθώντας τον κιόλας πρακτικά για να το σκάσει.Μετά από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες τελικά θα επικρατήσει το πείσμα του και χωρίς κανένα πλάνο και πυξίδα, γυμνός, φορώντας μονάχα το λευκό σώβρακο (παραλληλισμός με τον σωβρακοφορεμένο παλαιστή που ονειρεύεται να γίνει), ο Ζακ θα εξορμήσει εντελώς στα τυφλά βρίσκοντας καταφύγιο σε μια παρατημένη βάρκα. Εκεί είναι που θα διασταυρωθούν και οι δρόμοι των δύο πρωταγωνιστών, με τον Tyler (Shia Lebouf), έναν μικροαπατεώνα ψαρά να προσπαθεί να διαφύγει από το λιντσάρισμα μιας ορδής οργισμένων συναδέλφων του που τους κλέβει τις ψαριές και έκανε τον εξοπλισμό τους παρανάλωμα του πυρός. Οι δύο λοιπόν φυγάδες, θα ξεκινήσουν έναν διάπλου ταξίδι αυτοπραγμάτωσης, απελευθέρωσης και επούλωσης των λαβωμένων τους ψυχών με τις πρώτες μεταξύ τους αναγνωριστικές απόπειρας επικοινωνίας να βρίσκουν στο κενό που έχει σχηματιστέι στην καρδιά του κυνικού πλέον Tyler, με τον πρόσφατο χαμό του μεγαλύτερου αδελφού του να τον έχει καταρρακώσει συναισθηματικά. Πηγή εικόνας: imdb.comΣτα ίχνη τους εκτός από τους διώκτες-ψαράδες, θα βρεθεί η Eleanor (Dakota Johnson), μια μειλίχια, καλοσυνάτη κοπέλα που εργάζεται εθελοντικά στο γηροκομείο και έχει αναλάβει προσωπικά τον εντοπισμό του αγοριού που αγνοείται. Ο Tyler θα βρει στον πυγμαίο αλλά μεγαλόψυχο Ζακ τον μικρό αδελφό του όντας η κινητήριος δυναμη που θα του αγγίξει τις σκουριασμένες ευαίσθητες χορδές και εκείνος με την σειρά του θα τον παρακινήσει προπονώντας τον να γίνει ο καλύτερος παλαιστής και να σπάσει τις αλυσίδες του κοινωνικού του στίγματος. Ο Zack Gottsagen, ένας ηθοποιός με Σύνδρομο Down στην κανονική ζωή εξίσου, ενσαρκώνει εξαιρετικά τον στοχοπροσηλωμένο, κοινωνικό παρία που επιτέλους εκπροσωπείται από έναν άνθρωπο που υποδύεται μόνο τον χαρακτήρα της ταινίας και όχι την διαφορετικότητά του, αφού καιρός ήταν το Χόλιγουντ να αρχίσει να βάζει στην (επιλεκτική) ατζέντα συμπεριληπτικότητας που τόσο διαλαλεί με στόμφο, τόσες άλλες μειονότητες που είναι στα κινηματογραφικά μετόπισθεν διότι πολύ απλά δεν «πουλάνε». Μάλιστα, δεν θα έβλαπτε και μερικές φορές να τις υποδύονται ηθοποιοί που είναι στην πραγματική ζωή διαφορετικοί και όχι προνομιούχοι καλλιτέχνες που καπηλεύονται δακρύβρεχτους αβανταδόρικους ρόλους προσβλέπωντας σε επιχρυσωμένα κούφια αγαλματίδια. Πηγή εικόνας: imdb.comΤο «Peanut Butter Falcon» δεν καταφέρνει με απόλυτη επιτυχία όσο και να προσπαθεί να αποφύγει με έξυπνα σλάλομ τον πειρασμό της επίκλησης στο συναίσθημα και το εύκολο συγκινησιακό φορτίο που εγγενώς περιέχει το θέμα της περιθωριοποίησης του διαφορετικού, όυτε και στο εντελώς αχρείαστο ρομάντζο της Eleanor με τον Tyler που οριακά δεν επιβουλεύεται τον κεντρικό σκοπό της ταινίας και δεν κατεδαφίζει την καλοδουλεμένη σχέση των δύο αντρών. Εντούτοις, η ταινία ευτυχώς δεν καταχράζεται το concept, δεν σηκώνει κάποιο λάβαρο ντελιριακού (και επιλεκτικού) political correctness που έχει ξεχυθεί σε όλες τις ταινίες τα τελευταία χρόνια ευνουχίζοντας την δημιουργικότητα, αφήνοντας να μιλήσει η σφιχτοδεμένη χημεία των δύο πρωταγωνιστών που απολαμβάνεις να τους βλέπεις να συνασπίζονται για την επίτευξη των στόχων τους, να ανταλλάσουν ξεκαρδιστικές ατάκες και να μοιράζονται πηγαία συναισθήματα που θα συγκινήσουν και τον πιο άκαρδο θεατή. Πηγή εικόνας: guardian.comΆλλωστε, το σύνδρομο Down όπως και όλα εκείνα που κάποιος θα τα αποκαλούσε διαφορετικά, δεν είναι παρά μέρος της εκ φύσεως πολυσυλλεκτικής πραγματικότητας, η οποία έχει συσταθεί από αντίρροπα και διαφορετικά στοιχεία, εξού και η ποικιλόμορφη ομορφιά της. Το απόσταγμα της ταινίας και το όλο μήνυμα συνοψίζεται στην σκηνή όπου ο Ζακ θεωρώντας το συνδρομο Down ως τροχοπέδη στην πραγματοποίηση των ονείρων του και στην αποδοχή του από τους άλλους -φοβούμενος ότι και ο Τyler θα τον αντιμετωπίσει μέσω του ρατσιστικού φίλτρου όπως όλοι οι υπόλοιποι- σε μια στιγμή εξομολόγησης του για την εν λόγω γενετική διαταραχή που έχει, ο Tyler με ειλικρινή απάθεια και χωρίς την παραμικρή υπόνοια ψευτοενοχικής λύπησης δίνει την τελικά πιο εύστοχη και συνοπτική απάντηση: «I don’t give a shit»... Δείτε το trailer της ταινίας «Peanut Butter Falcon του 2019» εδώ:https://www.youtube.com/watch?v=UNl9RqjLCwc

#DakotaJohnson #independentταινία #peanutbutterfalcon #ShiaLebouf #αμερικανικόςκινηματογράφος #κριτικήταινίας #ΣωτήρηςΧάιδας

Πηγή: bbci.co.ukSerial killers στη μικρή οθόνη Οι κατά συρροή δολοφόνοι αποτελούν ένα ιδιαίτερα προσφιλές θέμα για τους δημιουργούς στο χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου (με τα περιβόητα podcasts δολοφονιών). Όσον αφορά τη μικρή οθόνη, εντύπωση προκαλεί η αφθονία τηλεοπτικών σειρών που εξερευνούν αυτό το τόσο σκοτεινό και ενοχλητικά ενδιαφέρον φαινόμενο (αν δεν είσαι το θύμα ή οικογένεια ενός θύματος). Από σειρές πολυάριθμων επεισοδίων όπως το Criminal Minds μέχρι σειρές με λίγα επεισόδια όπως το Mindhunter και το Devs, οι σειρές με κατά συρροή δολοφόνους συναρπάζουν το κοινό. Όπως φαίνεται, η κατάδυση στα ερεβώδη βάθη του ανθρώπινου μυαλού δεν έχει πάψει να γοητεύει τον άνθρωπο που πάντα αναζητά μια καλή ευκαιρία για συγκινήσεις.Υπόθεση: Ποιος ήταν ο Jeffrey Dahmer; Πολλοί από εμάς δεν ξέραμε τον Jeffrey Dahmer προτού ανακοινωθεί η κυκλοφορία της σειράς πάνω στις θηριωδίες που διέπραξε. Χωρίς να είναι τόσο ευρέως γνωστός όσο ο Ted Bundy ή ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ο Jeffrey Dahmer σόκαρε την Αμερική των αρχών της δεκαετίας του 1990. Όταν τον εντόπισαν και συνέλαβαν οι αρχές το 1991, ο Dahmer είχε ήδη σκοτώσει 17 ανθρώπους. Τα θύματά του ήταν άντρες, συνήθως ομοφυλόφιλοι, όπως και ο δολοφόνος τους. Ύπουλος και μεθοδικός, ο Dahmer παρέσερνε τα θύματά του στο σπίτι του, όπου τα σκότωνε και τα εξαφάνιζε διαμελίζοντας και λιώνοντας τις σάρκες τους. Βέβαια, όπως κάθε «καλός» δολοφόνος, κρατούσε αναμνηστικά για να φέρνει ξανά στο νου του τον εκάστοτε φόνο. Στην προκειμένη περίπτωση, μεταξύ άλλων, τα αναμνηστικά αυτά ήταν κρανία θυμάτων του. Τέτοιου είδους αναμνηστικά βρήκαν στο διαμέρισμά του οι αρχές το 1991. Τα στοιχεία αυτά στάθηκαν αδιάσειστα στην απόδειξη της ενοχής του, με το δικαστήριο να επιβάλλει ισόβια κάθειρξη. Εντούτοις, η τιμωρία του Dahmer δε διήρκεσε παραπάνω από 3-4 έτη, μιας και χτυπήθηκε στο κεφάλι μέχρι θανάτου από έναν συγκρατούμενό του ονόματι Scarver.