Kıvırcık Saçlı Hayalci

Herkes akşamları eve gelince birilerine bir şey anlatmak ister ya. Ben eve gelince bir şeyler yazarım, kafamdakileri herkese anlatacak olsam tüm gün yetmez. Seçe seçe yazar, seçe seçe anlatırım. Aklımın içinde ne hikayeler var ben de merak ederim yazarken; siz de merak ediyorsanız beklerim. Mutluluklarla Naci Bey'in aklına hoşgeldiniz sevgili okur...

[nacibey]

Oturduğu Yerden

Uzun Zaman'dan sonra karşılıklı konuşma fırsatı bulan insanlar. Neden karşılıklı konuşmamışlardı o zamana kadar... Bilemeden kafasını sarkıttı. Adı neydi onun? Artık umursamıyordu bile. Bunu da fark edince rahatladı. Kendisi umursamıyordu onlar neden umursasındı ki? Kafasını kaşımak üzere elini götürdü kafasındaki ufak tepeciğe. Bitli sanacaklar, derdi kendine eskiden. Hiç kaşımazdı kafasını. Hiç umursamıyordu artık onları. Neden umursasındı zaten. Onlardan daha iyi bir insandı, karakter olarak değil. Yontulmamış olsa belki çok iyi niyetli biri olurdu ama demeye çalıştığımız başka açılardan iyi bir insandı: kötü bir kişiliği vardı yoksa, ama istediğini elde etmek için sürekli savaşan bir insandı o. Yaşamın da bunun için var olduğunu savunurdu zaten. İnsanların birbirilerine iyilik yapmak üzere, yapay felsefeler üzerine konuşmaya doğduklarına inanmıyordu. Bir zamanlar inanmışsa da artık inanmıyordu. Annesini hatırladı sebepsiz yere. O onun böyle bir insan olmasını istemezdi herhalde. Gitmeseydi erkenden o zaman. Kaçmasaydı. Kendisinin kaçacak yeri olsa kaçmaz mıydı sanki? Kafasını kaldırdı bunları düşünürken, karşısında görmeyi ummadığı bir yüzü gördü. Bu adam buraya nasıl geldi dedi kendi kendine. Onun uzun yıllar önce çok uzak bir şehre taşındığını duymuştu. Merhaba, derken buldu kendini. Nefret ederdi bu adamdan. Gerçi o masadaki herkesten nefret ediyordu. Bu kadar nefret ettiği insan... Oturduğu yerden kalkıp daha çok sevdiği o anki hayatına geri döndü.

[nacibey]

Bir Şizofren Ziyareti

O kadar uzun zaman olmuş ki arkadaşlarını görmeyeli yaşlar gelmiyor bile gözlerinden. Onları görmek çok istemisse de hayallinde yarattığı buluşmanın gerceklesemeyecegini bilerek üzülüyor. Üzülme diyor Hatice kenardan. Hiç üzülme ben varım burada sen merak etme. Arkadaşları nedense onun sımsıkı oturtuldugu sandalyeye yavaş yavaş temkinli temkinli yaklaşıyorlar. "Nasilsin?" Diyor bir tanesi. Cevap vermiyor o. İyiyim desene diyor Hatice. "Özür dileriz."diyor sarışın çocuk kenardan. "Ama bunu söylemek zorundaydık." Neyi söylemek zorunda olduklarını anlayamayan ana karakterimiz, Haticenin gözlerine baktı bir süre. Orada sahte ligi gördüğü an kaçırdı kendi bakışlarını ondan. Ne söylemeliyim? Her şeyi. Onları affetmeyecegini. Hepsini bir gün öldürüp mezarları üzerinde orgazmik bir dans edeceğini, lanet okuyarak her birinin ailesinin ağzına sıçacağını söyle dedi Hatice. Haticeye şaşkınlıkla baktı. Haticenin daha önce hiç saldırgan olmadigini hatırlayarak sustu. Bubsaldirganlik değil ki. Durumlar farklı dedi Hatice. Her şey çok farklı. Biliyor her şeyin farklı olduğunu. Yine de soylemeyecek bunları. Arkadaşları elini tutarken sesini çıkarmayacak. Gülümseyecek. Haticeyi bir süre dinlemeyecek. Ama hiçbirini hiçbir zaman affetmeyecek de. Ama karakterimiz böyle biri işte: biraz şizofren biraz kinci. Ama hayattaki her şey gibi ikisi de kararında güzel. Sence de öyle değil mi Hatice?

