Εκτός σύμπαντος

Ονειροβάτης. Αυτός που ζει σαν σε ονειρο, εκτος πραγματικοτητας. Όταν πονάω γραφω. how lucky we are to have nothing expected of us You are by far the worst thing that happened to my poetry

[oneirovatis]

Αφού έχασα εσενα, μαζι με την θλίψη της απόρριψης σου, ήρθε μια απρόσμενη απώλεια για την οποία δεν είχα προετοιμαστεί.

Οι μέρες κυλούσαν και στο κεφάλι μου υπηρχε μια ασαφής και χαοτική βαβούρα.

Συνειδητοποιησα πως άκουγα δυο φωνες.

Χωρίς να το καταλάβω- η φωνή σου είχε τρυπώσει μέσα στο κεφάλι μου όταν ήρθαμε πιο κοντά, και εκεί εναρμονίστηκε, εξοικειώθηκε με τον χώρο του μυαλού μου και διέμεινε- σαν να υπήρχε πάντα.

Κάθε φορά που ήμουν παράτολμη, σε άκουγα να με πειράζεις, όταν έκανα κρύα αστεία, άκουγα το γέλιο σου.

Ένας εσωτερικός διάλογος δίχως αρχή και τέλος.

Σιγά σιγά συνειδητοποίησα-

Δεν μπορώ να σε ακούσω πια.

Δεν θυμάμαι την χροιά, την μελωδικότητα, τον τόνο και το ύφος της φωνής σου.

Δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσω να σε συγχωρήσω για το πως μου φέρθηκες, για το πως γύρισες την πλάτη σου σε κοινά συναισθήματα και αμφέβαλες για την ύπαρξη τους.

Κατέληξα να νιώθω σαν μικρό παιδι που του παίρνουν τον φανταστικό του φίλο.

Σαν να είχα μια ζωγραφιά και να την τσακίσες χωρίς να σε νοιάζει το συναίσθημα πίσω από τις πινελιές.

Σαν να γκρεμίστηκε το καστρο της φαντασίας μου και να συνειδητοποιησα πως είναι φτιαγμένο από χαρτόνι.

Ή από σκέψεις.

Από φαντασίες.

Από στιγμές που πέρασαν

Και άλλες που δεν ήρθαν ποτέ.

Μου λείπεις πολύ και ας μην ξέρω πλεον ποιός είσαι.

[oneirovatis]

Το κενό που υφίσταται ανάμεσα στα μισάνοιχτα σου χείλη με εξοργίζει.

Δεν λες τίποτα.

Η φωνή σου χορεύει με τις συλλαβές

και πάλι- δεν έχεις να πεις τίποτα.

Ανούσιες συζητήσεις και ουσιώδεις βραδιές.

Το ξέρω ότι σήμαιναν κάτι για εσενα.

Πως το κενό σε εξοργίζει επίσης.

Δεν μπορώ να νιώσω άσχημα με την θλίψη σου όταν η δίκη μου με αγκαλιάζει.

Όταν τα ερμητικά κυματα της ρηχής σου θάλασσας με χτυπανε στην άμμο

ξανά

και ξανά

και ξανά.

Το αλάτι και η άμμος βρίσκεται παντού, σκορπάει στο θλιμμένο σου πρόσωπο και δημιουργεί φακίδες.

[oneirovatis]

Η σιωπή σου ήταν ο,τι καλύτερο έγινε στην τέχνη μου

Της έδωσες φωνή

Υπόσταση

Απέκτησε παλμό

Έχει χέρια και μπορεί να σε γραπώσει

Η σιωπή σου δεν ήταν ο,τι καλύτερο έγινε σε εμένα

Έχασα και εγώ την φωνή μου

Ήσυχη πλέον

Αόρατη πια

Τα χέρια μου κρέμονται, δεν ξέρουν από που να πιαστούν

[oneirovatis]

Κάποτε ένιωθα πως σε ήξερα

Όταν ξύπναγες το πρωί, ένιωθα μαζί σου την ζεστασιά από τις ακτίνες του ηλίου που έπαιζαν με το όμορφο πρόσωπο σου πριν προλάβεις να ανοίξεις τα μάτια σου

