I know tapos na deadline mo pero, here goes another one, Colleen 😉
Prompt: I had convinced myself that I was in love with someone else.
It’s the one thing Cyrus is afraid and at the same time what he enjoys with Barbs.
‘Yon ang namamagitan sa kanila, kung tutuusin nga para ang buong paligid nila ay naka-freeze.
Walang nagsasalita, tanging ang hangin at ang kanilang paghinga lang ang nararamdaman ng isa’t isa. Hindi malaman ni Cyrus kung paano nga ba sila napunta ni Barbara sa Sunken Garden na may isang dipa ang namamagitan sa kanila. Heck, he doesn’t even know how they got in that situation in the first place.
Actually, alam naman niya. Ayaw niya lang i-admit sa sarili niya na dahil sa kalokohan niya, nasa ganoong sitwasyon sila.
He was just having his lunch sa isang karenderia by himself then low and behold, Barbara Ramirez came in there too. Ilang buwan nga ba niyang hindi nakita sa malapitan si Barbara? lima? Anima? Halos kalahating taon narin pala. Ganoong kahaba ng panahon ng huli niyang makita ng malapitan ito at sa pagkakatanda pa niya, masasakit na salita ang binitawan nito sa kaniya (which he thinks he deserve, kasi nga gago siya).
Marame masyado ang tao na naroroon, habang ang napwestuhan naman niya ay kasiya pa ang isa. Hindi niya alam kung ano ang sumapi sa kaniya, dahil matapos umorder ni Barbara kumaway siya rito, at sa hindi niya rin maipliwanag na rason tumango ito at pumunta sa puwesto niya.
Tahimik lang silang kumain. Sabay din sila natapos at kahit pa mas marame ang pagkain na nasa harapan ni Barbara kaysa sa kaniya. Hindi niya kasi mapigilan na hindi titigan ang dalaga, kung hindi nga lang siya nito tinitignan ng masama malamang hindi na siya natapos sa pagkain niya. Hindi niya nga alam kung paano siya natapos eh, hindi niya kasi maiwasan ang magtaka kung bakit at papaanong nasa iisa silang lugar, sabay na kumakain pero hindi nag-uusap.
She changed. A lot. Ibang iba ang Barbara na nasa harapan niya ngayon sa huli niyang nakita. Hindi niya mapinpoint kung ano ang pinagbago ng dalaga pero meron talaga.
Sabay silang naglakad palabas ng karenderia, tumigil siya sa kalagitnaan ng paglalakad para tignan kung saan sana ang daan ni Barbara pero tumigil rin ito na ikinagulat niya.
Hindi siya tumanggi pero hindi rin siya sumangayon. Pero para bang may sariling utak ang kaniyang mga paa at sinundan si Barbara.
Wala masyadong tao sa Sunken Garden, marahil ang kalimitan sa mga estudyante ay nasa klase.
Isang nakakabinging katahimikan naman ang nag hari sa kanila simula ng marating nila ito.
“Wala kang klase?” putol niya sa katahimikan na nangibabaw sa kanila. Hindi rin kasi niya malaman kung sino ba ang dapat na magsalita, at kung ano ang dapat sasabihin.
Namagitan ulet ang katahimikan sa kanila. Ah, eto ‘yon, isa sa mga pagbabago kay Barbara. She’s not that loud anymore. Napangiti siya sa naisip niya, nakakamiss rin kasi ang kaingayan ni Barbara. Aminado siya na minsan he finds comfort with the silence he and Barbs have, pero iba parin kapag maingay ang dalaga.
Hindi niya tinignan si Barbs, pero ramdamn niya ang mapait na pagngiti nito. Tinitiis niya ang nararamdaman niya, gustong gusto niyang tignan si Barbara, gustong gusto niyang titigan ito. gusto niya sana hawakan ang mga kamay nito o di kaya ay ang kahit magdikit lang sila, pero alam niyang hindi puwede.
