Gry Planszowe

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2020/10/01/wysokie-loty-bialego-kruka-princes-of-the-renaissance/

Wysokie loty białego kruka - Princes of the Renaissance

Dziś w kąciku nerdowskim będzie o „Książętach Renesansu” – grze legendzie, kultowym białym kruku autorstwa Martina Wallace’a. Wielu o tej grze słyszało, mało kto w nią grał. Pierwsze wydanie z 2003 roku już od dawna nie jest dostępne ani z drugiej ręki, ani nawet z piątej. Przez lata był to klasyczny Out of Print za chore pieniądze. Szansa na zagranie w opus magnum (?) pana Martina nieco wzrosła cztery lata temu, gdy wydawnictwo Mercury Games rzuciło na rynek nową edycję. Dzięki magicznym algorytmom MatHandlu właśnie ta wersja trafiła na mój stół, gdzie z miejsca stała się absolutnym hegemonem i suwerenem. Oraz trzecią grą ocenioną przeze mnie na 10 punktów w skali BGG.

O co chodzi?

O czym jest ta gra? Najprościej mówiąc o walce o wpływy w miastach Półwyspu Apenińskiego w drugiej połowie XV wieku. Gracze będą „kupować udziały” we włoskich metropoliach, oraz dbać o jak najwyższy status „soich” miast. Im więcej zwycięstw w wojnach, tym status miasta wyższy. Im więcej słynnych artystów objętych mecenatem miasta, tym status miasta wyższy. Im więcej klęsk militarnych i przykrych wydarzeń (jak przepotworna francuska inwazja), tym status niższy. I tak przez trzy tury, zwane dekadami, gracze przepychają się między sobą, jeżdżą znacznikami statusu w górę i dół i tym samym zapewniają sobie (lub rywalom) solidną zdobycz punktową na koniec gry. Poza punktowaniem wpływów gracze otrzymują PeZety za wygrane wojny oraz za specjalne kafelki postaci. I koniec. Elegancja Francja.

Same reguły i schemat rozgrywki to sprawy wręcz banalnie proste. Ot licytacja, najprostrze rzucanie kostkami i kupowanie płytek i kart za surowce. Wiele współczesnych gier familijnych ma bardziej złożone zasady niż „Książęta Renesansu”. Ale nie jest to tytuł lekki. Ciężar rozgrywki leży w konieczności podejmowania trudnych decyzji praktycznie w każdej rundzie. To nie jest feldowski pasjans – trudno grać optymalnie bez ścisłego kontrolowania poczynań przeciwników. W grze niemal każda akcja (nasza i przeciwników) ma znaczenie, a większość licytacji będzie na nas mniej lub bardziej wpływać.

Nie przepadam za klasyczną licytacją, a ta jest podstawową mechaniką w większości akcji podejmowanych w grze. Licytujemy się o kafelki miast, o artystów, o prawo reprezentowania miast w wojnach, a nawet o godność papieża. Licytujemy się bez przerwy. W normalnych warunkach uznałbym to za ogromną wadę „Książąt”. Jednak tutaj licytacje generują olbrzymie napięcie. Niektóre z nich (np. walka o przywołany wyżej przepotworny kafelek francuskiej inwazji) są absolutnie kluczowe i potrafią decydować o losach całej rozgrywki. Licytujemy się dwoma surowcami (złotem i żetonami wpływów), ale wspomagać nas mogą również tajne karty zdrady, które wyciągnięte zza pazuchy potrafią autentycznie podnieść oponentowi ciśnienie tętnicze.

No właśnie – karty wyciągane zza pazuchy. To świetny aspekt rozgrywki. W grze aż roi się od zwrotów akcji – momentów, w których jeden z graczy zrobi coś nieoczywistego i tym sposobem zupełnie zmienia układ sił. Mamy wspomniane wyżej karty zdrady, mamy papieża, który może sobie stworzyć Świętą Ligę i tym samym w bardzo niechrześcijański sposób wbić siekierę w plecy jednemu z uczestników zabawy. Albo dwóm. Ta ciągła niepewność buduje specyficzną atmosferę rozgrywki. Niemal słychać przy stole trzaski wyładowań elektrycznych.

Nowa edycja od Mercury Games prezentuje się na stole całkiem fajnie. Komponenty nie rażą co prawda powabem i nadmierną atrakcyjnością, ale są estetyczne, co stanowi krok w przód w stosunku do wyjątkowo ascetycznego wydania Warfroga. Bonusem nowego wydania są dwustronne kafelki rodzin, dzięki czemu mamy zapewnioną większą regrywalność. Ponadto w moim pudełku znalazł się mini dodatek. Są to dodatkowe kafelki wydarzeń, które urozmaicają rozgrywkę. Niestety mam je wyłącznie w wersji niemieckiej. Ponadto wydawca dorzucił bajery w postaci całkiem przydatnych plansz graczy i zupełnie nieprzydatnych tekturowych stojaczków z symbolami rodzin i papieża.

Rzeczą do której muszę się przyczepić, jest ergonomia gry. Do licytacji używamy żetonów pieniędzy i wpływów o różnej wartości, które są tajne, ale ich liczba musi być znana przeciwnikom. Są małe, więc niezbyt wygodnie trzyma się je w dłoniach. A trzeba je trzymać w dłoniach, żeby kontrolować dopuszczalną stawkę, jaką możemy zaproponować. To jest niewygodne! Aż prosi się, żeby żetony zostały zastąpione kartami. Kiepsko rozwiązano również karty zdrady. Mamy nazwę, wielką ilustrację i lakoniczny opis działania. Stanowczo zbyt lakoniczny. Poszczególne typy kart są używane w ściśle określonym momencie gry i taka informacja bezwzględnie powinna znaleźć się na karcie. Tym bardziej, że jest na to w cholerę miejsca.

Skoro już zacząłem o wadach… Otóż trzeba wprost powiedzieć, że niejednego może zaboleć losowość wojen w „Książętach Renesansu”. Mechanika walk to nie jest lot na Marsa – porównujemy siły atakującego i obrońcy zmodyfikowane o rzut kością. Bez przerzutów i takich tam, z jednym drobnym udziwnieniem w postaci ewentualnego kontrataku. Jak nietrudno się domysleć, zdarzają się niespodziewane (niesprawiedliwe?) rozstrzygnięcia, które potrafią wręcz zaważyć na losach całej gry. Druga sprawa – skalowanie. Nie jestem w stanie wiele napisać na ten temat, bo gram tylko w bez wątpienia najgorszym możliwym wariancie trzyosobowym. I chwalę sobie, chociaż wiem, że im więcej graczy, tym ostrzejsza rywalizacja i większe pole do negocjacji. Ale szczególnie jeden aspekt rozgrywek trzyosobowych uważam za niezwykle ułomny. Otóż liczba żetonów jednostek wojskowych jest na tyle duża, że każdy z graczy może skompletować armię o zbliżonym potencjale. Nie jest to zawsze optymalne (można przez całą grę dawać sobie obijać mordę w imię wyższych celów), ale myślę sobie, że stanowczo brakuje w instrukcji dostosowania liczby żetonów wojsk do liczby graczy.

Tyle minusów na siłę wystękałem. Giną w morzu zalet i fantastyczności. „Książęta Renesansu” to gra absolutnie wyjątkowa. Mimo długiej i siwej brody wciąż jest to tytuł świeży i oryginalny, który śmiało (i bezlitośnie!) może konkurować ze współczesnymi hitami. Z kilku prostych mechanik Martin Wallace stworzył doskonałą grę, która dostarcza zupełnie unikalnych doświadczeń. Mam nadzieję, że druk od Mercury Games nie jest ostatnim i większa rzesza graczy będzie miała przyjemność zapoznać się z tą fantastyczną grą.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2020/05/16/ile-mozna-grac-w-te-same-gry/

Ile można grać w te same gry?

Ostatnie 3 miesiące są bardzo męczące. Nie mówię o sytuacji z Covidem. Mówię o tym, że Filo w kółko chce grać w to samo. Cyklicznie wałkujemy Fasolki, Metropolię, Splendor, Osadników z Catanu. Ostatni miesiąc to już chyba tylko Metropolia i Fasolki. Pojawił się przez to u mnie jakiś dziwny odruch, że nie chce mi się grać! Można powiedzieć, że zachorowałem, ale ja wiem, że to po prostu znudzenie. Zagrałbym w coś nowego, a nawet nie nowego tylko jakiś tytuł mniej przechodzony. W końcu półki uginają się od gier – choć teraz akurat wszystko zapakowane przed przeprowadzką, ale jednak są. Część z nich naturalnie stała się za łatwa, inne są jeszcze są za trudne. Są też takie, w które ani Sofia ani Gosia nie chcą grać, a Filip też się do nich nie garnie.

Standardowo powiedziałbym, że powinniśmy kupić coś nowego, żeby dotrwać do momentu, aż wejdziemy w ciekawsze tytuły i będę mógł zacząć solidną rozkminę z asortymentu półkowego. Teraz niestety nie bardzo jest czas na zastanawianie się nad tym co kupić i wg moich wyliczeń potrwa to jeszcze ponad dwa miesiące. Tylko weź tu człowieku dotrwaj. Nie chcę czasem odmawiać grania skoro synuś tak bardzo prosi, ale przecież nie będę po raz kolejny sadził fasoli. Jak potrwa to jeszcze trochę to nigdy więcej nie zjem nic co zawiera fasolę.

Jako realny optymista wychodzę jednak z założenia, że na końcu będzie dobrze, tylko czasem po drodze trzeba przejść niezłe g… w sensie trudności. Dzięki takiemu podejściu sprawy czasem same układają się tak jak powinny i moja ingerencja jest tylko w sferze nastawienia.

Tak też było i tym razem, kiedy to wczoraj pojechaliśmy do Stanley’a, który skromnie obchodził swoje urodziny, ze względu na sytuację dookoła. Urodziny, życzenia, tort, pogadanki i … sprawdzenie regałów, na których jest masa gier. No i tutaj dzieją się niezłe dziwy. Zaglądam, wyciągam, otwieram, dopytuję. Stanley otwiera prezent od Lucy – okazuje się, że to Azul. Zerkam na pudełko. Od 8 lat. Stanley mówi – Filip to spokojnie ogarnie. Gośka mówi – przydałoby się w coś nowego zagrać i opowiada jak to Filo zamęcza nas graniem ciągle w te same gry. Na półce dostrzegam jeszcze Majestat i mówię „w to graliśmy”. Sofia przytakuje i okazuje się, że jak byli razem nad morzem to też w to grali i Gośce gra się podobała. Od 7 lat. I co? Mi też się podobało. Chciałbym. Słyszę jeszcze – Wyspa też była fajna. Filip też da radę. Wyczuwam duży entuzjazm z każdej strony – chyba coś z tego może wyniknąć. Dobra skracam opowieść bo jeszcze tam posiedzieliśmy, a ja m.in. pomierzyłem regał, ponieważ Stanley fajnie go sobie zaprojektował – mieści się każdy rodzaj gry.

No dobra. Teraz akcja toczy się dalej. Wracamy do domu, coś tam ogarniamy, czas mija, trzeba iść spać. Przed snem chwytam telefon (nie mam problemów z zasypianiem nawet jak się gapię w telefon – w ogóle nie rozumiem w czym to przeszkadza). Klikam, szukam. Majestat prawie niedostępny, ale jest – kupuję. Wystarczy? Nie no dobra, przecież Azul też powinien być spoko, a dawno nie było kupowania gier. Paczkomacik wybrany. Ale było fajnie -cgrozakupoholizm zaspokojony. 2 minuty później już chrapię.

No i mamy dzisiejszy poranek. Dobre śniadanko, świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy i mekice (takie bałkańskie pączki). Do tego espresso i … „Zagramy w Metropolię?”. Ja pie…r cardin. Gośka – „Wiesz co? Może byś kupił jakieś te nowe gry co wczoraj rozmawialiśmy?”. Mars – „Już zamówione”.

Wszyscy się śmieją. Happy End.

PS. The Island – choć to trudniej dostępne, to już po przeprowadzce powalczę o nią ;)

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2020/03/25/wyslal-corke-na-wojne/

Wysłał córkę na wojnę

– Po co Ci ta gra? Przecież nie będziesz miał z kim w domu grać!

– Jak to po co? Przecież zawsze chciałem mieć Memoir 44.

– I co z tego, że chciałeś? Wiele rzeczy chciałbyś, a nie masz.

– No tak zacznij z klucza filozofa, to życie od razu przestanie mieć sens.

– Mam to gdzieś, a Ty nie myślisz racjonalnie.

– A ja mam Cię w dupie i tak już ją zamówiłem, więc po co ta dyskusja.

mmm plaża

Jeden dziwniejszy od drugiego. Dobrze, że chociaż ja zachowuję resztki rozsądku, choć nadal nie do końca wiem jak ta gra do mnie trafiła.

