Unfiltered Chimera and Subsistence

unpublished chapters.

[mjisnotawriter]

AAAAAAHHHH SOBRANG UNFAIR!

Bakit ba ako nagmedtech? Over work na, kulang pa ang pasahod. Sa totoo lang, wala pa kong kilala na medtech na umabot ng 30k ang sahod hahaha ang saklap diba?

Ayaw ko sanang umalis ng bansa pero parang wala naman akong choice. Hindi nakabubuhay ang sahod namin dito, sabi nga ni mama, sa akin palang ay kulang na. Hindi kami mayaman, walang ng trabaho pareho sila papa, at literal na minimum lang ang sahod ng kapatid ko. Kaya buhat din talaga namin ang gastusin sa bahay na 'to.

Akala ko after ko makapagtapos ng pag-aaral, magiging malaya na kami sa mga financial burdens, magagawa ko na yung mga gusto ko, makakain yung mga gusto ko, mati-treat yung family ko from time-to-time, pero hindi pala. Mas malaking responsibilities ang pinapapasan sa amin.

Sa totoo lang, gusto kong tanggapin ng buo ang obligasyon ko sa pamilya ko. Gusto kong maranasan ng mga magulang ko ang kaginhawaan, pero kulang na kulang talaga, e.

Hindi ko tuloy maiwasan kung minsan ay nafu-frustrate ako. O kaya sa simpleng bagay naiinis ako. Lack of financial freedom tightly intertwined with emotional destruction.

Degree holder, board passer, pero nasaan ako ngayon? Gumagawa ng paraan kung paano pagkakasyahin ang sweldo sa dami ng dapat bayaran, ilang buwan ko ng pinaplano ang bumili ng sapatos pero hindi ko magawa dahil baka kailanganin ko sa mas importanteng bagay. Hanggang pangarap na lang ang maipasyal sila mama sa mga beaches ganyan.

Walang ipon, puro utang.

Nalulungkot ako kasi pag naguusap yung mga kasamahan ko sa simbahan tungkol sa sahod nila, nanliliit ako. Yung sahod ko kasi parang pang inom lang nila, o pang happy happy. Samantalang ako, halos hindi na magkandaugaga kung paano magkakasya iyon sa loob ng labing limang araw.

Bakit ba ako nandito? Paano ba ako napunta dito? Napapagod na 'ko mag-isip. Hindi ako makahinga. Gusto ko nalang takasan ang lahat at kalimutan.

4-22-25

[mjisnotawriter]

Teh paano naman ako makakamove on nyan? Kung nakikinig siya ng kanta ng Cranberries, at nanonood ng mga pelikula ni WKW.

Kung kagaya ko, may labing dalawang kapatid ang papa mo at may sampung kapatid din ang mama mo?

Paano ako makakausad kung pareho tayong wala masyadong plano para sa taon na ito?

Sabi nila nakahuhumaling daw ang mga pagkakaiba ng ating kwento ng pagkatao

Pero bakit parang mas nahuhulog ako sa mga ilang detalye sa buhay mo na kagaya rin ng akin?

Ewan! Tuwing nakikilala kita, muli kong nakikilala ang sarili ko.

Mahal na ata kita, baka di nalang to crush 🥲

#firstfriendlydatengayongtaon

1-10-25

[mjisnotawriter]

And I'm still ranting about the same damn things. Siguro nga, taon lang ang nagbago.

[mjisnotawriter]

Hello, 2025!

Ang bigat. Tbh, nahihirapan akong tumawid sa panibagong taon. There's this feeling that this year, I should be doing more. Seeking growth in terms of career, I should be moving forward. Feeling ko masyado na akong nakukuntento sa nagyayari sa buhay ko right now (which btw not true). With all those thoughts, para akong nanliliit sa sarili ko. Bobong-bobo–kung magbabago ako ng tatahakin baka hindi ako makasabay. Natatakot akong tanggapin ang sampal ng realidad na baka hindi talaga ako magaling sa buhay. Natatakot ako na baka kahit ituro sa akin, hindi ako matuto.

