münferit yazılar

[munferityazilar]

ıslak taşların hafızası

yağmurun yere değdiği anı hatırlamıyorum artık. sanki her damla önceden kararlaştırılmış bir yere düşüyor, sanki ıslaklık bir sonuç değil de, bekletilmiş bir niyet gibi yayılıyor etrafa. ve ben, tam bu yayılmanın ortasında, tutmam gereken şeyi tutamadığını fark ediyorum.

bir zamanlar olabileceklerin hayali olanların üstüne fazla titizlikle örtülmüştü. örtü ağırdı, niyet temizdi, ama ağırlık altındakini havasız bıraktı. bu bir yanlış değildi, belki de.. yalnızca… erken inanılmış bir ihtimaldi.

kırgınlık önce dilin önünde, sonra dilin arka tarafında birikti. söylenen kelimelerin tahrişi ve söylenemeyen kelimelerin ekşi tortusu gibi her yutkunmada kendini hatırlattı.

şimdi geriye bakıldığında, haklılık bir anlam taşımıyor, ama haksızlık da rahatlatmıyor.

ve belki de asıl mesele şudur: birey olanı yaşamak yerine, olabilecekleri korumaya çalıştığında elindekini yavaş yavaş kaybeder. bunu fark ettiğinde ise artık kaybedilen şey birisi değil, bir ihtimaldir.

yağmur hala yağıyor, ıslanmak sorun değil. asıl mesele, içeride birikenlerin nihayet taşmaya başlaması, ve ıslak taşların hafızası…

[munferityazilar]

Mekanlar, zamanlar iç içe,

geçmiş, şimdi, gelecek,

birbirine dolanmış ipin uçları.

Hayat, bu karmaşanın ortasında,

bir bulmaca,

çözümü olmayan,

sadece parçaları karıştıran.

Bir gölge oyunu,

ışık ve karanlık,

her biri diğerinin peşinde.

Görünenin ardında gizlenen,

ve gizlenen, aslında görünen.

Tersyüz edilmiş bir dünya,

ve biz, o dünyanın içinde,

tersyüz, kendimizi arayan gezginler.

Kelimeler, cümleler,

boş bir kağıda dökülen mürekkep damlaları,

ama resim değil,

sadece lekeler.

Her leke, bir hikaye anlatır,

ama hikayeler, kelimelerle sınırlı değil.

Anlatılan, anlaşılanın ötesinde,

anlaşılamayan,

sadece hissedilen.

[munferityazilar]

zaman, bir akrep ve yelkovan dansı

Bir düşün içinde düş, hiçliğin kalbinde bir yankı, sesler ve sessizlik iç içe. Gölgede parıldayan güneş, anlamını yitiren sözcükler, kelimelerin labirentinde kaybolmuş anlamlar, ve aralarında dolaşan, sessiz çığlıklar, duyulmayan fısıltılar.

Düzensiz bir düzende, kırık bir dünyanın parçaları, her bir parça bir bilmecenin kapısını çalar. Ama kapıdan ötesi boşluk, soruların cevapsız kaldığı bir sonsuzluk. Rüzgarla savrulan yaprak gibi, yönü belirsiz, rotası kayıp.

Her adım, bir öncekinin izini siler, her düşünce, bir öncekini yadsır. Gerçeklik, bir masalın içinde kaybolmuş, ve her masal, kendi sonunu unutmuş. Zaman, bir akrep ve yelkovan dansı, ama saat bozuk.

[munferityazilar]

zamanın dar boğazında

düşlerimde, bir deniz feneri gibi parıldayan bir umut, kulaklarımı okşar bir baladın hafif notaları. aklımın labirentinde, çözülmemiş bir bilmece, gözlerimin altında ise bir hikayenin belirsiz sonu. bir duygunun içinde, bir imgelemin dalgalarında kaybolurum, ve zamanın içinde, anı kırıntıları hafızamın tozlu raflarında uyuklar durur. zamanın kırıldığı, dar boğazında, bir düş peşinde, derinliklerde bir ses yankılanır. gözlerim, karanlığın içinde bir ışık arar, ve ruhum, bilinmeyenin kapısını çalar. düşlerimin içinde, bir yolculuk başlar, ve her yeni dizede, her bir kelimenin altında, hikayemin gizli yüzü, zamanın dokusu üzerinde, tüy gibi süzülür ve olay ufkunda parıldar. ruhum, seslerin içinde yankılanan bir simfoni. zamanın sırtında yürüyorum, geçmişin ve geleceğin arasında, ve her bir anın içinde, hikayemin sonsuz yüzleri belirir.

