[tugbakarademir]

ölmeyeceğim. ölmeyeceğim bu sözüm olsun kendime. şimdi kalkıp çiçeğimin saksısını değiştireceğim. sıkışmışlık hissinden çekip çıkaracağım onu ve kalbimi. daha geniş bir saksıda daha bol toprakla, bu toprak böceklenmez abla demişti adam, böcekleri de seviyorum aslında ama böcekler sevmiyormuş çiçekleri, çiçeklerimi ve kalbimi korumaya ant içtim, yeni yazılar yazmaya ve anne olmaya, ben aslında anneyim ve kızlarım nasıl güzel bir görseniz, ama ant içtim, daha iyi bir anne olmaya, perdeleri açmaya ama kapıları kilitlemeye, şimdi kalkıp çiçeğimin saksısını değiştireceğim ve kitaplığımı seyredeceğim sonra, kitaplığım nasıl güzel bir görseniz, kutluyu seviyorum ve kutluyu hep seveceğim bundan sonra, kendimi seviyorum ve hep sever miyim bunu bilmiyorum, reklamlar midemi bulandırıyor dünya bana hiç ıhlamur demlemiyor, ama şimdi kalkıp çiçeğimin saksısını değiştireceğim, kitaplığımı seyrederken bir ıhlamur içeceğim, ve yarım bıraktığım kitaplarıma, yarım bıraktığım hayatıma döneceğim, gözlerimin altına buzlukta beklemiş kaşıklar, kalbimin ortasına yepyeni ağaçlar, şimdi kalkacağım, ve kendi koluma gireceğim, bu dünya bana yaslanacak bir dağ yaşanacak bir hayat borçlu diye oturup yas tutacak değilim. sırt da benim. dağ da benim. ne diyordu şarkı. bulamadım ilacı sende, merhem elimdeymiș!

sana söz. ölmeyeceğim.

[tugbakarademir]

bana bir boğaz yumrusundan başka ne verdin. kabuslardan, mide ağrılarından, kuşkulardan, belimi büken bir yorgunluktan başka ne verdin.

dönüp öykümüze bakınca. buna bir öykü demek mümkün mü bilmemekle beraber. bir yığın yenilgi ve yanılgıdan oluşan bi manzara belki. dönüp bakınca. bunu kendime neden yaptım'dan başka diyecek bir şey bulamıyorum.

bunu, kendime, neden.

sen, sevgilim değil,, yürüyen acımsın benim. yürüyen, nefes alan, gülen, bağıran, kahvaltıda kızarmış ekmek yiyen, çiçekler eken, ıslıklar çalan, şarkılar söyleyen acımsın benim.

bana çıkmaz bir sokak, onulmaz bir pişmanlıktan başka, ne verdin.

[sewtapayize-deactivated20200427]

çok tuhaf bir şeymiş. mesela bazen insan on yedisinde bir şeyleri ve birini unutabilirmiş de fakat yirmi üçünde unutmak için artık çok geçmiş gibi geliyor. beni şu yaşımda zedeleyen her şey ve herkes sanki yetmiş yaşıma kadar yüreğimde ve aklımda bir hasar olarak kalacakmış. bazen o kadar sık anımsıyorum ki, ilerde de artık bundan başka bir şey düşünemeyecek, her boş anımda aklıma düşecekmiş gibi oluyor. bir hastalık gibi bu. ve sanki ben artık bunla yaşamaya alışmalıymışım gibi.

[larviyabitti-deactivated2017082]

doğru söyle, takıntılarım yüzünden mi? yoksa hastalığım mı, bu mu korkuttu seni? deli değilim, bana öyle bakma. ben biraz burkuldum sadece.

[umutbittigezegeniyakin]

Sana kızgın değilim. Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum. Sonra seni seviyorum. Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum. Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim. Allah'a ısmarladık.

Sabahattin Ali, İçimizdeki Şeytan (via umutbittigezegeniyakin)

[anormalim]

“tanrı beni korudu kendimden. uyandırdı ve dedi ki; o seni sevmiyor. o kimseyi sevemez. ödülü de cezası da budur”

Umay Umay (via anormalim)

[vecihininsesi]

🌘🌑#türkiye

[klavyemkavalyemolsa]

Niye onca acı varken kalkıp devam etmek zorundayız,niye hep güçlü oluyoruz ,çıldırıcam niye ? Niye başımızı bir omuza yaslayıp ciğerimiz çıkana kadar ağlayamıyoruz,ben istemiyorum,devam etmek,tekrar etmek,ben istemiyorum.