[nacibey]

Ben orada olsaydım

Önümdeki anlamsız onca zamana bakarken, gelecekte neler yapacağımı düşünürken bir çığlık duydum önümde. Arkasından bir tane daha, bir tane daha, bir tane daha... Bir çığlıklar zinciri şeklinde bana doğru yaklaşan bir acı dalgasını hissettim. O çığlıkların hiçbiri atılmamıştı. Ben de ağzımı herkesinki gibi bir ritüele bağlı kalarak açacağım sanıyordum.

Sadece çevremin sıcaklık be enerji ile sarıldığını hissettim. Mili saniyenin 1/10000′i boyunca, belki daha kısa, belki daha da kısa, kendimi çok güçlü hissettim. 

Ateşler arasındaydım ben de. Çığlık atan diğer insanlardan bir farkım kalmamış.

Beni kurtaracak birini arar gözlerle baktım. Kimse yoktu. Ateşin beni alması gibi ben de onu aldım içime.

[nacibey]

Bir H. Cinayet

Anlamlar karmaşalarını yaşarken o içerisinde, taksinin önünde bir kadın durdu. Saçları on saattir aralıksız yağmakta olan yağmurdan sırılsıklam, gözlerinin önüne dökülüyorlardı. O kadın yola atlamamıştı, hayır, sadece oradaydı.

Taksici arabadan inmedi. Şaşkınlıkla o kadını nasıl görmüş olabileceğini, frene kendisinin basıp basmadığını düşündü. Sonra da eliyle kadına arabaya binmesini işaret etti. Kadın bir süre bekledi, taksici binmeeyeceğini düşünerek elinin tersini salladı. 

Kadın saçlarını geriye itip dimdik taksici Rıza amcanın gözlerine baktı. Kıpkırmızı gözler. Eski fotoğraf makineleri ile çekilmiş doğum günü fotoğraflarındaki korkutucu çocuk gözleri gibi gözler. Kıpkırmızı. Gece karanlık.

Rıza amca korkmadı. Rıza amcanın kalp atışları hızlanmadı. Kadını arabasına davet etti içtenlikle. Dışarı çıkmadı tabi ki çok yağışlıydı, ancak eli ile yanındaki kapıyı dışarıya ittirdi. Kızıl gözlü kadın yavaşça yürüyerek arabaya bindi.

Rıza arabasını kimsenin bilmediği yerlere sürdü. Kadının ona nereyi tarif ettiğini kimse duymadı, kendisi bile.

Ertesi hafta, endişeli bir eş ve çocukların da yardımıyla kendisinden haber alınamayan Rıza amca Mogan Gölü kıyısında, tam olarak belediye parkının Doğu yakasında başında şapkası, üzerinde de kana bulanmış kıyafetleriyle bulunduğunda herkes dehşete kapılmıştı. Özellikle de onu orada bulan Fadime hanım kızımız ve Ozan yavrucağımız. Genç çocuklar, kanları deli akar, Amerikan filmlerindeki gibi oradan oraya koştururken nereden bileceklerdi korku filmlerinin gerçeğe romantik komedilerden daha yakın olduğunu?

Rıza amcanın kana bürünmüş gözleri dimdik güneşe doğru açıklardı, boğazında dört tane yatay kesik belirgindi. Vücudunun çeşitli yerlerinden sızıp sızıp pıhtılaşmış kanları ilk gören Fadime ağlamayı üç gün boyunca kesemedi. Kızıl gözlü kadın kayıplara karıştı, çünkü zaten onu kimse görmemişti bile Rıza amca.  Rıza amcanın dul karısı o yıl içerisinde tekrar evlendi.