[munferityazilar]

düşlerimde bir hikaye

düşlerimde bir hikaye, bir çığlık, bir sükut, bir düş. dokunduğum her şey, hissettiklerimden izler taşır, zamanın uçurumunda, umutların ve hayallerin peşinden koşarım. bir kıvılcım yeter, biraz cesaret, biraz neşe, kıvılcımların dökülüşü, bir düşün hikayesini yazmak. her adımda bir anlam, her düşüncede bir sır, insanın karmaşası, sonsuz bir evrenin çığlığı.

[munferityazilar]

Acı Pornografisi

cılız bir rüzgarın peşinden, bu haybeden gururumla, fırtınalar yaratırım. yalınayak dolaşan sabilerin umarsızlıkları siner üzerime ve gölgemin belirdiği her duvara boyumdan büyük hayaller karalarım. anlatısı kronos’a öykünür, acı hasat eder ellerim, kalemimin meltemi eksik olmaz, dokunduğu suyu bulandırır. kendi imgelemimde bir tutarlılık lakin muhayyel katmanlarımda bir tekdüzelik hasıl olur ve bir özneye bağlılık duyar zihnim. zaman geçer, fakat mevsimlerim sabit kalır, ve bir itkiye tabi olmaz, değişim. yalıtılmış bir kurguda, sonsuz acı pornografisi. “hayalin zamanı geldiğinde, hayale hazır bulunmak gerekir.”

[munferityazilar]

sanki hep aynı yerdeyim. içinde yaşadığım mağara kamburum olmuş, nereye gitsem sırtımda aynı yük. aldığım her mesafede sızlatır dizlerimi ve o keskin soğuk: ki güncelerimde dahi değinmekten sakındığım, usulca sokulur ve dinginlikle uyuşturur duygularımı.

[munferityazilar]

Duygular ve Hissiyat

Duygular, ki en saf halini sözcüklere döktüğün, nihai bir şahıs, neye minnet edip de yadsır bunları belli değil. Hissiyat, -yıllar yılı- zamandan ve mekandan silikleşir dediğin -bir sorunsal- ve hala duruyor iyi muhafaza edilmiş soyut bir hazine gibi... 

[munferityazilar]

İnsan kadife bir hatıradan başka nedir ki? Geçmiş: üstümüzü her gece onunla örttüğümüz... Uykuların derininde kor yankılarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz. Dağın doruğu ile dağın derini arasındaki mesafeden başka nedir ki insan: derininde kor tutmuş haller, doruğunda ıssızlık bilgisi. Güne ait sesler çoğaldığında hatıranın kendisi de, bilgisi de, kokusu da silikleşecek... ve insan sabahın nemi kadar sessiz olmayı isteyecek.

Birhan Keskin

[munferityazilar]

Mesafeler

Mesafeler, daima kaçındığımız sonlu bir labirenttir. Kaybolurken kıvrımlarında, aramayı unutacak kadar aklımızı karıştıran ufak infiallerin yaramaz yaratıcısı. Olasılıkların cevap vermekten imtina ettiği derecede kuvvetli, izzetini bozulmuşluklardan alan kokuşmuş hayallerin sebebi. yahut ağır gelince yeknesak yaşamak, oynanan, kurtuluşa bel bağlanan kumarların habercisi ve pazarlığa kapalı, tek yönlü seçimlerin borsasına yön veren, ithal duyguların nezdimizde belirlenen musibet tanımlarının yek alıcısı.

[munferityazilar]

Kodlanmış Bir Zihin

ve söz tutmaz, fikir geçirmez kodlanmış bir zihin. vermez hüznünü kalem mürekkebine, sadece satıhlar karalar ve bağlar ellerini düşüncelerinin arkasına. kapatır gözlerini kaçınılmaz distopyalara. çelişkileri aklar ve itidali düşünmez ama soğuktur hala.