[vecihininsesi]

Sana verebileceğim en büyük yarayı vereceğim. Bir bıçakla değil. Bu sadece etini acıtır. Ağzımdan çıkan sözcüklerle de değil. Gülüp geçersin, bilirim. Seni ben, yaralayabileceğim en derin şekilde yaralayacağım. Düşüncem de. Öyle kötü şeyler düşüneceğim ki, sen bunları asla bilemeyeceksin. Bilsen de engel olamayacaksın bana. Ulaşamayacağın tek yerde savaşacağım seninle. Kaybedeceksin. Benimle beraber.

[ismailemektuplar]

Ne garip, insan doğruların ne kadar farkında olursa olsun kendisini kandırabilme gücünü asla yitirmiyor.

Tarık Tufan (via ismailemektuplar)

[sewtapayize-deactivated20200427]

bütün yeşiller ölmüş gibi hissettim bir an. yeryüzündeki tüm ormanlar yanmış, yeşilsiz kalan tüm maviler anlamını yitirmişti. bacaklarıma vuran soğuk rüzgar çalan şarkıdan daha güzeldi. lâkin hangisi daha çok üşütüyordu. hâlâ kararsızım. babamın sigarası aklıma geldi sonra gidip bir tane alıp yakasım. sabaha karşı her şey geliyor insanın aklına. uykum gelmiyor. her şey geliyor ama ne uykum geliyor ne de.. sen. sen zaten hiç gelme. ben boyarım tüm yeşilleri.

[oylesinebirmerve]

Sezen Aksu’nun seni kimler aldı şarkısını yazarken acıdan ölmemiş olması çok tuhaf. Yıldız Tilbe’nin Ama evlisin’i yazarken acıdan ölmemiş olması daha tuhaf. Benim o akşam o sözleri duyup oracıkta ölmemiş olmam ise talihsizlik.

[yollarbitmeyecek-deactivated202]

“Ben böyleyim işte!” dedi. “Ben garip bir kadınım. Benimle ahbaplık etmek isterseniz birçok şeylere tahammüle mecbur kalacaksınız.

Sabahattin Ali

(via kendimigoremiyorum)

[vecihininsesi]

Kayak yapamam, ata binemem, Latince konuşamam. Bacaklarım sadece burama geliyor, ve evet hep biraz şişman olacağım. Ama sen de mükemmel değilsin. Herkese küçümseyerek bakıyorsun, spontane ya da sevgi dolu bir şey yapmaktan acizsin. Öyle görünüyor ki VIP odasında birini bulmayı bekliyorsun, olduğu haliyle, o kadar harika olmalı ki onu düzeltmen gerekmesin.

Bridget Jones Mantığın Sırrı 📖 (via vecihininsesi)

[yantekerlek]

ölüm, boya tutmaz.

geçen hafta, küçükken bahçesine top kaçırıp küçük dilimizi yuttuğumuz, topun rengarenk sövgüler eşliğinde patlak mı yoksa sağlam mı döneceğine dair korkulu bakışmalarımıza sebep olan ayşe abla vefat etti. “öldü” deyince ölmüş gibi oluyor ama “vefat etti” deyince ölmemiş gibi, sanki söverek üstümüze 9’ar kat binlerce plastik top yağdıracakmış gibi oluyor. ayşe abla vefat etti. “benim dişlerim yok, siz yiyin” deyip yiyemediği fındıkların yasını siyah poşete koyarak tutan ayşe abla. deprem olursa bahçesine sığınmayı planladığımız ayşe abla. bahçesinin duvarını yan apartmanın mavisinden daha koyu maviye boyatarak mavi yarıştıran ayşe abla vefat etti, duvarın mavisi soldu. babam, vefat ettiği gün çocuklarını rahatlatmak için, taziyeye gitmiş. amel defterinin hayırlı evlatlar vesilesiyle kapanmayacağını anlatmış. ertesi gün annem taziyeye gitmiş. ayşe ablanın kızı, erkek kardeşinin namaza başladığını söylemiş. daim olsun. anneme döndüm “anne sen ölürsen ben dayanamam, ölmez misin lütfen” dedim. annem “annenin ölmesi çok zor biliyo musun?” dedi. bakıştık, gözleri doluşturduk.

velhasıl ölüm mavi duvarı da aşıyormuş. duvarı yıkmasa da rengini solduruyormuş. ellerimiz fatiha.

