Ugryź mnie (Nieposlusni) reż. Mina Djukic, Serbia 2014
Wybierając się na dzieło serbskiej kinematografii czasem trzeba pamiętać, żeby uprzednio odrzucić wszelkie wyobrażenia o bałkańskiej atmosferze, nasuwającej na myśl dionizyjską zabawę, podczas której rozbite talerze lądują na ziemi a ludzie zataczając się, tańczą i śpiewają tyle, ile mają sił w płucach. Tak kojarzy się „egzotykę” nie tak znowu odległych od nas krajów: z „ułańską fantazją”, skoczną muzyką i szczerą, choć czasem posiadającą wybuchową manifestację (np. „Czarny kot biały kot”, reż. Emir Kusturica). Jednak te stereotypy trzeba odłożyć na bok jeżeli wybieramy się film „Ugryź mnie”. Po przeczytaniu mocno przesadzonego opisu dystrybutora można wyobrazić sobie szalone, pełne przygód kino drogi, a niestety w zamian dostajemy wydmuszkę, próbującą nieudolnie naśladować znane trendy w kinie światowym.
„Ugryź mnie" to historia miłosna pewnej pary znającej się od dzieciństwa. On powraca po wielu latach do rodzinnego miasteczka, ona znudzona pracuje w miejscowej aptece. Jednak ich uczucie, niespodziewane odradza się i wspólnie podejmują podróż - w krainę wolną od codziennych problemów, krainę wspomnień oraz zmysłowości. Ta nieskomplikowana historia o miłości, ta „sztuka dla sztuki” mająca swą manifestację w użytych środkach filmowych, sprawia wrażenie filmu, ( a może raczej etiudy?), nakręconego przez amatorkę, która chciałaby użyć równocześnie wszystkich “chwytów” wyuczonych w uniwersyteckich murach. Kadry uchwycone „znienacka” przez szybę czy kraty są niczym wyjęte z filmu noir bądź z francuskiego kina lat pięćdziesiątych. Są też takie, które są jedynie ładnymi obrazkami i niczym więcej – tak właśnie jest z niekończącą się jazdą na rowerze w listopadowym słońcu, tak jest również gdy główna bohaterka znajduje się w drewnianej łódce (czyżby nawiązanie do prerafaelitów?) czy podczas pobytu ze swoimi przyjaciółmi na cmentarzu. Nie inaczej jest ze sceną zbliżenia głównych bohaterów, która w swojej istocie rzeczywiście piękną była, głównie za sprawą gry światła i cienia, jednak daleko jej do zmysłowości, którą prawdopodobnie starała się osiągnąć. Po paru chwilach stała się tak samo męcząca i nijaka, jak cały film. Ten bowiem utknął w ładnych obrazkach i nie zawsze udanych zabiegach – na przykład nieuzasadnionym wprowadzeniu narratora, który nie przyjmuje żadnej funkcji znaczącej dla fabuły filmu co więcej, tłumaczy widzowi rzeczy zupełnie oczywiste. Równie dobrze mogłoby go nie być. Ot co, taki smaczek – nauczyliśmy się tego na studiach, więc dodajmy to i owo.
Cóż jednak robić i jak postąpić, jeżeli scenariusz jest zwyczajnie prosty, a reżyserce wydaje się, że potrafi wyrazić wszystko – także to, co niewypowiedzialne – obrazem i niekończącymi się wymianami spojrzeń bohaterów? Kolejnym mankamentem jest brak jednolitej narracji muzycznej. Po pierwszych kliku scenach muzyka nagle się urywa i w kolejnej nie zostaje kontynuowana ani zastąpiona żadnym innym dźwiękiem, by w następnej znowu powrócić. Co więcej, użyta muzyka w filmie jest raczej jednostajna i przez to nie jest możliwe uzewnętrznienie zmiennych nastrojów, które (rzekomo) towarzyszą bohaterom.
Co do samych postaci, to próba zrobienia z nich trampowskich Bonny i Clyde’a, mija się z celem, gdyż niestety aktorzy nie odgrywają wiarygodnie powierzonych im ról. Czy to podczas sceny odgrywającej się na targu, czy podczas wesela nie mają naturalnego luzu i pozytywnej wibracji, które porwałyby za sobą widzów i sprawiłyby, że staliby się uosobieniem tego czego sami czasem pragniemy.
Poza przedłużającymi się scenami oraz tymi, które aż proszą się o wycięcie (zwłaszcza na początku), jest parę scen pozwalających spojrzeć na ten obraz nieco łagodnej. Nie zdradzę które to dokładnie, ale mogę podpowiedzieć, że godna uwagi jest scena w aptece, odwiedziny u “bad - boya” pirotechnika oraz scena wyrywania kleszcza.
Film nie jest może aż tak zły, jak mogłoby się wydawać po powyższym opisie, bowiem posiada jakiś specyficzny klimat i porusza współczesne problemy (niechciana ciąża, problem bezrobocia w małych miasteczkach). Jednak równocześnie autorka za bardzo stara się o przypisanie swojemu dziełu plakietki ambitnego filmu, równocześnie tworząc prostą historią o miłości. Coś nie pasuje w tej układance.
romaincrisis
dededos
discoholicmusic
tangentwithtanner
jbbartram-illu