Αντιδράσεις Ακολουθώντας τα χνάρια της ζωής του Jeffrey Dahmer, η σειρά ανασυνθέτει τη δράση του. Μέσα από μαρτυρίες αλλά και γεγονότα ξετυλίγεται το κουβάρι μιας ζωής βυθισμένης στη βία, σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Προφανώς, επειδή αρκετά σημεία της ζωής του κατά συρροή δολοφόνου παραμένουν άγνωστα, κάποια από αυτά συμπληρώνονται βάσει των όσων ακούστηκαν και γράφτηκαν. Πάνω σε αυτό, αξίζει να σημειωθεί πως υπήρξαν σημαντικές αντιδράσεις για τα όσα έδειξε η σειρά του Netflix πάνω στη ζωή και τη δράση του «κανίβαλου του Μιλγουόκι». Τόσο συγγενείς θυμάτων όσο και του ίδιου του δολοφόνου (ιδιαιτέρως ο πατέρας του) αντέδρασαν έντονα πάνω σε σκηνές που παρουσιάζονται στη σειρά. Συγκεκριμένα, οι συγγενείς των θυμάτων διαμαρτύρονται λόγω της παρουσίασης του Dahmer υπό ένα αρκετά ήπιο και ανθρώπινο πρίσμα, ενώ ο πατέρας του αντιδρά έντονα στην έως και ρομαντική απόδοση των φόνων του γιου του, αναφέροντας πως η πλατφόρμα δεν επικοινώνησε καν μαζί του. Πηγή: nyt.comJeffrey Dahmer: Γεννιέται τελικά κάποιος «τέρας» ή γίνεται; Μεγαλωμένος μέσα σε μια ιδιαίτερα δυσλειτουργική οικογένεια με απόντες γονείς και με τα αντιφατικά συναισθήματα που του δημιουργούσε η μη κοινωνικά αποδεκτή σεξουαλική του ταυτότητα, ο Dahmer κατέληξε να διοχετεύσει το θυμό και τη θλίψη του στο φόνο αθώων ανθρώπων. Ή μήπως όλη αυτή η βία αποτελούσε κομμάτι του; Το διαχρονικό ερώτημα περί του τι μας οδηγεί σε συγκεκριμένες επιλογές και πράξεις θίγεται έντονα στη σειρά. Έτσι, ο Dahmer εμφανίζεται να αναρωτιέται αν γεννήθηκε βίαιος και «περίεργος», ενώ την ίδια στιγμή βλέπουμε τον πατέρα του να πιστεύει πως ο γιος του οδηγήθηκε σε όλη αυτήν την παράνοια από την παραμέληση που βίωσε στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.Επίλογος Τελικά τι ήταν ο Jeffrey Dahmer; Ένα παραμελημένο παιδί με καταπιεσμένη σεξουαλικότητα που οδηγήθηκε στην παράνοια ή ένας γεννημένος δολοφόνος;Trailer https://youtu.be/NVHHs-xllqo

Πηγή εικόνας: bookriot.comΜεταξύ της καταπληκτικής μυθοπλασίας, των self-help βιβλίων, των ημι-επιστημονικών βιβλίων που μιλούν για θέματα φεμινισμού, επιστήμης, κοινωνικών φαινομένων και τέχνης, και φυσικά των αγαπημένων μας κλασικών βρίσκονται οι βιογραφίες. Συζητούνται λίγο λιγότερο από τα άλλα λογοτεχνικά βιβλία -είτε λόγω της αυταρέσκειας που θεωρούμε ότι συνάδει με τις πιο σύγχρονες αυτοβιογραφίες, είτε λόγω της εγγενούς αμφιβολίας για την αλήθεια που περιγράφεται σε κάθε βιογραφία ιστορικού προσώπου- οι βιογραφίες ξεφεύγουν λίγο από το ραντάρ ακόμη και των πιο "καλοφαγάδων" βιβλιοφάγων.Δεν είναι το αγαπημένο λογοτεχνικό είδος κανενός.Ίσως ούτε το δικό μου.Αλλά η ζωή μου θα ήταν λίγο πιο άδεια, λίγο πιο άνοστη χωρίς βιογραφίες.Και νομίζω ότι όλοι θα έπρεπε να διαβάζουμε περισσότερες βιογραφίες. Να λοιπόν γιατί διαβάζουμε βιογραφίες: 1.Θέλουμε να μάθουμε περισσότερα για ιστορικά γεγονότα/πρόσωπα Οι βιογραφίες είναι ο καλύτερος και ο ταχύτερος τρόπος να μάθουμε για μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, ένα κίνημα ή ένα πρόσωπο που πρωταγωνίστησε σε μια συγκεκριένη ιστορική στιγμή. Μπορούμε να δούμε την ιστορία με τα μάτια ενός από τους πρωταγωνιστή της (π.χ. των ανθρώπων που ξέφυγαν από στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί ή από πολέμους). Αν μιλάμε για τον "πρωταγωνιστή" ενός κινήματος (Ρόζα Παρκς, Μάλκολμ Χ) μαθαίνουμε τις θυσίες και τις τιμωρίες που υπέστησαν στο δρόμο για την αλλαγή, την πορεία του κινήματος και το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό εκ των έσω, με πιο γλαφυρό και αυθεντικό τρόπο από το καλύτερο βιβλίο ιστορίας εκεί έξω.Προσωπικά, λατρεύω το βιβλίο "The Autobiography of Martin Luther King, Jr" που με δίδαξε πολλά για των αγώνα των Μαύρων στην Αμερική τον περασμένο αιώνα για βασικά δικαιώματα. Επίσης το "Mandela: The Graphic Novel" του Nelson Mandela Centre of Memory, μου έκανε μια πολύ καλή εισαγωγή στο θέμα της ανατροπής του άπαρτχαϊντ στη Νότια Αφρική, περιγράφοντάς μού παράλληλα και τη ζωή του ίδιου του Μαντέλα, με το μεταδοτικό και διασκεδαστικό τρόπο των graphic novels. 2.Ενδιαφερόμαστε για τους αγαπημένους μας celebrities Νομίζω ότι η πιο συνηθισμένη απάντηση όταν μας ρωτάνε "Γιατί διαβάζουμε βιογραφίες;" είναι επειδή αγαπάμε τον celebrity-θέμα της βιογραφίας (συνήθως αυτοβιογραφίας, ειδικά αν μιλάμε γι σύγχρονα πρόσωπα). Οι περισσότεροι fan/stan ενός προσώπου αγαπούν το καλλιτεχνικό έργο, την προσωπικότητά, ακόμη και τα ελαττώματά του αγαπημένου του celebrity και θέλουν να διαβάσουν για όλα αυτά. Οπότε αρπάζουν το πλησιέστερο memoir και χάνονται στις σελίδες του.Αγαπώ τη μουσική της Lily Allen αλλά δεν ήξερα αρκετά για την ίδια την καλλιτέχνιδα και εξεπλαγην ευχάριστα όταν είδα πως η αυτοβιογραφία της "My Thoughts Exactly" είναι ακριβώς σαν τη μουσική της: το πιο χαρούμενο και παιχνιδιάρικο bubblegum-pop περιτύλιγμα κρύβει τις πιο βιτριολικές αλήθειες. Από την άλλη, ως φαν της σειράς Gilmore Girls δεν θα μπορούσα να μην διαβάσω το "Talking As Fast As I Can" της αγαπημένης μας σαρκαστικής τηλε-μαμάς Lauren Graham, aka Lorelai Gilmore. 3. Ενδιαφερόμαστε για τη ζωή αγνώστων Αν δεν γνωρίζεις την κυρία, απλά κάνε skip σε αυτό το λόγο. Δεν σε αφορά.Κάποια βιβλία μένουν στη βιτρίνα των βιβλιοπωλείων για πολύ καιρό. Ή συζητώνται καιρό στο ίντερνετ. Οπότε αν γενικά αγοράζεις βιβλία αυθόρμητα, χωρίς ενδελεχή έρευνα από πριν, την πάτησες! Συν το ότι....είμαστε κουτσομπόληδες! Όχι με την κακή έννοια απαραίτητα, απλά μας αρέσει να μαθαίνουμε για τις ζωές των άλλων, είμαστε περίεργοι, επιδεικνύουμε κοινωνικό ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν βιογραφίες για αυτό το λόγο είναι αυτοί που θα κάτσουν να ακούσουν γιατί η μοδίστρα της γειτονιάς δεν κλείνει το μαγαζί ενώ αντέχει οικονομικά ή για την ιστορία του συγχωριανού που το '50 πήγε με την οικογένειά του στην Αμερική και έκανε περιουσία (true stories). Ειδικά αν αυτοί οι άγνωστοι των βιογραφιών κάνουν κάτι που σε ενδιαφέρει ή σε αφορά έστω και ελάχιστα, πρόκειται για τελειωμένη υπόθεση. Το βιβλίο είναι ήδη δικό σου!Το "In Order to Live: A North Korean Girl's Journey to Freedom" της Yeonmi Park φιγουράριζε στη λίστα των best-seller όταν το πρωτοείδα. Όταν διάβασα πως μιλά για τη ζωή μιας νεαρής γυναίκας στη Νότια Κορέα, για την οποία ξέρουμε τόσο λίγα, και για το μετέπειτα ταξίδι της γεμάτο ρίσκα στο Δυτικό Κόσμο, αποφάσισα ότι θα γίνει δικό μου! Και έγινε! Αντίθετα, η Jennette McCurdy που έγραψε το "I'm Glad My Mom Died", γεννήθηκε στις ΗΠΑ και μεγαλώνοντας,πήρε ρόλο στη νεανική σειρά iCarly. Για να είμαι ειλικρινής, αν και την έβλεπα κάποιες φορές δεν ήμουν φαν, αλλά με τράβηξε ο τολμηρός του τίτλος, οι juicy ιστορίες στα παρασκήνια της σειράς, και οι εμπειρίες της συγγραφέως ως νεαρή ηθοποιός. 4. Θέλουμε να ενημερωθουμε για ένα κοινωνικό θέμα Όταν θέλουμε να μάθουμε περισσότερα για ένα θέμα συνήθως στρεφόμαστε σε ακαδημαϊκά κείμενα ή βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης. Όταν όμως πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο αλλά δεν μας ενδιαφέρουν τόσο οι στατιστικές και τα επιστημονικά δεδομένα, ψάχνουμε βιογραφίες ατόμων που το έχουν βιώσει τα ίδια.Φαινόμενα όπως φτώχεια, διαταραχές πρόσληψης φαγητού, ρατσισμός και ζωή σε καλτ, αποδίδονται φτωχά και απρόσωπα από επιστήμονες, για αυτό και αναζητούμε βιογραφίες ατόμων που το βίωσαν προσωπικά.Το "Hunger" της Roxane Gay το διάβασα ακριβώς έτσι: ήθελα να δω τη διαταραχή πρόσληψης φαγητού, τα αίτια και τις συνέπειές του, μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που το βίωσε. Παρομοίως, το "Disability Visibility: First-Person Stories from the Twenty-first Century" περιέχει ιστορίες πολλών αναπήρων (αλλά και μη) που μας δείχνουν τη ζωή με αναπηρία μέσα από κείμενα της καθημερινότητά τους. Μαθαίνουμε για την μόδα και τη λειτοουργικότητα των ρούχων των αναπήρων, την αξία της ζωής μιας ακαδημαϊκού με αναπηρία που έγινε αντικείμενο debate και τις δυσκολίες των εργαζομένων με αναπηρία, μέσα από την πένα τους. Αυτοί είναι οι δικοί μου τουλάχιστον λόγοι στο γιατί διαβάζουμε βιογραφίες.

