"Ituloy mo pangarap ko Mitzi. Maging Clinician of the Year ka. One take lang ang board exam" -AteK Nung nabasa ko to namotivate ako lalong magpursige sa pag aaral. Kasi hindi na niya magagawa akong gagawa para sa kanya. Nakakadepressed naman. Nung oras na nag chat siya sakin sa FB para magpaalam at mag bilin, parang nag slow motion lahat, gumuho mundo ko *insert background music* Alam mo yung pakiramdam na nagpapaalam na sayo yung kaibigan mo. Ang sakit sa pakiramdam. Ang bigat. I feel so down. Incomplete. Hurt. Broken. It's really really HEAVY. Hindi ko kaya. Iba kasi talaga yung friendship na nabuo namin.. sa 2 years ko xang nakasama ang lalim ng pinagsamahan namin. Sabi nga nila sakin 16 years xang wala sa buhay ko tapos ssbhin kong hindi ko kayang mawala siya. Oo madali nilang sabihin yun dahil hindi sila ako. Wala sila sa sitwasyon ko. Pero on the other side may point naman sila. Tama rin naman sila. Pero kasi iba yun naging impact niya sa buhay ko. Ang dami kong lesson na natutunan sa kanya. Siya yung pinanghuhugutan ko ng lakas. Isa siya inspirasyon ko sa pag aaral. Siya yung lagi kong katabi sa upuan. Siya yung lagi kong kapartner. Siya yung lagi kong kasama. SHE IS MY EVERYTHING.Β Ang laki ng tiwala niya sakin. Nakikita niya na kaya kong gawin un mga gnagawa niya. Nung nalaman kong titigil na siya sa pag aaral, nagbibingibingihan ako sa katotohanan. Tinatakasan ko ang reality. Patuloy akong umaasa na hindi mangyayari yun KASI ALAM KONG HINDI KO KAYA PAG WALA NA SIYA SA TABI KO. Β Masasabi kong isa siya sa bumuo sa buhay ko. Feeling ko hindi ako kumpleto pag nawala siya. Masakit man PERO KAILANGAN KONG TANGGAPIN, WALA NG IBANG SOLUSYON EH. Pinipilit kong hanapan ng paraan. Pinagdadasal ko palagi na sana magpatuloy pa xa sa pag aaral. SANA MAY PARAAN PA. Hanggang wala pang June may pag asa pa akong itutuloy niya. Pangarap niyang maging nurse. Pero hindi na niya matutuloy dahil titigil na siyang mag aral. Iniisip ko paano ako gigising sa umaga. Paano ko haharapin ang bukas. Papasok ako sa school wala na xa hindi ko na xa makikita at makakasama. Sa sobrang attached at dependent ko sa kanya nahihirapan akong i let go siya ngayon. SOBRANG MAHAL NA MAHAL KO SIYA. Umasa ako ng umasa. Umasa ako na itutuloy pa niya. Pinipilit kong hanapan ng paraan. Ngayon nasasaktan ako sa pag alis niya. Hindi ko kasi talaga kaya ππ NAPAKAIMPORTANTE NIYA SAKIN. Sa lahat ng naging kaibigan ko, sa kanya lang ako naging ganito. Everything happens for a reason. Alam ko may plano si God sa nangyayari sakin. Oras na siguro para tumayo sa mga sarili kong paa. May itinuturo siya sa situation ko. Yung lessons learned, sa next blog ko na. Hanggang dito nalang. Paalam Mahal kong Kaibigan. Paalam Ate Karen. PS: Masyado bang OA ang first blog ko? :D na carried away ng emotion. Ganyan ako magmahal sa kaibigan. She really means a lot to me. Thank you for taking time to read I hope nadala kayo sa story ko. :D
