DEAR READER
d e v o n
occasionally subtle
No title available
he wasn't even looking at me and he found me
we're not kids anymore.
dirt enthusiast
🪼
Lint Roller? I Barely Know Her
if i look back, i am lost
Sade Olutola
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
Cosmic Funnies
cherry valley forever
★
No title available
blake kathryn
No title available
Peter Solarz
PR's Tumblrdome
seen from United States
seen from Iraq
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from Türkiye
seen from Sri Lanka
seen from United States
seen from Australia
seen from Argentina
@physicssadri-blog
آخرین محل استقرار کاوشگر فرصت در مریخ
http://physicssadri.com/?p=11296&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr آخرین محل استقرار کاوشگر فرصت در مریخ http://physicssadri.com/?p=11296&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr علم فیزیک
دلفین در ابرهای مشتری
http://physicssadri.com/?p=11119&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr دلفین در ابرهای مشتری http://physicssadri.com/?p=11119&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr علم فیزیک
چرا غروب خورشید در مریخ آبیرنگ است؟ مجله علمی ایلیاد – مریخ و زمین دنیاهایی تقریباً شبیه به هم هستند. مریخ سیارهای سرخ است در حالی که زمین مانند نقطهای آبی رنگ در منظومهی شمسی است. مریخ بیابانی خشک و یخزده، در حالیکه زمین سرشار از آب و زندگی است. با وجود این تفاوتها، تفاوت نادر دیگر نیز وجود دارد؛ آسمان در طول روز مریخ، سرخ است؛ در حالی که در زمان غروب خورشید، آسمان آبی است. علت این پدیده، مانند این است که بگوییم چرا آسمان ما آبی است و غروب در زمین قرمز است. نوری که از خورشید میآید، براساس اینکه چه چیزی در جو وجود دارد، پراکنده میشود. نور سفید خورشید از چندین نور با طولموج های مختلف تشکیل شده است و مولکولها و ذرات غبار فقط با امواج خاصی برهمکنش میکنند. پراکندگی نور توسط این ذرات دلیل رنگی است که ما میبینیم. جو مریخ خیلی رقیق است و فشار آن حدوداً ۱ درصد فشار زمین است. جو مریخ از دیاکسید کربن تشکیل شده است و دارای مقدار زیادی غبار است. این غبارها تمایل به پراکنده کردن نور قرمز و عبور دادن نور آبی دارند که درنتیجه آسمان قرمز دیده میشود. در زمین، اتفاق دیگری میافتد. اینجا نور آبی از مولکولهای هوا پراکنده میشود و آسمان ما به چنین رنگ خاصی دیده میشود. در هنگام غروب خورشید، نور مسافت طولانیتری را از دورن جو طی میکند، بههمین دلیل بیشتر پراکنده میشود، این پراکندگیهای پیدرپی، باعث از بین رفتن نور میشود؛ به این ترتیب آنچه که میماند، همان رنگی است که ما میبینیم. در زمین، ما پالت وسیعتری از رنگ قرمز داریم که معمولاً توسط خاکستر بهوجود آمده از آتشفشان و گرد وغبار بهوجود آمده از آتش تقویت میشود. در مریخ، رنگ آبی سردی داریم. کاوشگرهای کنجکاوی، فرصت و روح، رباتهای مستقلی هستند که ما به سیارهی سرخ فرستادیم و پدیدههای نادری را ثبت کردهاند. جالب است بدانیم که زمین و مریخ تنها مکانهایی در منظومهی شمسی هستند که غروب خورشید از آنجا قابل مشاهده خواهد بود. در سیارات دیگر غروب متفاوتی داریم. سیارهی عطارد فاقد جو است؛ در نتیجه وقتی که از سمت روز وارد سمت شب میشویم، یعنی زمانی که دما از ۴۲۷ درجهی سانتیگراد به ۱۷۳ درجهی سانتیگراد میرسد، میتوانیم ناپدید شدن خورشید را ببینیم. همچنین عطارد دارای روزهای طولانیای است؛ بهطوری که هر چرخش به دور خودش حدود ۵۸ روز و چند ساعت زمینی طول میکشد. اما رفتن به زهره از این هم بدتر خواهد بود. پوشش ضخیم ابر و جو بهشدت غلیط زهره، مانع از رسیدن اشعههای خورشید به ما میشود.ادامه مطلب در physicssadri.com (at Tabriz2018) https://www.instagram.com/p/BrDUsjRA71Y/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=17f9ckxtspjha