Fadime ile Ozan yavrucaklarımız da bir iki beraber olup deli akan kanın gereklerini yerine getirdikten sonra Fadime kızımız Ozan yavrumuz tarafından yüzüstü bırakıldı. Fadime’nin ailesinin sahiplenmeyi reddettiği bir tane oğlu var.

Rıza amca ise bunları hayal ederken saat sabahın beşine yaklaşıyor. Nöbeti bitmek üzere. “Ne kesat geceydi lan!” diyor kendi kendine. Şehvetle kızıl gözlü kadının aniden karşısına çıkmasını bekliyor.

[nacibey]

Ben/ Gölgem

Oturduğum yerden düşünmek çok daha zor oluyor. Çevremde neler olduğunu görebiliyorum daha rahat. İnceliyorum. Yanımda biri oturuyor. Bana bakıyor sanıyorum, ama ben o tarafa bakamıyorum Bakarsam görüleceğim diye korkuyorum sanırım. Ben de emin olamıyorum. Kendi düşüncelerim bana yabancı artık. Uzun zamandır bu böyle, ama ben bunun farkındalığından sıyrılamıyorum. İçimde iki kişi(lik) var, ancak bir tanesi hala dışarı çıkmayı başarabilmiş değil. Onu içeride tutmaya çalışıyorum ama olmuyor yapamıyourm. Hep bir sanma hali içerisindeyim, hiçbir şeyden emin değilim. Belki de bu onu içeride tutamadığımın bir göstergesi. Ona "Ben" adını taktım. Ben her zaman orada. Beni izliyor. Ben Ben'e bakıyorum. Kısaca Benler birbirlerine bakıyorlar. Çok da karışık değil aslında; sadece benim için biraz. İkisi de benim(Ben'im). "Uzakta durma. Yaklaş." Nereye yaklaşmam gerektiği hakkında çok bir fikrim yok. Sesin nereden geldiğini de bilmiyorum. Hatta bir ses var mı, hiç olmuş muydu ondan da emin olamıyorum. Olmaması için çok fazla sebep var: Gerçek olması içinse bir o kadar az sebep vardı. Uzun zaman oldu birileriyle konuşmayalı. En son ne zamandı? Hatırlayamıyorum bile. Bunu yazarken biri okuyacak diye bile yazmıyorum, sadece bir yerlere odaklanmam gerekiyor. Eskisi gibi değilim artık. Bilerek bunu; Anneme koştum. "Koru beni anne." diye bağırdım. Babam orada durup seyrediyor, annem kucağını açtıysa da aniden beni fırlatıyor Ben'e. Sonsuz bir karanlığa yuvarlanırken kendi çığlıklarımı ve kahkahalarımı duyuyorum. Hayat kendisinden çok daha fazlası; gördüğümden çok daha derin. Birbirlerini kesen, kafalarını koparan içlerinde belki de bir Ben kalmayan onlarca insan var. Yanımda bir Ben'im olduğu için çok mutluyum, aynı zamanda da... Mutsuzum. Karmaşığım. Anlamsızım. Ben'ler düşüncelere yöneltiyor. Düşüncelerimin üzerinde bir gölge gibi duruyor, ama hepimiz gölgelerimize odaklanmaz mıyız zaten? Güneş tepedeyken en çok baktığımız şey değil midir kendi gölgemiz? Güneş arkadan gelmektedir, gölgem önüme düşmektedir, bana gülümseyen cismini görürüm, korkarım, tüylerim sıcak bir günde bile diken diken olur. Oturmam gerekir, ("sanırım şekerim düştü") otururum ama o her zaman orada. Yanımda, karşımda, arkamda. Ben Ben, ben gölgeyim; Gölgem olmadan, Ben olmadan bir boşum. Boş olduğumun farkında değilim. Oturduğum yerde duruyorum öylece. Yanımda biri duruyor ve bana bakıyor. O kim biliyorum. Annem yok babam yok, kardeşlerim yok, arkadaşlarım yok. Yanımda sadece o var; en büyük düşmanım, en yakın dostum.

