mearadri

the path I walk is the most beautiful blessing of the universe I have created

[mearadri]

Anılarımıza yenisini eklemek, bizimle büyüyen belleğimize başka bir oda eklemek gibi. Anıların anlamları ne kadar özelse, odalar da o kadar ihtişamlı oluyor. Kalbinizin yorulmadığı her an, içinize sevgiyle işlenen her ilmek, anılarınızın sergilendiği odaların duvarlarında asılı birer fotoğraf karesi haline gelirken, anılarımızla dolu müzemizdeki başka bir pahabiçilemez eser oluyor.

Her an kıymetlidir. Gözlerimizden yaş akıtanda, yüzümüzde güller açtıranda. Anılarınız size ait, hangisini sonsuza kadar yanınızda tutacağınıza, hangisini birdaha hiç hatırlamayacağınıza da siz karar veriyorsunuz.

Anlatırken gözlerinizdeki ışığı herkesin görebileceğinden emin olduğunuz anılara sarılın. 🫧

By Mearadri

[mearadri]

Bazen rüzgarın saçlarınızı savurması gibi küçücük bir şey sizi dünyanın en mutlu insanı yapabilirken, sonsuza kadar kaybettiğinizi bildiğiniz birinin kaybı sizi hiç üzmez. Dünya çok ilginç. Kimin neye karşı nasıl bir tepki vereceğini bilmediğimiz bu dünyada yaşamak başlı başına bir bilinmezlik. Bir başkasına sunduğumuz küçük bir gülümseme o kişiye yaşamak için bir sebep verebilir mesela. Hayat çok karmaşık ve sancılı, ancak yaşamaya da bir o kadar değer. Mutlu olmayı öğrenmek için hiçbir zaman geç değil. Kalbinizi başkalarına açmak, bağ kurmak, sevginizi göstermek sanıldığından çok daha kolay. Sevdiğimiz şeylere ve kişilere sıkı sıkı tutunursak, bu yol çok daha eğlenceli hâle gelir. Duygularla yaşamak, dünyaya mozaik camları olan bir pencereden bakmak demektir.

By Mearadri

[mearadri]

“Neden sana karşı bu kadar merhametliyim?”

“Ne?”

“Seni neden bu kadar çok seviyorum Yaman? Neden seni bırakıp gidemiyorum?”

Kaşlarını çattı, “Gitmeyi mi düşünüyorsun?”

Başımı cama yasladım, “Seninle o kadar zıtız ki… Sen… Sen beni sürekli yakıp yıkıyorsun ama ben seni bırakıp gidemiyorum. Gitmeyi düşünüyorum ama gidemiyorum. Gitmek istemiyorum.”

Arabayı sağ şeride çekti. Ne demek istediğimi anlamak istiyordu.

Ona döndüm, elini iki avcumun arasına alıp sarmaya çalıştım.

“Sana farklı şekilde bakmaya başlayana kadar benim için ne aşk vardı ne aile. Hiçbir şeydim. Sen geldin ve benim hayatımı altüst ettin. Hayatımın altı, üstünden çok daha güzelmiş Yaman.”

Gözleri gözlerimdeydi. Ona belki de ilk kez bu kadar açılıyordum.

“Sen benim her şeyimsin. Sen benim biriciğimsin. Yaman ben seni çok seviyorum. Bunu sana sık sık söylemediğimi biliyorum ama ben sevmeyi seninle öğreniyorum. Ben kendimi seninle keşfettim. Kalbim seninle atmaya başladı. Seni çok seviyorum.” gözlerimde biriken gözyaşlarını umursamadım.

“Sana karşı sonsuz bir merhametim var çünkü benim evim sensin. Sen benim yuvamsın. Buzdan duvarlarımı yıkan tek kişi sensin. Beni hayata döndüren sendin. Sadece sensin. Sen benim ruhumsun, duamsın, gözleri kapattığımda gördüğüm tek şey sensin. Yaman, sen benim kalbimsin.”