یک گربه، حاصل انفجار ۲ ستاره رصدخانه چاندرای ناسا به تازگی یک تصویر جالب منتشر کرده است که بقایای انفجار دو ستاره را به شکل یک گربه نشان میدهد. تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا متعلق به ناسا تصویری از حاصل انفجار دو ستاره را منتشر کرده است که گویی یک گربه به دوربین پشت کرده است. این تصویر شبیه به گربه در واقع بقایای انفجار دو ستاره در “ابر ماژلانی بزرگ” است که حدود ۱۶۰ هزار سال نوری از زمین فاصله دارند. ابر ماژلانی بزرگ (Large Magellanic Cloud) یاLMC، کهکشانی در همسایگی کهکشان شیری است که فاصلهاش از کهکشان راه شیری کمی کمتر از ۵۰ کیلو پارسک است و بنابراین سومین کهکشان نزدیک به راه شیری شمرده میشود. ابر ماژلانی بزرگ، چهارمین کهکشان بزرگ گروه محلی است. گروه محلی یا خوشه کهکشانی محلی نام یکی از خوشههای کهکشانی است که کهکشان راه شیری به همراه تعدادی از کهکشانهای اطرافش در آن واقع شدهاند. تخمین زده میشود بیش از ۵۴ کهکشان دیگر از جمله کهکشانهای کوتوله در این گروه وجود داشته باشند. بزرگترین کهکشانهای این گروه محلی به ترتیب کهکشان آندرومدا ، کهکشان راه شیری و کهکشان مثلث هستند. علم فیزیک ، فیزیک ، علم ، اختر فیزیک ، یک گربه، حاصل انفجار ۲ ستاره physicssadri.com elmehphysics.ir (at Tabriz2018) https://www.instagram.com/p/BppMn5Mgdxw/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1wlym6d22e5vc
یک گربه، حاصل انفجار ۲ ستاره
http://physicssadri.com/?p=11031&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr یک گربه، حاصل انفجار ۲ ستاره رصدخانه چاندرای ناسا به تازگی یک تصویر جالب منتشر کرده است که بقایای انفجار دو ستاره را به شکل یک گربه نشان میدهد. تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا متعلق به ناسا تصویری از حاصل انفجار دو ستاره را منتشر کرده است که گویی یک گربه به دوربین پشت کرده است. این تصویر شبیه به گربه در واقع بقایای انفجار دو ستاره در "ابر ماژلانی بزرگ" است که حدود ۱۶۰ هزار سال نوری از زمین فاصله دارند. ابر ماژلانی بزرگ (Large Magellanic Cloud) یا LMC، کهکشانی در همسایگی کهکشان شیری است که فاصلهاش از کهکشان راه شیری کمی کمتر از ۵۰ کیلو پارسک است و بنابراین سومین کهکشان نزدیک به راه شیری شمرده میشود. ابر ماژلانی بزرگ، چهارمین کهکشان بزرگ گروه محلی است
محل فرود مریخپیمای بعدی ناسا کجاست صدها دانشمند و علاقمند به اکتشافات مریخ، اخیراً در شمال لسآنجلس گرد هم آمدند تا در مورد محل فرود مریخپیمای بعدی ناسا با نام «Mars2020»، با هم تبادلنظر کنند. این همایش سه روزه، در واقع چهارمین و آخرین دور از همایشهایی است که ناسا برگزار میکند تا اطمینان حاصل کند که نظرات و دادههای جامعهی دانشمندان جهانی را دربارهی محل فرود Mars2020 دریافت کرده است. ماموریت Mars2020 نه تنها جستجو برای نشانههای زندگی در مریخ در دوران گذشته است، بلکه جستجو برای نشانههایی از زندگی میکروبها در گذشته نیز جزئی از ماموریت این کاوشگر است. یافتن محل فرود برای جامعهی جهانی اهمیت بالایی دارد؛ چرا که این مریخپیما با خود سیستم نمونهگیری به همراه دارد و سنگها و خاک مریخ را