Το βράδυ, πετιόμουν από τον ύπνο μου όταν εσύ έβλεπες εφιάλτες

Ήταν σαν να ζούσαμε σε κοινό ρυθμό

Σαν οι ζωές μας, ενώ χωριστές, να κυλούσαν παράλληλα

Όταν ο ένας από τους δύο μας σκόνταφτε, ο άλλος έπεφτε

Μπορεί να ήμασταν μακριά

Αλλά η απόσταση δεν λειτουργούσε με τρόπο αποθαρρυντικό

Είχαμε κρυφούς κώδικες επικοινωνίας

Μάθαμε να μιλάμε ο ένας την γλώσσα που καταλάβαινε ο άλλος

Σε έβλεπα στα δέντρα

Με έβλεπες στις γάτες

Οι μέρες πέρασαν

Η απόσταση έγινε συνειδητή

Έγινες ορατά αόρατος

Πλέον δεν σε αναγνωρίζω στο θρόισμα των φύλλων

Και οι γάτες έπαψαν να σε πλησιάζουν

Είμαστε το ίδιο μακριά όπως πριν

Πλέον όμως είμαστε δυο ξένοι

[oneirovatis]

Δεν με αγγίζεις και αυτό πονάει

Δεν με βλέπεις και αυτό πονάει περισσότερο

Το κενό σου βλέμμα και τα άδεια σου χέρια

Απόσταση που δεν διανύεται

Κενό που δεν γεμίζει

[oneirovatis]

Το να περιμένω εσένα

-Σημαίνει να αφήσω εμένα πίσω.

Το να περιμένω την στιγμή που θα με δεις

-Σημαίνει να δεχτώ την απόλυτη διαφάνεια

Την δεύτερη θέση

/Ή και την τρίτη.

Σημαίνει να μάθω να αρκούμαι στο λίγο

Να αγνοήσω την φωνή μέσα στο κεφάλι μου

Που διψάει για περισσότερα πράγματα.

Σημαίνει να αφήσω τον χρόνο να ξεγλιστρήσει

Να δεχτώ να γινω το θύμα του

Να συμπιεσω την ύπαρξη μου σε κάτι βολικό

Μικρό

Ασήμαντο

Που χωράει στην τσέπη

Που δεν ζητάει ποτέ τίποτα

Που δεν έχει ανάγκες

Που ζει και αναπνέει για την στιγμή που θα το πιάσεις.

[oneirovatis]

Το ταξίδι της αγάπης.

Μαζί με τους πελαργούς, βγάζω τον χάρτη, κλείνω τα μάτια, κάνω τρεις στροφές γύρω από τον εαυτό μου και προσγειώνω το δάχτυλο μου τυχαία πάνω στον χάρτη.

Φτιάχνω βιαστικά βαλίτσες και μαζεύω την ζωη μου σε ένα σακίδιο.

Μαζί με τους πελαργούς, ταξιδεύω πάνω από το Αιγαίο, νιώθω τον αέρα να περνάει μέσα από τα μαλλιά μου, αισθάνομαι την αλμυρά στα χείλη, ακούω τα μυστικά της θάλασσας.

Καταφθάνω στο λιμάνι.

Κάποιος με περιμένει εκεί.

Είναι ο εαυτός μου.

[letsbelonelytogetherr]

— Nipuna Mehta (via @nipsyyy)

[letsbelonelytogetherr]

— Evelyn Graham Frost, ‘Memory’

[vexheart]

[oneirovatis]

Κάποιες Κυριακές νιώθω ότι φτιάχτηκες μόνο για εμένα.

Όταν καθόμαστε δίπλα στην θάλασσα και το δέρμα σου λάμπει κάτω από τον χρυσαφένιο ήλιο

Όταν ακούγονται μόνο τα κύματα και τα πνιγμένα γέλια μας

Όταν ο ήλιος βυθίζεται στο νερό και μοιάζουμε τόσο μικροί μπροστά στο μεγαλείο του

Τότε, ο κόσμος μικραίνει, συρρικνώνεται, η πλάση αγαλλιάζει, τα σύννεφα αραιώνουν, η θάλασσα ησυχάζει.

[oneirovatis]

Το πουκάμισο

Όταν σε πρωτοείδε, ήξερε οτι ήσουν αυτό που έψαχνε.

Ήσουν το πουκαμισο που οραματιζόταν,

που φανταζόταν να τον συνοδεύει σε κάθε του χαρά,

που θα τον έκανε τον πιο λαμπερό, τον πιο σημαντικό, τον πιο ιδιαίτερο από όλους.

Φυσικό ήταν, έλαμψαν τα μάτια του,

κάστανα και φωτεινά, χαρούμενα που επιτέλους αντικρίσαν το όραμα τους,

έτρεξε και σε πέταξε πάνω στους ώμους του.

