Unang gabi na wala ka .
Unang gabi na hindi ka kapiling.
Una.
At sa pag iisip ko ang una ay magiging dalawa, tatlo, at magiging “mga.”
At ang "mga" ay ang syang "mga" dalamhating magpapabatid na ikaw ay wala na.
Ang sakit diba.?
Na ang taong kapiling mo lang kahapon. Ay wala na sa kasalukuyan.
Kasalukuyang may dulo?
Pero ang totoo ang kasalukuyang dulo ang syang dulo na hindi mo na sya makakapiling.
Kundi ang dulo na ikaw lamang ang nakakaalam kasi ikaw lang patungong dulo.
Mag-aantay pa ba?
Mag-tutungo pa ba sa dulong madilim kung ang dulo nito ay ikaw lang ang patungong sinumpaan pero ang dulot nito ay sakit at hapdi na papaloob sa puso mo?
Dulong pumapatay mula sa liwanag sapagkat nangingibabaw na ang kadiliman sa dulo.
Nawalan na ng sigla ang mga pangako mula sa liwanag ng dulo, bagkus ito'y pinatay ng dilim na sakit mula sa puso mo kaya ang dulong liwanag ay nabalutan ng dulong kalungkutan.
Sa bawat hakbang papuntang dulo,
May sakit na batid dito.
Sa bawat hakbang mo papuntang dulo.
Sakit at hapdi ang ipaparamdam sa'yo nito.
Ipapaalala sa'yo ang bawat araw na lumipas na, noong kapiling mo pa sya.
Pupunta ka pa ba sa dulo kung ang unang gabi na wala na sya at ito'y nakipagtapos na ay ang unang gabi na alam mong wala na talagang dulo?
Aasa ka pa ba?
Pupunta ka pa ba?
Ipaglalaban mo pa ba?
Ipagpipilitan mo pa din ba na kahit ang gabi ay di mo kayang palitawin ang araw kasi ito ay gabi?
Ngunit sa gabing ito.
Di ko man kayang palitawin ang araw dito.
Magbibigay pa din akong liwanag at gagawing liwanag ang dulong pinatay na ng kalungkutang sumasaklaw dito.
Ito ang aking dulo.
Kapiling ang sarili ko.
tangentwithtanner
blakekathryn
titsay
kaledo-art
