Mephisto

embodiment of the void

[my-self-things]

Bob Dylan // "It dawned on me that I might have to change my inner thought patterns...that I would have to start believing in possibilities that I wouldn't have allowed before, that I had been closing my creativity down to a very narrow, controllable scale...that things had become too familiar and I might have to disorient myself."

[my-self-things]

Yolumdan şaştım görünce bir seni

Ay gibi ışıldarken sen gece üzeri

Dönüp durmaya başladım amansızca etrafında

Cezbediyorsun beni olanca parlaklığınla

Enerjin sanki benim hayat kaynağım

Sensiz ben nasıl yaşarım?

Tavaf ettiğim her bir adımda

Seni andım her kanat çırpışımda

Düşünki gece birden aydın olmuş

Ben ışığından kör olmuş

Sıcaklığından erirken gönlüm

Seven sevdiğine kül olmuş.

[my-self-things]

Tom Robbins // "It doesn’t matter how sensitive you are or how damn smart and educated you are, if you’re not both at the same time, if your heart and your brain aren’t connected, aren’t working together harmoniously, well, you’re just hopping through life on one leg. You may think you’re walking, you may think you’re running a damn marathon, but you’re only on a hop trip. The connections gotta be maintained."

[my-self-things]

Sartre derki; hiçliği yaratan insanın özgür iradesidir, verdiği kararlarla diğer olasılıkları hiçliğe atmış olur. Halbuki insan kendinden (seçimlerinden) memnundur. Bu manada dünyaya tekrar bile gelse aynı kararları verecektir. Hepimiz olduğu kişiden memnunsa başka olasılık var mıdır?

[my-self-things]

Jonas Mekas // "I read a lot. I listen a lot. I think a lot. But so little remains. The books I read, their plots, their protagonists fade... Names of people, books, cities. They are already fading away. Even the titles of films I’ve seen recently...they have already faded... Everything that I see, or read, or listen to, connects, translates into moods, bits of surroundings, colors... With me, everything is mood, mood, or else...simply nothingness."

[my-self-things]

Geçmişe duyulan özlemin çağdaş yankıları-

İnsanın değişmez arzularından biri, daha 'saf', 'güvenli' ve 'tam' hissettiği bir geçmiş imgesi... Bu sefer cevabı sadece geçmişte değil başlangıçta aramaya gidiyoruz..

Adem ile Havva hikayesini ele alalım 'Başlangıçta her şey iyiydi, sonra bir kayıp yaşandı.' Her ne kadar bu anlatı bir ceza ve yüceltme dengesini içerse de asıl güç, 'kaybetme' deneyimini kuşaklar boyu canlı tutmasındadır. Bu travma, zamanla hem mitolojilerde hem de bireysel yaşamlarda özlem olarak yansır.

Jung'a göre bilinç dışı; kişinin yaşam deneyimlerinden, anı ve travmalardan beslenirken kolektif bilinçaltı türümüzün ortak mirasıdır. Bu katmansa kuşaklar boyu paylaşılan imgeler, semboller ve arketipler barındırır. Arketiplerse bizlere insanlığın temel temalarını hatırlatır ve her kültürde benzer motifler ortaya çıkarır.

Adem ile Havva'nın cennet hasreti ise süregelen bir insanlık mirası olarak kolektif bilinçdışımızda yer eder. Modern nostalji de bu arketipin çağdaş bir versiyonu olarak görülebilir: kaybedilen 'tamlılığı’, ‘mutluluğu’ veya 'aidiyeti’ yeniden bulma çabası.. örnek olarak ise: medyada; retro diziler, vintage akımı, tbt paylaşımları ,, psikolojik boyutta geçmişin daha güveni olduğu o bilindiklik hissiyatı.. fakat arketipler sadece kişinin travma ve eksiklilerini değil aynı zamanda iyileşme ve tamamlanma potansiyelini de barındırır buna örnek olarak ise; aile büyüklerinin anıları, ritüeller, toplu anma törenleri ve sanat yoluyla daha nice duygu ve düşünce aktarımı.. Burada ise cennet arketipi 'kaybettiğimiz iyiliği' hatırlatıp, yeniden inşa etme güdüsüyle yine geçmişi yad ederekten ona ulaşmaya çalışır.

Dolayısıyla geçmişe dair özlemimiz, basit bir “eskiyi arama” hevesinden ziyade, insan ruhunun derinliklerinde yankılanan kadim bir “cennet arayışı”nın çağdaş izdüşümüdür. Bu arayış, yalnızca geçmişe dönük bir bakış değil, aynı zamanda insanın kendi bütünlüğünü ve anlamını yeniden inşa etme çabasıdır. Belki de asıl mesele, kaybettiğimizi sandığımız o “yer”in dışımızda değil, içimizde saklı olduğunu hatırlamaktır.