Któregoś dnia po prostu znalazłem ją na szafie. Wyglądało to jakbym chciał ją ukryć przed żoną i ją tam wcisnąłem zamiast na półkę. Może jednak dałem ją tam ponieważ nigdzie już nie było miejsca na półkach? Najważniejsze było jednak to, że popatrzyłem na pudełko i poczułem radość, że mam w końcu tytuł, który od dawna mi się snuł po głowie pomimo tego, że to kości determinują tam wynik rozgrywki, a ja tego nienawidzę.

Pewnego jeszcze zimowego dnia, nie tak dawno temu, postanowiłem otworzyć pudełko – dać żołnierzykom nabrać powietrza w płuca, rozruszać zastałe gąsienice czołgów, pozwolić artylerii spojrzeć w niebo.

Piechota, czołgi i artyleria Osi i Aliantów

Wszystko wyglądało jak należy i właśnie tak wyobrażałem sobie tę grę. Dużo plastiku, który umila zabawę…tfu….granie.

Zawsze lubiłem najbardziej kolor niebieski

Choć zielony też jest niezły

Brakowało mi tylko jednego – gracza, który ze mną zagra. Zapomniałem. Nie znałem też zasad i biorąc do ręki 36 stronicową instrukcję wymiękłem.

Mimo wielkiej księgi, zasad nie ma tak dużo, jednak przeczytać trzeba.

Dużo czytania, ale brnąłem w to dalej. Na szczęście okazało się, że połowa to scenariusze bitew do rozegrania. Uff. Przebrnąłem przez zasady. Byłem gotowy do grania. Wiedziałem, że może to nastąpić nieprędko, ale w głębi duszy mój optymizm nie umarł. Wpadłem na szalony plan – zapytam czy Sofia nie zechce raz zagrać. Raczej prawdopodobieństwo, że namówi się 12-latkę do zagrania ze starym w grę wojenną z figurkami żołnierzyków uznałem za bardzo niskie. Zgarniam opieprz w stylu „Tata! Prawie 13”. Z drugiej strony chętnie grała w Cry Havoc czy Blood Rage, ale tam klimat fantasy, który bardziej dzieciakom może podchodzić niż Druga Wojna Światowa. Raz kozie śmierć.

– Zagramy w Memoir 44?

– A co to jest?

– No taka dwuosobowa gra wojenna z figurkami.

– No dobra, możemy spróbować.

– Po angielsku. Poćwiczysz sobie.

– O nie.

Zanim zacząłem tłumaczyć zasady zauważyłem jeszcze coś dziwnego. Piechota Wojsk Osi to jakieś małe pokurcze niezdrowo się garbiące, a nawet trochę wyglądają jakby mieli robić kupę. Alianci natomiast dumnie stoją z bronią wycelowaną we wroga.

Nie ciśnie kloca ten garbaty?

Rozegraliśmy pierwszy scenariusz z Mostem Pegaza. Nie udało mi się zaskoczyć Niemców. Dostałem szybkiego łupnia. No ale przecież przydałby się rewanż, bo na pewno Alianci mieli trudniej. Zamiana stron. Pilnuję niemiaszkami mostu. Tym razem to Alianci wygrywają. Dostałem łomot dwa razy niezależnie od strony, którą grałem. Pech – myślę sobie. Przecież to kości, a nigdy mi nie szło dobrze granie z kośćmi. Będzie okazja sprawdzę to w kolejnej rozgrywce – SAINTE-MÈRE-ÉGLISE. Pojawia się czołg. Zobaczymy jak mi teraz pójdzie. Zaczynam Aliantami jednak szybko kończę swój atak i znów uznaję, że Niemcy są za mocni. Zamieniamy się stronami, żebym mógł w końcu udowodnić swoją wyższość, jednak nie było mi to dane. W 20 minut moi Niemcy padli. Czołg wystrzelił 2 razy i spudłował.

Nienawidzę kości. Już to kiedyś pisałem i to pewnie nie raz. Oczywiście nie tłumaczy to jak mogłem przegrać aż 4 razy z rzędu w różnych konfiguracjach. A może tłumaczy? Kolejne zmagania będą na plaży Sword. Pojawią się haubice i będzie zadyma.

Znowu plaża, prawie jak na wczasach

Już chciałem kończyć ten wpis pisząc, że nadejdzie ten dzień, kiedy tato nauczy córkę jak się wygrywa bitwy i że wojna nie jest dla małych dziewczynek (TATO! JAKICH MAŁYCH?). Okazało się, że ten dzień – zwykły D-Day – nastał właśnie dzisiaj. Dostałem dużą grupę Aliantów w środkowej sekcji łącznie z oddziałem komandosów.

Artyleria Niemców zrobiła spore spustoszenie, ale parłem do przodu. Chciałem pójść na środkowe miasto, co nie tylko dałoby medal za rozbicie jednostki piechoty, ale także dodatkowy za zdobycie miasta (w tym scenariuszu wygrana przy 5). Zaplanowane i wykonane. Pomogli mi w tym komandosi, którzy polegli, ale po nich wjazd zrobił kolejny odział korzystając z karty rozkazu Behind Enemy Lines, dającej jednej jednostce ruch aż o 3 pola do przodu, następnie atak z 1 dodatkową kością i kolejny ruch również o 3 pola.

To dało mi 4 medal. W następnej rundzie jak to w kościach „tym razem miałem fuksa” i czołgiem oraz piechotą w dwóch posunięciach udało mi się rozwalić całą jednostkę.

Pomimo pierwszej wygranej bilans bitew na razie 4:1 dla walecznej Sofii. Będzie rewanż, a później kolejne scenariusze.

Czy po 5 rozgrywkach dalej psioczę na kości? Oczywiście. Nie przepadam za losowością. Jednak tutaj zauważyłem, że to takie pozytywne narzekanie, bo gra dostarcza dużo emocji. Wydaje mi się, że nawet więcej niż jakbyśmy sami o wszystkim decydowali. Jest jakiś wpływ na to co robimy, a jednak los może namieszać solidnie i popsuć nasze szyki. Akurat tutaj ten brak przewidywalności jest emocjonujący. Wyrzucenie tych dwóch niebieskich ludzików i granatu okraszone było moim wrzaskiem radości „JEEEEEEESSSSSSTTTTTT”, a jednocześnie krzykiem rozpaczy Sofii „NIEEEEEEEEEEE”. Piękne. Super zabawa. Szybkość rozgrywki (około 30-40 min na jedną partyjkę) i proste zasady to duży plus. Gra daje całkiem fajny klimat przez odtwarzanie konkretnych wydarzeń z pola bitwy. Pomimo dużej losowości i tych zakichanych kości – lubię to. Konieczność dokonywania wyborów z kilku kart dowodzenia też ma swój urok – można poczuć się jak strateg w tamtych czasach, choć brak wpływu na to co się ma ręce też może trochę irytować. Czyli jęk zawodu i okrzyk radości towarzyszy tutaj graczom przy każdym rzucie. Nieczęsto taki spontaniczny fun zdarza mi się w grze. Będzie grane!

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2020/03/17/koronawirus-wspiera-planszoholikow/

Koronawirus wspiera planszoholików

Znowu tytuł świadczący o tym, że autor chce się wypromować w tak ciężkich czasach pandemii. Jak koronawirus może wspierać kogokolwiek oprócz producentów akcesoriów do higieny, maseczek, lekarstw i pewnie innych mniej znanych zwykłym ludziom odmian biznesu? No niby nie może, a jednak.

Oczywiście trzeba w tym momencie zauważyć, że autor jest uzależniony od gier planszowych i zrobi wszystko, żeby grać. Wykorzysta nawet taką podłą sposobność jaką jest panoszący się koronawirus – to nie szaleństwo.

Jesteś szalony!

Powie wtedy:

„Bezpieczniej jest zostać w domu”

„Nie ma sensu wychodzić z domu”

„Lepiej uważajmy, nigdy nie wiesz na kogo trafisz”

„Graj nie marudź”

„Ja gram niebieskimi”

To wszytko zgodnie z zaleceniami WHO. Planszoholik nie panikuje. Planszoholik optymalizuje… i trochę kombinuje.

Tym razem jednak z pomocą przychodzi mu 6 letni gracz, który ma gdzieś, to co powinno się robić i to, że ktoś musi zrobić coś ważnego. On chodzi i powtarza w kółko „TATA! ZAGRAMY?” . Słyszę to codziennie po kilkadziesiąt razy. Robi to bezwiednie, nie panuje nad tym, czasami myli mu się i zamiast powiedzieć „Tata – Kocham Cię” mówi „TATA! ZAGRAMY?” – a przynajmniej liczyłem na to, że miał powiedzieć to pierwsze. Tym razem jednak przesiadując w domu, chowając się przed wirusem, mogłem grać.

Po zatwierdzeniu decyzji o graniu zaczyna się litanie w co możemy zagrać, a ja odpowiadam na starcie – „Filip, a nie możemy w coś innego?”. Zgadnijcie o jaką grę pyta.

Nie zdzierżę monopolu, w przeciwieństwie do Springfield

Chyba lubi liczyć kasę, a Monopoly daje taką możliwość, w przeciwieństwie do portfela taty. W niedzielę Tatinjo zaczął kombinować jakiś tytuł gdzie:

jest kasa

6 latek da radę

ja dam radę

Wyszła mi Metropolia. Okazało się, że zadziałało. Filip załapał, a co ciekawe wszyscy we 4 chętnie zasiedliśmy do stołu. W cztery osoby kawałek blatu jest potrzebny, żeby pomieścić tę masę kart.

W tle faktycznie zwykła herbata

Wyszło fajnie, grało się przyjemnie i z cichacza wygrała moja lepsza połowa (przypadek – następnego dnia wszystko wróciło do normy i głowa domu triumfowała – a jak to przeczytała to ja oberwałem). Po zakończeniu oczywiście dostałem klasyczne pytanie, które pada drugie w kolejności czyli „ZAGRAMY JESZCZE RAZ?„.

Wtedy do akcji wkroczyła Sofia, a ona woli już konkretniejsze zagadnienia, ale artystycznie ciekawe – „TATA! A może zagramy w Zamki Szalonego Króla Ludwika?” – córunia tatunia, więc nie odmawiam. Filip na doczepkę zgarnia swojego gracza i mimo, że nie ogarnia to gra – a kto mu zabroni. Stary dostaje łomot choć wyniki beznadziejne i amatorskie, lecz kolejnego dnia znów ojciec wygrywa i już przebijamy 100, więc wstydu wielkiego nie ma. Lubię tę grę – jakoś mi tak blisko do tego króla.

Dwa szalone projekty i komiks o koronawirusie

Nie przepadam natomiast za Mondo, dlatego zostawiłem to dzieciom, żeby sobie poukładały te planetki ze zwierzątkami i oceanikami, z dzwoniącym budziczkiem. Bleh. Kiedyś bardziej trawiłem tę układankę. Zresztą tak grały, że minutnik rozwaliły, ale tata inżynier wykorzystał swoją wiedzę i doświadczenie – jednym uderzeniem o stół naprawił mechanizm.

Jedną ręką to można …

Okazało się też, że u Sofii w dzienniczku pojawiła się masa zadań do odrobienia – matma, fiza, chemia (i te pozostałe mniej ważne przedmioty). Zabrała się za odrabianie, a Filip dla odmiany po godzinnej przerwie zadał kluczowe pytanie „TATA! ZAGRAMY?” . Ruszyliśmy pandę i rolnika w Takenoko.

Ale bambusy

Wracając do zadań w dzienniczku – nauczyciele chyba uznali, że w ciągu jednego tygodnia uda im się nauczyć tyle co w semestr. Z jednej strony dobrze, bo z tego co słyszę to raczej nauki jest mniej niż my mieliśmy (KIEDYŚ TO BYŁY CZASY!), ale czemu nagle przerzucać tyle materiału, zamiast robić to regularnie w szkole… Natomiast ja się na tym nie znam i potrafię tylko marudzić i się czepiać, coś w myśl zasady „Nie znam się, ale się wypowiem”.

Uwieńczeniem dnia była najczęściej katowana gra w ostatnim roku czyli Splendor. Ta gra się nie nudzi. Może jednak inaczej – nudzi się, ale jest dobra i szybka, więc jakość przezwycięża nudę (bez sensu). Myślałem czy skoro nie jesteśmy w stanie tej gry odstawić nawet po tylu rozgrywkach, to czy nie warto kupić dodatku Miasta, żeby wskrzesić trochę ten tytuł i dodać mu świeżości. Mam tylko nadzieję, że nie skomplikuje to jej nadmiernie i nie zabierze tego lekkiego flow, jakie ma podstawka. Jak nie spróbuję to nie będę wiedział, także pewnie zainwestuję w kolejne pudełko.