[nacibey]

Bekler

Derslere girip çıkarken her şeyin ne kadar boş olduğunu da düşünmeden edemiyorum. Karşımda bana ders vermeye çabalayan öğretmen de boşuna çabalıyor, onun yerini almak için çalışıp duran ben de, kenar da tırnaklarını yiyip duran kız da boşuna çabalıyor. Bence durmalıyız. Yeter diyorum. Durmalıyız. Ama duramıyoruz. Kendimizi durduramıyoruz. Bana mı bakıyor? Bana? Sanki gökyüzünden bir ışık iniyor üzerime. Bazı aminoasitlerin adları duyuluyor. Ben duyuyorum. Aklım o kadar boş ki... Boşluk içerisinde asılı kalmış ben, her şeyin bitmesini nasıl da ısrarla bekliyorum.

[nacibey]

Yılbaşına Yakın bir Gece Düşünceler

Sonların başları her zaman bir aşkla başlar. Aşk neye karşıdır, kime karşıdır ben nerecekten bileceğimdir ki? Herkesin kendi yaşamlarını yaşamakta olduğu kocaman bir dünya burası. Bilmiyormuşum gibi davranamam. Her hikayeyi, hatta herhangi bir hikayeyi, anlatamam. Anlatabilir gibi de davranamam. Başına gelmeyenleri insan hayal etmekten ve tasvir etmeye çalışmaktan ötesini nasıl yapabilir.

Beş şot tekila atmadan arka arkaya sahip olacağın acınası ruh halini de mesela denemeden asla bilemezsin. Her uyuşturucunun etkisi başka insana. Acının da mutluluğunun da etkisi apayrı oluyor.

Sadece mutluluktan memnun olan bir narin ben, bir sessiz insancağız. Nedir hakkı benim gibi bir insanın?

Herkes çekmez romanlık acılar. Önemli olan sanırım bu acıları olabildğince abartabilmek. Nice insan vardır eminim hayatı acıya ve üzüntüye eşit olan. Daha lügatıma yeni eklemiş olduğum ACI gibi bir kelimeyi de bundan sonra beş on kere düşünür kullanırım ben arkadaş.

Bu da bugünlük gece gece aklımdan geçen ufak iki şey.

Bu arada yazmada sıkıntı yaşar gibiyim şu aralar, sanki içime bir cincağız kaçtı da bana yazma diyor. Bilmem kim sever benim ne yazdığımı, kim sevmez. Her okuyana yine de teşekkürler.

Bir veda değilse de bu, bir merhaba da değil. Gelecek yaşamlarda ve yaşanmışlıklarda görüşmek dileğiyle.

[nacibey]

Kapı Gözler

Gözlerim içinde saklıdır her şey. Biraz baksa görür aslında. Neden bakmaz insanlar birbirlerinin gözlerine ? Korkudan mıdır? Gelecekte bu karşımdaki insanla ne yapacağım ben, ya yarın onunla konuşmak istemezsem, ya hayatımın geri kalaninda böyle bir insan istemiyorsan? Böyle mi soruyordur kendi kendine? Üzüyor beni bu. Çoğu zaman kahvesini yudumlarken bakıyorum. Maksadım bakmak değil aslında, her bakış içeriye açılan bir kapı. Ama kapıdan içeri bakmak onun elinde. Çağrılara cevap vermek davet edilene kalmıştır. Gözlerimi kapatacağım şimdilik. Gözlerimi görecek birini bulana dek, kısacık bir veda. Kapatıyorum perdeleri, kapıları, bu çürümüş tahtalarin arasında geleceğe bakıyorum görmeyerek.

