Ağır bir rüzgar savurdu sicim saçlarını, kaptı al yazmasını. Ucundan yakaladı parmak uçları, al yazmanın oyasını. Baktı Kehribar, hem rüzgara hem salınan yazmasına, parmak uçlarındaki düğüme baktı. Hüzünlü ama bir o kadar da masum bir his doğdu gönlünde. Her gidişte her yitirişte içine yer etmiş o his, şimdi buram buram değiyordu tenine. Ürperdi Kehribar. Arabanın arka koltuğunda, anasının yamacında izlediği yolları hatırladı. O camdan hızla yüzüne çarpan rüzgardı bu, kalbindeki ateşe yenik düşmüş gözyaşlarını sessizce götüren rüzgar. Bir türlü sığamadığı köşesinden kaçıp dışarı attığı her adımda kapı ağzında bekleyen rüzgardı. Her şeyin geçip gittiğini söyler gibi hep omzuna çarpmıştı Kehribar'ın. Şimdi verdiği öğüdüne karşılık al yazmasını istiyordu demek. Tenindeki yarasını, yüreğindeki aşkını sarmaladığı, boğazındaki düğümü saklayan al yazmasını alıp gidecekti. Kehribar şimdi "al senin olsun" mu diyecekti? Nasıl verirdi ona merhemini, nasıl verirdi kimse bilmezken derdini bileni? Avuçlarında sımsıkı saklamak istedi Kehribar, yapamadı. İçinin bir tarafı bırak gitsin diyordu, gözünün yaşına bakmadan sal gitsin diyordu. Canı yandı Kehribar'ın. Rüzgar tenine değdikçe buram buram yandı. Sanki bırakıp gitmedi mi aşk seni, bırakıp gitmedi mi umut seni, vicdansız bir kedere bulanmış, gözünden akan kana karışmış ak bir yazmadır o. Bırak gitsin! Hatırladı Kehribar, şurasına kadar gelip de diyemediği, elini uzatıp da tutamadığı ne varsa hatırladı. Hıçkırdı kalbi Kehribar'ın, düğümü çözüldü parmaklarının. Uçtu al yazması öylece, usulca ve sessizce. Yanağından düşen bir damla gibi koptu ondan, onun olan. Sakince baktı salınışına, gözünden kayboluşuna. Belki böyle salına salına sevdiğine varırdı. Sustu kederi. Var git yoluna dedi, Kehribar, var git! Halden anlamaz ne güneş ne rüzgar, al yazman uçtu götürdü gönlünü. Kapkara bir şal örersin kendine, ucuna inci boncuklar, her bir oyaya gizlersin derdini; arama aşkı boşuna...
stormborns
2087
titsay
amandla
pixelskylines
andulkaphoto