Pero mas natatakot akong madismaya dahil napuno ng takot ang puso ko.

Hindi ko alam.

Ang daming bumabagabag sa utak ko.

1-05-2025

[mjisnotawriter]

Iniisip mo rin kayang imessage ako kagaya ng kung paanong kanina pa ako nangangati kausapin ka?

Wala lang ba talaga ako?

Tangina. Sana nahihirapan ka rin.

Char.

120224

[mjisnotawriter]

Tangina naman, L.

[mjisnotawriter]

Alam mo, may nabasa ako nung nakaraan na yung huling beses daw siyang naging proud sa sarili niya was when she passed the board exam. And honestly, sobrang relate si atengg kasi pakiramdam ko hindi ako nagpoprogress?? I mean, yes nagwowork naman ako, kahit papaano nakakatulong ako sa family ko. Nagtatravel din naman ako from time-to-time which is parte din naman talaga ng plano ko. Pero parang wala akong growth. Para akong nastuck sa isang lugar because it's too comfortable, and I'm too scared to get out of it. But I want more. I need more. Alam ko sa sarili ko na I can do more, I should do more. Pero paano?? Hindi ko alam kung paano at saan maguumpisa, hindi pa ako handang magtake ng risk. Pero natatakot akong maiwan. Natatakot ako na baka hanggang dito na lang ako. I'm trying to make myself at ease by reminding na bata pa naman ako, marami pang pwedeng mangyari, o baka hindi pa tapos ang ginagawang plano para sa akin. Sometimes it works, pero minsan iniisip ko na sheeet mag-25 na ako teh, kailan pa ako kikilos?? Haaaaaayyyy!!! Bakit ang complicated ng edad na 'to?! Hindi ba pwedeng maging masaya lang? Hindi ba pwedeng magkaroon lang ng tahimik na pag-iisip? Sana sa paghahanap ko ng plano sa buhay, mahanap ko rin ang kapayapaan.

Nawa.

112424

[mjisnotawriter]

Masalimuot ang mundo ng mga maralita.

[mjisnotawriter]

Sinusubukan kong huwag ka masyadong isipin..

Pero kanina habang nanonood ako ng Sassy girl Filipino adaptation binanggit ang pangalan mo—kapangalan mo kasi yung halaman doon.

Ang weird lang din dahil sa lahat ng palayaw, nakasisigurado ako na ang initial ng pangalan mo ang huling maiisip ng manunulat na ipangalan sa isang halaman.

Speaking of, mahilig ka sa halaman. Ilan na nga ang nabenta mo sa akin—kahit sa totoo lang, nagtataka na rin si mama kung bakit lagi akong may uwing halaman na kagaya ng naroroon sa aming munting hardin.

Hindi na ako nasanay, lagi naman ganito ang kalawakan tuwing iniisip ko na bitawan ka.

Tuwing handa na akong umusad, bigla mo nalang ililipat sa ilaw na pula at aayain akong magsimba, mag-Marikina o kung ano pa para maramdaman na hindi ka nag-iisa, para maging tenga sa lahat ng problema.

At ako naman, hindi ko kayang magpakipot. Oo agad kasi gusto ko ring tawagin mo ako, ayain mo ako, gusto kong kailanganin mo ako, yung unang maisip tuwing gusto mong magpahinga sa nakakapagod na mundo.

Pero minsan nakikinig din pala ang tadhana, dahil iyon nga ang naging papel ko sa buhay mo—iyon lang.

Sabi mo, ako kasi ang pinakamadaling maaya.

Madali...

Ilang araw na tayong hindi nag-uusap.

Napaisip tuloy ako, siguro dahil madali mo lang akong makuha, madali lang din siguro para sayo na bitawan ako.

