“Düşünmek bir açıklık yaratır, düşünülenle düşünen arasında, dil bu açıklığı kapatır, resim yapmak mümkün olur, boyutları anlamak için yürümek gerekmez. Açıklık bir bir tutkudur, oluşması için kendisi olması gerekir, kendi üzerine kapaklanması, örten örtü tutkunun kendisidir, örtüyü kaldırdığınızda örtü ile karşılaşırsınız. Açıklık da bunun gibidir, mesafenin kapanması için açıklık oluşturmak gerekir.”
Bundan bir miktar bin ve bir miktar yüzler sene öncesinde, Siro isminde güneyli bir adam, hayatı boyunca bir bahçede oturmuşluğunun olmadığı söylenir, yaşardı. Denizin ve ağacın olmadığı o köye ilk geldiğinde, yüz yıllardır yürüdüğünü ve içini, ardında bıraktığı yollara döktüğünü anlatmıştı. Bilinen bütün madde formlarının bir aradılığı gibi, her şeyin her şeyle iç içe geçtiği bir döküntü yolculuğuymuş. Çok uzun yıllar boyunca - kesintisiz bir şekilde - sevdiği bir kadını da köye gelirken dökmüş.
“Duvarlara “Hızla Yerimde Duruyorum” yazdı. Böylece boyut duygusunu yitirdi, odanın merkezinin bulmak için uzun ve sabırsız bir mücadeleye girişti. Yürüyordu hep, önce söylüyor sonra düşünüyordu. Daha sonraki umutsuz çabası düşündüğünü söylediği yeri bulmaya çalışmak oluyordu. Bu kolay değildi, düşündüğünü söylediğine doğru kat etmek yani. Düşündüğünden söylediğine doğru giderken düşünüyordu ve normal olarak söylenilen yer uzaklaşıyordu. Kendine bir yöntem önerdi: Söylediğim tamamen bilinmez uzaklıkta ise, eğer hiçbir şey bilmiyorsam beklenmedik bir tesadüf olabilir. Hızla söylüyor, daha hızlı düşünüyor, düşündüklerini ikiye bölerek birbirlerine eşit aralıkta anlamlar elde ediyordu. Yürümesi düşünmesine benzedi. Aniden fırlıyor, duruyor, geldiği yönün tam yarısına bir kez daha fırlıyor ve neşeli gözlerle duvardaki yazıyı okuyordu.”
Penceresinden elini çıkarıyor, kolunu çıkarıyor, kafasını çıkarıyor ve kendisini dışarıya bırakıyordu. Yere damlamak gibi, yere düşmek gibi, yere esmek gibi, bürünebildiği her forma sarılıp durmuştu. Geçen gecelerden birinde, tam olarak geldiği yöne doğru gittiği görülmüş. Etrafta birkaç meraklı göz çaktırmadan takip etmiş onu. 17 km ilerde, tam olarak kadını döktüğü noktada, aynı kadını tekrar yemiş. Yiyebildiği bütün formlarda üstelik. Ve tekrar üstelik, yedikten sonra yola geri dökmüş.
“Olmayarak olan, olanların olduğu olmayanların olmadığını belirler. Belirleniyorsa vardır. Geçen zamanın varolmaması için tanrıların gücünü çaldım, sokaklarda dağıttım. Bu yüzden cezalandırdılar beni gülümseyerek. Geçen zamanın varolmaması için yaptım bunları, zamansa tabiattır. Biz de onun yüzüyüz, kendisini göstermeyen yüzü. Bunlar var bunlar var daha ilerde bir yer var ben düşündüm bulamadım neden sana oradaki denizi göstermek istediğimi.”
Siro toprak oluyor, sonra insan oluyor, bazen denize dönüşüyor, çoğu zaman ufak bir rüzgar, aralarda kupkuru bir ağaç. Yaprak döküyor, kadın döküyor, zaman döküyor, çok şaşırdımlar ve hiç şaşırmadımlar döküyor. Siro bir ağaç, denizlerin tam ortasında doğuyor, toprakların bir kısmında ölüyor. Çoğu zaman havaya karışıyor, kimi zaman kimse görmüyor. Yaprak görmüyor, kadın görmüyor, zaman görmüyor. Hayret, tüm bunlara rağmen düşünebiliyor. Düşündüğünü söylediği yerler de gerçek, şahitleri oluyor çoğu zaman. Sonra şahitleri döküyor. Düşünceyi döküyor.
“bu benim duygumdur
yerin altındaki elmayı
tuttum
bıraktım
zeka cevherini bana verdiler
baktım”
Yazıyı ben yazmıyorum diye düşünüyor. Ne engelliyor onu? Bunlar var bunlar var bunları ben döktüm bunları ben yedim bunları ben sandım. Bunlar bir şeye bürünebildikleri kadar vardır. Bunlar bir şeye bürünemezse yoktur.
Denizin ortasında bir toprak, toprağın altında bir ağaç ve bir ağacın üzerinde yaprak. Hepsi bu kadar basit oysa.
Hepsinden bu kadar var ve hepsi bu kadar yok.
tangentwithtanner
gummygunk
prguitarman
blakekathryn
romaincrisis
yousharknotpass
baratheonpilled
theartofmadeline