[nafile-filintalar]

Cerablus'ta kışlık kıyafet yardımı alan bir kız çocuğuymuş. Bir çiçeğe şiirler yazabilen insan, şu güzelliğe ise dünyayı cehennem etmiş.

[kedigibidir-deactivated20171013]

*

Hastalıkta sağlıkta yanında olacağına söz veriyorsun ama bir gün o hastalanıyor ve sen toplantıda olduğun için yanına gidemiyorsun. Akşam televizyonda bir filme denk gelip kanepede yanına kıvrılmak geliyor içinden ama sabah yedide kalkman lazım. Sabah mırıl mırıl sarılıp biraz daha uyumak istiyorsun ama dokuzda işte olmalısın. Öyle birkaç kez gecikirsen atılırsın. O zaman ev kirasını, kredi taksitini ödeyemezsin, buzdolabına mama koyamazsın ve artık birbirinizi sevmemeye başlarsınız.

Bir insanı sevip birlikte bir hayat kuruyorsun ama onu günde sadece üç saat görebiliyorsun. Çocuğun oluyor, hasta oluyor, elini alnına koyup “geçti bak yok bir şey” diyemiyorsun. Ona mutlulukla hatırlayacağı çocukluk anıları bırakamıyorsun. Onun nasıl güzel güldüğünü, nasıl güzel oynadığını, senin adını ilk nasıl söylediğini göremiyorsun. Fırtınalı bir okul çıkışında sürpriz yapıp elinden tutamıyorsun.Bütün günün hastalıkta sağlıkta yanlarında olacağına yemin ettiğin ailenle değil, başkalarının yanında geçiyor.

Hayatımızı sevdiğimiz insanlarla geçiremeyeceksek niye yaşıyoruz? Onlara sarılmak için akşam olmasını bekleyeceksek, akşam sarılmaya çalışırken sadece hayatımızın çözülmesi gereken sorunlarını konuşacaksak, ortak hayatımız sadece problem çözmek haline gelecekse ve biz bu yüzden birbirimizden bıkacaksak niye aile kuruyoruz?  

Birlikte yemek yapamadığımız, misler gibi sofralar hazırlayamadığımız, “Sen soğanları doğra, salatayı ben yaparım” demediğimiz insana karı, koca ya da sevgili diyebilir miyiz? Bunu yapamıyorsak, yaşadığımız hayata hayat diyebilir miyiz?

İnsanın bir ailesi yoksa hiçbir şeyi yoktur. Ailenin tanımı da kadın-erkek-çocuk-kardeşler değildir. Dostlar da ailedir. “Haberleşelim” diye kapatılan telefonun ucundaki sesler, bir kahve bile içemediğimiz, alelacele bir araya gelip dağıldığımız, başımıza bir hal gelince aklımızdan, karnımızdan konuştuğumuz insanlar da ailemizdir.

Geçip giden her an bir anı ve mutlu anılar biriktirerek yaşamaktan daha önemli bir şey yok. Her şeyi, herkesi yitirdikten sonra o anlar kalıyor. Geçip giden koca bir hayatın tek tesellisi parmaklarınla toplayabildiğin hatıralar, hepsi o kadar. Güzel anıların yoksa dünyanın tapusu üzerine olsa ne olur ki?

Ne bütün gün ısıtıp içinde oturamadığımız evlere, ne üzerinde oturup eskitemediğimiz koltuklara sahip olmanın bir anlamı var. Özleyecek bir kokun, kolun kanadın kırıldığında bütün yükünü bırakacağın bir kucağın olmadıktan sonra parayla aldıklarını ne yapacaksın?

Bir gün her şeyini bir anda yitirebilirsin ve geriye sığınacağın anların kalır. Biriktirebildiysen şanslısındır.