[nacibey]

Çimdikler

“O kadar fena dayak atsın ki şöyle bir rahat nefes alayım, neredeyim ne halt yiyorum bir farkına varayım...”

“Ne diyorsun be?”

“Hayat diyorum ya, çimdikleyip duruyor bari bir tane şöyle esaslı çaksın da silkinip ayağa kalkayım. Gaza falan gelirim belki.” Gözlerini devirdi, elleriyle yüzünü örtüp gülmeye başladı. Çok da akli denge düşünecek hali yoktu ikisinin de.

S ona dik dik baktı, elinin altındaki kahveden bir yudum aldı. “Bu kadar benzetme yapmaya uğraşacağına azıcık odaklansan böyle olmaz. Ne çimdik ne bir şey.” Arkadaşı kahkahalarla gülerken, elindeki kahve bardağını bırakıp o da gülmeye başladı. “Hakkaten be, bir vursa da kurtulsak di mi?”

[nacibey]

Çıkışa Doğru

Bugünlük bu kadar yeter.

Kafasının salladı ve karşısında oturan çocuğa baktı. Yemeğin başından beri o çocuğa arada bir bakıp yaşını tahmin etmeye çalışıyordu. Saırdı ki 10 yaşında ama belki de daha küçük. Yirmi birinci yüzyıldı, kimse olması gerektiği gibi görünmüyordu ki çocuklar da görünsünler.

Masanın üzerine gerektiği kadar para bıraktı ve kalktı. Garsona bakmamaya çalıştı. Asla bahşiş vermezdi, nereye giderse gitsin. Az parası olduğundan ya da eli sıkı biri olduğundan değil, sadece canı istemezdi para vermek insanlara. Sanki havadan bir şeyler veriyormuş gibi hissederdi kendini bahşişle. Tanrı değildi, her ne kadar olmak istiyorduysa da, tanrı değildi. Garsona çok istediği bir şeyi her zaman alamayacağını göstermek istiyordu kendi yoluyla.

Kendi başına çok çok kötü şeyler gelmiş miydi acaba? Kendisi de hatırlamıyordu. “Ulan G, ne geldi ki de başına böyle mırıldanıp duruyorsun arada bir? Böyle insanlara dersler verme çabası, bir havalar...” Bunu kim söylemişti? Ona kim G demişti ki? Adı G bile değildi.

Sakin ol, sakin ol. Birazdan her şey geçecek. Sana bakmayacaklar artık. Çık dışarı. Garson belki arkandan bakıyor, belki küçük çocuk da bakıyor arkanda, çünkü ona baktığını gördü. Sonra o da annesine söyledi ve annesi de sana bakıyor artık, sübyancı mı ne, diye düşünüyor kadın. Aynı zamanda çocuğunu hangi okula yazdırsa diye de düşünüyor arada, sonra kocasının nerede olduğunu da. Sen yine de boşver, herkesin derdi kendine.

“Ah G, çık şu kapıdan işte.”

Kapıdan çıkıyor.

[nacibey]

Düşüncelerden Seçmeler

Kan ağlayan kimseyi görmedim hayatımda; hani böyle çok sevdiği birini çok erken kaybeden birini. Ama filmlerde hayatını yıkarmış gibi gösteriyorlar her şeyi. Sanki herkes kendini Romeo gibi Juliet’in arkasından kendini gömermiş gibi.

Olmaz öyle şey canım.

Herhalde.

[nacibey]

Sokaklarda bir sessizlik duyuyorum her zaman. Sanırım şehir insanları kendi hallerine bırakıveriyor bazen, kafalarında onca biriktirdiklerini bir anda düşünsünler diye.

Peki ya altından kalkamazsak? Ya ben altından kalkamazsam?

Şehir çok insafsız.

[nacibey]

Doğa

Sanki başından beri bir şeyler sezinliyordu Doğa, adlandıramadığı bir his, bir öfke içinde hazır bekliyordu. Ama konuşamadı. Sadece bekledi. Daha işin ucunu bilmeden konuşmak olmaz ki, dedi kendi kendine. Böyle avuttu kendini. En doğrusunun bu olacağına dair kendini avuttu durdu. Durmakla olacaktı ya...