10 εστιατόρια στην Τούμπα για όλα τα γούστα

Αν νόμιζες ότι το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι το place-to-be, μάλλον έχεις καιρό να κυκλοφορήσεις προς τα ανατολικά της πόλης. Για φαγητό ή ποτό, η περιοχή της Τούμπας ανελίσσεται με γοργούς και σταθερούς ρυθμούς στη γαστρονομική αλλά και νυχτερινή σκηνή της συμπρωτεύουσας και είναι πια ένα από τα hotspots για κάθε στιγμή της ημέρας. Ακολουθούν, λοιπόν, τα 10 τοπ εστιατόρια στην Τούμπα που έρχονται γευστικά και δυναμικά για να στο επιβεβαιώσουν. Τα 10 πιο hot εστιατόρια στην Τούμπα 1. Το Νέον: το καλύτερο φαγητό στην Τούμπα στο σερβίρει καφενείο! - Διεύθυνση: Γρηγορίου Λαμπράκη 205 με Δ. Τσιαπάνου 25-29 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Διεθνής - Signature Πιάτα: Ψαρονέφρι σωτέ με duxelle μανιταριών, Γαριδομακαρονάδα - Εύρος Τιμών: 25€-35€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/ToNeonKafeneion/ Με φιλοσοφία του σήμερα αλλά τιμώντας έμπρακτα και το ένδοξο γαστρονομικό παρελθόν της ανέκαθεν γευστικά προηγμένης Θεσσαλονίκης, ένα από τα καλύτερα εστιατόρια στην Τούμπα έχει επιλέξει να το παίξει "καφενείο-style". Έτσι, εδώ θα βρεις ένα απόλυτα homey περιβάλλον και μια ακόμη πιο φιλόξενη εξυπηρέτηση που ολοκληρώνονται στους πιο εκλεκτούς μεζέδες και στα πιάτα που παίζουν έντεχνα με την παραδοσιακή κουζίνα αλλά και τις σύγχρονες επιρροές. Για καλό φαγητό με feeling παραδοσιακό, ένας είναι ο προορισμός: το Νέον. 2. Βρεγμένη Γάτα: ένα από τα κορυφαία εστιατόρια στην Τούμπα δημιουργεί περίεργους συνειρμούς - Διεύθυνση: Απόλλωνος 4 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Λαβράκι φιλέτο φρικασέ, Οσομπούκο - Εύρος Τιμών: 25€-35€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/vregmenigataskg/ Τι εικόνα σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα του ονόματος Βρεγμένη Γάτα; Αν έχεις επισκεφτεί το εν λόγω εστιατόριο, σίγουρα δε θα μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο. Δεν ξέρουμε για ποιον ακριβώς λόγο οι ιδιοκτήτες της Βρεγμένης Γάτας πήραν την απόφαση να τη...βρέξουν, πάντως σίγουρα αυτό που κατάφεραν ήταν να τη...σκίσουν καθώς πλέον το μαγαζί τους θεωρείται όχι μόνο ένα από τα must εστιατόρια της Τούμπας αλλά και της Θεσσαλονίκης γενικότερα. Συνδυάζοντας άψογα το cozy με το προσεγμένο, κατάφεραν να δώσουν στο γκουρμέ everyday τόνο, τόσο αισθητικά όσο και οικονομικά. 3. Τέσσερα Πιπέρια: η "πιπεράτη" επιλογή για φαγητό στην Τούμπα - Διεύθυνση: Διογένους 29 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Σολομός με άνθη χειμερινών λαχανικών, Μπιφτεκάκια black angus με πουρέ μωβ πατάτας - Εύρος Τιμών: 20€-40€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/tesserapiperia/ Προσεγμένα και ζεστά, με ρετρό πινελιές αλλά και urban χαρακτήρα, τα Τέσσερα Πιπέρια αγαπιούνται πολύ στην περιοχή και μετατρέπουν το κάθε απλό σου γεύμα σε μια spicy κατάσταση. Θαλασσινοί και κρεατοφαγικοί μεζέδες, ζυμαρικά, γεύσεις τις θάλασσας και εκπληκτικά κρεατικά έρχονται παρέα με μια wine list ελκυστική αλλά και μια επιλογή σε τσίπουρα, ούζα και μπύρες εξίσου δελεαστική και εγγυώνται γαστρονομικές απολαύσεις. 4. Ονειροπαγίδα: ένα από τα τοπ εστιατόρια στην Τούμπα θα στοιχειώσει τα όνειρά σου! - Διεύθυνση:Χριστόφορου Περραιβού 19 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Στριφτάρια με φρούτα της θάλασσας, Σταβλίσια μπριζόλα μαριναρισμένη με δεντρολίβανο - Εύρος Τιμών: 20€-30€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/oneiropagidamezedopolio/ Μπορεί να μην έχει πολλά χρόνια στο χώρο αλλά είναι λες και υπήρχε από πάντα. Η Ονειροπαγίδα υπήρξε το όνειρο των ανθρώπων που την έφτιαξαν και όλη αυτή η λαχτάρα και το μεράκι απεικονίζεται σε κάθε γωνιά της. Στημένη προκειμένου να στεγάζει τις πιο αξέχαστες και χαλαρωτικές στιγμές σου, σου δίνει την αίσθηση της παλιάς ταβέρνας ώστε να σου επιτρέψει να αισθανθείς cozy-enough αλλά συγχρόνως στήνει τις comfort και αγαπημένες σου γεύσεις προκειμένου να σε κάνει να νιώθεις ότι τρως μοναδικά. Λαχταριστοί μεζέδες επιλέγουν κρέατα αλλά και θαλασσινά και δίνουν τη θέση τους στις "κυρίως καταστάσεις" που λειτουργούν εξίσου αποτελεσματικά! 5. Τουρλού: το μεζεδοπωλείο με το καλύτερο φαγητό στην Τούμπα - Διεύθυνση: Κορίνθου πεζόδρομος - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Ξιφίας με πουρέ κόκκινων φασολιών, Ψαρονέφρι με μαρμελάδα κρεμμυδιού - Εύρος Τιμών: 18€-28€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/totourlou Πάνω στον πεζόδρομο της Κορίνθου, το Τουρλού τιμά απόλυτα την έννοια του μεζεδοπωλείου και είναι προσεγμένο στην κάθε του λεπτομέρεια. Από τη διακόσμηση και το σερβίρισμα, μέχρι τη μουσική και την εξυπηρέτηση, δύσκολα θα βρεις ψεγάδι στην όλη εμπειρία σου. Το φαγητό του, από την άλλη, είναι εξίσου εκλεκτό, προσφέροντας γεύσεις "τουρλού" και αναμιγνύοντας κουζίνες, από κρεατόπιτες και ψαρονέφρι με μαρμελάδα κρεμμυδιού μέχρι τηγανητή κουτσομούρα με χόρτα τσιγαριαστά και μπακαλιαράκια με πράσινη σκορδαλιά. 6. Απειρωτάν: η κλασική ταβέρνα ανάμεσα στα καλύτερα εστιατόρια στην Τούμπα - Διεύθυνση: Γυμνασιάρχου Κωνσταντίνου Μικρού 32 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Chicken stir-fry, Σουβλάκι κοτόπουλο σπέσιαλ - Εύρος Τιμών: 18€-28€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/profile.php? Ανάμεσα στα κορυφαία εστιατόρια στην Τούμπα δε θα μπορούσε να μη βρίσκεται και η κλασική η οικογενειακή ταβέρνα, αυτή που έχει κρατήσει όλο το κλίμα των Κυριακάτικων εξορμήσεων για φαγητό περασμένων δεκαετιών, χωρίς να υπολείπεται σε τίποτα σε ποιότητα και σέρβις. Το Απειρωτάν, λοιπόν, θα το προτιμήσεις ακριβώς γι' αυτό: για την απλότητα και την άνεσή του, για τις μαεστρικά προετοιμασμένες γεύσεις του και το casual φαγητό του. 7. Ραλεντάντο: για φαγητό στην Τούμπα με τη συνοδεία μουσικής - Διεύθυνση: Κωνσταντινουπόλεως 140 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Καζαρέτσε κοτόπουλο, Κεφτεδάκια - Εύρος Τιμών: 15€-25€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/ralentanto/ Με φρέσκια ματιά αλλά παραδοσιακή ατμόσφαιρα, το Ραλεντάντο είναι το place-to-be αν δε ψάχνεις απλά το καλό φαγητό στην Τούμπα αλλά το θέλεις και μετά μουσικής. Τα live του δε θα σε αφήσουν να καθίσεις...στ' αβγά σου, όσο κι αν το μενού του, με πιάτα όπως το εξαιρετικό βουβαλίσιο κεμπάπ, το καζαρέτσε κοτόπουλο ή τα παραδοσιακά κεφτεδάκια, σε δελεάζουν να μην αφήσεις στιγμή το τραπέζι σου. Αν αναρωτιέσαι ποιο είναι το εστιατόριο στην Τούμπα όπου το φαγητό εξελίσσεται σε τρικούβερτο γλέντι, μόλις το βρήκες: έλα στο Ραλεντάτο! 8. Rou: για φαγητό στην Τούμπα επιλέγουμε αυλή - Διεύθυνση: Πραξαγόρα 2 - Είδος κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Pintox, Μπιφτέκι black angus - Εύρος Τιμών: 20€-30€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/profile.php? Rou στα λουξεμβουργιανά σημαίνει γαλήνη. Ήδη, λοιπόν, "μυρίζεσαι" τι θα συναντήσεις εδώ. Αυτό που ίσως δεν περιμένεις είναι ότι πέρα από τη ρομαντική και ολότελα διαφορετική από τη συνηθισμένη urban φιλοσοφία των περισσότερων αστικών εστιατορίων διακόσμηση, το Rou είναι μια αισθητική επιτυχία από μόνο του. Με ντεκόρ ανεπανάληπτο και τις πιο ιδιαίτερες διακοσμητικές πινελιές, σου ανοίγει τον πιο όμορφο κήπο της πόλης, σερβίροντας σου finger food αλλά και πιο "κυρίως" επιλογές. Σαλάτες, πίτσες, burgers και tacos, μπιφτέκι με λευκά μανιτάρια και μοσχάρι με μελιτζάνα αλλά και μια λιμπιστικότατη κάρτα επιδορπίων ταράζουν την ηρεμία του Rou και δημιουργούν την πιο γευστική αναστάτωση! 