Tym razem to nie mój Splendor, ale byłem blisko bo drugi od końca

Właśnie tak wyglądał jeden z dni, kiedy to koronawirus zniechęca nas do szukania rozrywek poza domem. O ile może się stać sprzymierzeńcem w oddawaniu się nałogowi grania, o tyle zupełnie go nie potrzebuję. Nawet przez chwilę w niedzielę czułem jak koronawirus oddala się od nas, kiedy to jeden z księży odprawiał modły w samolocie nad Wrockiem. Jestem dumny, że wpadł na to ktoś od nas. God bless Wrocław!

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2020/03/10/czy-wystarczylo-zagrac-w-pandemica-zeby-uniknac-koronawirusa/

Czy wystarczyło zagrać w Pandemica żeby uniknąć koronawirusa?

Czy ja właśnie zadałem pytanie jak rasowy, beznadziejny reporter, który chciałby żeby ktoś przeczytał jego artykuł? Nie chodzi o to pytanie w treści wpisu, ponieważ na nie odpowiedź jest twierdząca, tylko o to z tytułu wpisu. Zakładając, że faktycznie użyłem prawa nagłówków Betteridge’a, to oznaczałoby też, że muszę brnąć w mojej opowieść, snując mętne wizje na pograniczu fikcji, które chciałyby znaleźć pokrycie w rzeczywistości. Musiałbym pogrywać z czytelnikiem, który by brnął w tym bagnie szukając sensacji i będąc nieświadomym, że tak na prawdę już na wstępie odpowiedziałem na to z reguły przewrotnie nielogiczne pytanie, wyolbrzymiające, przeinaczające i wprowadzające w błąd czytelnika.

Pandemic Legacy – Sezon 1 – funkiel nówka niezwalczana

Jednak nie jestem publicystą tylko zwykłym ziomkiem z podwórka. Ostatnio kupiłem sobie nawet swój pierwszy dres w wieku prawie 40 lat. No dobra tylko spodnie, ale jednak dresowe. Skoro jednak jestem ziomkiem, to pewnie nie korzystam z takich wyrafinowanie dennych chwytów jak wspomniałem wyżej. W końcu ja nawet nie wiem jak wyjustować ten tekst, a nie lubię jak mi go tak znosi w którąś stronę. Lubię rozkład równomierny na ekranie. Kiedyś to były czasy :) No dobra bo jak zwykle dygresja zawładnęła moim wpisem. O czym to ja miałem?

No właśnie. Zadałem pytanie na wstępie i chciałem na nie odpowiedzieć. Odpowiedź jest jasna – wiadomo, że TAK. Wystarczyło grając w Pandemica nazwać jeden z wirusów KORONAWIRUSEM. Wygrywając (tak jak np tutaj http://planszoholik.pl/2010/02/11/zapobieglismy-pandemii/ ) automatycznie zapobiegamy pandemii i doprowadzamy do zwalczenia koronawirusa. Wjeżdża aplauz, kurtyna opada, jestem zwycięzcą. Przejrzałem planszoholika i powyższy wpis dotyczący tej gry wrzuciłem 11 lutego 2010 roku. Wtedy pewnie bardziej operowaliśmy nazwą AH1N1 i to z nim (tą świnią, tzn. tym świńskim wirusem) wtedy się uporaliśmy. Czyli to samo można by zrobić i teraz. Ale po co zadałem takie dziwaczne pytanie w tym smutnym jak … to nie z tego filmu miało być. A to wszystko prowadzi do najważniejszego – czyli do mojego cudownego odnalezienia w szafie nówki pierwszego sezonu Pandemic Legacy, który kupiłem jeszcze w pierwszej edycji. Tak sobie pomyślałem, że to właśnie teraz powinienem rozpocząć przechodzenie tej gry planszowej, ponieważ nie można sobie wyobrazić lepszych warunków na poczucie klimatu tytułu. Tylko muszę się upewnić, że reszta graczy jest zdrowa i nie będzie wchodziła w kontakt z zarażonymi koronawirusem zanim nie skończymy. Nie chciałbym, żeby mi ktoś zszedł w trakcie, zanim jej nie przejdziemy. Na pewno zadbam o bezpieczeństwo graczy dostarczając płyny dezynfekujące do gardła – tu specjaliści wskazują na preparaty bazujące na alkoholu. Do tego oczywiście mycie rąk, bo jak ktoś mi brudnymi rękami dotknie elementów gry to sam ukatrupię!

To teraz wracam raz jeszcze do pytania „Czy wystarczyło zagrać w Pandemica żeby UNIKNĄĆ koronawirusa?”. Na tak postawione pytanie odpowiedź musi być negatywna. To było zwyczajne pytanie retoryczne – jeśli dałoby się UNIKNĄĆ koronawirusa, to nie dałoby się zagrać w Pandemica udając, że się zwalcza koronawirusa, ponieważ by go nie było, gdyż byłby uniknięty. Proste nie? Czyli znowu czytelnik dał się nabrać – większość zdążyła się już przyzwyczaić ponieważ codziennie jesteśmy na coś nabierani przez Państwo.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2019/06/15/superhot-the-card-game/

SUPERHOT: The card game

Jest 15 czerwca 2019 roku. Za oknem 34 stopnie celsjusza, w domu niewiele mniej. Jest SUPERGORĄCO. Karty Systemu kleją się do palców.

O co chodzi?

SUPERHOT: The Card Game to niewielka, dosyć szybka gra solo+ autorstwa Manuela Correi, wydana w Polsce przez Board&Dice. Tytuł z jednej strony jest re-themem karcianki „Agent Decker”, a z drugiej implementacją gry komputerowej „SUPERHOT”. Zadaniem gracza jest przejście trzech poziomów, tj. zrealizowanie określonej liczby losowo dobranych celów. To jedyny warunek wygranej. Przegrać można, jak to zwykle bywa, na kilka sposobów, np. otrzymując zbyt wiele kart pocisków (metafora śmierci), czy wyczerpując talię pocisków (alegoria braku szans na przeżycie).

Mechanicznie gra czerpie z klasycznego dominionowego deckbuildingu, jednak z kilkoma zasadniczymi zmianami. Przede wszystkim wykorzystane karty nie trafiają na stos kart odrzuconych gracza, lecz są odkładane na stos kart odrzuconych Systemu (czyli naszego przeciwnika w grze). Karty Systemu, które gracz zniszczył (czyli, mówiąc po ludzku, kupił) trafiają natychmiast na jego rękę i już w następnej turze będzie mógł z nich skorzystać. Ale niszczenie/kupowanie to nie jedyny sposób pozyskiwania kart. Im więcej kart gracz zagra w danej turze, tym więcej kart Systemu, za zupełną darmochę, trafi ze środka stołu na jego discard i będą tam oczekiwać na normalne decbuildingowe przetasowanie. Przyznam szczerze, że do tej pory nie spotkałem się z podobnym mechanizmem i początkowo reguły przepływu kart mogą budzić konsternację, jednak błyskawicznie (po max 2-3 turach) wchodzą w krew i gra się bardzo intuicyjnie.

Wydanie

Po pierwszej lekturze instrukcji zrobiłem wielkie oczy. Reguły uszeregowane w nielogiczny sposób, dziury w przepisach, błędy, mało przykładów, beznadziejna terminologia, która zwyczajnie wprowadza w błąd. Koszmar. Bez lektury Forum/BGG nie da się zagrać poprawnie. A to przecież mała karcianka… Instrukcja to zdecydowanie najgorsza strona SUPERHOT. Ponadto nie jestem przekonany, czy znaczniki postępu w postaci nabojów to najlepszy patent. Ładny, niepraktyczny bajer fancy-schmancy. Papierowa „mata” może i jest tandetna, ale traktuję ją jako bonus. Lepiej ją mieć niż nie mieć. Poza tym wydanie jest bardzo OK. Karty są średniej jakości, ale ładnie zilustrowane i czytelne, pudełko porządne, wszystko wygląda naprawdę dobrze i estetycznie.

Deckbuilding?

Dzięki wyżej opisywanemu mechanizmowi pozyskiwania (i tracenia) kart sytuacja zmienia się w oka mgnieniu. Nadaje to grze fajnego, dynamicznego charakteru. To co może denerwować, to ograniczona możliwość przebudowy decku zgodnie ze swoją wizją. Karta zagrana natychmiast wypada z naszej talii i jest zastępowana przez inną kartę. Dzieje się to jakby z automatu. Dlatego słowo „deckbuilding” jest zupełnie nieuprawnione. Budowy wiele tutaj nie ma. Po prostu wykorzystujemy aktualny układ kart na ręce i na stole. Osobną kwestią są mało zróżnicowane typy kart. W całej talii jest ich tylko kilkanaście rodzajów. Są fajne, mają ciekawe efekty, jednak zbyt często się powtarzają.

Cele

W pudełku z grą znajdziemy aż 25 kart celów. Brawo dla autora, że chciało mu się siedzieć i to wszystko wymyślać! Niestety zadania są bardzo nierówne. Część można zrealizować z palcem w nosie, przy innych trzeba się strasznie umordować, mozolnie mieląc talię na prawo i lewo. Ponadto poziom trudności niektórych celów maleje wraz z kolejnymi rundami. W konsekwencji rozgrywka czasem jest łatwiejsza, a czasem WYRAŹNIE trudniejsza. Mam z tym problem, bo osobiście wolałbym żyć ze świadomością, że sukces odniosłem dzięki własnej ponadprzeciętnej inteligencji, a nie korzystnemu dociągowi kart celów.

Klimat

Osobiście znalazłem go mało, ale też nie gram w gry wideo, więc nie poznałem komputerowego pierwowzoru. Niby im więcej obrażeń, tym trudniej się gra, co dobrze obrazuje opuszczające nas siły witalne. Niby można postawić znak równości pomiędzy działaniem kart i ich nazwą. Są to pewne klimatyczne smaczki. Ale już cele są zupełnie od czapy. Większość z nich polega na uzyskaniu jakiegoś do bólu abstrakcyjnego układu. Część celów wręcz wymusza na graczu beztroskie wystawianie się na strzały przeciwników. Absurd. Dlatego SUPERHOT odbieram jako rodzaj suchej logicznej łamigłówki, w której temat zarysowano dosyć cienką kreską. I raczej jasnoszarą.

Tempo

Gra, według informacji na pudełku, trwa od 20 do 40 minut. Ta pierwsza liczba jest możliwa chyba tylko w przypadku bardzo szybkiej porażki na pierwszym lub drugim poziomie. Moje doświadczenia wskazują, że na SUPERHOT trzeba sobie zarezerwować około trzech kwadransów. Na szczęście składanie i rozkładanie gry nie jest boleśnie upierdliwym zajęciem i zajmuje dosłownie chwilę. Sama gra sprawia wrażenie dosyć jednostajnej. Rundy wyglądają podobnie, nie ma podkręcenia tempa i kulminacji w stylu pandemicowych epidemii. Jednocześnie rytm rozgrywki jest dziarski, pełen wigoru. Zasadniczo wszystko dzieje się błyskawicznie, rundy lecą w trybie ciach, ciach, ciach, ograniczona ręka nie daje asumptu do zamulania. Pod koniec partii zdarzają się pewne zwiechy, bo i kul coraz więcej, i czasem kart w talii brakuje. Trudno coś wydumać by przetrwać jeszcze jedną turę. Kombinowania trochę jest, naprawdę można się wykazać.

Tryby

Gra oferuje łącznie cztery tryby rozgrywki, przy czym solo to wariant podstawowy. Kooperacja to w zasadzie tryb jednoosobowy z rundami rozgrywanymi naprzemiennie oraz drobnym wsparciem poczynań partnera. Grałem tak wielokrotnie, działa to bardzo dobrze. Pozostałe warianty są rywalizacyjne: 1v1 (taki sobie…) i 2v1 (tego nie próbowałem). Można by się było obyć bez dodatkowych trybów rozgrywki, ale, analogicznie jak w przypadku „maty”, fajnie że są, bo przecież krzywdy nikomu nie robią.

