Ve Günler Yürümeye Başladı
Bazen söz edileni az daha detaylandırarak, bazen memlekette ya da uzak görünen diyarlarda o sıra cereyan etmekte olanlarla ilişkilendirerek, bazen de aklımın estiği başka bir yere sıçrayarak yazmakla geçti son 365 gün.
Hep acemice yazdım, fakat giderek daha çok, daha uzun yazabilmek ister oldum. Zaman bana yetişemedi; gün sadece yirmi dört saatti, mesai vardı, istesem de pek fedakarlık edemediğim uyku vardı. Ama fedakarlık ettiklerim de vardı; okunamamış, tozlanmış kitaplar, eskisi okunamadan yeni nüshası ele geçen dergiler, izlenememiş filmler…
Yazdıklarımın okunmayacağı endişesi ise yerini araştırma keyfine bırakalı çok oldu. Sonunda kendim için yazar oldum. Şimdi, son yazıyı tamamladıktan hemen sonra hafifleyeceğimi sanarken galiba tam tersi oluyor. Ama yapacak bir şey yok, yıl bitmek üzere.
En baştan okunabilir, ne de olsa yeni bir yıl başlamak üzere, günler yürümeye devam ediyor.
Başladığımız gibi bitirelim, Mayalara ve Galeano’ya söz verelim:
Ve günler yürümeye başladı.
Ve onlar, yani günler, bizi yaptı.
Ve bu şekilde doğduk biz.
"Çağın vicdanı" Eduardo Galeano’nun diğer kitapları gibi bu kitabını da yayımlayan Sel Yayıncılık’a ve emeklerinden dolayı çevirmeni Süleyman Doğru’ya, bu bloga gösterdiği destekten dolayı Sel Yayıncılık’tan İrfan Sancı’ya teşekkür ederim.
İllüstrasyon: Jorge Restrepo H.
