jan dost, di kela dimdimê de gotiye: xwedê nehêle yê ku bû sebeb ji devê wan derkeve kezeb warê wana be agir û dojeh darê wan jêbin ji kok û reh tenûrên wana qet neyên dadan teşiyên wana qet neyên badan : qet ew neçinin zadê ku çandin tev wenda bibin pezên civandin mirazê keç û xortên wan nebe deriyê rehmê li wan venebe
(via mazalt)



