Słowo na zakończenie

Najważniejsza rzecz – granie w SUPERHOT daje frajdę. Dzięki dużej dynamice i znośnemu poziomowi trudności, czas nad nią spędzony zawsze uważam za wykorzystany, a nie zmarnowany. Jest to też gra na swój sposób oryginalna. Zgoda, stanowi wariację na temat deckbuildingu, ale wariację podaną w ciekawy, świeży sposób. To rzadkość w obecnym zalewie bardzo ładnych, mechanicznie byle jakich gier. Choćby dlatego SUPERHOT jest warty zauważenia. To dobra, ekscytująca i wciągająca gra, która jednak ma swoje problemy. Przede wszystkim rozczarowuje w aspekcie liczby typów kart. Większa różnorodność umożliwiłaby bardziej spektakularne zagrania w trakcie partii i korzystnie wpłynęłaby na regrywalność. Ponadto słabo rozwiązana została kwestia celów. Dysproporcja pomiędzy zadaniami jest po prostu kuriozalna. No i ta tragiczna instrukcja na dokładkę… Mamy więc do czynienia z fajnym, solidnym tytułem, któremu jednak trochę zabrakło, by stał się prawdziwą perełką.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2019/01/13/gry-planszowe/

Gry planszowe - wracam

Brak wpisów od ponad roku nie świadczy o niczym dobrym. Czy faktycznie w tym czasie było źle? Na pewno nie. Myślę, że to była tylko niemoc. Czy to oznacza, że w tym czasie nie grałem? Odpowiedź również brzmi NIE. Gry planszowe ciężko jest odstawić skoro raz się je pokochało na prawdę. Można się kłócić, złościć, przeżywać kryzysy, ale prędzej czy później wraca się do siebie. Niekoniecznie jak w życiu. Chociaż jeśli w grę wchodzi prawdziwa miłość to w życiu też tak powinno być. Ciężko mi to stwierdzić jednoznacznie, szczególnie jeśli powołam się na moją terapeutkę, która „żartobliwie” powiedziała, że jestem „emocjonalnym betonem”.

Nie o życiu miałem tu jednak pisać, choć często przeplatały się dziwne wątki w moich archiwalnych wpisach. Gry planszowe! To o nich tu zawsze prawię. Zanim jednak o nich to zauważyłem, że dziwnych zwrotów lubię używać pisząc, ale skoro lubię to będę to robił nadal. „No bo tak”. Ostatnio byłem na spotkaniu z kilkoma Brytyjczykami i w pewnym momencie użyłem słowa „moreover”. To była przełomowa chwila ponieważ wszyscy stwierdzili, że tego słowa już nikt nie używa i że to niemożliwe, że w ogóle je znam. Od tego czasu każdy w konwersacji ze mną używał tego słowa gdzie tylko się dało. Dodam, że panowie byli tak 45+, więc chyba mam więcej lat niż mi się wydaje. Dobra wracam już z dygresji bo to też mi łatwo przychodzi – odchodzenie od wątku głównego. Nie będę też robił żadnych retrospekcji odnośnie ostatniego roku i nawiążę tylko do wczorajszego wieczora. Odwiedzili nas po raz kolejny nasi najbliżsi sąsiedzi – zarówno fizycznie znajdują się najbliżej nas, ale i jakoś kontaktowo też jesteśmy najbardziej powiązani. Tydzień temu byliśmy u nich po raz pierwszy celem grania, natomiast wczoraj była kontynuacja u nas. O dziwo ze 2 tygodnie temu okazało się, że są super entuzjastami gier planszowych, ale się chyba ukrywali wcześniej. Mimo naszych wspólnych, okazjonalnych spotkań ze szklaną butelką w tle, nigdy się nie przyznali, że lubią grać. Teraz jednak już wiemy, więc gramy. Paweł w ostatnią sobotę smędził wielokrotnie o Ryzyku w wersji Gra o Tron jakby to był tytuł roku. Kurczę no, jednak chcąc nie chcąc muszę się cofnąć ten tydzień. Na początku jakoś uznałem, że lamer wyskakuje z takim banałem, ale jak się zastanawiać na spokojnie zacząłem to się okazuje, że byłem takim samym lamerem około 13 lat temu, kiedy „wszedłem” w gry planszowe kupując właśnie Ryzyko, o czym pisałem w jednym z pierwszych wpisów na moim blogu. W związku z tym dzisiaj jak patrzę na jego zachowanie na trzeźwo (i nie chodzi tu o przenośnię trzeźwości, a także wykluczam sytuację z jedną lampką wina do obiadu) to utożsamiam się z jego fascynacją tą grą. Nie planowałem jednak uwsteczniać się za bardzo, choć trudnych tematów także nie chciałem wprowadzać. Uznałem, że na start ruszymy od Thurn und Taxis, przez Stone Age, a zakończymy na Agricoli. Plan nie wypalił. Główną przyczyną były dwa elementy:

Przeszkadzajstwo 2 zestawów po 2 dzieciaki, które w sposób naturalny wymagały zajmowania się i w pewnym momencie nie nadawały się do dalszego użytkowania, więc trzeba było ogarniać i kłaść je spać

Pomysł żon na pieczenie pizzy. Oczywiście pizza była bardzo dobra (dopóki nie wjechała wegetariańska), tylko zajęło to ponad godzinę pomiędzy dwoma rozgrywkami. Tak jakby nie dało się zamówić i zjeść ogarniając to w 15 minut.

Dlatego też udało się zagrać tylko w Cesarskiego Kuriera i Epokę Kamienia. Podczas tłumaczenia zasad obu tytułów Ania czasem patrzyła jakbym wyrządzał jej jakąś krzywdę, ale później w miarę grania widać było, że zaczyna ogarniać. Oczywiście pojawiały się czasem teksty typu „tego nie mówiłeś” albo „a to ja nie wiedziałam”, ale jako że miałem do czynienia ze światłymi ludźmi to wiedziałem, że tylko próbują przerzucić odpowiedzialność za ich niepowodzenia na mnie (ten tekst o światłych ludziach to dlatego, że wiem, że będą to czytać). Thurn und Taxis był w porządku. Natomiast w Stone Age zauważyłem, że się naprawdę „zajarali”. Oczywiście najwięcej emocji wzbudzało rozmnażanie i zakładam, że taka sytuacja ma miejsce, gdy grają zarówno gimnazjaliści jak i rodzice w średnim wieku. Wieczór na pewno należał do udanych ponieważ mogłem pograć, a to w dobrym towarzystwie jest czymś wspaniałym.

Agricola

Wczoraj spotkaliśmy się, żeby dokończyć to co poprzednio rozpoczęliśmy – Agricola czekała cały tydzień. No i oczywiście nastał czas na tłumaczenie zasad. Niestety Ania cierpi na tę samą chorobę co moja żona, czyli chroniczną awersję do poznawania zasad gdy chodzi o nowe gry planszowe. Nie rozumiem tego, ale nie krytykuję. Ewentualnie stwierdzam, że trochę mnie to denerwuje, ale się nie irytuję. Może tylko troszkę. Patrzenie na to jak dorzucanie kolejnej zasady do tego co już uważali za nadmiar było bezcenne. Niby już mieliśmy komplet, a tu jeszcze Duże usprawnienia, jeszcze info o żebraniu, dyskusje typu „jak to dziki, a nie świnie?” i już mogliśmy ruszyć. Ponownie w trakcie gry nie uniknęliśmy sytuacji kiedy to zostałem oskarżony o nie przekazanie czegoś na początku rozgrywki, ale jak ktoś wpatruje w telewizor zamiast mnie słuchać to nic nie poradzę. Choć zaraz, zaraz. To miało miejsce przy następnej grze. Najważniejsze jednak, że w trakcie gry widać było, że Agricola to jest to. Taki niepisany i niewysłowiony zachwyt. Wróć. Wielokrotnie był przekaz ustny jednoznacznie stwierdzający, że „gra jest super”, „bardzo fajna gra”, „kupujemy”. Wyniki były u wszystkich średnie, ale to nie miało znaczenia. Ja bardzo się cieszę z samego pozytywnego grania, a dodatkowo zachwyty oznaczają, że pojawili się kolejni planszoholicy.

Na koniec (po jednej grze takie stwierdzenie jest smutne) postawiliśmy na jeszcze jeden krótki tytuł i chodziło o Splendor. Tu zasad nie da się nie zrozumieć i w ciągu kilku chwil można stać się doświadczonym graczem. To też był dobry moment dla Pawła. Widać było, że się wkręcił i lepiej mu było nie przeszkadzać. Konsekwentnie zbierał żetony i karty, które też układały się w sposób jemu odpowiadający. Wygrał i stwierdził, że to beginner’s luck. Jeśli chodzi o gry planszowe to uważam, że to zawsze wiąże się z tym jak ktoś gra, a szczęście jest tylko dodatkiem. Widać było, że się ucieszył wygraną i było to bardzo autentyczne.

Te dwa sobotnie spotkania to w rzeczywistości dopiero początek poważniejszego grania i spodziewam się niejednokrotnej kontynuacji. Mam nadzieję, że męska presja (moja i Pawła) poznawania nowych tytułów zwycięży damską rutynę. Już widzę scenariusz kiedy to one nie uczestniczą w graniu i zajmują się dziećmi, a my ogrywamy coraz to nowsze tytuły. Dobra jednak tego nie widzę, bo mój słuch wyłapał coś w stylu „Z jakiej racji my mamy się zajmować dziećmi, a Wy sobie gracie?”. A z takiej, że „Przecież mogłyście grać, tylko zasad nie chcecie się uczyć” – odpowiadam jednak tylko w myślach ponieważ cenię sobie spokój.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/11/20/ob-skubane-kurczaki/

(Ob) Skubane Kurczaki

Tym razem gra typowo dla Filipa – Skubane kurczaki – czyli kolejna wariacja na temat MEMO.

Dopiero co popitka pisał o grze Na Ratunek, która to też jest memo podobna. Osobiście nie przepadam za tą opcją gier, ponieważ moja pamięć jest słaba – zdecydowanie lepiej idzie mi zastanawianie się nad tym co się wydarzy i planowaniem tego. Wiadomo jednak, że to tylko moje obiekcje, ponieważ Filip bardzo lubi MEMO, ale i ogólnie granie, gdyż jest to forma spędzania z nim czasu, a on ma zawsze niedosyt.

Ostatnio mam awersję do czytania instrukcji, natomiast zacząłem znowu chętniej przyjmować książki. W związku z tym długość instrukcji ma dla mnie znacznie większe znaczenie. Po raz kolejny odetchnąłem, gdy zobaczyłem tylko dwie strony okraszone kolorowymi ilustracjami. W sumie czego można było się spodziewać po grze typu MEMO.

W pudełku oprócz instrukcji trochę elementów – WIELKICH ELEMENTÓW.

Skubane Kurczaki mają planszę, którą tworzy się ze znaczników jajek mających różne rysunki, które układa się w kółko. Do tego dochodzą ułożone na środku znaczniki posiadające takie same rysunki jak jajka – te znaczniki na środku układane są do góry nogami. Na jajkach zgodnie z rozpiską w instrukcji stawia się kurczaki w ilości odpowiadającej graczom.

Dlaczego stwierdziłem, że elementy są wielkie? Znaczniki są dwa razy grubsze niż standardowe w innych grach, co robi bardzo dobre wrażenie i zapewnia ich wytrzymałość.

Do tego mamy pionki graczy czyli 4 wielkie, drewniane kurczaki o wzroście 8 cm.

Jak w to gramy?

Zasady są banalne, jak w życiu – wystarczy oskubać innych.

Co to znaczy? Dokładnie to co sobie można wyobrazić – trzeba wyskubać pozostałym zawodnikom wszystkie pióra – na starcie każdy ma po jednym. W momencie, gdy przegonimy któregoś z przeciwników zabieramy mu wszystkie pióra.

Jak się poruszamy? Gracz odsłania 1 z 12 żetonów znajdujących się na środku – jeśli odpowiada rysunkowi znajdującemu się na jajku znajdującym się przed nami, to przeskakujemy na nie. Jeśli nie, to kolejny z graczy postępuje analogicznie.

Z początku gra wydaje się bardzo wlec. Zmienia się to znacznie, gdy gracze zapamiętują położenie coraz większej ilości żetonów. To wtedy zaczynają się krótsze lub dłuższe sprinty dookoła. Wystarczy wtedy odsłaniać sekwencję znaczników odpowiadających po kolei jajkom przed nami. Tu gra się rozkręca i staje się bardziej emocjonująca, ponieważ jeśli ktoś pamięta już większość obrazków, to może w jednej turze oskubać przeciwników. Jeśli nie to kolejny gracz ma szansę uciec lub skubnąć następnego. Na tym etapie gra już jest bardzo szybka i nawet ja się wkręcałem.

Gra się toczy, aż ktoś nie wyrwie ostatniego pióra celem umieszczenia we własnym ogonie.

No i jak było?

Najgorszym przypadkiem w tej grze jest sytuacja, kiedy gracze nie zapamiętują żetonów ze środka. Wtedy można grać i grać i grać. Zakładamy jednak, że gracze starają się z całych sił, aby gra się skończyła czyjąś wygraną.