By Mearadri - Yaranın İzleri - 7.Bölüm

[mearadri]

Özgür dünyanın beni ödüllendirme şekliydi. Onunla ilk tanıştığımda sekiz yaşındaydım. Antalyadaydık. Annemin ilk kalp krizinden birkaç hafta sonraydı. Babam evdeki buhranlı havadan uzak durmam için beni otele getirmişti. Otelde olmak 8 yaşındaki Sina’nın başına gelebilecek en iyi şeydi. Etrafınızda istediğiniz her şeyi yapan insanlar varken sizi kim üzebilirdi ki?

Özgür’le tanıştığımız gün babam bana “denize tek başına girme, beni bekle” demiş olsa bile onu dinlememiş, tek başıma sahile gitmiştim. Tek amacım göğsüme kadar gelen bir yere kadar yüzüp balıkları görmeye çalışmaktı. Boğulmayacak kadar iyi yüzdüğüme emindim. Belki de değildim.

Suların arasında yaşadığım can halini hâlâ net hatırlamasam bile, Özgür’ün beni can simidinin üzerine iterken “Elini tutuyorum, korkma!” diyişini çok iyi hatırlıyorum. Özgür beni kumsala geri götürüp, turuncu havlusuna sararak babama götürürken bile hiç elimi bırakmamıştı.

Sekiz yaşındaki Sina’nın biricik kahramanı olan bu adam, yirmi yıldır bir gün bile elimi hiç mi hiç bırakmadan hâlâ benimle. Benimle ilgili her şeyi benden daha iyi bilen yegane kişi. Beni benden daha çok seven biricik arkadaşım, hayat bize nasıl davranırsa davransın, bizi hangi çetrefilli yollara sokarsa soksun hep benim elimi tutmak için orada. Özgür bana verilmiş bir armağan. Özgür benim şansım, o benim can simidim.

Özgür, hiç kimsenin yerine dolduramayacağı, kan bağım olmayan ikizim.

Ruh ikizim. Ruh ikizim.

Sina Dağhan Sağyaşar

[mearadri]

Bazen rüzgarın saçlarınızı savurması gibi küçücük bir şey sizi dünyanın en mutlu insanı yapabilirken, sonsuza kadar kaybettiğinizi bildiğiniz birinin kaybı sizi hiç üzmez. Dünya çok ilginç. Kimin neye karşı nasıl bir tepki vereceğini bilmediğimiz bu dünyada yaşamak başlı başına bir bilinmezlik. Bir başkasına sunduğumuz küçük bir gülümseme o kişiye yaşamak için bir sebep verebilir mesela. Hayat çok karmaşık ve sancılı, ancak yaşamaya da bir o kadar değer. Mutlu olmayı öğrenmek için hiçbir zaman geç değil. Kalbinizi başkalarına açmak, bağ kurmak, sevginizi göstermek sanıldığından çok daha kolay. Sevdiğimiz şeylere ve kişilere sıkı sıkı tutunursak, bu yol çok daha eğlenceli hâle gelir. Duygularla yaşamak, dünyaya mozaik camları olan bir pencereden bakmak demektir.

By Mearadri

[mearadri]

Özgür dünyanın beni ödüllendirme şekliydi. Onunla ilk tanıştığımda sekiz yaşındaydım. Antalyadaydık. Annemin ilk kalp krizinden birkaç hafta sonraydı. Babam evdeki buhranlı havadan uzak durmam için beni otele getirmişti. Otelde olmak 8 yaşındaki Sina’nın başına gelebilecek en iyi şeydi. Etrafınızda istediğiniz her şeyi yapan insanlar varken sizi kim üzebilirdi ki?

Özgür’le tanıştığımız gün babam bana “denize tek başına girme, beni bekle” demiş olsa bile onu dinlememiş, tek başıma sahile gitmiştim. Tek amacım göğsüme kadar gelen bir yere kadar yüzüp balıkları görmeye çalışmaktı. Boğulmayacak kadar iyi yüzdüğüme emindim. Belki de değildim.

