եսիմ..թե
մեզ ավելի շատ հաճելի ա, (ձեռ ա տալիս) ընդունել էն միտքը, որ էս ամեն ինչը, կյանք են կոչում, աշխարհ կամ թե ուրիշ ձև, իրական չի, ինչ-որ մեկի հորինածն ա ու մենք ուղղակի լողում ենք մեջը, չիմանալով, փրկարար կա թե չէ, մեկը հասնելու ա որ խորքին հասնենք կամ թե ձեռքի փոխարեն ուրիշ ինչ կմեկնենք օգնելու կամ թե վիճակն ավելի բարդացնելու համար: մեզ թույն ա, գժական ա ամեն ինչ բարդել ուրիշի, գերբնականի, խալխի վրա, քան թե մի 2ժամ վիզ դնել մի բանի համար, որ վերջին տարիների ընթացքում շատ ավելի կարևոր ա դառել, քան կանոնակարգված ջուր խմելը, ինչ ա բժիշկն ասել ա որ երիկամենրի համար լավ ա, վերջին անալիզները լավ բաների մասին չէին պատմում: ծույլենք, ահավոր, աշխարհը բրախել ենք, ոնց ուզում արդեն ոնց կարում ա տենց ա ֆռում, մի օր հոգնելու ա, կանգնի ու սաղ իրա տեղն ընկնի, չենք օգնում, բայց ուզում ենք որ մեզ լինի անտառը, որ թրիփի ժամանակ շենքը լղոզվի, բայց գաղափար չունենք թե շենքերը ոնց են կառուցում, գնում ենք բնության <գիրկը>, քաքում եք ընդեղ, ամեն ինչ փչացնում, հետ ենք գալիս քաղաք ու նորից նույնը, պահանջում որ ոչ մեկ ոչ մի բան չգըմփցնի ու հանգիստ ապրենք, որ ի՞նչ ապրենք, բա հետո էլ որ ձեր ասածով լինի ու վերևից տենց ինչ-որ մորուքավոր պապի իրա նարդին թողած մեզ նայի,գժվի ու էս անգամ ջրհեղեղ չլինի, այլ մեր ձեռը կախվի, էլի ինչի՞ եք հավատալու, համ էլ հանուն ինչի՞ ենք տրաքացնելու: անգյալ լինելն ա բերում անտարբերության, չէէ, էտ տոլերանդ լինել չի, էլ զարգացած լինել չի, էտ անգյալ-անտարբեր էշ լինել ա,