Podczas naszych ponad dwudziestu rozgrywek różnie wyglądało zaangażowanie graczy. W przypadku 2 graczy (Ja + Filip) było ok. Gdy dołączył do nas 6 letni sąsiad zaczęła się zadyma. Mikołaj jakoś nie potrafił dotrwać do końca gry i w swej niecierpliwości gry nie skończyliśmy. Następnie kilka razy wariant 4 osobowy przy udziale dwójki dorosłych, Filipa i Sofii wydawał się być najlepszym rozwiązaniem, choć widać było znużenie Sofii. Na koniec jeszcze trafił nam się kolega Filipa i w wariancie 4 lata + 4 lata + 10 lat + dorosły zrobiliśmy 2 najszybsze partyjki, ale nie miałem sumienia już męczyć córki bo widać było, że zaraz obrzydną jej wszystkie gry.

Gra najlepiej nam weszła w 3-4 osoby i z udziałem 4 latków. Nie miałem okazji dać tego w układ 4 x 4, ale strzelam, że mogłoby być najlepiej. Chociaż nie! Musi być dorosły żeby pilnować porządku, ponieważ zasady po chwili przestają obowiązywać i kolejność graczy już też staje się drugoplanowa.

Myślę, że dla fanów Memo (nie mylić z memami) jest to bardzo dobra opcja urozmaicająca zwykłe zbieranie par. Dla „starych” (tak piszę o rodzicach) jest to podobnie jak określił popitka w swoim wpisie – opcja na podratowanie pamięci.

Jak wygrywać? Trzeba pamiętać tylko, żeby zapamiętywać jak najwięcej.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/11/18/przeklenstwo-nalogowego-wspierania/

Przekleństwo nałogowego wspierania?

Obiecałem już jakiś czas temu żonie, że nie będę kupował więcej gier. Dotrzymałem obietnicy, ale cóż mogę na to poradzić, że w pierwszym kwartale tak hojnie wspierałem kampanie corwdfundingowe?! Od wakacji mszczą się na mnie i powodują domowe zadymy wysyłając mi ciągle jakieś gry. I co ja mam począć jak przychodzi taka gra, a ja jej nie zamówiłem? No dobrze wsparłem, ale po pierwsze dawno, a po drugie nie miałem pewności, że gra zostanie ufundowana. I teraz przytrafia się sytuacja kiedy to dociera do domu paczka, o której w sumie nic nie wiem, bo się jej nie spodziewałem. Otwieram, a tam wspieram.to. No właśnie co wspieram? Już nie pamiętam, muszę zerknąć na pudełko i sobie przypomnieć. I tak właśnie dzieje się od wakacji. No i tak po kolei przychodziły:

Vikings gone wild

Wojownicy Midgardu

Karciane podziemia

Odlotowy Wyścig

Orlean

Trajan – w tym przypadku okazało się, że nie udało się ufundować polskiej edycji, ale i tak dostałem grę tylko, że w wersji multi.

I wreszcie wczoraj dotarła do mnie kolejna przesyłka, która mnie również zdziwiła w pierwszym momencie, ale nie to że zupełny Alzheimer – patrząc na pudło przypominam sobie. Tym razem Keyflower od Czachy.

Czy to koniec? Tak mi się wydaje, ponieważ w pewnym momencie przestałem tam odnajdywać interesujące mnie tytuły. Ostatnio w sumie też albo jakoś przegapiłem, albo po prostu nie ma tam nic wartościowego z mojego punktu widzenia. Tak czy inaczej raczej mam pozytywne odczucia z takiego wspierania – jednak takie niespodziewane paczki to fajny prezent i mimo stresu związanego z tym, że muszę przemycić paczkę do domu, to niezmiernie się z nich cieszę. Nie rozumiem też nerwowej sytuacji panujące w komentarzach pod różnymi kampaniami, gdy produkcja się opóźnia. Czasem wygląda to tak, jakby czyjeś życie zależało od tego czy gra będzie wydana na czas. Przecież i tak z reguły wspierają.to ludzie mający pełno innych gier, więc jak mają poczekać nawet i rok dłużej to trudno. Przynajmniej tak to czuję. No ale tak już jest, że ludzie lubią bardziej negatywne emocje wyrażać publicznie. Ja nadal obserwuję co tam się będzie działo, może coś wesprę.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/11/12/spinderella-czyli-jak-pajaki-dokuczaly-mrowkom/

Spinderella - czyli jak pająki dokuczały mrówkom

Czytając napis na pudełku zastanawiałem się ile wątków zostało połączonych tworząc nazwę gry Spinderella. Czy ma to związek z Kopciuszkiem (Cinderella)? Czy jest to jakieś nawiązanie do ruchu obrotowego (spin)? Zacząłem sprawdzać w googlach i dałem sobie spokój. Ograniczyłem się do informacji z pudełka – Spinderella to po prostu młodsza siostra dwóch braci pająków – Petera i Parkera. Imiona męskiej części pająków jednak już jednoznacznie skojarzyły mi się z alter ego Spider-mana (jeśli w tę stronę można mówić o alter ego).

Z początku nie starałem się doszukiwać jakiejś głębi i fabuły w grze przeznaczonej dla dzieci od 6 lat. Cóż może być pasjonującego w informacji, że wędrującym ścieżką mrówkom przyglądają się 3 pająki, które mają olbrzymią frajdę ze straszenia ich i zawracania ich do miejsca z którego przyszły. Okazuje się jednak, że graczom w wieku 4 oraz 6 lat fakt ten może dostarczyć sporych emocji.

Zawartość

Mając w swoim życiu kontakt z bardzo dużą ilością gier dla dzieci jak i dorosłych wiem już, że najważniejszą wartością danego tytułu jest najzwyczajniej w świecie to, czy gra się w niego dobrze i czy jest z tego frajda. Życie uczy też, że wygląd nie jest najważniejszy, ale też doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że „efekt” pierwszego wrażenia występuje niezmiennie w każdej sytuacji. Jakie było moje pierwsze wrażenie po otwarciu pudełka? W pierwszym momencie zawartość pozostawiła trochę niedosytu. W pudełku jest dość luźno, czyli nie ma tam jakiegoś bogactwa elementów. Po przyjrzeniu się temu jednak, zaczyna coś intrygować.

Z początku nie wiedziałem co to może być, więc uruchomiłem szybko instrukcję Spinderelli i tu ucieszyłem się, że nie jest ona zbyt obszerna. Już na samym początku instrukcja podpowiedziała mi z czym związany był u mnie ten pozytywny niepokój.

Chodziło o to jak z pudełka i elementów w nim zawartych tworzy się planszę do gry. Do spodu pudełka przyczepia się 4 elementy wyglądające jak drzewa, pomiędzy nimi kładziemy planszę ze ścieżką mrówek, a na górze przyczepiamy planszę z pajęczyną.

Bierzemy także bardzo ciekawą konstrukcję składającą się z 3 pająków i umieszczamy jak na poniższym rysunku. Na górze widać Petera i Parkera, do których przyczepiamy dwa magnesy ze sznurkiem, który utrzymywać będzie Spinderellę. Startowa odległość braci to dwie czerwone kropki (pomiędzy nimi muszą być dwa wolne czerwone punkty). Położenie Petera względem Parkera na górnej planszy z pajęczyną przekłada się wprost na to, jak nisko opuszczona jest pajęczyca.

Patrząc z góry widzimy braci poruszających się po sieci, tymczasem od spodu Spinderella przesuwa się obniżając i podnosząc nad ścieżką dla mrówek.

Zasady

Jak w to gramy? Na szczęście instrukcja jest bardzo czytelna i poza jednym błędnym opisem nie ma się do czego przyczepić. Zasady są bardzo dobrze opisane, choć jeśli ktoś nigdy nie grał w planszówki, to myślę, że może w kilku miejscach zastanawiać się nad słusznością swojego rozumowania.

Ustawiamy wszystkie mrówki na polu startowym ze strzałką – po 3 mrówki w danym kolorze dla jednego gracza. Cel gry jest prosty – wygra ten, kto pierwszy przejdzie wszystkimi mrówkami na pole z owocami. Ciekawym rozwiązaniem jest dwustronna plansza ze ścieżką mrówek – jedna trasa jest po prostu dłuższa, co daje graczom możliwość bezpośredniego wpływania na czas rozgrywki. Następnie gdzieś na dowolnym polu dolnej planszy ustawiamy pieniek.

Spinderella bazuje na sprawdzonym mechanizmie losowym. Dorośli go często nie lubią, jednak w przypadku dzieciaków sprawdza się doskonale. Począwszy od pierwszego gracza, każda tura to rzut trzema kośćmi.

Kość zielona decyduje o tym jaki rodzaj ruchu nas czeka:

mrówka – będziemy się ruszać jedną z mrówek

pająk – ruszymy jednym lub dwoma pająkami

liść – ruszamy pieniek oraz wybieramy czy ruszamy mrówkę lub pająki (kolejność nie ma znaczenia, można najpierw ruszyć mrówkę, a później pieniek, lub np. przesunąć pieniek, a następnie pająki)

Kość brązowa określa ilość pól, o które przesuniemy wybraną mrówkę

Kość czarna mówi nam o ile czerwonych punktów przesuniemy nasze pająki – ilość oczek możemy rozdysponować pomiędzy braci

Oczywiście dochodzą do tego pewne niuanse.

Mrówki:

Mogą wchodzić na siebie, czyli czasem kilka mrówek siedzi jedna na drugiej. Kolejność mrówek ma znaczenie, więc każda kolejna mrówka po prostu wchodzi na grzbiet stojącej już na danym polu.

Jeśli poruszamy dolną mrówkę to wszystkie na jej grzbiecie idą razem z nią. Przykładowo na poniższym zdjęciu w przypadku ruchu żółtej mrówki o 2 pola poniesie ona również zieloną i czerwoną o te 2 pola. Natomiast jeśli to zielony miałby się ruszyć to przesunie tylko czerwoną, a żółta zostanie na swoim miejscu.

Jeśli gracz nie może wykonać żadnego ruchu to czeka do następnej tury.

 Pająki:

Jedno oczko z czarnej kostki to jedno czerwone pole na pajęczej sieci.

W trakcie tury pająki mogą się ruszyć od 2 do 3 czerwonych pól.

W instrukcji jest informacja wprowadzająca w błąd, choć ilustracja jest poprawna. Nie zawsze między pająkami muszą być co najmniej 2 puste kropki. Oczywiście mogą też stać na sąsiednich kropkach, ponieważ wtedy Spinderella jest w najniższej pozycji nad torem mrówek. Peter i Parker nie powinni natomiast rozsuwać się o więcej niż 3 kropki (też nie zawsze) ponieważ wtedy konstrukcja magnesowa może się rozlecieć.

Gdy Spinderella złapie mrówkę (przyczepi się do magnesu w pająku) to automatycznie przenosi ją na pole startowe:

jeśli schwytamy własną mrówkę to niestety sami sobie robimy krzywdę,

jeśli złapiemy czyjąś mrówkę, to oprócz przeniesienia ją na start, my możemy ruszyć swoją mrówkę o tyle pól ile wypadło oczek na brązowej kości,

po przeniesieniu mrówki pająki wędrują do pozycji startowej oddalonej od siebie o 2 puste kropki

Pieniek:

Można przesunąć na dowolne pole, ale w pierwszej kolejności takie, gdzie jest 1 lub 2 mrówki. Jeśli takich pól nie ma to wtedy może być dowolne.

Pod pieńkiem nie może być więcej niż 2 mrówki.

Mrówki mogą wędrować nad pieńkiem, ale w jednym momencie nie może być na nim więcej niż 2 mrówki – czyli mrówka niosąca na grzbiecie jeszcze dwie mrówki nie przejdzie przez pieniek, lub jeśli na pieńku siedzą już 2 mrówki to żadna inna tamtędy nie przejdzie.

Mrówki siedzące na pieńku wędrują razem z nim.

Podobieństwa

Teraz część porównawcza ponieważ w pewnym momencie, gdy widziało się już sporo gier, automatycznie widzi się podobieństwa pomiędzy różnymi tytułami. Tutaj też tak jest i dla mnie dwa mechanizmy są najistotniejsze:

Chińczyk – decydujemy którą mrówką wyjść i czy iść nią do celu czy ruszyć kolejną. Mrówki mogą zostać „zbite” przez pająki i podobnie jak w Chińczyku wracają na start. Proces ten wymaga od dziecka podejmowania decyzji.

Pędzące żółwie – swego czasu rozegraliśmy ponad 150 partyjek w tą świetną grę Reinera Knizii. Tutaj pisałem o nich po pierwszej 100. Wchodzenie na grzbiet i przenoszenie siebie na wzajem to bardzo ciekawy mechanizm i uważam, że w Spinderelli jest doskonale zaadoptowany. To ważny element wprowadzający myślenie taktyczne.