Ang sakit naman.

Sana ako rin.

Gusto ko na ring tuluyang bumitaw sa iyo.

Gusto ko rin sanang umusad.

Pero paano?

Kung naghihintay pa rin akong balikan dito.

Namimiss na kita.

Hinihintay pa rin kita.

Oct20/24

[mjisnotawriter]

Nandiyan ka na naman...

Hi, nagbabalik ako kasi maychichika ako tungkol sa pag-ibig pero delulu edition HAHAHA kimmy.

tangina kasi ni John Lemon wala naman ginagawa pero kinikilig pa rin tong lecheng puso na 'to. nakatikim lang ng isang date, hindi na maka-move si ante! pero alam mo, sumuko na ako, e. hindi na nga ako nangulit, tinigilan ko na nga siya. Kaso siya naman 'tong nagchachat para magrant syempre mag-aalala na naman ako sayo. Syempre iisipin na naman kita! Ang stressful mo pa naman. Acting like a grown up pero sa totoo lang ang immature mo pa rin :/ pero kahit ganon, gusto pa rin kita. kahit pinuyat mo ako, kahit paulit ulit na lang ang mga message mo, kahit pa nasa ibang generation ka pa... gusto pa rin kita hahahaha kahit pa ayoko na fucked up ka kasi gusto ko rin sana magdepend sayo... pero masaya ang puso ko na sa akin ka lumapit, na sa akin mo binuksan ang mga hinanakit mo. Masaya ako na kahit papaano, naalala mo ako.

ano ba kasing relasyon ang meron tayo? gamitan? ikaw para mailabas ang hinanakit sa layf? tapos ako para makaramdam ng kilig? HAHAHA mga kreyzi. Sana matuloy tayo sa UP Diliman magjogging at magbike, O sa Ikea alam ko may gusto kang puntahan don e! O magkape sa Tanay para maganda ang view. Sana maalala mo kong ayain... pls, isama mo naman ako huhuhu. Sana matuloy tayo sa sabado para ako naman ako magkaroon ng larawan natin bilang remembrance. Hindi ko kasi kayang hingin sayo yung pic natin sa intra; baka kung ano pang isipin mo, overthinker ka pa naman! kahit nagdedelulu naman ako, alam ko naman yung lugar ko sayo. Ni hindi nga tayo magkaibigan diba? hahhahha kaya sana huwag mo na akong isama sa mga iniisip mo.. kasi itong kilig ko, akin lang naman 'to. hindi na para ipahalata ko pa sayo kaya sana chill lang tayo. Pareho naman tayong ayaw ng drama sa buhay, e... ay joke! ako gusto ko pala whahahahahahaha charing

Ayun lang naman marami akong gustong ikwento tungkol kay John Lemon pero sa ibang araw na lang... kung maisipan ko ulit whhahahaha

basta! gusto ko siya pero hanggang doon lang yon.

4-24-2024 9:55pm

[mjisnotawriter]

Hello, natanggal na sa work si ante :((

2024 na ang bilis ng araw haha dati nasa Kline pa ako ngayon nasa ibang clinic na hahaha. Paano ko ba 'to uumpisahan? haha... Well, my probationary contract was terminated and it really broke me. Sobrang sudden naman kasi ng pagtanggal sa akin tapos ang dami ko pang ganap before that day. Parang galing ako sa dalawang 16 hrs duty nung weekend na yon, nagrereliever kasi ako kapag weekend so medyo nakaramdam din ako ng pagod; tapos nung Tuesday, nagpaprocess pa ako ng fecalysis pinatawag ako sa office ng Medical director para sabihin na last day ko na raw yon. Wala raw kasi akong improvement at distracted daw ako, tanginang rason yan haha. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko that day, my mind was too occupied to even process what she said, or to even ask why. Iniisip ko kung paano ko sasabihin kay mama na hindi na ako papasok kinabukasan, proud na proud pa naman sa akin yon. Lahat sila sinabi sa akin na kung may magsarang pinto may magbubukas na bintana pero sa totoo lang hindi ko naman kailangan iyon. I was heartbroken. Wala man lang binigay na palugit. matatanggap ko naman kung hindi ako mareregular pero yung wala akong kamuwang-muwang na last day ko na pala yon was just too much. nakakasira ng kumpyansa sa sarili, feeling ko ang baba baba ko, I think it traumatized me. Hindi raw ako nilaban ng supervisor ko, kung nilaban niya siguro ako hindi ako ganito kabigo. I cried that whole afternoon that day, hanggang gabi pa nga. Gusto kong ipilit sa sistema ko na okay lang yan, na mabilis lang ako mag-adjust sa nangyari pero ang hirap, ang bigat, ang sakit.