Suların arasında yaşadığım can halini hâlâ net hatırlamasam bile, Özgür’ün beni can simidinin üzerine iterken “Elini tutuyorum, korkma!” diyişini çok iyi hatırlıyorum. Özgür beni kumsala geri götürüp, turuncu havlusuna sararak babama götürürken bile hiç elimi bırakmamıştı.

Sekiz yaşındaki Sina’nın biricik kahramanı olan bu adam, yirmi yıldır bir gün bile elimi hiç mi hiç bırakmadan hâlâ benimle. Benimle ilgili her şeyi benden daha iyi bilen yegane kişi. Beni benden daha çok seven biricik arkadaşım, hayat bize nasıl davranırsa davransın, bizi hangi çetrefilli yollara sokarsa soksun hep benim elimi tutmak için orada. Özgür bana verilmiş bir armağan. Özgür benim şansım, o benim can simidim.

Özgür, hiç kimsenin yerine dolduramayacağı, kan bağım olmayan ikizim.

Ruh ikizim. Ruh ikizim.

Sina Dağhan Sağyaşar

[mearadri]

“Neden sana karşı bu kadar merhametliyim?”

“Ne?”

“Seni neden bu kadar çok seviyorum Yaman? Neden seni bırakıp gidemiyorum?”

Kaşlarını çattı, “Gitmeyi mi düşünüyorsun?”

Başımı cama yasladım, “Seninle o kadar zıtız ki… Sen… Sen beni sürekli yakıp yıkıyorsun ama ben seni bırakıp gidemiyorum. Gitmeyi düşünüyorum ama gidemiyorum. Gitmek istemiyorum.”

Arabayı sağ şeride çekti. Ne demek istediğimi anlamak istiyordu.

Ona döndüm, elini iki avcumun arasına alıp sarmaya çalıştım.

“Sana farklı şekilde bakmaya başlayana kadar benim için ne aşk vardı ne aile. Hiçbir şeydim. Sen geldin ve benim hayatımı altüst ettin. Hayatımın altı, üstünden çok daha güzelmiş Yaman.”

Gözleri gözlerimdeydi. Ona belki de ilk kez bu kadar açılıyordum.

“Sen benim her şeyimsin. Sen benim biriciğimsin. Yaman ben seni çok seviyorum. Bunu sana sık sık söylemediğimi biliyorum ama ben sevmeyi seninle öğreniyorum. Ben kendimi seninle keşfettim. Kalbim seninle atmaya başladı. Seni çok seviyorum.” gözlerimde biriken gözyaşlarını umursamadım.

“Sana karşı sonsuz bir merhametim var çünkü benim evim sensin. Sen benim yuvamsın. Buzdan duvarlarımı yıkan tek kişi sensin. Beni hayata döndüren sendin. Sadece sensin. Sen benim ruhumsun, duamsın, gözleri kapattığımda gördüğüm tek şey sensin. Yaman, sen benim kalbimsin.”

By Mearadri - Yaranın İzleri - 7.Bölüm

[mearadri]

“Ve artık eminim ki, sen hayatımdayken her şey iyiydi. İnsanlar daha dürüst, kalpler daha temizdi. O zamanlar dünyam sadece senden ibaret olduğu için etraftaki karanlığı görmemişte olabilir. Gözlerim senin dışındaki her şeye fazla meşguldü. Gidişini fark edemeyecek kadar hemde. Neden yanımda olmadığını sorgulamayı bırakmak o kadar canımı yaktı ki, neden yanımda olmamayı seçtiğini hiç anlamadım. Sahi, bir insan neden birine bunu yapar? Bir insan neden hiçbir sebep yokken sadece gider? Sanırım seni asla anlamayacağım, anlamak istediğimi de hiç sanmıyorum. Beni gidişinle hırpaladığın her bir saniye için senden nefret ediyorum. Sonsuza kadar nefret etmeye de devam edeceğim. Ama yine de seni çok seviyorum. Bencilliğine rağmen seni seviyorum — Dediğim gibi, sen hayatımdayken her şey iyiydi. Şimdilerde ise çok daha iyi. Çok iyi biliyorum ki, sensiz her anım çok daha iyi olmaya devam edecek. Çünkü kalbim senin topraklarında çiçek açmak için fazla orkide.”