Σε κάθε του χαρά, ήσουν εκει.

Όποτε θυμόταν το πουκάμισο, πάντα το έβρισκε στο πίσω μέρος της ντουλάπας του.

Στην θήκη του κουστουμιού, κολλαριστό και απαράλλαχτο

Του άρεσε η υφή σου, το πως τον έκανες να νιώθει. Οι προσεγμένες σου ραφές, τα φανταχτερά κουμπιά σου, η ετικέτα που σε διαχώριζε στα μάτια του κόσμου, που σε καθιστούσε ανώτερο συγκριτικά, και που του έδινε κύρος, που τον έκανε σημαντικό.

Πάντα στεκόσουν σιδερωμένη.

Ακίνητη και κολλαριστή, ένα πουκάμισο-πίνακας.

Σε στιγμές ησυχίας, μακριά από τα μάτια του κόσμου, σε κρέμαγε στην ντουλάπα και σε κοίταζε προσεκτικά.

Κοίταζε την αντανάκλαση του στα μεταλλικά σου κουμπιά, ακουμπαγε τις προσεγμένες ραφές να βεβαιωθεί πως δεν θα άλλαζε το πουκάμισο που τόσο αγαπούσε. Που η μορφή του θα συνέχιζε να τον κάνει σημαντικό.

Το πουκάμισο, η προέκταση του εγωισμού του, η προέκταση της αυτό-σημασίας του. Που όσο αυτός άλλαζε, αυτό άλλαζε μαζί του.

Οι ξεχειλωμένες ραφές και το ξεθωριασμένο χρώμα.

Η πλέον τσαλακωμένη μορφή του που πλέον έχασε το κύρος της.

Που έγινε κοινότυπη και δεδομένη.

Που η ντουλάπα δεν ήταν πλέον βιτρίνα, αλλά φυλακή αιώνια. Στο πίσω μέρος της ντουλάπας, πεσμένη από την σπασμένη κρεμάστρα, μαζεύεις σκόνη.

Μαζί με τα υπόλοιπους προηγούμενους εαυτούς του.

Μαζί με τα προηγούμενα πουκάμισα, αυτά που ξεχάστηκαν,

όταν σταμάτησαν να τον στολίζουν με την ομορφιά τους.

[9710144]

@werenotreallystrangers

[oneirovatis]

Αυτός ο άνθρωπος που φιλοξενείς στην καρδία σου, δεν σε αγαπάει.

Το χαμόγελο σου τον πονάει

Τα δάκρυα σου του φέρνουν ανακούφιση

Θα πέσεις και θα πατήσει στους ώμους σου να νιώσει πιο ψηλός

Στις χαρούμενες στιγμές σου θα σε χλευάσει

Θα κρυφογελάσει στην λύπη σου

Θα κάνει πως σε καταλαβαίνει

Αλλά στην ουσία δεν θα σε νιώσει ποτέ

Δεν είναι προσωπικό

Τόσο έχει να δώσει

Τόσο μπορεί να νιώσει

[oneirovatis]

Οι άνθρωποι δεν ξυπνάνε μια μέρα και αποφασίζουν πως η ύπαρξη τους έχει λιγότερη αξία από του διπλανού τους.

Η αμφιβολία φυτεύεται κάθε μέρα, με ένα βλέμμα, με μια υπόνοια, με μια αμφισβήτηση.

Μαθαίνεις να ζεις με αυτήν την ιδέα του εαυτού σου διότι πιστεύεις πως ο άλλος σε βλέπει όπως τον βλέπεις εσύ, πως «οι προθέσεις του είναι καλές, αστειεύεται, δεν το εννοεί».

Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τον καθρέπτη που βάζουν μπροστά σου, εμπιστεύεσαι την εγκυρότητα του καταλήγοντας να χάσεις τον εαυτό σου, να μην μπορείς πλέον να διαχωρίσεις την αλήθεια από την πλάνη.

[oneirovatis]

Η ύπαρξη σου δεν καθορίζεται από τις γνώμες των ανθρώπων που δεν σε αγαπάνε.

Είσαι το χαμόγελο σου, η λάμψη που γεμίζει κάθε δωμάτιο στο οποίο μπαίνεις, είσαι το πως κάνεις τους άλλους να νιώθουν.

[oneirovatis]

Σε μειώνουν διότι γνωρίζουν μέχρι που μπορείς να φτάσεις και θέλουν να καθυστερήσουν την πορεία σου