جمعآوری میکند و آنها درون یک مخزن روی سطح مریخ قرار میدهد و میتوان طی ماموریتهای آتی آن را به زمین برگرداند. «توماس زوربوخن»، معاون بخش ماموریتهای علمی ناسا، میگوید: «محل فرود Mars2020 در واقع جایگاه را برای اکتشافات مریخ در دههی بعدی تنظیم میکند. من منتظر نتایج بحثها و مناظرههای انجام شده در جامعهی مهندسی و علوم هستم. وقتی مخزن نمونهها از مریخ به زمین آورده شود، احتمالاً تنها خاکی در تاریخ خواهد شد که تحت بیشترین آنالیزها قرار گرفته است؛ چرا که دانشمندان پیشبینی کردهاند که نتایج آنالیزها باعث بهوجود آمدن پرسشهای ترسناکی میشود که میتواند نیروی محرکهای برای برنامههای علمی ناسا در آینده باشد.» همایش ناسا با سخنرانی «مایکل میر»، سرپرست محققین برنامهی اکتشافات مریخ ناسا، افتاح شد. پس از توضیح وضعیت پروژه، قیدهای مهندسی و معیارهای ارزیابی محل فرود، سخنرانیها ادامه یافت. «مت گولومبک» جانشین رئیس کمیتهی جستجوی مکانهای فرود بر روی مریخ از آزمایشگاه پیشرانهی جت ناسا در پاسادینا است. وی میگوید: «ما از سال ۲۰۱۴ این همایشها را به جهت کمک به انتخاب محل فرود Mars2020 آغاز کردیم. در اولین همایش با ۳۰ محل فرود احتمالی شروع کردیم. پس از عکسبرداریهای مداری جدید و طی دومین همایش با ۸ مکان فرود پیشنهادی ارزیابیها را ادامه دادیم. در بین این ۸ مکان، جاهای بسیار مطلوبی وجود داشتند و انتخاب از بین آنها بسیار مشکل بود. در همایش سوم، باید انتخاب از بین ۴ مکان نهایی انجام میشد که هر کدام از آنها پتانسیلهای علمی ویژهای داشتند.» در پایان سومین همایش، سه مکان بر روی مریخ برای بررسیهای بیشتر پیشنهاد شدند؛ تپههای کلمبیا، جزرو کراتر و شمالشرق سیرتیس. «کن فارلی» محقق پروژهی Mars 2020 از آزمایشگاه پیشرانهی جت، میگوید: «در فوریهی سال ۲۰۱۷ سه مکان نهایی محتمل، برای فرود Mars2020 انتخاب شدند. ولی در ماههای پس از آن یک مکان دیگر بین جزرو و سیرتیس دوباره پیشنهاد شد. هدف ما پیدا کردن مکانی است که بیشترین مزیت را داشته باشد. مکان جدید، «میدوی» نامگذاری شد و مشخص شد که ارزش بحث و بررسی مجدد را دارد.» پس از اینکه همهی سخنرانیهای همایش به پایان رسید، شرکت کنندگان مزایا و معایب هر مکان فرود را مشخص کردند. نتایج این نظرات به مسئولان پروژهی Mars2020 ارائه میشود و در نهایت به دفتر مرکزی ناسا در واشنگتن ارائه میشود تا تصمیم نهایی دربارهی مکان فرود، گرفته شود. انتظار میرود اعلام مکان نهایی فرود Mars2020 به اواخر سال ۲۰۱۸ موکول شود. فارلی میگوید: «من تا کنون در همهی همایشها شرکت کردهام و هیچکدام از آنها نتایج ناامیدکنندهای نداشته است. باید در نظر داشت که تغییر ایدهها جزء ذات علم است. اشتیاق شرکتکنندگان نشان میدهد که چقدر برای اکتشافات مریخ، اهمیت قائل هستند. آنها میدانند که نقشی اساسی در این فرآیند بر عهده دارند و همچنین میدانند که مکان فرود تا چه میزان برای کاوشگر Mars2020 دارای اهمیت است.» کاوشگر Mars2020، در جولای سال ۲۰۲۰ از ایستگاه فضایی کیپ کاناورال در فلوریدا توسط موشک اطلس پنج ULA به فضا پرتاب میشود. Mars2020 ارزیابیهای زمینشناسی خود را در مکان فرود بر روی مریخ انجام میدهد، قابلیت سکونت محیط را بررسی میکند، وجود نشانههای زندگی در گذشتهی مریخ را جستجو میکند و همچنین منابع طبیعی و خطرات موجود برای کاشفان آینده را ارزیابی میکند. دانشمندان از ابزار نصب شده بر روی کاوشگر برای شناسایی و جمعآوری نمونههای خاک و سنگ و قرار دادن آنها درون لولههای آببند شده بر روی سطح سیاره جهت برگشت آنها به زمین طی ماموریتهای آینده، استفاده میکنند. پروژهی Mars2020 در آزمایشگاه پیشرانهی جت در پاسادینای کالیفرنیا، توسعهی کاوشگرها برای بخش مأموریتهای علمی ناسا را بر عهده دارد. برنامهی خدمات پرتاب ناسا در مرکز فضایی کندی در فلوریدا مسئول مدیریت پرتاب موشکهای ناسا است. علم فیزیک ، فیزیک ، علم ، اختر فیزیک ، محل فرود مریخپیمای بعدی ناسا کجاست