9. Mone: τα τοπ εστιατόρια στην Τούμπα παίζουν σε κατηγορία bar-restaurant - Διεύθυνση: Διογένους 3 - Είδος Κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Φιλέτο τόνου με κρέμα αβοκάντο, Gyoza γαρίδα σαγανάκι - Εύρος Τιμών: 25€-40€ - Facebook page μαγαζιού: https://m.facebook.com/monebarrestaurant/?ref=py_c Κινούμενο ευέλικτα μεταξύ casual και elegant, το εστιατόριο Mone έχει κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει. Θέλεις η ιδιαίτερη αισθητική του, θέλεις το φιλόξενο και εγκάρδιο σέρβις του, κάτι σε τραβάει στο Mone και δε σε αφήνει να ξεκολλήσεις. Στο όλο σου addiction, το φαγητό του παίζει φυσικά πρωταρχικό ρόλο. Η ταλιάτα μόσχου και το φιλέτο τόνου με κρέμα αβοκάντο δε γίνεται να αντιμετωπιστούν επουδενί με αδιαφορία, το "σαν γεμιστά" ριζότο και η gyoza γαρίδα σαγανάκι δεν παίζει να μη σου τραβήξουν την προσοχή, ενώ ακόμα κι αν είσαι βράχος εγκράτειας, μπροστά στην τάρτα λεμονιού του θα λυγίσεις! 10. Τσιπουράδικο Διογένους: τα καλύτερα εστιατόρια στην Τούμπα ενδείκνυνται για τσιπουροκαταστάσεις - Διεύθυνση: Διογένους 22 - Είδος Κουζίνας: Ελληνική, Μεσογειακή - Signature Πιάτα: Κριθαρότο γαρίδας, Τηγανιές - Εύρος Τιμών: 18€-28€ - Facebook page μαγαζιού: https://www.facebook.com/TsipouradikoDiogenous/ Το Τσιπουράδικο Διογένους συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία καμιά στα αγαπημένα μας της περιοχής και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο φαγητό του. Ναι, οι μεζέδες του είναι συγκλονιστικοί. Φυσικά τα κυρίως του οργώνουν στεριά και θάλασσα και σου έρχονται μαγειρεμένα αριστοτεχνικά. Αλλά δύο παράγοντες είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά. Αρχικά, το περιβάλλον του. Λιτό και αρκετά "σικ" δημιουργεί ένα τέλειο contrast με την όλη φιλοσοφία του. Κατά δεύτερο λόγο (και ίσως και πρωτίστως), η δυνατότητα να σου σερβίρουν "αλά Βολιώτικο style" -με τους μεζέδες να καταφθάνουν σε έναν ατελείωτο αγώνα δρόμου με τα καραφάκια τσίπουρου που καταναλώνεις- είναι αυτό που θα το κάνει το τσιπουράδικο της καρδιάς σου. Read the full article

Ελευθερία και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία Ένας από τους κατεξοχήν πυλώνες γύρω από τους οποίους αναπτύσσεται η θεωρία της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας είναι η ελευθερία.Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε την λέξη αυτή, πολύ πιθανό να είναι η επέτειος της 25ης Μαρτίου που η χώρα μας απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. Σίγουρα η ελευθερία έχει να κάνει με την δύναμη της συλλογικότητας και του δικαιώματος μιας χώρας να δρα ως ανεξάρτητη και αυτόνομη, όμως σήμερα δεν θα μιλήσουμε για αυτού του είδους την ελευθερία. Πιο συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με την προσωπική ελευθερία του καθενός μας, ξεκινώντας από ένα απλό αλλά πολύ σημαντικό ερώτημα: Τι σημαίνει για μας ελευθερία; Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, θα κάνουμε ένα μικρό διάλλειμα για να μιλήσουμε λίγο για την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία και για το νόημα της ελευθερίας μέσα σε αυτήν. Δημιουργός και βασικός υποστηρικτής αυτής της ψυχοθεραπευτικής μεθόδου είναι ο ένας και μοναδικός Irvin Yalom, θέτοντας 4 βασικούς πυλώνες γύρω από τους οποίους αυτή στηρίζεται. Ο ψυχίατρος αυτός υποστήριξε πρώτος ότι προκειμένου να φτάσουμε στην λύση των προβλημάτων που μας απασχολούν χρειάζεται μόνο να βάλουμε στην άκρη τις έγνοιες της καθημερινότητας και να σκεφτούμε σε βάθος την υπαρξιακή μας συνθήκη, η οποία απαρτίζεται κατά βάση από την ελευθερία του ατόμου.Με πιο απλά λόγια, σε αυτό το μοντέλο θεραπείας που κύριο ρόλο διαδραματίζει η έννοια της ελευθερίας, δεν μας ενδιαφέρει τόσο το πως φτάσαμε στο σημείο να είμαστε «κατασκευασμένοι» όπως είμαστε, αλλά το γεγονός ότι είμαστε αυτοί που είμαστε. Ελευθερία και προσωπική ελευθερία Ας προχωρήσουμε λίγο βαθύτερα, μετά από τους πολλαπλούς και σκληρούς αγώνες των προγόνων μας, είμαστε στην ευχάριστη και προνομιακή θέση σήμερα να είμαστε ελεύθεροι με ότι αυτό συνεπάγεται. Μπορούμε να σηκωθούμε το πρωί, να βγούμε μια βόλτα, να πάμε στην δουλειά μας ή να κάτσουμε σπίτι μας χωρίς να έχουμε κάποιον που μας υποχρεώνει να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Η ελευθερία όμως δεν υπάρχει μόνο σε συλλογικό επίπεδο αλλά και σε προσωπικό. Κατά πόσο κάνουμε τα πράγματα που θέλουμε στην ζωή μας και πιο συγκεκριμένα την κάθε μέρα που ξυπνάμε είναι θέμα προσωπικής ελευθερίας. Είμαστε ελεύθεροι με όλη την σημασία της λέξης να κάνουμε ότι επιθυμούμε και όμως πολύ συχνά μένουμε μόνο στην απόφαση ή προβάλλουν μπροστά σαν δικαιολογία για την στάση μας, την πιο συνηθισμένη φράση στο λεξιλόγιο μας: δεν μπορώ. Αυτό μας δίνει μια ωραία πάσα για να συνδέσουμε την ελευθερία με μια άλλη έννοια πολύ κοντινή σε αυτήν, την ευθύνη. Η ευθύνη της ελευθερίας Από την στιγμή που παλεύουμε με νύχια και με δόντια να είμαστε ελεύθεροι, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είμαστε υπεύθυνοι για το τι θα κάνουμε με αυτήν την ελευθερία. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ένα ταξίδι στην Αθήνα, αλλά ταυτόχρονα προκειμένου να το κάνουμε, είναι δική μας ευθύνη να μαζέψουμε χρήματα για αυτό, να το σχεδιάσουμε και να τακτοποιήσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε νωρίτερα ώστε να το κάνουμε. Ξαφνικά, μόλις αναλογιστούμε όλο το φορτίο που έρχεται μαζί με το ταξίδι που θέλουμε και σκεφτήκαμε να κάνουμε, το «βάρος» της ευθύνης μας οδηγεί στο εύκολο συμπέρασμα του «δεν μπορώ να το κάνω».Για να αλλάξει αυτή η αδυναμία ικανότητας που χρησιμοποιούμε σαν ασπίδα για να αποφύγουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας, το «δεν μπορώ» χρειάζεται να μετατραπεί σε «δεν θέλω». Δεν θέλουμε να κάνουμε το ταξίδι γιατί χρειάζεται να μαζέψουμε χρήματα και να τακτοποιήσουμε τις δουλειές μας από νωρίς, αυτή είναι η ειλικρινή στάση που πρέπει να κρατάμε απέναντι στον εαυτό μας. Η δική μας ελευθερία Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα και μόνο του ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το τι θα κάνουμε με την ελευθερία στην γκάμα επιλογών που έχουμε μπροστά μας, γεννά ένα συναίσθημα πρωτόγονου φόβου μέσα μας, ένα άγχος που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Έτσι, είναι πολύ πιο εύκολο για το μυαλό να μας πείθει ότι δεν έχουμε την δυνατότητα-ή αν θέλετε την ελευθερία- να κάνουμε κάτι, παρά να παραδεχτούμε ότι δεν θέλουμε να το κάνουμε. Το κέντρο βάρος των επιλογών μας μετατοπίζεται από την θέληση στην αδυναμία εκπλήρωσης κάποιου στόχου με αποτέλεσμα να συνεχίζουμε ήρεμα την ζωή μας χωρίς την πίεση της προσωπικής ευθύνης.Είναι πραγματικά τρομακτικό να γνωρίζουμε ότι εμείς και μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ότι μας συμβαίνει και να μην μπορούμε να κατηγορήσουμε τις συνθήκες ή την τύχη μας. Για αυτό και όταν βρεθεί μπροστά μας αυτό το βάρος της ευθύνης των επιλογών μας σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και τρέχουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αλλά ξέρουμε κατά βάθος πολύ καλά ότι όσο δύσκολο και αν μας φαίνεται, μόνο αν έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό μπορούμε να φτιάξουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε, ελεύθερα και υπεύθυνα.

Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.comΟ Charles «Lucky» Luciano ήταν ο άνθρωπος που διαμόρφωσε το οργανωμένο έγκλημα όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Έζησε μια πολυτάραχη ζωή, γεμάτη από εγκλήματα και εκατομμύρια. Σημάδεψε τη Νέα Υόρκη και σημαδεύτηκε και αυτός από την πόλη που τον ανέθρεψε. Θεωρείται “το αφεντικό των αφεντικών” και έχει γράψει ιστορία στις μαύρες σελίδες της μαφίας. “Αρχηγός του δρόμου” στην εφηβεία Ο άντρας που κατάφερε να κάνει τη μαφία μια μεγάλη επιχείρηση γεννήθηκε σε μια μικρή και φτωχή πόλη της Σικελίας, την Lercara Friddi, στις 24 Νοεμβρίου του 1897 και πήρε το όνομα Salvatore Lucania. Ήταν μια πόλη που οι περισσότεροι άντρες, συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του, εργάζονταν στα ορυχεία της περιοχής. Σκληρή και φτωχική ζωή και η οικογένεια λαχταρούσε να ξεφύγει από αυτή για να ζήσει πιο άνετα. Έτσι, το 1907 αποφάσισαν να μετακομίσουν στη “γη της Επαγγελίας”, την Αμερική. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε μια εβραϊκή γειτονιά στο Lower East Side, του Μανχάταν. Λίγα τετράγωνα μακριά από τη συνοικία της μικρής Ιταλίας που ζούσαν οι συγγενείς τους. Οι συνθήκες δεν ήταν όπως τους είχαν υποσχεθεί. Βρώμικες γειτονιές με εξίσου βρώμικα σπίτια και η εγκληματικότητα στους δρόμους βρισκόταν σε έξαρση. Ο Luciano γράφτηκε στο εκπαιδευτήριο PS40, αλλά σπανίως εμφανιζόταν. Εγκατέλειψε το σχολείο στην ηλικία των 14, προκειμένου να εργαστεί. Η πρώτη του δουλειά ήταν παιδί παραδόσεων σε μια βιοτεχνία καπέλων με μισθό 7 δολάρια την εβδομάδα. To Lower East Side το 1909 | Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.com Ο Lucky Luciano άρχισε να κινείται μέσα στους δρόμους, όπου μπορούσες να δεις τις δύο όψεις των μεταναστών. Η μία όψη ήταν αυτή που ακολουθούσε και η οικογένειά του, η σκληρή εργασία για επιβίωση και η άλλη όψη ήταν οι μετανάστες που ασχολούνταν με τον παράνομο τζόγο, τις κλοπές και τα ναρκωτικά. Με τους δεύτερους συνδέθηκε ο Luciano. Χρησιμοποιούσε την δουλειά της παράδοσης καπέλων ως κάλυψη για να διακινεί ναρκωτικά. Από τα 14 του κάπνιζε όπιο, είχε έντονη σεξουαλική ζωή και εισήλθε επίσημα στην παρανομία. Έγινε ο “αρχηγός του δρόμου” και κάπως έτσι ξεκίνησε η εγκληματική του καριέρα. Πηγή φωτογραφίας: www.historicamerica.orgΟ Lucky Luciano εισέρχεται στο οργανωμένο έγκλημα Τα πρώτα προβλήματα με το νόμο ήρθαν στην ηλικία των 18, όταν συνελήφθη από την αστυνομία της Νέας Υόρκης για κατοχή ηρωίνης. Αποτέλεσμα αυτής της σύλληψης ήταν η καταδίκη σε ένα έτος φυλάκισης. Οι γονείς του, που ζούσαν τίμια, δε τον επισκέφτηκαν ούτε μια φορά στη φυλακή καθώς ντράπηκαν πολύ για την κατάληξη του γιου τους. Έχοντας εκτίσει 6 μήνες, ο Lucky Luciano αποφυλακίστηκε και συνέχισε την εγκληματική του πορεία. Πέρα από τα ναρκωτικά, πλέον εμπλέκεται και με τον τζόγο, από τον οποίο κερδίζει πολλά. Έγινε για πρώτη φορά μέλος σε ιταλική συμμορία, την Five Pointers. Η συμμορία έχοντας πολιτικές διασυνδέσεις αναλάμβανε σε εκλογικές περιόδους να επηρεάζει την ψηφοφορία, πολλές φορές και με τη χρήση όπλων, υποστηρίζοντας έτσι τη διεφθαρμένη δημοκρατική μηχανή “Tammany Hall”. Έτσι, τα μέλη της συμμορίας είχαν την εύνοια των πολιτικών, οι οποίοι διευκόλυναν τις παράνομες δραστηριότητες τους. Πηγή φωτογραφίας: themobmuseum.orgΤο 1923 οι ομοσπονδιακοί πράκτορες της δίωξης ναρκωτικών συνέλαβαν τον Lucky Luciano για διακίνηση ηρωίνης. Ο Luciano για να σωθεί κατέδωσε κάποιους Εβραίους γκάνγκστερ, οι οποίοι διατηρούσαν ένα υπόγειο γεμάτο με ηρωίνη.Ο Luciano μεγάλωσε σε εβραϊκή γειτονιά και δούλευε με Εβραίους. Γενικά, η καταγωγή δε μετρούσε γι’ αυτόν, αν μπορούσε να σε εμπιστευτεί για να βγάλετε χρήματα το έκανε. Οι πιο στενοί του συνεργάτες ήταν δύο Εβραίοι, ο Bugsy Siegel και ο Meyer Lansky. Γνωρίστηκαν προς τα τέλη της εφηβείας τους και συνδέθηκαν με στενή φιλία. Με τον Lansky ήταν σαν αδέρφια, είχαν ένα είδος σιωπηλής συνεννόησης. Όποιος τους έβλεπε μαζί νόμιζε πώς ο ένας γνώριζε τι σκέφτεται ο άλλος. Ο Lansky λειτούργησε σαν πρότυπο για τον Luciano και έμεινε γνωστός στην ιστορία ως ο ¨λογιστής της μαφίας". Meyer Lansky | Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.comO Lucky Luciano την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης Κάτι που βοήθησε αρκετά τον Luciano ήταν το κατάλληλο μέρος, η Νέα Υόρκη, και ο κατάλληλος χρόνος, το 1920. Η ποτοαπαγόρευση άνοιξε τον δρόμο για το λαθρεμπόριο του αλκοόλ. Όταν ο Luciano και οι φίλοι του ασχολήθηκαν με αυτό ως μέντορά τους είχαν τον Arnold Rothstein. Ο άνθρωπος αυτός γαλούχησε αρκετούς κακοποιούς, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε ισχυροί γκάνγκστερ. Τους δίδασκε πώς να δουλεύουν και όταν έβλεπε πως είναι έτοιμοι τους έλεγε πως είναι καιρός να κάνουν κάτι δικό τους. Γινόταν οικονομικός αρωγός τους και τους παρείχε πολιτική προστασία. Ο Luciano στο κέντρο αριστερά και ο Meyer Lansky στο κέντρο δεξιά | Πηγή φωτογραφίας: www.ratpack.grΌπως και ο Al Capone στο Σικάγο έτσι και ο Lucky Luciano έβγαλε το πρώτο του εκατομμύριο από το λαθρεμπόριο. Όμως, ο Luciano δεν ήθελε να περιοριστεί σε μία μόνο πόλη, είχε μεγαλεπήβολα σχέδια. Έφτιαξε την διοικητική επιτροπή του λαθρεμπορίου αλκοόλ και άλλων “προϊόντων” όλης της χώρας και όρισε τον εαυτό του πρόεδρο. Αυτό το μοντέλο ακολούθησε αρκετά χρόνια αργότερα στο Μεξικό ο Miguel Angel Felix Gallardo του καρτέλ Guadalajara. Arnold Rothstein | Πηγή φωτογραφίας: hemobmuseum.orgΗ μαφία υποδέχεται τον Lucky Luciano Ο πόλεμος που μαίνονταν μεταξύ των οικογενειών της μαφίας δημιούργησε καινούρια αφεντικά και ενώ οι μαφιόζοι μάχονταν χωρίς λογική ο Lucky Luciano ανέβαινε στην εξουσία. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘20, ενώ ο Luciano έμπαινε στα 30 του, ήταν πλέον ένας ισχυρός άντρας στη μαφία της Νέας Υόρκης. Ο Σικελός Joe Masseria, που είχε τον τίτλο του Don και ήταν αρχηγός μιας από τις μαφιόζικες οικογένειες της Νέας Υόρκης, εντυπωσιάστηκε από τον Luciano και τον έκανε το δεξί του χέρι. Αυτό έγινε χάρη στον τέλειο συνδυασμό που είχε ο Lucky: δύναμη, διασυνδέσεις και το σημαντικότερο σικελική καταγωγή. Ήταν Σικελός και από τους δυο γονείς του, γεννήθηκε στη Σικελία και μεγάλωσε εκεί μέχρι τα 10 του χρόνια, αυτό ήταν το εισιτήριό για τη μαφία την εποχή εκείνη. Ταυτόχρονα, είχε διασυνδέσεις με ισχυρά αμερικανικά ονόματα, κάτι το οποίο ήταν δύσκολο για τους Σικελούς μαφιόζους της εποχής που πιστοί σε ένα παραδοσιακό κώδικα δεν συνεργάζονταν με αλλοεθνείς και αλλόθρησκους. Giuseppe Masseria | Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.comΛίγο αργότερα, ο Lucky Luciano χρησιμοποίησε τον πόλεμο μεταξύ του Don Joe Masseria και ενός άλλου παλιού Σικελού, του Don Salvatore Maranzano. Στην αρχή ο Maranzano προσέγγισε τον Luciano για να τον πείσει να δουλέψει γι’ αυτόν, o Luciano όμως αρνήθηκε και έπρεπε να πληρώσει. Τέσσερις άντρες του Maranzano του επιτέθηκαν, όταν τον βρήκαν μόνο στην 50η οδό. Τον ξυλοφόρτωσαν και τον μαχαίρωσαν, ο Luciano όμως επιβίωσε από τύχη και απέδειξε για άλλη μια φορά πως ήταν άξιος του ονόματος που κουβαλούσε, Lucky (τυχερός).Η επίθεση αυτή του άφησε ως “ενθύμιο” μια ουλή κάτω από το πηγούνι και ένα πεσμένο βλέφαρο. Το πρόσωπό του ήταν γεμάτο σημάδια έτσι κι αλλιώς βέβαια, αφού μικρός είχε περάσει ευλογιά. Τα νέα σημάδια δεν κατάφεραν να επηρεάσουν την ήδη σκληρή όψη του. Ο Luciano γίνεται κυρίαρχος της μαφίας Ο πόλεμος ανάμεσα στα γέρικα αφεντικά της μαφίας συνεχιζόταν, με αποτέλεσμα οι δουλειές να μην πηγαίνουν καλά και τα κέρδη να μειώνονται θεαματικά. Ο Lucky Luciano ανέλαβε να λύσει αυτό το πρόβλημα, με τους δικούς του όρους όμως. Το πρώτο του βήμα ήταν ένα γεύμα με το αφεντικό του σε ένα εστιατόριο στο Coney Island. Καθώς γευμάτιζαν, ο Luciano σηκώθηκε για να πάει στην τουαλέτα κι εκείνη την στιγμή, η οποία ήταν άριστα συγχρονισμένη, μπήκαν εκτελεστές και σκότωσαν τον Don Masseria. Ο αντίπαλος Don Maranzano εντυπωσιάστηκε από αυτό το γεγονός και έκανε τον Luciano δεξί του χέρι. Ο Lucky δεν είχε την υπομονή που είχε μικρότερος και δεν θέλησε να τηρήσει τις παραδοσιακές αρχές για να αναλάβει την εξουσία. Η παλιά σχολή των Σικελών αφεντικών της μαφίας ήταν πολύ αυστηρή και είχε νόμους στην συμπεριφορά και στον δρόμο. Ο Luciano δε νοιαζόταν γι’ αυτά αλλά μόνο για το χρήμα. Το δεύτερο βήμα του ήταν να σκοτώσει και το δεύτερο αφεντικό του. Γι’ αυτή τη δουλεία ο Luciano προσέλαβε Εβραίους και εκτελεστής ήταν ο Siegel. Χτύπησαν τον Maranzano μέσα στο γραφείο του κοντά στα κεντρικά του σιδηροδρομικού σταθμού. Τον πυροβόλησαν, τον μαχαίρωσαν άγρια και στο τέλος ανατίναξαν τα