Dwa światy

W grze mamy dwie płaszczyzny rozgrywki, które możemy rozpatrywać osobno, ale wtedy nie osiągniemy sukcesu. W świat mrówek przenikają pająki i to od dziecka zależy, czy wykorzysta możliwości jakie daje nam Spiderella. Nie ma co ukrywać wprowadza to do gry element negatywnej interakcji. Czy to źle? Oczywiście, że nie ponieważ dzieci uczą się współzawodniczyć, ale i optymalizować swoje ruchy. Świetne jest to w jaki sposób to się odbywa – poprzez wprowadzenie konstrukcji planszy 3D. Gra przez to zyskuje głębię nie tylko w sensie dodatkowego utrudnienia i elementu wymagającego myślenia, ale także w sensie fizycznym. Ten element na pewno stanowi o jej sporej unikatowości.

Wrażenia z grania

W warunkach domowych Spinderella przetestowana została w różnych układach graczy:

od 2 do 4 osób

w wieku 4, 6, 10 lat oraz dorosłych

Oczywiście największą zabawę mamy gdy do stołu zasiadają 4 osoby, ponieważ na planszy dzieje się wtedy o wiele więcej, mrówki noszą się na wzajem, pająk łatwiej dociera do mrówek i psoci, a pieniek wędruje po ścieżce i też komplikuje niektórym życie.

Wariant dwuosobowy nie jest słaby – gra się też dobrze, tyle że wszystko przebiega z mniejszą interakcją.

Jeśli chodzi o wrażenia dzieci w różnym wieku:

4 lata – Filip zaraz po złożeniu planszy dorwał się do pająków. Zostawiłem grę na stole, a sam zabrałem się za czytanie instrukcji. W tym czasie on siedział i kombinował jak funkcjonują pająki, które raz się przesuwają, raz obniżają. Układał mrówki na torze i próbował najzwyczajniej w świecie łapać mrówki na magnes.

Zabawa na tyle się spodobała, że kontynuował ją jeszcze kilkukrotnie, ponieważ ja nie miałem czasu zasiąść do grania. Następnego dnia znowu chciał rozłożyć grę i sam sobie korzystał z niej, rzucając kostkami i na własnych zasadach sterował ruchem w lesie. To duża zaleta gry, która świetnie sprawdza się również dla dzieci młodszych, zwyczajnie jako ciekawa zabawka. Podczas grania dawał radę, jednak jeszcze sposób myślenia trochę odstawał od 6 czy też 10 latka. Jednak co najważniejsze super się przy tym bawił, a reszta graczy po prostu trochę pomagała – szczególnie z pająkami.

6 lat – Łukasz odnalazł się doskonale w realiach gry. Bardzo mu się spodobała idea przeszkadzania poruszając pająkiem. Do tego stopnia się zawziął na wszystkich, że jak tylko wypadał listek, to zawsze dodatkowo korzystał z ruchu pająka. Faktycznie wielokrotnie udało mu się przenieść mrówkę przeciwnika na start, za co w prezencie dostawał jeszcze ruch swoją mrówką. Doskonale radził sobie też z wożeniem się na grzbietach innych. Myślę, że gra faktycznie zaczyna dobrze funkcjonować z dziećmi w wieku 5-6 lat. Zarówno w przypadku 4 jak i 6 latków widać dodatkowo walory Spinderelli jako gry zręcznościowej, gdzie trzeba sprawnie operować drobnymi elementami na dość ograniczonej powierzchni.

10 lat – Sofia i Hania – można powiedzieć, że trochę się nudziły. Zakładam, że nie z powodu tego, że gra już nie jest dla takich ‚dorosłych’ dziewczyn, tylko dlatego, że nie chciały bawić się z maluchami. Gdy Sofia była tylko ze mną i z Filipem, to spokojnie 3 partyjki pod rząd rozegrała i nie narzekała. Oczywiście ujawniały się jakieś złośliwości siostrzano-braterskie, ale nie było tak źle.

W tym wieku dodatkowo doszło umiejętne wykorzystanie przesuwanego pieńka, który może zarówno pomóc jak i niespodziewanie pokrzyżować szyki.

Do całości obrazu gry warto dorzucić jeszcze czas rozgrywki, a ten jest zdecydowanie wygodny. Dlaczego mówię wygodny? Po prostu wiadomo, że nie zawsze znajdzie się czas na półgodzinne, a tym bardziej godzinne rozgrywki w cięższe rodzinne tytuły. Tutaj jak przystało na grę dla dzieci jesteśmy w stanie rozegrać 3 gry w ciągu pół godziny, chyba że kości ewidentnie będą chciały udowodnić, że się nie da.

Na razie Spinderella jest na tyle często używana, że w ogóle jej nie składamy, natomiast elementy są dobrze wykonane, więc raczej wielokrotne rozkładanie i składanie nie jest straszne. Żonę natomiast wkurza to, że zajmuje dużo miejsca, ale cóż to znaczy w obliczu tego, że Filip ma się czym zająć.

Myślę, że Spinderella jest kolejną dobrą propozycją dla rodziców, chcących urozmaicić dzieciakom nudne życie przed tabletem, ale też przewrotnie powiem – dorośli zapłacą za to wysoką cenę – spędzą czas ze swoim dzieckiem, zamiast siedzieć jak zwykle na fejsie.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/10/29/na-ratunek-pamieci/

Na ratunek pamięci

Ostatnio mnie również naszła ochota na napisanie czegoś o grze i padło na tytuł Na ratunek. Zastanawiałem się gdzie to opublikować, ale padło na planszoholika. Może dlatego, że już dawno tu się nic nie działo, a jak mam jakiś sentyment do tego miejsca i poza tym mars też jest z Wrocławia. Dlaczego wybrałem taką grę? Na początek na próbę chciałem napisać o czymś co nie wymaga aż takiego wysiłku czyli o grze dla dzieci. Może stwierdzenie „nie wymaga wysiłku” jest przesadzone ponieważ dzieci to ważni beneficjenci tego typu wpisów. Bardziej chodzi mi o to, że nie jest to trudny tytuł do opisania.

Na ratunek firmy EGMONT

Gra jest bardzo przystępna i łatwa, ale jak się okazało dająca sporo frajdy dziecku, ale i rodzicom. Na ratunek to gra wydana przez Egmont i przeznaczona jest dla graczy od 5 lat. Oczywiście jak to już kilka razy został poruszany wątek „od ilu lat?” te „od 5 lat” w rzeczywistości może przyjmować różną wartość, zależnie od tego jak rozwinięte są nasze pociechy. W moim przypadku trafiliśmy akurat, ponieważ moja 5 latka wstrzeliła się w grę idealnie.

Dlaczego wpis zatytułowałem „Na ratunek pamięci„? Dlatego że jest to pewien wariant gry memo, w której to właśnie ćwiczymy pamięć. Ten element ćwiczeń przydatny jest nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych, którzy też czasem w dobie wszelkiego rodzaju ułatwień i zastępników własnej pamięci, w ogóle jej nie ćwiczą. Może to spowodowało nasz (rodziców) pozytywny odbiór tej gry.

Jak to się wszystko odbywa?

Krótka 4 stronicowa bardzo łatwa instrukcja

Po przeczytaniu instrukcji od razu wiadomo co robić. Należy rozłożyć kafelki wypadków i fałszywych alarmów dołem do stołu (czy jak w moim przypadku blatu). Do tego rozdać po 4 znaczniki pojazdów ratunkowych. Gdzieś obok kładziemy znaczniki alarmu. Można także rozdać po jednym zakazie dla gracza, ale to nie jest konieczne.

Początkowy układ gry – wszystkie kafelki są zasłonięte

Następnie pierwszy gracz odwraca jeden ze swoich pojazdów oraz wybrany kafelek wypadku. Jeśli kafelek wypadku pasuje do pojazdu (ten sam kolor) to gracz bierze ten kafelek. Następnie odwraca kolejne auto i następny kafelek wypadku. Powtarza tę czynność do momentu aż nie zgadza się pojazd z kolorem kafelka wypadku lub aż trafi na fałszywy alarm. W ten sposób w swojej turze może odkryć maksymalnie 4 kafelki wypadku. Każde auto wykorzystuje tylko raz w turze.

W przypadku odkrycia fałszywego alarmu gracz kończy kolejkę, ale i bierze znacznik alarmu. W momencie jak zbierze piąty znacznik to gracz odpada z gry. Gra kończy się w momencie, gdy zostanie już tylko jeden gracz lub na stole zostają 4 kafelki fałszywego alarmu. Wtedy wygrywa ten kto ma najwięcej zebranych żetonów wypadków.

Jak to może przykładowo wyglądać?

Pierwszy gracz odkrywa karetkę i trafia biały żeton wypadku. Następnie odkrywa policję, ale do tego trafia na fałszywy alarm. Kończy kolejkę zdobywając 1 żeton wypadku (biały) i żeton alarmu.

Drugi gracz odsłania pomoc drogową i niebieski żeton wypadku. Gracz kończy kolejkę nie zdobywając nic.

Trzeci gracz odsłania policję i pamięta, gdzie był niebieski żeton, więc odsłania go w pierwszej kolejności. Gra toczy się dalej.

  W miarę upływu kolejek gracze zdobywają coraz więcej żetonów wypadków. Gra toczy się aż nie zostaną same żetony fałszywego alarmu.

  … chyba, że po drodze gracze odpadną zbierając 5 znaczników alarmu.

To by było na tyle jeśli chodzi o zasady. Można jeszcze wykorzystać 1 znacznik zakazu, który mówi o tym jakiego pojazdu nie można odsłonić w danej turze. Generalnie kilka razy skorzystaliśmy z gry bez tej opcji, a później już zawsze graliśmy z nią.

Jak oceniam Na ratunek?

Jeśli założymy, że jest to gra typu memo, to bardzo dobrze. Jak wszyscy wiemy w typowej grze memo po prostu próbujemy zbierać pary. Tutaj dochodzi element mobilizujący do nieodwracania zbyt wiele razy złych żetonów (fałszywy alarm). Do tego możemy przez chwilę zablokować graczy, żeby nam nie podebrali żetonu wypadku, którego kolor już znamy. Poza tym mamy mniej par do dopasowania (4 kolory), więc niejako mamy większy wpływ na przebieg rozgrywki decydując np. w jakiej kolejności odsłaniamy auta.

Pierwsze gry grałem tylko z Asią. Gdy przyszła moja żona, żeby zagrać we trójkę, Asia tłumaczyła zasady opowiadając tylko o tym, że „odwracasz żetony i jak trafisz na fałszywy alarm to dostajesz taki znaczek i jak będziesz miała 5 to odpadasz”. Generalnie wyglądało tak, jakby ten opis zasad już opisywał całą grę, ale chyba uznała, że to jest najważniejsze. Plusem gry jest to, że jest bardzo szybka, a regrywalność uzyskuje się po prostu układając znaczniki losowo. Rozegraliśmy ponad 20 partyjek, w tym kilka razy w 4 osoby z sąsiadem mającym trochę ponad 4 latka. Akurat Antek nie bardzo łapał jeszcze zasady, ponieważ nie pilnował kolejności aut i nawet jak dopiero co ktoś odsłonił niebieski wypadek, to on nie pamiętał, gdzie ma policję i odwracał coś zupełnie innego. Poza tym z reguły kończył z 5 alarmami, ale na szczęście nie przeszkadzało mu to w niczym. Jakby dodać do tego fakt, że grę można znaleźć w internecie za raptem 12 zł, to można śmiało kupować. Wykonanie jest przeciętne, ale też w tej cenie nie oczekuję niczego więcej. Wystarczy, że jest dość kolorowo, a elementy po tych 20+ partiach wyglądają jak nowe. Zastanawiam się teraz nad innymi tytułami z Egmontu, bo ceny są podobne. Mam tylko nadzieję, że nie wszystkie to memo, bo jednak to jest fajne, ale nie jak się ma 10 wariacji na ten sam temat.

Podsumowując w super skrócie

Warto zainwestować te 12 zł w Na ratunek, zamiast np. w 2 piwa rzemieślnicze :)

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/09/14/mocarstwa-na-wspieram-to/

Mocarstwa na wspieram.to

Tym razem tylko krótkie info ponieważ dostałem prośbę na maila, żeby wrzucić taką zajawkę. Na naszym rodzimym serwisie crowdfundingowym wspieram.to pojawiła się polska produkcja Mocarstwa. W zasadzie o tym czy to będzie produkcja zadecydują wspierający. Publikuję to ponieważ mam nadzieję, że znajdą się jacyś chętni na uczestnictwo w tym. Osobiście waham się, ponieważ nie przepadam za wojennymi klimatami, ale generalnie brzmi to kusząco. Do tego zawartość pudełka robi wrażenie, choć cena myślę dorównuje temu co w środku. Nie chcę też za dużo wypowiadać się na zasadzie „nie znam się więc się wypowiem” dlatego też

bez zbędnego smędzenia zapraszam prosto na stronę https://wspieram.to/Mocarstwa.