http://physicssadri.com/?p=11021&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr محل فرود مریخپیمای بعدی ناسا کجاست http://physicssadri.com/?p=11021&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr علم فیزیک
رمزگشایی معمای 80 ساله مواد فروالکتریک
http://physicssadri.com/?p=11009&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr رمزگشایی معمای 80 ساله مواد فروالکتریک http://physicssadri.com/?p=11009&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr علم فیزیک
ژیروسکوپی کوچکتر از یک دانه برنج http://physicssadri.com/?p=11014&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr
http://physicssadri.com/?p=11014&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr ژیروسکوپی کوچکتر از یک دانه برنج http://physicssadri.com/?p=11014&utm_source=SocialAutoPoster&utm_medium=Social&utm_campaign=Tumblr علم فیزیک
جشن کریسمس کیهانی به روایت ناسا Although there are no seasons in space, this cosmic vista invokes thoughts of a frosty winter landscape. It is, in fact, a region called NGC 6357 where radiation from hot, young stars is energizing the cooler gas in the cloud that surrounds them. This composite image contains X-ray data from NASA’s Chandra X-ray Observatory and the ROSAT telescope (purple), infrared data from NASA’s Spitzer Space Telescope (orange), and optical data from the SuperCosmos Sky Survey (blue) made by the United Kingdom Infrared Telescope. Located in our galaxy about 5,500 light years from Earth, NGC 6357 is actually a “cluster of clusters,” containing at least three clusters of young stars, including many hot, massive, luminous stars. The X-rays from Chandra and ROSAT reveal hundreds of point sources, which are the young stars in NGC 6357, as well as diffuse X-ray emission from hot gas. There are bubbles, or cavities, that have been created by radiation and material blowing away from the surfaces of massive stars, plus supernova explosions. Astronomers call NGC 6357 and other objects like it “HII” (pronounced “H-two”) regions. An HII region is created when the radiation from hot, young stars strips away the electrons from neutral hydrogen atoms in the surrounding gas to form clouds of ionized hydrogen, which is denoted scientifically as “HII”. Researchers use Chandra to study NGC 6357 and similar objects because young stars are bright in X-rays. Also, X-rays can penetrate the shrouds of gas and dust surrounding these infant stars, allowing astronomers to see details of star birth that would be otherwise missed. A recent paper on Chandra observations of NGC 6357 by Leisa Townsley of Pennsylvania State University appeared in The Astrophysical Journal Supplement Series and is available online. NASA’s Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama, manages the Chandra program for NASA’s Science Mission Directorate in Washington. The Smithsonian Astrophysical Observatory in Cambridge, Massachusetts, controls Chandra’s science and flight operations. (at Tabriz, Iran)