πάντα μέσα στο γραφείο. Μετά τις δολοφονίες των δύο ισχυρότερων Don, ο Lucky Luciano ήταν ο κυρίαρχος γκάνγκστερ στη μεγαλύτερη μαφιόζικη πόλη της Αμερικής. Το πτώμα του Salvatore Maranzano | Πηγή φωτογραφίας: www.denofgeek.comO Luciano "αμερικανοποιεί" τη μαφία Ο Lucky Luciano είναι ο άνθρωπος που "αμερικανοποίησε" τη μαφία. Συγκέντρωσε σε μία συνάντηση τις ισχυρότερες οικογένειες της μαφίας της Αμερικής και έφτιαξε ένα διοικητικό συμβούλιο με αυτές, αντίστοιχο με εκείνο του λαθρεμπορίου την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης. Το συμβούλιο αυτό ονομάστηκε “Η Επιτροπή”. Η Επιτροπή ζήτησε από τα αφεντικά να σταματήσουν τον πόλεμο για να ανακάμψουν όλοι οικονομικά και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη. Το 1933, με τη λήξη της ποτοαπαγόρευσης, τα κέρδη της μαφίας έρχονταν από τον τζόγο, την πορνεία, τα ναρκωτικά, τις προστασίες και τους εκβιασμούς. Πηγή φωτογραφίας: www.ratpack.grΑκόμη, ο Luciano δημιούργησε ένα σωματείο από πληρωμένους δολοφόνους, αυτούς που αναλάμβαναν τα “συμβόλαια θανάτου”, το οποίο έμεινε γνωστό στα ΜΜΕ ως Εταιρεία Οργάνωσης Φόνων. Πρόεδρος του σωματείου αυτού ήταν ο Luciano. Η οργάνωση αυτή απέδωσε καρπούς, καθώς οι γκάνγκστερ συνεργάζονταν συχνά και σπάνια αλληλοσκοτώνονταν πλέον. Η ειρήνη αυτή επέφερε πολλά δολάρια για όλους. Οι οργανώσεις της μαφίας με αυτό το νέο διοικητικό μοντέλο είχαν περισσότερα κέρδη απ’ ότι και οι 10 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της Αμερικής μαζί. Η επιτυχία του Luciano οφειλόταν στις ηγετικές του ικανότητες. Ήξερε πως να ακούει αλλά και πως να κάνει τους πάντες να τον ακούνε. Όταν μιλούσε όλοι τον άκουγαν με προσοχή και πάντα έλεγαν ναι, όταν έλεγε μια αστεία ιστορία όλοι γελούσαν. Αλλά όταν θύμωνε ήταν σα να είχες μπροστά σου ένα κοφτερό μαχαίρι. Η κοινωνική ζωή του Lucky Luciano Εκτός της δουλειάς ο Lucky διασκέδαζε πολύ. Ήταν εργένης και διασκέδαζε όπως κάθε επιτυχημένος κοινωνικά και επιχειρηματικά άνδρας. Δημιουργούσε τρομερές εντυπώσεις στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής ύφεσης. Ζούσε τη “μεγάλη ζωή”. Επισκεπτόταν πολυτελή club, καταστήματα ρούχων και εστιατόρια. Ήταν παρών σε κάθε σημαντικό γεγονός και πάντα “φορτωμένος” με πολλά χρήματα. Πρόσεχε την εμφάνισή του επιλέγοντας φινετσάτα ρούχα και καπέλα και δεν παρέλειπε ποτέ από την αριστερή τσέπη του πέτου του ένα μεγάλο λευκό μαντήλι. Διατηρούσε ένα διαμέρισμα στο Waldorf Towers, πράγμα το οποίο εντυπωσίαζε τους επώνυμους και ειδικά τις γυναίκες. Οι γυναίκες έβρισκαν μια αφροδισιακή ατμόσφαιρα στο διαμέρισμα του Luciano, η οποία οφειλόταν στο χρήμα και τη δύναμη του. Δεν είχε συνάψει κάποια σοβαρή σχέση, αλλά πολλές γυναίκες περνούσαν από τη ζωή του. Έδινε όλη την προσοχή του στις δουλειές του, ήθελε να είναι ο πιο επιτυχημένος μαφιόζος της πόλης. Γι’ αυτό τα πάρτι, ο χορός και οι γυναίκες ήταν πάντα μια προσωρινή απόλαυση. Ο Lucky Luciano διασκεδάζοντας στη Νέα Υόρκη | Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.comΒρισκόταν πάντα ανάμεσα στα δρώμενα της υψηλής κοινωνίας του Μανχάταν ως ένας κοσμοπολίτης επιχειρηματίας, όμως η άλλη πλευρά του ήταν σκοτεινή. Εν ώρα εργασίας ο Lucky Luciano ήταν ένας ψυχρός και βίαιος δολοφόνος που έβγαζε εκατομμύρια. Οι εφημερίδες δεν τολμούσαν να γράψουν κάτι για τον ίδιο ή τους φίλους του. Δεν προκαλούσε το φόβο όπως λένε αλλά σε καθήλωνε με ό,τι έλεγε και αυτό ήταν που αγαπούσε ο κόσμος στον Lucky. Όλοι αγαπούσαν τον νούμερο 1 γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης κι αυτός απολάμβανε το θαυμασμό.Η δίωξη του Lucky Luciano Το 1935 ο Thomas E. Dewey ανέλαβε τα καθήκοντα του ειδικού Εισαγγελέα στο Μανχάταν. Εγκατέστησε το γραφείο κατά της μαφίας στον 14ο όροφο του Woolworth Building. Η απογοήτευση δεν άργησε να έρθει, καθώς αντιλήφθηκε πως η μαφία είχε τον έλεγχο των αρχών. Μίλησε δημόσια για η διαφθορά των πολιτικών, του δικαστικού συστήματος και της αστυνομίας και κήρυξε τον πόλεμο ενάντια και σε αυτά αλλά κυρίως στη μαφία.Πρώτος στόχος του Dewey ήταν ένας ισχυρός Εβραίος από το Μπρονξ και ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής του Luciano, ο Dutch Schultz. Ο Schultz για να λύσει το πρόβλημα σκόπευε να σκοτώσει τον εισαγγελέα. Ο πρόεδρος της Επιτροπής, Lucky Luciano, και τα άλλα μέλη της ήξεραν πως μια τέτοια κίνηση θα ήταν καταστροφική. Το να σκοτώσουν ένα δημόσιο λειτουργό θα έστρεφε το λαό και αναγκαστικά τους πολιτικούς τους συμμάχους εναντίον της μαφίας. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1935 ο Luciano διέταξε τη δολοφονία του Schultz. Thomas E. Dewey | Πηγή φωτογραφίας: www.wnyc.orgΟ εισαγγελέας δεν τα παράτησε μετά την εκτέλεση του Schultz και κινήθηκε ενάντια στον Lucky Luciano. Δεν άσκησε δίωξη για τα προφανή εκβιασμό ή παράνομο τζόγο αλλά για πορνεία, έναν κλάδο που ο Lucky δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή αν και ήταν μέσα στις ασχολίες του. Ο Davi Pattillo, συνεργάτης του Luciano, συνελήφθη με την κατηγορία της είσπραξης χρημάτων από πορνεία με αντάλλαγμα την προστασία. Ο Dewey στοιχειοθέτησε την υπόθεσή του με μαρτυρίες από πόρνες και καμαριέρες που επιβεβαίωναν πως ο Pattillo επισκεπτόταν συχνά το διαμέρισμα του Luciano. Το Μάρτιο του 1936 η εισαγγελία της Νέας Υόρκης ήταν έτοιμη να στείλει τον Lucky σε δίκη, όμως αυτός διέφυγε της σύλληψης πηγαίνοντας στο ξενοδοχείο Arlington, στο Hotspring του Άρκανσο, την πόλη- κρησφύγετο της μαφίας. Ο αρχηγός της μαφίας φυλακίζεται Τον Απρίλιο του 1936 το Άρκανσο ενέκρινε την έκδοση του στη Νέα Υόρκη, μετά από τις πιέσεις του εισαγγελέα Dewey. Η δίκη του έγινε τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς και κρίθηκε ένοχος για την εποπτεία πορνείας με ποινή 30 ως 50 έτη. Η καταδίκη του Lucky Luciano κλόνισε την οικονομία, την πολιτική, το οργανωμένο έγκλημα αλλά και τον λαό της Νέας Υόρκης.Η ζωή του ως έγκλειστος στη φυλακή Dannemora δεν ήταν άσχημη. Παρά την καταδικαστική απόφαση συνέχιζε να είναι ο αρχηγός της μαφίας και επέβλεπε τις δουλειές του. Δεχόταν επισκέψεις από γκάνγκστερ και μιλούσαν με κώδικες. Μαζί του έγκλειστος βρισκόταν ο Pattillo, ο οποίος ήταν “ακόλουθος” του. Έκανε θελήματα, ετοίμαζε τα γεύματά του ενώ άλλοι κρατούμενοι είχαν αναλάβει να πλένουν τα ρούχα του, την καθαριότητα του κελιού του, γενικά όλοι δούλευαν για τον Luciano. Ο Lucky Luciano οδηγείται στη φυλακή το 1936 | Πηγή φωτογραφίας: www.legendsofamerica.comΕνώ βρισκόταν έγκλειστος του έγινε μία αναπάντεχη πρόταση. Ο διοικητής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, Charles Herradan, ζήτησε από τον Lucky η μαφία να προσέχει τα νερά μπροστά από τις προκυμαίες του λιμανιού. Αυτό συνέβη γιατί είχαν εντοπιστεί γερμανικά υποβρύχια στα ανοιχτά της Νέας Υόρκης και το λιμάνι βρισκόταν υπό τον έλεγχο της μαφίας. Τι καλύτερο λοιπόν από το να βάλουν τον “στρατό” της μαφίας να απωθήσει τον εχθρό. Ο Luciano αρχικά ήταν απρόθυμος, καθώς ήταν θυμωμένος με τις αρχές λόγω της καταδίκης του. Όμως, σκέφτηκε πως έτσι η μαφία θα έπαιρνε έναν πατριωτικό ρόλο και έδωσε την άδειά του. Ο Luciano υπηρέτησε την Αμερική και με έναν ακόμη τρόπο. Τον Ιούλιο του 1943 τα αμερικανικά και βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Σικελία. Όλα τα αφεντικά της μαφίας πήραν εντολή από τον Lucky να είναι φιλικοί με τις συμμαχικές δυνάμεις και να τους διευκολύνουν με κάθε τρόπο. Η απόβαση στη Σικελία, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος στον πόλεμο, ήταν μια επιτυχία για τη μαφία, η οποία ενδυναμώθηκε λόγω της στάσης που διατήρησε. Αρχείο από τον φάκελο του Luciano στο FBI | Πηγή φωτογραφίας: www.fbi.govΗ αποφυλάκιση και η απέλαση στην Ιταλία Όταν τελείωσε ο πόλεμος ο Luciano κατέθεσε έφεση και δεδομένων των υπηρεσιών που είχε προσφέρει κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση τον απελευθέρωσε με τον όρο να απελαθεί στην Ιταλία και να μη μπορεί να επιστρέψει ποτέ στις ΗΠΑ.Στις 10 Φεβρουαρίου του 1946 ο Lucky Luciano αναχώρησε από τη Νέα Υόρκη. Όλοι οι φίλοι του για να τον αποχαιρετήσουν του έκαναν δώρο τους κλασικούς φακέλους της μαφίας γεμάτους με χρήματα. Όταν έφευγε το πλοίο ο Lucky σήκωσε το ένα του χέρι κρατώντας ένα φάκελο με 1.000 δολάρια. Αυτή ήταν η τελευταία του στιγμή στην Αμερική. Ο Luciano μετά την αποφυλάκισή του το 1946 | Πηγή φωτογραφίας: www.historicamerica.orgΟ Luciano επισήμως δε μπορούσε να ταξιδέψει εκτός Ιταλίας αλλά η ευφυΐα και η πονηριά του θα έβρισκαν λύση σε αυτό το πρόβλημα. Δημιούργησε μια νέα δυνατή βάση στη γενέτειρά του, η οποία του έδινε τη δυνατότητα να κινείται όπως και στη Νέα Υόρκη, ως το αφεντικό της μαφίας.