Gusto kong maging okay, sinubukan kong maging okay. Pinuntahan ko yung sinabi ni mama na applyan ko at sa awa ng Diyos natanggap naman ako kahit wala akong dalang resume. kinabukasan sumama ako sa mobile lab nila, nagextract, may umiyak pa nga na pasyente haha. Nung mga gabi nakipaginuman pa ko sa mga dati kong kawork sa K Line and it was really fun at first. Namiss ko sila, honestly. kaso nung pauwi na, siguro dahil na rin sa kalasingan, ayon nagbreakdown ako, my mind was half blurred but physically, hindi ko na kinaya. I even canelled my duty na hindi ko naman talaga gawain, kasi when I commit, I'd come.

I thought I was adjusting but what I actually did was to bottle it all up. Hindi ko masyadong naacknowledge na I was deeply hurt by what happened. Pwede naiyak ko nga siya nung nakaraan pero did I really recognize the pain it caused me?? Masyado akong eager na paniwalain yung sarili ko pati na yung ibang tao na hindi ako nawalan, na makakahanap agad ako ng trabaho na it became overwhelming.

but now I'm giving myself time to listen to my heart. I know now that she feels, angry, sad, disappointed, insecure, broken and overwhelmed at lahat ng hindi magagandang emosyon.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko bibitbitin itong bubog na 'to, pero kailangan kong pumasok sa Lunes sa bago kong trabaho, kailangan kong ipagpatuloy ang buhay.. kahit masakit pa.

pero alam ko na eventually na malalagpasan ko rin ito pero ngayon I need to feel what I get to feel.

Magiging okay din ako. Balang araw.

Jan 21 2024 1206am

[mjisnotawriter]

HI, MAY WORK NA SI ANTE!

Two weeks na ako sa trabaho, yayy! Sa totoo lang ang hirap maghanap ng trabaho. Yung paggawa ng resume, hanggang sa online interviews, F2F interview, pati yung paghihintay kung tatawagan ka ba ulit, tangina iba yung anxiety nong hindi ko alam kung may tatanggap sa akin lalo na at produkto ako ng pandemic.

Pero may tumanggap naman... Buti na lang.

Secondary lab yung mga pasyente namin doon puro marino so puro lalaki talaga sila. Naka-assign ako sa CM and extraction. Okay naman, yung takot ko sa extraction medyo naoovercome ko na ngayon. Hindi rin naman kami toxic. Maganda yung sched, wala kaming pasok ng weekends at holidays. Walang 16 hours and night shift.

Pero nakakalungkot na wala akong ka-age! 23 ako tapos yung suminod sa akin 30 na. Minsan ang hirap i-relate yung sarili ko sa kanila kasi sila halos pare-parehas ng may growth sa career at sa life, pero ako nag-uumpisa pa lang. Minsan naghahanap ako ng kasabay mangapa, yung kasama kong matutunan ang mga bagay-bagay sa unang pagkakataon. Pero okay lang mababait naman yung mga ka-work ko hehehe medyo napagsabihan ako kanina kasi nakatambay ako sa recep hehehe.