To some, it looks like the wheel of a cart. In fact, because of its outward oval appearance, the presence of a central galaxy, and their connection with what looks like the spokes of a wheel, the galaxy on the right is known as the Cartwheel Galaxy. To others, however, it looks like acomplicated interaction between galaxies awaiting explanation. Along with the two galaxies on the left,the Cartwheel is part of a group of galaxies about 400 million light years away in the constellation Sculptor. The large galaxy's rim spans over 100,000light years and is composed of star forming regions filled with extremely bright and massive stars.Pictured, the Cartwheel's ring-like shape is the result of gravitational disruption caused by a smaller galaxy passing through a large one, compressing the interstellar gas and dust and causing a star formation wave to move out like a ripple across the surface of a pond. For image credit and copyright guidance, please visit the image website http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap161218.html (at Tabriz, Iran)
شکلگیری منظومه شمسی با انفجار یک ابرنواختر ستارهشناسان با استفاده از شواهد دنبالهدارها و مدلهای جدید، نظریه جدیدی را مطح کردهاند که بر اساس آن، یک ابرنواختر کم جرم باعث شکلگیری منظومه شمسی شده است. به گزارش سایتک، محققان در پژوهشی که در مجله Nature Communications منتشر شده، مدارکی قانونی ارائه کردهاند که نه تنها چگونگی شکلگیری منظومه شمسی را توضیح میدهد، بلکه همچنین عامل احتمالی تولد آن را نیز معرفی میکند. حدود 4.6 میلیارد سال قبل، یک ابر گاز و غبار در هم گسیخته منجر به یک فروپاشی گرانشی شد که تولد یک خوشید اولیه همراه یک صفحه برای شکلگیری سیارات در اطراف آن را به همراه داشت. برای فشرده کردن این ابر گاز و غبار، به مقادیر زیادی انرژی نیاز بوده که یک ابرنواختر آن را تامین کرده است. اما هیچ مدرک موثقی برای اثبات این نظریه وجود نداشت و مشخص نبود که ماهیت ابرنواختر مذکور چه بوده است. محققان بر روی هستهای با عمر کوتاه متمرکز شدند که در اولین روزهای عمر منظومه شمسی وجود داشت. هسته دارای عمر کوتاه میتواند تنها از یک ابرنواختر باقی مانده باشد زیرا مدت طولانی دوام نمیآورند. همچنین محققان توانستند محصولات جانبی هسته را در دنبالهدارها پیدا کنند که میتوان آنها را مواد باقیمانده از یک ابرنواختر محسوب کرد. ابتدا تصور میشد که عامل محرک شکلگیری منظومه شمسی یک ابرنواختر دارای جرم بالا بوده است، اما چنین ابرنواختری نمیتواند مانند یک ابرنواختر دارای جرم کم بر روی دنبالهدارها سرنخ باقی بگذارد. این سرنخها باعث محکمتر شدن این عقیده شد که منظومه شمسی در اثر انفجار یک ابرنواختر با جرم کم پدید آمده است. (at Tabriz, Iran)