#CharlesLuckyLuciano #LuckyLuciano #MeyerLansky #SalvatoreLucania #ιταλικήμαφία #μαφία #οργανωμένοέγκλημαστηνΑμερική

Η δουλεία και ο θεσμός της. Πηγή εικόνας: www.wol.jw.orgΗ δουλεία αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής ζωής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Καταρχάς, με τον όρο δουλεία εννοούμε τη διαδικασία κατά την οποία ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων τρέπεται από ελεύθερη οντότητα σε ιδιοκτησία. Οι δούλοι ήταν αυτοί που υπηρετούσαν τις ανάγκες των ανωτέρων τους χωρίς δικαίωμα ελευθερίας λόγου ή σκέψης. Οι δούλοι ήταν τα υποχείρια, οι κατώτερες οντότητες, οι πενιχροί, οι αδύναμοι, οι άβουλοι. Η δουλεία στην ιστορία Πηγή εικόνας: www.eleytheriagora.grΟ θεσμός της δουλείας υπήρξε για πολλά χρόνια μια «φυσιολογική κατάσταση». Ήδη από την αρχαιότητα, η ύπαρξη δούλων ήταν ένδειξη κοινωνικού κύρους, καθώς αυτό υποδείκνυε την οικονομική επιφάνεια αυτών των οικογενειών. Πολλοί πολιτισμοί, από τον κινέζικο και αφρικάνικο μέχρι την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έτρεφαν τη δουλεία. Πέρα από την αρχαιότητα, ο θεσμός της δουλείας πέρασε μέσα από τον Μεσαίωνα και την Ύστερη Αναγέννηση στο σχετικά πρόσφατο ιστορικό παρελθόν των αποικιοκρατών μεγάλων κρατών. Ευτυχώς, στην σημερινή εποχή το φαινόμενο έχει σχεδόν εκλείψει, με πολλά κράτη να την έχουν καταργήσει συνταγματικά. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η κοινωνική ζωή Πηγή εικόνας: www.hellenicarmors.grΗ Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια από τις μεγαλύτερες Αυτοκρατορίες του κόσμου, τόσο σε χρονική διάρκεια όσο και σε γεωγραφική κατανομή. Η ιστορία της έπιανε 623 έτη, ξεκινώντας τον 14ο αιώνα (1299) και τελειώνοντας αρχές του 20ου (1922). Διαπέρασε τρεις ηπείρους, με τα κομμάτια της να περιλαμβάνουν περιοχές από τα νότιο-ανατολικά Βαλκάνια, μέρη της Αραβίας και της Κεντρικής Ασίας, φτάνοντας μέχρι την ηπειρωτική Βόρεια Αφρική.Αρχικά, την κοινωνική ζωή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσαν κυρίως τα παζάρια και τα λουτρά. Αυτά ήταν τα δυο σημεία ενδιαφέροντος, στα οποία οι άνθρωποι σύναπταν κοινωνικές επαφές, αντάλλασσαν τα νέα της ημέρας και αγόραζαν σλάβους. Πολλοί κάτοικοι διέθεταν ήδη σπίτια και οι άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων οργάνωναν και από ένα ξεχωριστό τετράγωνο. Αναφορικά με τις τάξεις, μεγάλη μερίδα ανθρώπων άνηκαν στην αγροτική και εργατική τάξη, λιγότεροι στην μεσαία ή αριστοκρατική και πολύ λίγοι στην ανώτατη. Επιπλέον, ένδειξη κοινωνικής τάξης αποτελούσαν, ανάμεσα στα άλλα, τα τουρμπάνια και τα ρούχα. Ο θεσμός της δουλείας Πηγή εικόνας: www.newsnowgr.comΌπως έχει δείξει η ιστορία, θεμέλιο όλων των μεγάλων αυτοκρατοριών είναι η δουλεία. Ωστόσο, στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και εν αντίθεση με αυτές που είχαν υπάρξει στο παρελθόν, οι δούλοι ήταν λευκού χρώματος. Πηγές αναφέρουν ότι ένας στους πέντε κατοίκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν δούλος. Επίσης, έγγραφα του 19ου αιώνα αναφέρουν ότι κάθε χρόνο οι σουλτάνοι ενίσχυαν την δουλεία με περίπου 16.000-18.000 άντρες και γυναίκες για αυτόν τον σκοπό.Χιλιάδες χέρια έπρεπε να καλλιεργήσουν και να οργώσουν τις τεράστιες εκτάσεις γης της αυτοκρατορίας. Οι πολεμικές εκστρατείες και οι γεωπολιτικές ορέξεις της αυτοκρατορίας απαιτούσαν πολλούς αναλώσιμους πολεμιστές. Οι σουλτάνοι στα χαρέμια και τα λουτρά ποθούσαν σκεύη ηδονής.Ωστόσο, αυτοί που ίσως είχαν την πιο ελαφριά εκμετάλλευση από το σύνολο των δούλων, ήταν οι γυναίκες που συνόδευαν τις συζύγους των σουλτάνων και αυτές που έμεναν έγκυες. Για τις γυναίκες που κυοφορούσαν σταματούσε αυτομάτως το καθεστώς της δουλείας και το παιδί τους ζούσε ως ελεύθερος πολίτης.https://www.youtube.com/watch?v=fd06PZG3u-o&ab_channel=ADayInHistory Ένας σύγχρονος επίλογος Η δουλεία μαύρισε τις ήδη σκούρες σελίδες της ιστορίας. Υπέδειξε ότι ένας άνθρωπος ως αντικείμενο ιδιοκτησίας παύει να είναι άνθρωπος. Ευτυχώς, ο αγώνας αυτών των ανθρώπων για την ελευθερία πάταξε τον μιαρό θεσμό της και επέτρεψε στους ανθρώπους να είναι ελεύθεροι. Να είναι οι ίδιοι τα υποκείμενα και όχι τα αντικείμενα. Άνθρωποι που ζουν ελεύθεροι σε έναν ελεύθερο κόσμο. Ελεύθεροι να λένε όχι και να μη σκύβουν το κεφάλι σε κανέναν. Πηγή που χρησιμοποιήθηκε στο άρθρο:www.thearchaeologist.org/blog/a-day-in-the-life-of-a-white-slave-in-the-ottoman-empire

Σε 3, 2, 1 και…Στις 20 Νοεμβρίου 1989 και ώρα 15:00, η έννοια της ψυχαγωγίας μέσω της τηλεόρασης, αλλάζει για πάντα. Οι τηλεθεατές «υποδέχονται» το MEGA Channel στις οθόνες τους, με προγράμματα κάθε είδους (ειδήσεις, εκπομπές, σειρές κ.λπ.), που αγαπήθηκαν από το κοινό και σηματοδότησαν τη σημασία της διασκέδασης και ενημέρωσης μέσω της τηλεοπτικής προβολής.1989: Η αρχή της δημιουργίας του MEGA Channel Το 1989, έχοντας ήδη ψηφιστεί και νομιμοποιηθεί η τηλεόραση και το ραδιόφωνο ιδιωτικής φύσεως, δόθηκαν το καλοκαίρι του 1989, και συγκεκριμένα στις 24 Ιουλίου, δύο τηλεοπτικές άδειες, εκ των οποίων η μία ήταν υπό την κατοχή της ‘’Τηλέτυπος Α.Ε.’’. Τελικά, λειτούργησε μόνο η τελευταία, που αφορούσε το MEGA Channel, και έτσι έγινε το πρώτο ιδιωτικό κανάλι στην Ελλάδα που απέκτησε άδεια και ξεκίνησε να εκπέμπει τηλεοπτικά προγράμματα πανελλαδικώς. Μέχρι τότε, υπήρχαν ορισμένα κανάλια ακόμα, τα οποία ήταν δημόσια, όμως με το MEGA ήταν σαν να σηματοδοτήθηκε μία νέα εποχή. Διάφορα πρόσωπα που απέκτησαν βήμα στο νέο αυτό κανάλι εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους για το νέο αυτό ξεκίνημα στην τηλεοπτική ζώνη. Το πρόγραμμα του MEGA Channel Την πρώτη μέρα που το MEGA ξεκίνησε να εκπέμπει, προβλήθηκε η ξένη σειρά, με τίτλο ‘’Διάστημα 1999’’. Την έναρξή του προλόγισε η Λένα Αρώνη, με τα εξής λόγια: ‘’Κυρίες και κύριοι, χαίρετε. Σήμερα, 20 Νοεμβρίου, σας καλωσορίζουμε με ιδιαίτερη χαρά στην πρώτη μέρα εκπομπής του MEGA Channel. Το πλούσιο ψυχαγωγικό και ενημερωτικό μας πρόγραμμα αρχίζει αμέσως τώρα, με το πρώτο επεισόδιο της σειράς, επιστημονικής φαντασίας, «Διάστημα 1999»’’.Το αμέσως επόμενο πρόγραμμα που ακολούθησε, ήταν η εκπομπή ‘’MEGA Hits’’, η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία, συντροφεύοντας για πολλές σεζόν τους τηλεθεατές. Λίγο αργότερα, τη χαρά και τον ενθουσιασμό του εξέφρασε επίσης και ο Νίκος Σκουλάς, ο οποίος καλωσόρισε το τηλεοπτικό κοινό του MEGA Channel με τα παρακάτω λόγια: ‘’Αγαπητοί φίλοι και φίλες, χαίρετε. Όλοι οι συνεργάτες του MEGA Channel είμαστε σήμερα ιδιαίτερα συγκινημένοι που ζούμε μαζί σας αυτές τις ιστορικές πρώτες στιγμές της νέας ελληνικής, τηλεοπτικής εποχής’’.Την ίδια μέρα, στις 20:30 το βράδυ, προβλήθηκε και το πρώτο δελτίο ειδήσεων, με τη Λιάνα Κανέλλη, η οποία «καλωσόρισε» τους τηλεθεατές της. Έτσι λοιπόν, το κανάλι απέκτησε και ενημερωτική διάσταση για όλα τα σημαντικά δρώμενα που αφορούσαν την επικαιρότητα και όχι μόνο.