In general, masaya naman. Gusto kong maniwala na I did the right choice. Kahit pa parang naiinggit ako sa ibang nasa tertiary na humaharap talaga sa mga nangangailangan na pasyente. These days, feeling ko tinatakasan ko yung responsibility ko as a medtech. Gusto ko ng madaling trabaho pero may part sa akin na gusto kong ibigay yung serbisyo ko sa mas nangangailangan... Hindi ko alam siguro rooted to sa kagustuhan kong maging fire fighter or rescuer noong mas bata pa ako HAHAHA

pero kinakaya ko pa naman, taena hindi naman ako ganon kabilis sumuko. Ilalaban ko 'to kasi hindi naman din madali maghanap ng trabaho. Mabuting nang sasahod na ako next week HAHA

parang ang kalat ng mga pinagsasabi ko dito. Tangina kasi ng contest na yan sa trabaho, pagod pagod amp! Nakatakas nga sa sayaw nung high school hanggang college pero dito sa lab walang kawala grr!!... HAHA Chariizzz sana manalo kami may cash prize din yon!

october 06 2023

[mjisnotawriter]

ganito ang nangyariii....

nagt'type ako ng August 2023 MTLE recalls kahapon. Naiiyak na 'ko kasi wala pa akong tamang sagot from recalls siguro mga nasa tatlo palang e ang dami-dami ko nang natype. Nagsabi na rin ako kay mama na wala pa nga akong tama basta sobrang nadown ako huhuhu pero syempre ginawa ko pa rin kasi as a drama kween gusto ko rin talaga nasasaktan HAHAHHAH charuth! pero yun nga nagsabi ako kay mama sabi niya. "Okay lang yan, pwede ka naman magtake ulit.", at ganon din naman yung sinasabi ni papa. Pero deep inside alam ko naman na umaasa sila na pumasa ako ngayon. tapos ito pa, habang nagt'type nga biglang tumugtog yung Mapa ng SB19 e lagi kong sinasabi na sa Aug magp'post ako ng Latsara-tsara edi mas lalo nalugmok ang ferson kasi iniisip ko hala nakakalungkot kasi hindi ko mabibigay yung proud moment this month.

Kinagabihan, after namin magpray, nakiphone ako kay mama tapos una kong nabasa yung congrats ni kuya Jon tas syempre tayo agad ako kinuha ko yung phone ko tapos chineck ko yung message ni abel at WAAAAAHHHH NAKAPASA AKOOOOO!! ilang beses ko pa binasa kamo yung pangalan ko kasi baka may ibang jenefft pa sa listahan pero ako lang bheee ako langgg!! salamat parents at kakaiba ang pangalan koooo huhuhuhu. Sobra sobra sorbang thank you, Lord talagaaaa!!! medyo nateary eye ako pero wala punong puno yung puso kooo. Lahat ito dahil sayo, Lord at para sayo! <3

Aug182023

[mjisnotawriter]

RMT na ako!

Sa totoo lang, medyo hindi na ako umaasa na mapapasama ako at naghahanda na ang ferson kung sakaling hindi ko makita ang pangalan ko sa listahan. Pero may awa ang Diyos, nakikinig siya. Gusto ko sabihin na chamba lang na napasama ako pero siguro at this point, kailangan at dapat ko naman i-acknowledge yung effort, pagpupuyat, at pag-intindi sa mga lectures at paglaban kahit minsan ang hirap na rin talagang ilaban. I did my part, at nakita ng langit lahat ng sacrifices ko, at deserve ko kung ano ang natanggap ko ngayon.