شباهت خاک باستانی زمین با مریخ نتایج تحقیقات جدید دانشگاه اورگان نشان میدهد خاک زمین بسیار قدیمیتر از تصور دانشمندان است. در واقع این خاک قبل از تشکیل گلسنگها و درختان وجود داشته و مشابه خاک مریخ است. گروهی از دانشمندان صخرههای پارک ملی Karijini در منطقه پیلبارا استرالیا را مورد آزمایش قرار دادند و دریافتند صخرههای این ناحیه منشا دریایی ندارند، اما در زمین سخت شدهاند. این کشف جدید فرضیه پیشین حاصلخیز نبودن خاک زمین را پیش از وجود اقیانوسها مردود اعلام میکند. رتالاک گرگوری سرپرست این گروه تحقیقاتی دیرینهشناس اظهار کرد: وجود مواد شیمیایی و دریایی بر روی سنگهای این ناحیه حاکی از فرسایش آبوهوایی در دوران زمینشناسی بسیار دور است. با استفاده از تصویربرداری پیشرفته و روشهای تحلیلی حداقل پنج نوع مختلف میکروفسیل مربوط به دوران باستان استرالیا در اندازه، شکلها و ترکیبات ایزوتوپی متفاوت در این منطقه کشف شد که این میکروفسیلها ساختار دوکی شکل تو خالی اکتینوباکتریا دارند. از دیگر ساختارهای جالب یافت شده شکل کروی است. این میکروفسیلها شبیه باکتری گوگرد باست هستند که قابلیت انجام فتوسنتز بدون اکسیژن را دارند. تراکم سلولی یافت شده بیش از ۱۰۰۰ نوع در هر میلیمتر مربع بوده و تنوع تولید و مصرف بیانگر اکوسیستم زمینی میکروفسیلهاست. وی در ادامه افزود: نمونههای این میکروفسیلها در خاک قسمت مهمی از تاریخ باستانی خاک زمین است، چون آنها مسئول چرخه کربن، فسفر، گوگرد و نیتروژن هستند. نمونههای یافت شده در این ناحیه مشابه آنچه کاوشگر ناسا در سیاره سرخ مریخ یافته است میباشد. دانشمندان اظهارکردند: این کشف به بشر در کاوشهای آینده مریخ و دیگر سیارات کمک بزرگی خواهد کرد. نتایج این تحقیق در نشریه Gondwana Research منتشر شده است. (at Tabriz, Iran)
جدایی فضاپیمای سیگنوس برای آزمایش آتشسوزی در خلاء فضاپیمای سیگنوس شرکت اوربیتال ATK امروز(دوشنبه) با محمولهای از آزمایشات و تجربیات علمی از ایستگاه فضایی بینالمللی جدا شده و به زمین بازخواهد گشت. این فضاپیما در روز ۱۶ اکتبر با همراه محمولهای ۲۳۰۰ کیلوگرمی از غذا، تدارکات و تجهیزات علمی به ایستگاه فضایی ملحق شده بود. طی این پرواز، موشک آنتارس شرکت اوربیتال برای اولین بار پس از دو سال مورد استفاده قرار گرفت که پس از انفجار نسخه قبلی در سال ۲۰۱۴ در حال اصلاح بود. فضاپیمای سیگنوس امروز در ساعت ۱۳:۲۰ به وقت گرینویچ از سمت رو به زمین ایستگاه فضایی با استفاده از بازوی رباتیک کانادارم ۲ جدا خواهد شد. کنترلگرهای رباتیک این فضاپیما را در محل مناسب قرار داده و سپس شین کیمبورو از ناسا و توماس پسکت از آژانس فضایی اروپا در ایستگاه، فرمان آزادسازی فضاپیما را صادر خواهند کرد. آزمایشات حاضر در فضاپیمای سیگنوس شامل تجربیات ناسا و سایر بررسیهای تحقیقاتی انجام شده در طول ماموریتهای اکسپدیشن ۴۹ و ۵۰ از جمله تحقیقات در زمینه زیستشناسی، بیوفناوری، علوم فیزیکی و علوم زمین هستند. پنج ساعت پس از جدا شدن از ایستگاه، “تجربه سفیر ۲” بطور عمدی یک آتش را در داخل کپسول روشن خواهد کرد که دومین آزمایش از مجموع سه تجربه برنامهریزی شده برای بررسی آتش واقعی در فضا است. تجهیزات درون فضاپیما به بررسی گسترش آتش، استفاده از اکسیژن و موارد دیگر خواهند پرداخت. همچنین سیگنوس چهار ماهوار کیوبست LEMUR را در روز جمعه (پنجم آذر) در فضا آزاد کرده و آنها را برای پیوستن به یک مجموعه ماهواره حسگر از راهدور اعزام حواهد کرد که به ارائه ردیابی کشتیها در سراسر جهان و نظارت بر آبوهوا میپردازند. این فضاپیما تا هفته آینده در مدار باقی خواهد ماند و پس از آن مجددا موتورهایش را روشن کرده و به سمت جو زمین خواهد راند تا در اقیانوس آرام فرود بیاید. (at Tabriz El-Goli)