Το πρώτο διάστημα, το περιεχόμενο των προγραμμάτων ήταν κατά βάση ψυχαγωγικό και τα στελέχη του MEGA αποφάσισαν να εμπλουτίσουν το περιεχόμενο με ποικίλες σειρές. Οι 3 Χάριτες, Οι Απαράδεκτοι και Αναστασία, υπήρξαν από τα πρώτα σίριαλ, που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, με μεγάλα ποσοστά ακροαματικότητας. Ηθοποιοί που «συστήθηκαν», σειρές που αγαπήθηκαν, τηλεθεατές που διασκέδασαν. Το MEGA συνέχισε να ενισχύει το τηλεοπτικό του περιεχόμενο, καλύπτοντας όλες τι ζώνες (πρωινή-μεσημεριανή-απογευματινή-βραδινή), ενώ σύντομα προστέθηκαν οι νυχτερινές εκπομπές και τα reality show.Η λειτουργία του MEGA συνέχιζε σημειώνοντας εντυπωσιακή επιτυχία, ήταν πρώτο στις προτιμήσεις του τηλεοπτικού κοινού και το 1993 ανανεώθηκε η άδεια λειτουργίας του καναλιού για εφτά ακόμα χρόνια. Και κάπως έτσι, αποτυπωνόταν μια μακρά πορεία, πλημμυρισμένη από προγράμματα που χάριζαν γέλιο, δάκρυα, προβληματισμούς και ενημέρωση. Δεν ήταν απλώς ένα κανάλι, ήταν το MEGA, που κατάφερνε να θέτει διαρκώς τον πήχη ψηλά και να ευχαριστεί τους τηλεθεατές κάθε προτίμησης. Πηγή φωτογραφίας:www.pagenews.gr2012: Η αρχή του τέλους για το MEGA Channel Προς τα τέλη της δεκαετίας του 2010, ξεκίνησαν να εμφανίζονται σημαντικά προβλήματα γενικότερα στην Ελλάδα, καθώς η οικονομική κρίση είχε στοιχειώσει κάθε σπιτικό. Η χαρά και η ψυχαγωγία που απολάμβαναν μέχρι τότε μικροί και μεγάλοι στις οθόνες τους, χάρη στο MEGA Channel, έμελλε να αναταραχθεί σύντομα. Κάπου στο 2012, τα προβλήματα του καναλιού έγιναν εμφανή και έμοιαζαν δυσβάσταχτα. Το 2016 οι οικονομικές δυσκολίες έφτασαν στο αποκορύφωμα, όταν δεν υπήρχε δυνατότητα πληρωμής των εργαζομένων του καναλιού. Οι τράπεζες δέσμευσαν λογαριασμούς, καθώς εκκρεμούσαν εξοφλήσεις δανείων. Με τη σειρά τους, οι υπάλληλοι του MEGA προχώρησαν σε απεργίες, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους. Οι συνθήκες που επικράτησαν, οδήγησαν σταδιακά σε επαναλήψεις των τηλεοπτικών προγραμμάτων, τις απεργίες των δημοσιογράφων από τα δελτία ειδήσεων και των εκπομπών. Τα προβλήματα και η κρίση στο κανάλι συνεχίστηκε με την ανακοίνωση ότι οι εφημερίδες της Τηλέτυπος Α.Ε., ‘’Το Βήμα’’ και ‘’Τα Νέα’’, θα σταματήσουν την έκδοσή τους, κάτι που τελικά δεν συνέβη. Το αδιέξοδο ήρθε όταν τελικά μία εταιρεία υπέβαλε αίτημα, βάσει του οποίου ζητούσε να κηρυχθεί η Τηλέτυπος Α.Ε. σε πτώχευση. Όλα έδειχναν ότι το κανάλι που μέχρι πρόσφατα χάριζε στιγμές ξεγνοιασιάς ήταν αντιμέτωπο με προβλήματα που έμοιαζαν αξεπέραστα. Το MEGA Channel που όλοι είχαν αγαπήσει, πήγαινε για κλείσιμο και στις 30/10/2018 θα «έπεφτε» μαύρο στις οθόνες, για το MEGA. Για όλο αυτό το διάστημα που μετρούσε αντίστροφα για την οριστική παύση του καναλιού, τα στελέχη του είχαν ετοιμάσει την προβολή ενός ολιγόλεπτου βίντεο, με αποσπάσματα από ατάκες, που ουσιαστικά έλεγαν «αντίο» στο κανάλι, σηματοδοτώντας το κλείσιμο μιας εποχής.Μόλις λίγες ώρες απέμεναν μέχρι να συμβεί αυτό που πολλοί προσπάθησαν να αποτρέψουν, και στις 30/10/2018, γύρω στις 02:00 τα ξημερώματα, την ώρα που προβάλλονταν Οι Απαράδεκτοι, το κανάλι έπαψε να εκπέμπει ψηφιακά. Η σειρά που χάρισε ανεπανάληπτες ατάκες, γεμάτες γέλιο, ήταν και η τελευταία που προβλήθηκε. Το MEGA ήταν πια παρελθόν, αφήνοντας πίσω του μια μακρά τηλεοπτική ιστορία. Πηγή φωτογραφίας:www.parapolitika.gr2019: Η αναγέννηση του MEGA ChannelΛίγο καιρό από το κλείσιμο του MEGA σημειώθηκαν ορισμένες ενέργειες, οι οποίες προϊδέαζαν τους τηλεθεατές, ότι υπάρχει η δυνατότητα για εκ νέου λειτουργία του καναλιού. Το MEGA Channel βγήκε σε πλειστηριασμό και εκεί θα ανατρεπόταν η μέχρι τότε παύση του. Ο εφοπλιστής και μεγαλοεπιχειρηματίας, Βαγγέλης Μαρινάκης, είχε ήδη αιτηθεί την απόκτηση άδειας του καναλιού και την 1η Νοεμβρίου 2019, κέρδισε στον πλειστηριασμό του MEGA, με τη μεγαλύτερη προσφορά, 33.999.999 εκατομμύρια ευρώ (€). Τα πνευματικά δικαιώματα και η ταινιοθήκη του MEGA πέρασαν στην εταιρεία του Βαγγέλη Μαρινάκη, την ‘’Alter Ego Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης’’ και έκτοτε βρίσκεται κάτω από την ίδια στέγη με το νέο κανάλι, One Channel, τις ιστοσελίδες, in.gr και parapolitika.gr, καθώς και τις εφημερίδες, Το Βήμα και Τα Νέα. Έτσι λοιπόν, από τις 11 Φεβρουαρίου 2020, το MEGA λειτουργεί και πάλι, και σταδιακά συγκρότησε το τηλεοπτικό του περιεχόμενο με νέα προγράμματα, αλλά παράλληλα φέρνοντας και εκπομπές από άλλα κανάλια στους δικούς του πομπούς. Το κανάλι απέκτησε και το δικό του, νέο σλόγκαν, Το MEGA, Το Καλό (#ToMegaToKalo). Πηγή φωτογραφίας: typologies.grΧρόνια πολλά MEGA Το κανάλι που ξεκίνησε το 1989 με μια πληθώρα τηλεοπτικών προγραμμάτων, αναβαθμίστηκε και εξελίχθηκε σε ένα συνονθύλευμα διασκέδασης και ενημέρωσης. Η ποιότητα και το περιεχόμενο συμβάδιζαν διαρκώς με τις προτιμήσεις του κοινού, συλλέγοντας ένα μεγάλο αρχείο στην ταινιοθήκη του. Όταν το «μαύρο» αντικατέστησε κάθε τηλεοπτικό πρόγραμμα, η μόνη πρόσβαση και επαφή με το περιεχόμενό του ήταν το Youtube. Από το 2020, η παρακαταθήκη αυτή αξιοποιήθηκε και πάλι, φέρνοντας δυναμικά στο προσκήνιο νέο περιεχόμενο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η εποχή MEGA δεν έπαψε να υπάρχει το 2018, απλώς το 2020 ορίστηκε η συνέχεια της. Το Mega, Το Καλό συνεχίζει να χαράσσει την πορεία του.Χρόνια πολλά MEGA! Το MEGA, όπως προβλήθηκε για πρώτη φορά στις οθόνες των τηλεθεατών:https://www.youtube.com/watch?v=vcoxNpJDpr4ΠΗΓΕΣ:MEGA: Πώς ξεκίνησε, τα πρώτα λεπτά - Πώς ήταν η έναρξη το 1989. Ανακτήθηκε από: https://www.news247.gr Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Mega Channel 1989. Ανακτήθηκε από: https://www.i-diadromi.gr/. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Mega Channel. Ανακτήθηκε από: https://www.wikiwand.com. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Mega Channel. Ανακτήθηκε από: https://el.wikipedia.org/wiki. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.MEGA CHANNEL: Η πρώτη μέρα 20 Νοεμβρίου 1989. Ανακτήθηκε από: https://www.youtube.com. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Η ιστορία του MEGA: Από το 1989 στο ''μαύρο'' και την επιστροφή. Ανακτήθηκε από: https://www.capital.gr. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Η πρώτη μέρα του MEGA: Ο χαιρετισμός του Νίκου Σκουλά και το ποδαρικό της Βουγιουκλάκη. Ανακτήθηκε από: https://thecaller.gr/. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.«Μαύρο» στο Mega μετά από 29 χρόνια - Το σήμα κόπηκε ενώ προβάλλονταν «Οι Απαράδεκτοι». Ανακτήθηκε από: https://www.lifo.gr. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.Τι έδειχνε σαν σήμερα το 1989, το Mega channel;. Ανακτήθηκε από: https://www.lifo.gr. Ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης: 20/11/2022.

#Mega #MEGACHANNEL #ΊδρυσηMEGACHANNEL

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

MAXMAG Greece