Hindi pa dito nagtatapos, mahaba pa ang tatahakin ko at siguro mas marami pang mas malalaking bagay ang magpapasaya st susubok na pabagsakin ako pero ngayon gusto kong sabihin na:

Ang galing galing mo at proud na proud ako sayoo!

aug182023

[mjisnotawriter]

Nakakainis. ang hirap na nga i-motivate ng sarili, ang dami pang umuubos ng kompyansa ko huhuhu bakit kasi ang hirap namin? gusto kong maniwala at magtiwala sa kakayahan ko at kung anong meron ako pero kapag nakikita ko yung mga ibang bagay na pwede pang makatulong sa akin na hindi ko kayang ibigay sa sarili ko, nakakapamnlumo sa totoo lang.

nakakaiyak maging mahirap talaga... Sana makalaya na ako dito.

62223

[mjisnotawriter]

MAGIGING RMT AKO NGAYONG AUGUST 2023! KAYA PLEASEEE LORD, ST. JUDE TULUNGAN NIYO PO AKO. KAILANGAN KO PO NG GABAY NIYO. GUSTONG GUSTO KO NA PO MAIPASA ANG EXAM SA AUGUST 2023 AT ALAM KONG KASAMA KO PO KAYONG AABUTIN IYON. HUWAG PO KAYO MAGSAWA, PLEASEEE HUHUHU. LALABAN AKO. LALABAN TAYO. SALAMAT NA PO AGAD NANG MARAMI <3

1151PM/53123

[mjisnotawriter]

Batang nag-Milo

So, pinaparealize siguro sa akin ng universe na ‘NO! tsaka ka na magjowa, focus lang sa goals, baks hendi ka pa ready at siguradong makikipaghabulan ka lang!’  kasi ba naman nung isang araw nanaginip ako. Actually, ang daming taong involve doon pero I wouldn’t mention kasi hindi naman relevant.. eme! 

so ayun na nga sa panaginip, nandoon daw kami sa parang 7/11.. actually, parang sa dali nga iyon. May mga kasama akong tao, I think mga college classmates ko. Nakatayo raw kami sa aisle ng mga chips siguro, tapos si Arvin lumapit! sabi niya. “uy gusto raw makipagkilala sayo ni Hugo.”  hindi ko maalala kung Hugo talaga yung pangalan nung guy, o kung kamukha ba talaga siya ni KD estrada but what I know is really don’t want to be near him. I don’t feel comfortable around him. He was sitting in the corner of the convenient store and I think my friends we’re telling me na lapitan nga siya pero hindi ako nagpatinag.

Hanggang sa siya na yung lumapit. Pero dahil nga ayoko sa kanya, as in I was feeling a strong and firm thought na ayaw ko talaga siyang lapitan. I don’t want to interact with him or even talk to him, ang ginawa ko nung lumapit siya e tumakbo ako!! tapos siya naman e humabol din sa sakin! langya! syempre hindi ako tumigil sa pagtakbo. Parang he was saying na he just wanted to be friends with me and to simply talk to me but I kept on declining his invitation. E sa ayaw ko ngaaaa kasi mareee anong mahirap i-gets dooon?? TnT

pero alam mo ba, weird thing was I’ve carried that feeling even after I woke up from that dream.

Diba ang lala ng pagtanggi ko sa kung sino man yon. Ewan ko ba napasobra ata ako sa milo nung kabataan ko kaya napaghandaan kong tumakbo nang tumakbo sa lahat. eme.

Pero sa totoo lang, hindi ko naman din siya priority ngayon. I badly and desperately want to get that RMT this August 2023. I want to get a proper job that somehow pays enough for what I’ve work for, at makita rin si Whang od bago pa siya sunduin ng Lord. Tatlo lang naman yan kung tutuusin pero to be able to achieve those goals I have to do alot of procedures, preparation and sacrifices.

Kaya kung kailangan kong huwag munang pagtuunan pansin ang pag-ibig, (na hindi ko naman ikamamamatay, honestly) handa akong ialay yan kapatit ng tagumpay na matatamo ko para sa pamilya ko at lalong lalo na sa sarili ko.

Self-love muna ako ngayon. For real.

05252023