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/08/27/gry-planszowe-wczasy-odwieczne-dylematy/

Gry planszowe na wczasy - odwieczne dylematy

Powiedzmy, że wakacje minęły. Urlopy też się kończą. Jak co roku podczas wakacji miałem moment wyboru jakie gry zabrać na wczasy.

Oczywiście pierwsze co to pomyślałem sobie „Bierz z 10 pudełek. Będzie dużo wolnego czasu i będzie można grać do upadłego”. Niestety realia zawsze są inne, póki jeździe się rodzinnie. Żona woli leżeć na plaży, dzieci latać w koło i kąpać się. Mąż wybiera wtedy leżenie, picie piwa i słuchanie muzyki. Zdarzyło się jednak już kilka razy, że nawet pomimo tego natłoku obowiązków związanych z nierobieniem niczego graliśmy na plaży w jakieś lekkie tytuły. Najlepiej jak do tej pory sprawdzili się Osadnicy Kościani, którzy mają doskonały rozmiar, grywalność i odporność na warunki plażowe. Po poście KDSZ o Winnicy myślałem, że się skuszę na jego propozycję, ponieważ wyglądała na dość przyjazną jak na piaskowe nierówności. Ostatecznie jednak nie znalazłem czasu, żeby zakupić grę przed wyjazdem.

Musiałem się posiłkować tym co leży na półkach. Najważniejszym kryterium podczas doboru gier była optymalizacja gabarytowa – chciałem zmieścić się w 1 pudełku. W graniu miało uczestniczyć w porywach 5 osób (+ moi rodzice, którzy też akurat byli w tym samym miejscu, ale krócej od nas). Tak jak przyglądałem się półkom i wielkościom pudełek to wyglądało na to, że za wiele tytułów nie zmieści się. Dodatkowo pamiętam, że zabieranie za dużej ilości gier nie przekładało się bezpośrednio na większą ilość rozegranych partii, a raczej jeszcze większy jęk zawodu po powrocie, w związku z zaprzepaszczoną szansą. Na tegoroczne ferie zabrałem 6 tytułów i zagraliśmy raptem w 2. Na wcześniejszym urlopie z 4 tytułów sięgnąłem tylko po 1. Zdecydowałem, że tym razem biorę tylko 5 gier.

Pudełko dość duże, żeby coś się zmieściło w środku – Osadnicy Narodziny Imperium

Splendor na wieczorne granie – prosty mechanizm i czas rozgrywki jak znalazł na lato ;)

Jaipur, żeby można było zagrać we dwie osoby w upalny, klimatyczny tytuł

Osadnicy Kościani – dobry, sprawdzony, plażowy tytuł z wydrukowanymi nowymi planszami

Fasolki z dodatkiem – małe, oldschoolowe, ciekawe

Tyle. Niewiele i chyba niezbyt ambitnie, ale w końcu to wakacje.

Jak wyszło w praktyce? 3 razy zagraliśmy w Splendor i … koniec. Krótkie rozwinięcie przydługiego wstępu. Nie wiem czemu spodziewałem się więcej. Człowiek zawsze się łudzi, że wydarzy się coś lepszego niż to czego się spodziewamy. Natomiast czy z tego powodu czułem, że miałem słaby urlop? Skądże znowu, wręcz przeciwnie. To były bardzo udane wczasy, odpocząłem na tyle, żeby po powrocie wpaść w wir pracy, na tyle żeby popełnić ten wpis dopiero po miesiącu od zakończenia urlopu :)

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/06/29/winobranie/

Winobranie

Jakiś czas temu na łamach planszoholika opisywałem „30 Rails”, czyli grę o symultanicznym rysowaniu siatki połączeń na kartce papieru. Identyczną koncepcję posiada „Winnica” – kameralna, krótka gra norweskiego wydawnictwa Aporta Games, którą w polskiej wersji językowej opublikowała Granna. W „Winnicy” wcielamy się w faceta z taczką, który, rozumiecie, jeździ i… No nie wiem do końca, jest to klasyczne wydawnicze bla bla bla.

Zawartość

Dobrze napisana instrukcja, bloczek z planami winnicy oraz talia kart farm i ścieżek to wszystkie komponenty, które znajdziemy w konkretnie przewymiarowanym pudełku. Wydanie nie jest może z górnej półki, ale też trudno się do czegoś przyczepić. Jest estetycznie, solidnie i tanio (25zł+). Czyli tak jak powinno być w przypadku fillerka na kwadrans.

Granie

Na początku każdej rundy odwracana jest karta farmy, którą będziemy punktować. Rund jest pięć, a farm sześć (A, B, C, D, E i F), więc nigdy nie wiadomo, którą z nich można sobie odpuścić. Pojedyncza tura polega na odwróceniu karty z typem ścieżki i przerysowaniu jej na swój plan winnicy. Można też raz na rundę, zamiast rysowania, podejrzeć kartę kolejnej farmy. Karty ścieżek są w dwóch kolorach – żółtym i szarym. Po odwróceniu czwartej żółtej karty runda się kończy i podliczamy punkty. Otrzymujemy je za każdy symbol winogron połączony z aktualnie rozgrywaną farmą. Na końcu gry zdobywamy dodatkowo punkty za zielone i różowe winogrona połączone odpowiednio z zielonym i różowym zamkiem. I to w zasadzie wszystko.

Dlaczego ta gra jest taka super?

„Winnica” jest genialna w swej prostocie. Samo rysowanie ścieżek jest emocjonujące, jak głupio by to nie zabrzmiało. Nigdy nie wiadomo jak długo potrwa runda, nie wiadomo jaka karta będzie jeszcze odkryta. Uda się, czy się nie uda? Połączę się, czy się nie połączę? Jaka farma wypadnie z gry i nie będzie punktowana? Sprawdzić to, tracąc ruch, czy nie sprawdzać? Im dłużej trwa partia, tym łatwiej oszacować ryzyko. Lubię mechanizm press your luck, a w „Winnicy” został dobrze zrealizowany. Ale czymś co absolutnie „robi” grę, jest system punktacji. Otóż reguły nakazują zdobywać co rundę coraz więcej punktów. Wyrównanie poprzedniego wyniku nic nam nie daje, zeruje licznik w bieżącej rundzie. To jeszcze zwiększa presję i emocje związane z odkryciem kolejnej ścieżki. Ręce się może nie trzęsą, ale jęk zawodu i „o maaaatko” czy „o Jeeeezu, będę mieć zero punktów”, to standardowy akompaniament niemal każdej rozgrywki.

A tych mam za sobą ponad 80. Bałem się o regrywalność, bo układ planszy co grę jest identyczny, nic się nie zmienia poza kolejnością kart. Jednak obawy się nie potwierdziły. Gra się nie zużywa w sensie grywalności, wciąż jest ciekawa i wciągająca. Ale niestety zużywa się jeśli idzie o komponenty. Nasz bloczek z planami winnicy już się praktycznie wyczerpał, zostały pojedyncze kartki, więc z niecierpliwością czekam na sprzedaż samych notesów, co zresztą zapowiedziała już Granna. Oby zdążyła przed naszym wyjazdem wakacyjnym. Nie ma chyba lepszej gry do odpalenia na stoliku w pociągu czy samolocie. Z tytułów testowanych przeze mnie w warunkach podróży to właśnie „Winnica” sprawdziła się dotychczas najlepiej.

Która lepsza?

We wstępie wspomniałem, że „Winnica” jest w swoich podstawowych założeniach grą zbliżoną do „30 Rails”. Który tytuł jest lepszy, który warto wybrać? To zależy. Bardziej dopracowane reguły ma na pewno „Winnica”. Jest grą płynniejszą, mniej losową i przystępniejszą. Z kolei „30 Rails” znacznie lepiej wypada jeśli chodzi o poziom kombinowania. Układy połączeń są ciekawsze, jest więcej opcji do wyboru. Losowy setup i kilka wariantów rozgrywki to elementy zapewniające sporą zmienność partii. Mimo oczywistych podobieństw są to na tyle różne gry, że nie widzę powodu, żeby z którejś z nich rezygnować. Obie mam w kolekcji od kilku miesięcy i dotąd jeszcze się nie pozabijały.

Polecam!

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/06/25/osadnicy-narodziny-imperium/

Osadnicy: Narodziny Imperium

Po ostatnim graniu ze Stanley’em miałem pewną przewagę nad sobą samym, który by nie grał z nim w tym czasie (to chyba jasne nie?). Była to znajomość zasad gry Osadnicy: Narodziny Imperium. Tak jak już pisałem, wizytę Stanley’a chciałem też zoptymalizować – nie tylko pograć dla zwykłej radości z grania, ale też po łatwości nauczyć się zasad gier, które „zalegają” mi na półkach.

Po jego wizycie pierwsze co odpaliłem to był wariant solo, żeby utrwalić zasady i poukładać pasjansa na bogato. Szczerze powiedziawszy zasady w tym wariancie wydały mi się bardziej zawiłe niż w zwykłej wersji, ale to subiektywne odczucie. Fakt, że nie udało mi się spełnić podstawowego założenia, które pozwoliłoby przejść do liczenia punktów, więc można uznać, że poniosłem sromotną porażkę. Zrzuciłem to na karb tego, że w trakcie gry ciągle coś miałem innego do zrobienia i mogłem przegapić jakiś swój ruch. Za drugim razem poszło już lepiej i udało się zostać Kasztelanem z 68 punkami. Wariant solo daje trochę satysfakcji, ale wiadomo, że nie jest to szczyt marzeń. Lubię jednak gry, które wprowadzają taką opcję, która wiadomo zawsze pomoże, gdy pojawia się przymus rozegrania partyjki natychmiast, a w okolicy nie ma chętnych.

Pewnikiem  jest, że najlepiej gdy jednak mamy do dyspozycji żywego przeciwnika, ponieważ to jest esencja grania w planszówki. Kilka dni temu zasiadłem z Sofią do Osadników. Często jak jej tłumaczę zasady to patrzy na mnie jakbym gadał po chińsku, ale z reguły nie zadaje pytań. Słucha, patrzy na mnie i kiwa w dziwny sposób głową, co na pewno nie sugeruje jakby rozumiała co do niej mówię. Oczywiście jak już siadamy do gry okazuje się, że „ta typiara tak ma” i faktycznie wszystko zrozumiała. W tym przypadku pojawiły się jakieś wątpliwości odnośnie zapisów na konkretnych kartach kilkukrotnie, ale sam też musiałem zastanowić się nad ich funkcją.

Jak to już razem stwierdziliśmy, zasady gry są bardzo proste i przebieg gry jest klarowny, szczególnie że tury wykonywane na zmianę są bardzo krótkie. Najtrudniejszą częścią jest zastanawiania się nad tym jaką kartę zagrać i w jaki sposób ją wykorzystać. Nie tylko sposób zagrania karty jest ważny, ale i kolejność, ponieważ budując lub plądrując dane karty w określonej kolejności, jesteśmy w stanie wykonać więcej ruchów zyskując np. więcej surowców. Ten element jest też automatycznie ogniwem wydłużającym całą rozgrywkę bo od niego wszystko zależy, choć w dwie osoby gra zamykała nam się w 50 minut, więc nie jest źle. Osadnicy: Narodziny Imperium pomimo tego, że mają proste zasady, to nie należą do łatwych gier. Na początku złudne mogą się wydawać rysunkowe grafiki na kartach i bogactwo kolorów trochę sugerujące, że to gra dla dzieci. W rzeczywistości gra wymaga podejmowania decyzji i dokonywania poważnych wyborów łatwo zmieniających losy gry. Karty można wykorzystać w sumie na 3 sposoby wliczając karty frakcyjne i karty zwykłe. Dodatkowo wszystkie ruchy trzeba zmieścić w raptem 5 rundach, gdzie pierwsza jest bardzo krótka przez ubogie zasoby. Sensowne ilości surowców zaczynają spływać od 3 rundy, a od 4 rundy to już ostatni dzwonek na zbieranie punktów zwycięstwa. Po kilku grach wyniki z 5 rund na torze punktacji wychodzą nam zawsze bardzo skromne i dopiero budynki nam windują znacznik. Ja niestety w pierwszej grze przeoczyłem chyba wszystkie istotne momenty i przegrałem z kretesem uzyskując raptem połowę punktów Sofii.

W kolejnych partyjkach już było lepiej. Widać ewidentnie, że znając karty i przebieg gry można lepiej zachować się przy pewnych kartach trafiających na rękę.

Gra bardzo nam się spodobała. Przyciąga oko, przez co chętnie przegląda się karty i operuje zasobami. Najważniejsza jest jednak różnorodność działań, które możemy wykonać w połączeniu z ilością dostępnych kart talii frakcyjnej oraz zwykłej.