[munferityazilar]

Ruhun Alt Katmanları

Dün, bugün ve yarına bakıyorsun, neden-niçin uğraştığın hakkında kendi çapında debeleniyor ama bir yanıt bulma noktasında boş kağıtlar ve yeni sorulardan ötesine geçmiyor elindekiler. Denemelerin, deneyimlerin aklına geldiğinde bunların boşa gitmemesini umuyor ve ancak kriptolu, kendi eksenin dışına ulaşmayacak, olsa dahi anlaşılmayacak çığlıklar atabiliyorsun. Kendi isteğimizle o kadar tutsağız ki farklı zihinlerin cezaevlerinde... Gam ve kasavet süresiz biletiyle fink atarken ruhumuzun alt katmanlarının kompartımanlarında, gediklerden aldığımız yaraların farkına varamıyoruz. 

Uyuşturuyor bizi görmek istemediğimiz kademeler ve hissiyatın derinden ama her katmanında daha da acıtan, realitesi benliğe nazır farklı bir diyarın ruhumuza işleyen enjeksiyonları.

[munferityazilar]

Yitik Bir Hatıra

Bitecek elbet bu ağıtlar dönemi. Ele avuca sığmayan kederler değerini kaybedip parçalara ayrılacak. Yüzüne çaldığın hüzün ve ruhunu ele geçirmiş yoksunluk kıskacından kurtulacaksın. Sineler çekildiğiyle, bireyler bir parçan oldukları dönemlerin anısına güzel kalacaklar. Önemini kaybetmiş, yitik bir hatıraya methiyeler düzmeyi bırakacaksın. Kendine reva gördüğün sıkıntılar, benliğine vurduğun kırbaçlar derin çukurların içinde silinecek. Önemsemek ve düşünmek ederini karşılayanın üzerine yapılacak eylemler haline gelecek. Kasavetini uzaklaştırdığında, çehrene yansıyan solukluğun yerini sıcak tonlar alacak. Ne bilerek gadre uğrayacaksın ne de tiyatrolar gündeminde olacak. Kendi tasarına muktedir olduğun takdirde farklı dünyalar ihtiva ettiği değerler doğrultusunda yörüngene girecek. Geçmiş ruhunda yavan bir tat bırakmışlığı ile kalacak; Geleceğin ise zihnine salık verdiğin yönde şekil alacak.

[munferityazilar]

Tek Taraflı Soyut Savaşlar

Hayatını uzunca bir zaman önce silikleşene, olmayana, eğreti ütopyaların distopik artıklarına göre şekillendirmek... Artıkları ve kırıntıları -pozitif veya negatif- temizlemeye yeltenen zamanı yahut ağzını nasihate bilemiş üçüncü şahısları kalaylayıp tekrar acılarına dönmeyle süregelen bir kısır döngü. Kendi elinizle, göz göre göre yarattığınız ve kendinize eklemlediğiniz bir parçanızın bedeninize, ruhunuza, benliğinize yabancılaşması sonrasında öznesi ve güdümü belli kasavetinizin, paralelinde karşılık bulmayan bir iç savaşa dönüşmesi bir insanın kendini sokabileceği en elim durumlardan biridir. Dinamiklerin farkındalığı, kabulleniş düzeyi, mesafeler, azalan duygu yoğunluğu hiçbir zaman fayda sağlamayacak, hafifletmeyecek ve sizi kendi yarattığınız bu iç hengamenizden kurtaramayacaktır. ve dahası, Tek taraflı soyut savaşlarda cephe karşıya açılma kisvesi altında kendinize yönelik bir yıpranma girişimidir. İnsan ruhunda açtığı delikler neticesinde, zararın ilgili bölgelere yoğunlaşarak onarılacağını düşünme eğiliminde aciz bir varlıktır. Gedikler balçık, ruhunuz ise içinde çeşitli reaksiyonların boy gösterdiği bir güneş misali, kendi sonunuza yaklaştıkça daha kuvvetli patlamaya meyyaldir.

Artık;

Ne miadı dolmuş sözler, ne küf tutmuş denemeler, ne de öznelerin birbirinden bağımsız yaşadığı deneyimler önemli. ve keşkelerden nefret ettiği halde bir düşük özelinde kendi davasına sadık kalanlar var. Monologlar yerine ulaşmıyor ve her geçen günün üzerine bir parça daha kopup bu kaçınılmaz ve ebedi gediği büyütüyor.