Yanında oturan kadının bacağına baktı; kadının elleri kısa eteğinin uçlarında birleşmiş, eteğin uçlarını aşağı çekmeye çalışıyorlardı. Neden giydin ki bunu madem çekip duracaksın? Yazık olacak eteğe...

“Efendim, ne dediniz?” Kadının elleri kalktı bu sefer. Bana mı bakıyor, dedi kendi kendine Doğa. “Evet canım, tabi size bakıyorum. Bir şey mi dediniz bana?”

Yok canım, ne diyecek. Topu topu bir Doğa o, hani bir işe yaramayan dedikleri. Hiçbir yerde beğenemedikleri. Öyle bir Doğa.

“Ne diyorsun be adam? Allah Allah!” Kadın kalkıp gidiyor. Koca alışveriş merkezi oturacak başka yer mi yok! Her yer bank maşallah!

Affedersiniz, diye ağzını açacak oluyor, sonra vazgeçip soluklanıyor biraz. Ağzını bile açmadı oysa, o kadar emin. O kadar gürültülü mü düşünüyor acaba kafasının içinde, içerideki yankıları duyuluyor dışarıdan. Hani tuvaletlerde falan da insanlar konuşurlar da duyarsın ya; adam bağırır çağırır kimsenin olmamasına güvenip de aslında herkes duyar. Yazık yani.

Ayağa kalkıyor Doğa, sabahı hatırlamaya çalışıyor.  Onca duyduğu şeyden sonra, ne de olsa atılacak ne anlamı var böyle düşünüp durmanın? Allah’ın cezası bir grup insan. İnternet sitesine hatayla uygunsuz içerik koymuşsa ne olmuştu ki yani? Zaten kimsenin bakmadığı bir sayfa, istatistikleri de kendisi takip ediyor her gün. Benim sayfam, onlara ne, diyor.

Annesi de söylerdi hep zaten, sen hiç büyüyemedin ki Doğa, hep küçük kaldın.

Suç sende annecim, dedi kafasının içinden( bağırdı), sen yanlış büyütmüşsün. Öfkeli öfkeli sakin adımlarla yoluna gitti.

[nacibey]

Ölünün Ardından neriman ve Kara Büyü

Sağlık olsun canım ne yapacaksın oluyor böyle şeyler işte. Tabi canım. Deme ama böyle üzme kendini bu kadar. Biliyorsun o da çok severdi seni. Biliyorum, biliyorum. Çok iyi adamdı ama çekti gitti işte. Yazık çok yazık. Kaçsa hani bir nebze, adamı gider bulursun. Diğer taraftan nasıl çekip getireceksin? Yazık çok yazık. Kara büyü neriman. Anlamadım tatlım, ne? Kara büyü neriman. Anladın işte. Kara büyüyle getirilir işte. Onu diyorum. İş bulmaktan daha kolaydır herhalde değil mi? Ay ne diyorsun Halime? Şaka mi yapıyorsun anlamadım ki... Şaka değil canım. Kara büyü yapar kocayı getiririm. Yapanlar varmış. Başımda bir erkek olsun. Dul kadınla ölen kocasından başka kimse de ilgilenmez su dönemde di mi? Öyle valla öyle de kara büyü ne kı? Yapınca görürsün. Ben hatta hemen şimdi yapayım nerimancım, sen çık şimdi. Ben malzemeleri hazırlayıp yapayım. Hazır adamın mezar belli, derisi falan gitmeden geri döndüreyim sonra geç olmasın. Kızar yani daha önce niye getirmedin diye... E, peki madem. Yarın görüşürüz o zaman. Aynen canım, aynen neriman. Hadi güle güle. İyi şanslar bari Halimecim, inşallah Osman'ı getirirsin yani. Hadi bakalım. Ay ne uzun sürüyor kalkman neriman hadi. Hadi güle güle. ... Şıllık karı. Bir de utanmadan geliyor hala. Salak.