By Mearadri

[mearadri]

Durmak

Sadece biraz durmak istiyorum. Huzurlu olduğum o yerde durmak ve o anda kalmak istiyorum.

Yanında doyasıya güldüğüm dostlarımla geçirdiğim her bir anda. Onlarla mesajlaşırken kendimi hep sırıtırken bulduğum arkadaşlarımla geçirdiğim her bir anda.

Beni tanıyan insanlarla kalmak istiyorum. Neye nasıl tepki veririm bilen, mimiklerimden beni, düşüncelerimi anlayabilenlerle. Üzüleceğim davranışları bilip kendini törpüleyebilecek insanlarla olmak istiyorum.

Doğru kişilerle karşılaşmak istiyorum. Sadece kendini düşünmeyen, empati duygusunu bilen, uyumlu kişilerin hayatında yer bulmak istiyorum.

Haset duygulardan uzak durmak istiyorum. Kötü düşüncelerden, bencillikten, saygısızlıktan ve çıkarcılıktan uzak olmak gerek. Bir şekilde gelip sizi bulduğunda ise sadece uzaklaşmak gerek.

Kalbimi kırmayan herkesin kalbinde çiçek açmak istiyorum. Verdikleri sevgiyi misliyle geri alsınlar istiyorum.

Sadece mutlu olduğum yerde durmak istiyorum.

Çünkü;

“birileri hala senin önerdiğin müzikleri dinliyor

senin esprilerini tekrarlıyor

bazı yazıları hâlâ senin sesinle okuyor”

[mearadri]

İnsanın tanıdığı birinin ölmesi çok farklı bir duyguymuş. O kişiyi sevsen de sevmesen de, hayatından geri dönmemek üzere gitmiş olması çok garip. O kişinin geri gelmeyeceğini bilmek, eşyalarını görünce gözlerinin dolması, mezarına gitmek…

Ağlamam desen de seni ağlatan her bir an çok zor.

Kayıpların bize öğrettikleri çok kıymetli. İyi günün aksine kötü günün nasıl geçtiğinin birer örneği. Neyin ne olduğunu, dünyanın cidden de iki günlük olduğunu öğreniyor insan.

Kayıplar, bu kişi kim olursa olsun çok zor ve acı.

Huzur içinde uyu Dede.

[mearadri]

Senin için bu kadar kolay silinebilecek biri olduğumu bilseydim, inan kalbimi sana asla açmazdım.

Yaşadığımız her şeyi kapıldığın geçici bir heyecan uğruna bir kenara atabileceğini bilseydim, seni bir an bile sevmezdim.

Senin için, bizim için çabaladığım her an…

Senin uğruna karşıma aldığım tüm değerlerim…

Meğer hepsi bir hiç uğrunaymış.

Sen benim sevgimi, ilgimi, duygularımı, anlayışımı, sadakatimi hak etmedin.

Benden gelecek hiçbir şeyi hak etmiyorsun, Demir.

Benimle ilgili hiçbir şeyi hak etmedin, etmezsin.

Sahte hayatında yarattığın o dünyaya tutun.

Belki o zaman yaşadığın şeyin ne kadar sahte olduğunu fark etmez, beni ne uğruna kaybettiğini hiç görmezsin.

Alya İ. - Sadece Biz

[mearadri]

Dünya üzerinde sarılmak istediğim tek insan sen olmana rağmen, sana sarılamadığım her gece seni bir tık daha fazla özlüyorum. Omzunda ağlamaktan gözlerim şişsin istiyorum. Gözyaşlarımı sen sil. Kimse, hiç kimse beni sevmezken sadece sen sev istiyorum. Herkes gitmişken sen hiç gitme istiyorum. Seninle olduğum her anı özlüyorum, P. Seni çok seviyorum, seni çok özledim. Seninle nefes almaya ihtiyacım var.