[my-self-things]

Carl Jung // "The greatest and most important problems of life are all in a certain sense insoluble... They can never be solved, but only outgrown. This 'outgrowing', as I formerly called it, on further experience was seen to consist in a new level of consciousness. Some higher or wider interest arose on the person’s horizon, and through this widening of view, the insoluble problem lost its urgency. It was not solved logically in its own terms, but faded out when confronted with a new and stronger life-tendency."

[my-self-things]

Rastgelelik isteği

belki seçimlerin beklentiyi karşılamaması ve bir şeylere artık karar vermeme isteği, boşvermişlik ve hayatın ne getireceğinin süprizini bozmak istememek;bilmek istememek.. bundandır ki bir ortamda: nereye gidelim, ne varsa söyle, sen karar ver gibi cümleler ağızdan düşmez oldu.

[my-self-things]

‘Acılarım dindi. Hatta o sonsuz mutluluk ülkesinide görür gibi oldum bi ara. Bundan böyle her şeye katlanırım sanıyordum, yanılmışım. Artık hiçbir şeye katlanamıyorum.’

[my-self-things]

Ve tüm keşiflerimizin sonu, başladığımız yere varmak ve orayı ilk kez tanımak olacak.

//T.S. Eliot

[my-self-things]

Ben de öyle çaresizce dışa dönük, dağınık, hiçbir şeyi itip geri çevirmeden yaşamaktayım; duyularım bana hiç danışmadan, hep rahatsız edici şeylere yönelik...

Ama kim kendisini, önce paramparça etmeden yenileyebilmiştir!"

-Rainer Maria Rilke, Lou Andreas -Salome'ye, Paris

[my-self-things]

"Hiçbir zaman sandığım gibi degilim. Kendim sandığım varlık bile durmadan degişiyor. Öyle ki çogu zaman ben birleştirmesem sabahki varlığım, akşamki varlığımı tanımayacak.."

[my-self-things]

Tahammül

Hayatta, giderek eşiği azalan bir duygu olarak görüyorum tahammülü. Eyleme geçirmekten hoşlanmadığımız uğraşlar hatta eskiden yapmaktan sıkılmadığımız meşgalelere bile örneğin film/dizi izlemek, kitap okumak, oyun oynamak yada bir etkinliğe dahil olmak.. Gün geçtikçe tahammülümüzün azaldığı için bu zaman ve emek isteyen işlere daha az vakit ayırır olduk. Bunun sebeplerinden stres, kaygı, belirsizlik ve plansızlık olduğunu varsayabiliriz. Yahut önceden yaptığımız bu tip uğraşlar artık haz veremediğinden belkide yenilik arayan kişiliğimizden de kaynaklanıyor olabilir. Halil Cibran -Kum Ve Köpük- kitabında şöyle bahsediyor “Bilge insanın iki kalbi vardır; biri kanarken diğeri tahammül eder.” Yani geniş bir skala tutarsak eğer bir tarafamız yaşananlara,hatıralara, insanlara ve düşüncelere yoğunlaşırken aslında bir yandan da bunlara tahammül ederiz. Belki birkaç tipleme unsurla bu eşiği genişletebiliriz. Yeni birkaç hobi edinerek, gün içi planlamayı ideal şekilde sağlayarak ve ufak hedeflerle hayatımızı şekillendirerek bu duyguya katkı sağlayabiliriz.

[my-self-things]

-Seyir Defteri-

Hava kara birde ben deniz

Git git bitmeyen ben değil bu dehliz

Geçtiğim zaman mekandan öte saklı hatıram

Anılar olsaydı gerek beni canlı tutan

Akan yağmurdan kandım yolun güzelliğine

Çölmüş fırtınaymış aldırmadım engebeliğine

Aslı astarı toprak, ana hasılatı

Gördüğüm birde serap bu neyin kafası

Elimde kağıt yırtık cebimdeki de pusulam

Yıldızlar serpiştirilmiş gökte ufuk boyu uzanan

Vardığım yoldan uzaklaştığım yakınlardan

Dün uzanarak koştuğum ırak yarınlardan

Defterim kabarık sanarsın gittiğim yerlerden

Bu yolunda başındayım artık sonu geldiğinden

Beni bitiren bu son değil yolun kendisi

Geriye yalpalayan benden kalan bir seyir defteri

[my-self-things]

Her biten iş beni üzer. Birkaç gün, kaybolan beraberliğin acısı zehir gibi üzerime çöker. Biten bir işi ben ölüme benzetirim

[my-self-things]

“Her şey kendi karşıtı ile beslenir; benzerin benzere hiç faydası yoktur.”

[my-self-things]

"We are travelers on a cosmic journey, stardust, swirling and dancing in the eddies and whirlpools of infinity. Life is eternal. We have stopped for a moment to encounter each other, to meet, to love, to share. This is a precious moment. It is a little parenthesis in eternity!

- Paulo Coelho