Niestety podczas ostatniej gry nie obyło się bez incydentów. Sofia wymyśliła sobie jakiegoś podwójnego balona z wodą i brokatem w środku. Ściskając go było widać jak woda z błyskotkami przelewa się wewnątrz. Jak można się domyślić co jakiś czas podczas gry ściskała go pokazując jak to ładnie wygląda. Zrzędliwy stary powtarzał wielokrotnie „nie nad grą bo jak pęknie to ukatrupię”. No i w pewnym momencie dała mi powód do wrzasku. Balon pękł, woda się rozlała i zaczęła wsiąkać w elementy. Zanim wszystko zostało osuszone część znaczników nasiąkła i zaczęła się ekspresowo rozwarstwiać.

Na szczęście następnego dnia odrobina dobrego kleju załatwiła sprawę i teraz w zasadzie jak leżą obok siebie elementy to nie widać żadnych mankamentów. Większym problemem okazał się brokat, który ciężko było usunąć, a ja jeszcze następnego dnia w pracy znalazłem brokatowe serduszka na koszuli.

Podziel się/Zapisz

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/06/10/polnocne-granie/

Północne granie

Po kolejnej przerwie spowodowanej nieobecnością w domu udało się w końcu odpalić jakieś granie. Stanley zaatakował przedwczoraj, troszcząc się o mnie i wiedząc, że ostatnio krucho z graniem było. Oczywiście padło pytanie w co gramy. Dla ułatwienia wysłał fotkę ułamka swojej kolekcji, którą wytypował na wieczór.

Trzeba było to trochę zracjonalizować, dlatego zdecydowałem się na Terraformację Marsa, Concordię, Great Western Trail oraz Osadników Narodziny Imperium. GWT wybrałem dlatego, że podczas ostatniego nocnego grania bardzo mi się spodobał. Reszta – dlatego, że mam te gry, a jeszcze nie grałem i chciałem nauczyć się zasad od głównego ogrywacza nowych tytułów :) Można powiedzieć, że chciałem iść na łatwiznę. Stanley wpadł gdzieś o 20:30 i wyrwał mnie z power napa ponieważ zmogło mnie jakoś wcześnie. Odbiło się to na mojej percepcji podczas wieczora.

Na pierwszy ogień zapragnąłem udać się na Marsa i się zaczęło. Rozkładanie poszło sprawnie, setup nie był zbyt skomplikowany. Tłumaczenie zasad też całkiem gładko i później w trakcie gry nie było większej konieczności dopowiadania. Natomiast to co mnie najbardziej zaskoczyło w grze to czas rozgrywki. Generalnie czasochłonne okazało się przeglądanie kart, które mamy do wyboru na ręce, ponieważ to od nich zależy tak na prawdę co się dzieje w grze. To w połączeniu z faktem, że koniec gry następuje gdy wszystkie 3 warunki zostaną spełnione:

temperatura podniesiona na maxa

poziom tlenu opór

wszystkie oceany odkryte

spowodowało rozciągnięcie czasu czystej gry do 2:30 (tak dwie i pół godziny). Temperatura podniosła się dość szybko ponieważ obaj produkowaliśmy sporo ciepła, ale cała reszta nie szła zbyt szybko. Czy czas mi się ciągnął? Zdecydowanie nie. Czasem tak mam, że jak już gra trwa za długo to na koniec olewam trochę optymalizację i rozkminę byle by już skończyć. Tutaj taki moment nastał dopiero jak został 1 ocean do położenia. W tym momencie pojawiła się ciekawość jak będą liczone punkty, dlatego też nie zwlekaliśmy z tą decyzją. Niestety moja pierwsza rozgrywka skończyła się kilku punktową porażką, ale i tak uznałem że decyzja o zakupie Terraformacji była uzasadniona :)

Oczywiście można się przyczepić do tego czasu rozgrywki, ale zakładam że to kwestia pierwszej partyjki, choć też nie wyobrażam sobie, żeby dało się zredukować czas jakoś znacząco. Ciekawe też jak w przypadku większej ilości graczy, czy ten czas nie będzie bardzo długi. Kluczowe jest to, że gra na 2 osoby sprawdza się doskonale. Stanley straszył planszetką, żeby uważać bo jak się coś ruszy to zadyma – faktycznie nie jest to bardzo wygodne, ale też poza jednym wypadkiem, który dało się łatwo naprawić nawet podobało mi się to przekładanie kostek z miejsca na miejsce. Szkoda, że kostki nie są metalowe, żeby było czuć ich ciężar, bo dawałoby to lepszy klimat, ale te metaliczne kolory też w jakimś stopniu poprawiają samopoczucie. Właśnie, jeszcze jedna rzecz do której mogę się lekko przyczepić, ale to tak dla zasady – karty dają losowość i można trafić lepiej lub gorzej, ale losuje się ich sporo oraz można mieć dodatkowe akcje pobierania ich. Poza skupieniem się na kartach reszta akcji z planszy jest łatwa i nie wymaga zbytniego zastanawiania się. Występuje także minimalny element negatywnej interakcji, który mimo że jest prawie pomijalny to dostarcza satysfakcji :) Akurat  moja Terraformacja Marsa utknęła z zamówieniem 3 innych gier (w tym nieszczęsny Odlotowy Wyścig, który leży niby w UC), ale nawet się cieszę bo może będzie szansa na ogarnięcie innych zalegających tytułów. Aha no i na koniec trzeba było ogarnąć te wszystkie kosteczki, podzielić i pochować, a to już zajęło więcej czasu niż rozkładanie.

Gdy już udało się posprzątać stół uznaliśmy, że obaj chętnie siądziemy do Osadników NI. Zawartość pudełka jest rozsądna – nie ma za dużo ani za mało elementów, a do tego są one bardzo ładne i kolorowe – takie w sam raz na rodzinne granie. Przyznam, że przyswojenie zasad przyszło mi jakoś trudniej niż w Terraformacji, która jednak jest bardziej skomplikowana. Dopiero w drugiej rundzie wyszło, że jest to prostsze niż sobie na początku założyłem. Oczywiście mówię o zasadach, ponieważ jak się okazuje trzeba sobie dobrze ułożyć w głowie co się w grze robi, żeby na koniec nie było płaczu. Tak jak w moim przypadku. Dopiero w 4 rundzie dotarło do mnie, że brakuje mi kart punktujących i niestety za bardzo mi nie przychodziły, więc w rezultacie nie miałem jak podgonić na torze. Na początku za bardzo skupiłem się na produkcji i umowach. Raz przepadło mi sporo surowców i to była spora strata w zasadzie całej rundy.

Co ciekawe pomimo tego, że tytuł ten jest mechanicznie lżejszy i mniej skomplikowany od Terraformacji to powodował większy wysiłek umysłu, ponieważ element optymalizacyjny jest tutaj znacznie bardziej punktowany. Czy najpierw wyślę robotnika po miecz, którym splądruję swoją kartę, czy najpierw postawię budynek, zanim przeciwnik zabierze mi surowiec, czy też lepiej splądrować przeciwnika budynek, który daje mu za dużo benefitów? To wszystko przyciśnięte krótkimi turami gracza oraz tylko 5 rundami powodują, że trzeba się bardziej wysilić intelektualnie. Partyjka zajęła nam 55 minut i niestety ponownie przegrałem tym razem 5 punktami. Pierwsza gra na szczęście była na tyle satysfakcjonująca, że dzisiaj pewnie będę grał z Sofią. Zobaczymy jak jej podpasuje ten tytuł.

Po zakończeniu Osadników na zegarku mieliśmy 01:00 i jakoś słaba forma była widoczna u obu zawodników. Do tego myśl, że dzisiaj od rana sam z dzieciakami zostaję zracjonalizowała ciąg dalszy wieczora. Dzięki za towarzystwo Stanley.

Podziel się/Zapisz

[planszoholik]

New Post has been published on Gry Planszowe - okiem planszoholika

New Post has been published on http://planszoholik.pl/2017/05/10/nieobecnosci-sa-nowosci/

Po nieobecności są nowości

Sporo czasu mnie tu nie było, a wynikło to z mojej długiej nieobecności w Polsce najpierw z powodów służbowych, a później z urlopowych. Oczywiście przerwa od grania była w tym czasie dość istotna, ale też zdarzyło się, że trafiła w moje ręce pewna drobnostka, aczkolwiek z potencjałem. Mówię (w sumie to piszę) o Mr. Jack pocket, którego pudełko ma wymiary 11 x 11 x 3.5 cm, czyli jest prawie najmniejszym tytułem w mojej kolekcji.

To „pocket” w nazwie ma sens w 100%, ponieważ gra bez problemu zmieści się do kieszeni, a na pewno jest wygodna do przenoszenia. Kieszonkowy jest także czas gry, ponieważ w 15 minut jesteśmy w stanie rozegrać partyjkę, więc z rewanżem w pół godziny jesteśmy w stanie się ogarnąć. Setup trwa kilkanaście sekund ponieważ sprowadza się do ułożenia 9 dużych kafli miasta, 8 żetonów określających rundy i 3 znaczników detektywów. Jeden z graczy wciela się w przestępcę, a drugi w grupę detektywistyczną, mającą na celu odgadnięcie która z 9 postaci jest winna. To odgadnięcie musi być jednak „fizyczne”, czyli nie wystarczy wydedukować kto, ale także trzeba patrzeć na niego w fazie sprawdzania. Mechanika gry jest prosta, ponieważ każdy z 3 detektywów (jeden z nich to pies, ale widocznie bardzo inteligentny) stojąc obok danej kolumny/rzędu składającego się z 3 kafli miasta widzi kogoś jeśli ma korytarz na wprost. Jeśli któryś kafel ma zablokowany korytarz to za blokadą nie widać danej postaci. Do rozegrania jest 8 rund, w każdej są możliwe do wykonania 4 ruchy, po dwa dla każdego z graczy. Wśród ruchów za dużo wyboru nie ma, można ruszyć bohaterów, można zamienić miejscami żetony, obrócić je, czy też wylosować postać. Te same ruchy są naprzemiennie dostępne dla obu graczy, ale zależnie od tego kto je wykonuje przynoszą danym osobom trochę różniące się korzyści. Mr. Jack stara się wywieść w pole detektywów zyskując na czasie i zbierając klepsydry – jeśli uda się zdobyć ich 6 to wygrywa. Klepsydrę dostaje jeśli w fazie sprawdzania żaden z detektywów nie widzi przestępcy. Grupa Sherlocka natomiast ma za zadanie wyeliminować podejrzanych tak, aby został tylko 1 przed upływem 8 rund. Eliminują na zasadzie – jeśli w fazie sprawdzania nie widzimy przestępcy to demaskujemy tych, którzy są dla nas widoczni; jeśli widzimy go to eliminujemy z gry te postaci, których nie widzimy. Przyznam, że do momentu aż nie rozegrałem 2 pierwszych partii w Mr. Jack Pocket nie byłem pewien czy dobrze rozumiem zasady tej gry, ale okazało się, że instrukcja jednak jest klarowna, choć po prostu nie przekonywująca.

Czy ja wspomniałem w ogóle, że Mr. Jack Pocket to tytuł dwuosobowy? Oczywiście wybierałem go z myślą o tym, że z reguły gram z moją 9 letnią córką. Według wydawcy jest to tytuł od 14 lat, ale community BGG określa poziom trudności na 8 lat. Uważam, że faktycznie zasady są do zrozumienia bez problemu dla 8 letniego dziecka, choć świadome granie raczej dostępne jest dla trochę starszych. Oczywiście nie zmienia do faktu, że większość partyjek przegrałem, ale to może dlatego, że traktuję ten tytuł jako zwykłą zabawę, a nie rywalizację. To może być błąd w założeniach, ponieważ w rzeczywistości dobre obmyślenie wszystkich ruchów jest dość istotne i taki zbytni luz prowadzi właśnie do tego, że przegrywam. W zasadzie jednym skromnym ruchem można zmienić wynik każdej rundy co jest bardzo mocną stroną gry.

Gra nie porwała mnie jakoś bardzo, na tyle żebym z własnej woli sięgał po ten tytuł, a nie na przykład Splendor. Sofii bardzo się spodobała, ponieważ w Mr. Jack Pocket mamy trochę podejścia detektywistycznego. Dużą zaletą jednak jest to, że jest super przenośna i bardzo krótka, a także pojawia się asymetria. Grę kupiłem za 30 zł i za taką kwotę uznaję, że trzeba kupować. Na necie funkcjonuje w okolicach 50 zł, więc każdy musi rozsądzić czy potrzebuje takiego tytułu – ja bym się wahał.

Podziel się/Zapisz