Sanırım benim sana ihtiyacım var.

[delsincloud]

[mearadri]

Yanlış topraklara haddinden fazla su verdiğim için koca bir bahçe dolusu ölü çiçeğim, aç kaldığından ölüp giden binlerce arım var.

Ve bana hâlâ soruyorlar; “Hiç balın var mı?”

[mearadri]

Time works in complicated ways. We rarely notice how moments of joy come and go, but every second of pain carves itself into our memory. People are much like time. They are there while things are good, and then, suddenly, they leave. Everything you believe will stay eventually goes.

Beautiful things should be remembered through beautiful moments. When something that once healed you begins to change shape and turns into pain, it is time to let it go. Perhaps it was never the right person, the right place, or the right story for you.

If something—anything—breaks you to the point of tears, let it go. If it were truly meant for you, what fell from your eyes would not be tears. Holding on to what no longer treats you gently only harms you. It is not there for you anymore.

If something leaves you stuck with “what if,” let it go. It does not belong to your story. No matter how much it hurts, stand back up. The world does not stop turning because you are sad. The things that broke your heart do not change simply because you were broken.

Learn to let go of everything and everyone except yourself. Because what is meant to be with you—and what truly wants to be with you—will always find its place in your story.

By Mearadri🐠🫧

[mearadri]

Zaman çok karmaşık işler. Keyif aldığımız anların nasıl gelip geçtiğini fark etmeyiz ama acı çektiğimiz her saniye hafızamıza kazınır. İnsanlar da zamana benzer; seninle iyi anlar yaşarken oradadırlar, sonra bir anda giderler. Hep kalacağını sandığın her şey, bir gün mutlaka gider.

Güzel şeyleri, güzel anılarla hatırlamak gerekir. Size iyi gelen şeyler bir noktadan sonra biçim değiştirip ızdırap vermeye başladığında, onları bırakmak gerekir. Belki de sizin için doğru insan ya da doğru yer değillerdir.

Bir şey, herhangi bir şey, sizi ağlatacak kadar kırdıysa bırakın gitsin. Eğer gerçekten sizin için olsaydı, gözünüzden düşen şey gözyaşı olmazdı. Size iyi gelmeyen bir şeyi tutmak, sadece kendinize zarar vermektir. O, sizin için orada değildir.

Bir şey size “acaba” dedirtiyorsa, bırakın gitsin. O, sizin hikâyenize ait değildir. Ne kadar üzülüyor olursanız olun, bir şekilde ayağa kalkın. Dünya siz üzgünsünüz diye dönmeyi bırakmıyor. Kalbinizi kıran şeyler, siz kırıldınız diye değişmiyor.

Kendiniz dışında her şeyi ve herkesi bırakmayı öğrenin. Çünkü sizinle olması gereken de, sizinle olmak isteyen de, hikâyenizde kendine mutlaka bir yer bulur.

By Mearadri 🐠🫧

[mearadri]

“Seni özledim. Duygularımı nasıl ifade edebilirim hiçbir fikrim yok ancak seni çok özledim. Kalbim sensiz atmıyor, günüm sensiz doğmuyor gibi hissediyorum ve bu çok acıtıyor. Sensiz olacağım herhangi bir an olacağını hiç düşünmemiştim çünkü hiç gitmezsin sanmıştım. Elimi bırakmayacağına o kadar inanmıştım ki, beni uçurumdan iten kişinin sen olduğuna asla inanmadım. Seni zihnimde aklamak için her yolu denemiş olsam da olmuyor. Seni sevmekten de senden nefret etmekten de asla vazgeçemiyorum. Seninle aynı yolda yürümekle ilgili milyonlarca hayalim varken şimdi sesini bile duyamıyorum. Hayat seni benden neden aldı hiç bilmiyorum ancak bana iyi gelmediğini zaten biliyorum. Seni seviyorum 'Balığım', seninle mutlu olduğum bir dünyanın hayalini kuruyorum.”