حبابی در دریای ستارهها/عکس خارقالعاده ناسا از سحابی حباب را ببینید Do you see the bubble in the center? Seemingly adrift in a cosmic sea of stars and glowing gas, the delicate, floating apparition in this widefield view is cataloged as NGC 7635 - The Bubble Nebula. A mere 10 light-years wide, the tinyBubble Nebula and the larger complex of interstellar gas and dust clouds are found about 11,000 light-years distant, straddling the boundary between the parental constellationsCepheus and Cassiopeia. Also included in thebreathtaking vista is open star cluster M52(upper left), some 5,000 light-years away. The featured image spans about two degrees on the sky corresponding to a width of about 375 light-years at the estimated distance of the Bubble Nebula. Image Credit & Copyright: Sébastien Gozé عکس روز ناسا به تصویری از یک حباب فضایی اختصاص پیدا کرده است. حباب فضایی که در مرکز این تصویر پرستاره دیده میشود با نام NGC 7635 یا سحابی حباب شناخته میشودِ این حباب ۱۰ سال نوری عرض دارد و به همراه گاز و غبار پیرامون در فاصلهی ۱۱ هزار سال نوری و مرز بین صورتهای فلکی قیطس و ذاتالکرسی قرار گرفته است. در قسمت بالا سمت چپ عکس هم میتوان خوشه باز ستارهای M52 را دید که ۵۰۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد. #❤ #🌹 #فیزیک #علم_فیزیک #نجوم #اخترفیزیک #اختر_فیزیک #کهکشان #ناسا #astrophysics #nasa #physics #physicssadri (at Tabriz El-Goli)
اقیانوسی زیر این منطقه پلوتو وجود دارد؟/ عکس روز ناسا Is there an ocean below Sputnik Planum on Pluto? The unusually smooth 1000-km wide golden expanse, visible in the featured imagefrom New Horizons, appears segmented intoconvection cells. But how was this region created? One hypothesis now holds the answerto be a great impact that stirred up anunderground ocean of salt water roughly 100-kilometers thick. The featured image of Sputnik Planum, part of the larger heart-shapedTombaugh Regio, was taken last July and shows true details in exaggerated colors. Although the robotic New Horizons spacecraftis off on a new adventure, continued computer-modeling of this surprising surface feature onPluto is likely to lead to more refined speculations about what lies beneath. Image Credit: NASA, Johns Hopkins U./APL,Southwest Research Inst. New Horizons عکس روز ناسا به تصویری نمای نزدیک از منطقه اسپوتنیک پلانوم پلوتو اختصاص پیدا کرده است؛منطقهای که محققان فکر میکنند در زیر آن اقیانوسی بزرگ به عمق ۱۰۰ کیلومتر وجود دارد. این منطقه بزرگ که ۱۰۰۰ کیلومتر عرض دارد، به طرز عجیبی صاف است و به قسمتهای کوچکتری تقسیم شده است. فرضیهای که اکنون وجود دارد این است که زیر آن اقیانوسی بزرگ به عمق ۱۰۰ کیلومتر وجود دارد. این عکس جولای سال گذشته توسط فضاپیمای افقهای نو گرفته شده است. پژوهشگران همچنان در حال تحقیق هستند تا راز اقیانوس زیرسطحی پلوتو برملا شود. Physicssadri.com #physics #physicssadri #astrophysics #nasa #نجوم #فیزیک #علم_فیزیک #کهکشان #اخترفیزیک #اختر_فیزیک (at Tabriz, Iran)