Hindi niya alam kung dapat na ba siyang magsalita. Sasabihin ba niya kung gaano siya nalungkot noong sa pangalawang pagkakataon, mas pinili ni Barbara na lumayo at huwag siyang pakinggan. Or if he will tell her how his love for her just grows over the months they spent apart.
Posible pala 'yon, ang mas mahalin mo ang isang tao kahit na hindi mo ito nakikita o nakakasama. posible pa palang mas mahulog ka pa. posible palang mas mahalin pa niya si Barbara.
“The first year, I spent on asking why’s, then I kept on thinking of those what if’s. Tapos, napagod ako. Napagod ako sa kakatanong ng mga bagay na posibleng mangyare, napagod ako na kuwestyunin ang mga bagay na nangyare, napagod ako na tanungin ang sarili ko sa mga bagay pa na maaaring mangyare. Nakakapagod pala.”
Narinig niya ang mahinang pagtawa ng dalaga pero ramdamn niya ang bigat sa bawat salitang binitawan nito. For the past years he had been also dreaming of what if’s, wishing for another chance, and hoping for a different ending.
“Hindi ko pinagsisisihan na pinili ko si Seth, o 'yung mga panahon na magkasama kame. Hindi sumagi sa isip ko na nagsayang ako ng panahon sa kaniya noon. Kasi, madame akong bagay na natutunan sa kaniya. Kung tutuusin nga, Seth is the kind of guy I really wanted. He taught me a thing or two about love and the best part of it, is he made me realize that I am capable of loving myself, still.”
Parang may sumuntok kay Cyrus ng marinig niya ang mga salitang binitawan ni Barbara. He was able to make Barbara realize her worth, while he broke her.
“I’m suppose to be in love with him, if not maybe with someone else” tinignan ni Barbs si Cyrus at hindi na siya nagulat ng makitang nakatingin ito sa kaniya. kitang kita sa mga mata ni Barbara ang mga luha na nagbabadyang pumatak.
“I had convinced myself that I was in love with someone else. Because i’m afraid of admitting that I am in love with you, Cyrus.“
His name sounded so glorious coming out of her mouth. Unti-unti, nakita ni Cyrus ang mga luha na pumapatak sa mga mata ni Barbara.
Hindi siya makapaniwala sa nakikita, at hindi niya alam kung bakit pero nasasaktan siyang makita ang dalaga na umiiyak. Hindi. Mali. Alam niya kung bakit nasasaktan siya na makita ang dalaga sa ganoong kalagayan. It’s because he loves her. He always have. Dahan-dahan, inilapat niya ang magkabilang kamay sa pisngi ni Barbs, maingat niyang pinunasan ang bawat luha na pumapatak sa mga mata nito.
“Pagod narin ako. Pagod na akong paniwalain ang sarili ko na kaya ko, na tanggap ko na. Pagod na ako Barbs, pagod na akong magkunwari na ayos lang na kahit kanino ka mapunta. Pagod na rin akong paniwalain ang sarili ko na kaya kitang kalimutan. I’m tired of being lonely too, Barbara” with all his feelings he kiss her forehead and she hug him tight.
Tinitigang mabuti ni Cyrus si Barbara. God knows how much he missed her. How many times he dreamt of being with her, cradling her in his arms or just being with her.
“1 minute, Barbs. Please” she chuckles and he felt her hands touching his cheeks, they were cold but it sends warmth to his entire body.
“Kailangan ko ng umalis. I can’t stay that long, alam mo 'yan” he could feel the the familiar burning sensation in his throat, he don’t want to say good bye to her. Not again.
“Barbara” ng imulat niya ang mga mata niya, wala na siyang Barbara na nakita. Napangiti siya ng mapait.
Two years na nga talagang wala siya. Dalawang taon na wala na si Barbara at dalawang taon narin simula nang mangyare ang lahat ng iyon.
That was the last conversation he had with her because the day after that, they told him she was gone. For good.
And the most painful thing is he haven’t had the chance to tell her “I love you, Barbara. So damn much.”
turnnoffyourmind
blakekathryn
theartofmadeline
ellievsbear
yousharknotpass