[munferityazilar]

Kendi Dinamiklerini Bilmek

Var olmak daimi bir ağırlık verir ve insan buna tutunarak dengede kalma uğraşına girişir. Hayatın sosyal etkenlerden dolayı paylaşılarak yahut kolektif çabalarla duygu yükünün rahatlatılması vasıtasıyla nispi olarak daha çekilebilir kılınmaya çalışılması ise toplumun yıllar yılı edindiği kümülatif bilgi birikimi ve deneyim aktarımından kaynaklanır ve fakat günümüzdeki buhranlardan anlaşılıyor ki insan başkalarının yükünü omzunda taşıyamayacak düzeydedir. Her bir farklı bireyin hikayesi ve yüklenilen anlam/düşünce tabanlı sorumluluklar özneyi kendi koruma mekanizmasını geliştirmeye iten en büyük faktörlerden biridir. ve bu girizgahın ardından, önceden değinilen bir meseleye de atıfta bulunmak gerekirse: “Ufuk çizgileri başkalarına endeksli bireyler peyda olmakta.” 

-önceden de vardılar fakat yöntem farklıydı-

Daima konuklar, oyuncular ve rol yapıyorlar. Göstermelik nezaket, zoraki sadakat, gıyabında konuşmalar ve suni iyi niyet elçilikleri ile zihinlerini rahatlatmaya çalışıyorlar. Sorgulamak, şüphecilik gibi objektivite unsunlarını kendi okyanuslarının en sığ kesimlerinde -kısıtlı bir süre boyunca- kullanıma sürüp, elde ettikleri topal düşünceleri ile zımni yollardan bir şeylerin kisvesi altında süper egolarını tatmin ederler ve keza egolarını da dizginlemeyi -hem ana hem de yan etken olarak- gaye edinirler. Lakin asıl mesele ve en elzem arayış kendi dinamiklerini bilmek ve temeline inerek eylemlerin -geniş manada düşüncelerin, ki eylemlerin temelidir- sebebine, itici gücüne, çıkış noktasına vakıf olmaktır. Bu noktada davranışların nüvesine erişebilmek için üçüncü şahıslar kesinlikle irdelenmeli ve toplumsal ölçekte gözlemlenmeli -temelinde flanör düşünceyi baz alan bir pratiktir- fakat gözetilme safhasına gelmesi bireyin kendine uygulaması gereken bir otokontrolü harekete geçirmelidir. Toplum bir bakıma fikirlere sarihiyet katarken; öte yandan manipülatif bir etki de oluşturur. Endişe duyulan raddenin düzeyini de bu etkiden kaçarak daha temiz ve pak bakabilme arayışıdır.

[munferityazilar]

Ne dilin, ne de mürekkebin dönmediği.

Sorunlar gerçeklerden dolayı ortaya çıkar. Doğrular belirtir yanlışların olduğunu. Gerçekler insana yaptığı hataların nüvesini gösterir. Hepsi zahiri, her biri soyut kavramlar. Soyutluk ise farklı yorumlamalara yol açan bir aracı kavramdır. Bazı şeyler vardır; bunlar üzerlerindeki soyutluk derisini söküp atarlar. Gerçektir, oradadır, doğrudan doğruya etkilerler. Zaman ve Mekan kavramlarının geniş kapsayıcılığının dahi erişemediği bir noktadadır. Belki anlık, belki bir süreç boyunca etkisini gösterir. Değer, yargılar ve bu ikilinin eşlik edebileceği minvaldeki kavramlar anlamını yitirir çünkü vakıf olunan öz ve an bunların en saf mealini tezahüründe içerir.

[munferityazilar]

Gölge, Yansıma ve Fısıltılar

Tek başınasın. Gölgelere, yansımalara, fısıltılara doğru -fuzuli bir vakurluk edasıyla- Yürüyor, yol alıyorsun. Dalgaların durulalı nice zaman geçmiş Lakin Limanına uğrayan, kıyılarına vuran, kapını çalan yok. Bir dönem ki: Konuşmalar kesilmiş, Bireyler birbirine uzak, Kafalar daimi çevrilmiş, Gözler ise etrafını görmekten aciz. Anılar zihinden bulutlara doğru buharlaşırken, Artık her cümlenin öznesi tekil şahısa inmekte. Sokaklar ıssız, fertler mekan bağlamından tecrit edilmiş. Doğa ise bakirliğine insan olmadan dönüyor. Çevreyle ilişiği kesilmiş bireyler, Suni bir bütünü; Silüetleriyle, birbirine benzer parçalar olarak tamamlıyor.