تصاویر خیرهکننده از سیارک سِرِس فضاپیمای داون ناسا از زاویهای منحصربفرد به ثبت تصاویر زیبا و واضحی از سیاره کوتوله سرس پرداخته و مناطقی مانند دهانه اوکاتور و ویژگیهای سطحی درخشان آن را نمایش داده است. به گزارش ناسا، جدیدترین مدار داون که پنجمین مدار آن از زمان حضور در اطراف سیارک سِرِس(ceres) از بهار 2015 است، در فاصله 1480 کیلومتر از آن و در زاویهای قرار داشت که موقعیت خورشید نسبت به مدارهای قبلی متفاوت بود. تصاویر جدید به ارائه نماهای تازهای از این سنگ آسمانی و زمینشناسی عجیب آن پرداخته که باعث ویژگیهای سطحی منحصربفرد آن شده است. یکی از درخشانترین مناطق سیارک سرس در دهانه اوکاتور قرار دارد که چالهای با عرض 92 کیلومتر و عمق چهار کیلومتر است. ستارهشناسان معتقدند ماده درخشان در مرکز این دهانه از نمکهای باقیمانده از مایع شوری است که از زیر به بالا نفوذ کرده، یخ زده و تصعید شده است، به این معنی که بطور مستقیم از یخ جامد به بخار تبدیل شده است. احتمالا برخورد یک سیارک منجر به ترشح این مایع شور شده است. در ماه اکتبر، فضاپیمای داون هزاران تصویر از سرس را از مدار 1480 کیلومتری ثبت کرد. دانشمندان ناسا همچنین تصویری رنگی را منتشر کردهاند که نمایشگر تصویر سیارک از منظر چشمان انسان است. تیم داون با کمک مرکز هوافضای آلمان در برلین این تصاویر را از مدار ابتدایی کاوشگر در سال 2015 دریافت کرده و سپس شکل انعکاس طولموجهای مختلف نور توسط سرس را محاسبه کردند. این تصویر رنگی واقعی نیست اما در فاصله بسیار نزدیکی از سیارک ثبت شده است. در اقدام بعدی، داون به مدار ششم خود در اطراف سرس خواهد رفت که در ارتفاع 7200 کیلومتری سیارک واقع است. در این مرحله، کاوشگر تصاویر سنجشهای قبلی بویژه در موارد ویژگیهای سطحی را اصلاح خواهد کرد. physicssadri.com #ناسا #فیزیک #علم_فیزیک #نجوم #اخترفیزیک #اختر_فیزیک #کهکشان #physics #physicssadri #astrophysics (at Tabriz, Iran)
پلیکان در صورت فلکی قو/عکس روز ناسا The recognizable profile of the Pelican Nebula soars nearly 2,000 light-years away in the high flying constellation Cygnus, the Swan. Also known as IC 5070, this interstellar cloud of gas and dust is appropriately found just off the "east coast" of the North America Nebula (NGC 7000), another surprisingly familiar looking emission nebula in Cygnus. Both Pelican and North America nebulae are part of the same large and complex star forming region, almost as nearby as the better-known Orion Nebula. From our vantage point, dark dust clouds (upper left) help define the Pelican's eye and long bill, while a bright front of ionized gas suggests the curved shape of the head and neck. This striking synthesized color view utilizes narrowband image data recording the emission of hydrogen and oxygen atoms in the cosmic cloud. The scene spans some 30 light-years at the estimated distance of the Pelican Nebula. Image Credit & Copyright: Steve Richards (Chanctonbury Observatory) سحابی پلیکان را به راحتی میتوان در صورت فلکی قو و فاصلهی ۲۰۰۰ سال نوری مشاهده کرد. این منطقهی پر از گاز و غبار که با نام IC 5070 شناخته میشود درست در ساحل شرقی سحابی آمریکای شمالی یا همان NGC 7000 قرار دارد. به گزارش ناسا ،آمریکای شمالی دیگر سحابی آشنا در صورت فلکی قو است. هر دو سحابی پلیکان و آمریکای شمالی قسمتی از زایشگاه ستارهای بزرگ و پیچیدهی مشترکی هستند که فاصلهی آن تقریبا به نزدیکی سحابی شکارچی است. اگر کمی تخیلتان را به کار بیندازید، ابرهای تاریک غباری در سمت چپ بالای عکس نشاندهنده منقار بلند و چشمان پلیکان هستند. جبهه روشن گاز یونیزه شده قسمت سر و گردن را ساخته است. این عکس رنگی ترکیبی بوسیلهی دادههای Narrowband از تابش اتمهای هیدروژن و اکسیژن در ابر کیهانی گرفته شده است. این تصویر حدود ۳۰ سال نوری قطر دارد. www.physicssadri.com (at Tabriz El-Goli)