[nacibey]

Tatil

Çok düşünmeden yazıyorum bugün de. Üzerine düşünecek pek de bir şey yok kafamda. Şunun şurasında tatildeyim işte. Herkese lazım değil mi bazen?

Ben hiç böyle tatilleri seven bir insan olamadım; insanlar koşarak denizlere girerken ben köşede oturur izlerdim. Ondandır belki şu an aklımın bomboş olması. Yine de şunun şurasında kısacık tatilim var, herkesin beklentilerini karşılayacak şekilde yaşayacağım şu iki hafta da.

Herkese iyi tatiller! Arayan olursa ben tatildeyim.

[nacibey]

Bekleme

Ritim tutuyor ayağıyla, belli belirsiz bir ses olsun diye. Beklemeyi sevmez, hiç sevmedi. Bazılarının beklerken duydukları rahatlamayı asla hissedemedi. Her beklemenin sonunda kötü bir şeyler olacağını bilirdi o. Beklemek aslında fırtına öncesi sessizlikti, karanlık öncesindeki kısacık aydınlıktı. O kısacık zamanı da sonuna kadar yaşardı o. Yaşamayı tercih ederdi.

“Buyrun geçin.” Köşedeki masadaki kadın ona hitaben söylemişti, gözleriyle onu takip ediyordu. Anladı ki ayağıyla tuttuğu ritim fazla gürültülüydü. Herkesin göz ucuyla ona baktığını da şimdi fark etmişti ancak.

Başını öne eğip kadının yanında oturduğu kapıya yöneldi. Demin bir hastası çıkmıştı doktorun. Bir sorunu yoktu da evden zorlamışlardı gelsin diye. Elini saçlarından geçirdi, onlar da dökülmüştü ya yer yer, yine de genç hissettirdiler, sağlıklı ve mutlu.

Kapıyı tıklattı sessizce, açtı. İçeri girmeden önce de adamın isim plaketine baktı. “Onk. Onur B...” Aşağısında da adamın CVsi asılıydı, bakamadı kısacık listeye, adam “Buyrun gelin.” diyerek onu içeri çağırdı.

“Kaç kişi geçti bu adamın odasından, kaç kişi yaşadı kaç kişi gitti?” diye düşündü kendi kendine. Odaya girdi kapıyı da sımsıkı kapattı ardından. Aniden tüyleri diken diken oldu. Sanki bu kapının arkasında bütün yaşanmışlığını bırakmıştı da çırılçıplaktı şimdi.

[nacibey]

Uyum

Akılları birbirine dolanmış, birbirinden farklı bir grup insan. Dolanıyorlar amaçsız. Uzun zamandır bir aradalar, belki okuldan, belki de daha öncelerden beri birlikteler. Kendileri bile hatırlamıyorlar artık. Sanır ki uzaktan bakan bir insan, bunlar arkadaş değil, hayatın yanyana yürümeye zorladığı yabancılar sadece.

O da onların arasında yılların ardından ayrıntıları silikleşmiş eski bir fotoğrafı anımsatıyor. O kadar yok olmuş, o kadar pörsümüş. Yok yok, yaşlanmış anlamında değil de, onun yakınında hiçbir şey hissetmeyeceğiniz derecede insanlıktan çıkmış. Ya da insanlığı arkasında bırakmış bile bile. Gözleri boş bakıyor, yanındakilerin söylediği yerlere bakıyor sürekli. Bir zombi diyebilir onu gören gençten bir çocuk, esaslı rol yapıyor ha.

Rol kesmiyor oysa o. Sadece yaşıyor, artık grubun ondan aldıklarından geriye her ne kaldıysa. Yapboza gireceğim diye kenarlarını bilemiş bir taş parçası o. Ona artık yalnızken her şey boş, her şey anlamsız.