[wiersze-wybrane]

Requiem dla żyjących

Radość minionej chwili zamienia się szybko w czarny kaptur z otworami na oczy, usta, język i żale. Żale. Żyjący wciąż zajęci są żegnaniem odchodzących dni, które przypominają naświetlony, lecz nigdy nie wywołany film. Żyjący żyją tak lekkomyślnie, tak niedbale, że zmarli nie posiadają się ze zdumienia. Śmieją się smutno i wykrzykują, ach, dzieci, i my byliśmy tacy sami. Tacy sami. Kwitły akacje. Słowiki gwizdały w gałęziach, nad nami.

Adam Zagajewski

[poezjaiherezja]

Mariusz Grzebalski - Piosenka buddyjska

Nieustępliwy pochód słońca -

zawłaszcza wszystko, co napotka 

na swojej drodze. Jak morze 

dokonujące cudów cierpliwości, 

by w końcu, krok po kroku, 

zagarnąć prowincje suchego lądu. 

Dziś, pierwszy raz od miesięcy, 

obudziłem się pewny i spokojny. 

Za oknem rytmicznie pracuje 

mechaniczne serce oczyszczalni, 

gleba wchłania resztki brudnego śniegu, 

wróble opanowały śmietnik -

wydziobują z kolorowych resztek

po świętach. Mój puls zrównał się

w końcu z pulsem tego miejsca, 

ziemia obraca się we mnie, ja obracam 

się w niej. Zostałem nagrodzony albo 

szczęście opuściło mnie do końca 

i nie jestem w stanie poznać skali 

swojego upadku. Mówię wieloma 

językami, choć staram się milczeć. 

Z miłością blisko bywam, od kiedy 

wyrzekłem się miłości. Pragnąc wiedzy, 

ucząc się i doświadczając, zrozumiałem: 

nie ma rzeczy niezbędnych do życia. 

Niczego nie odnalazłem, o nic 

nie jestem bogatszy. Ale, nawet jeśli 

wypowiadam tautologię, chwalę świat. 

Nawet jeśli mówię “nie wiem”, 

zamiast mówić “prawda”. 

[w-strumieniu-swiadomosci]

Marcin Świetlicki - Tak powiedział alkohol

[mysloteka]

Stanisław Barańczak

[poez-ja]

WE WZAJEMNYM ŚWIETLE [BRIAN PATTEN / TŁUM. J. JARNIEWICZ]

Nie wiem, co mnie tu przyniosło, Z miejsca, w którym mnie prawie nie było, I do którego najpewniej nie wrócę.

Poginęły twarze, i nie ma już miejsc, W których mógłbym przystanąć, A przystanąwszy, nie mieć im tego za złe.

Niektóre twarze zostawiły ślad, I ja też - kto wie? - rzuciłem na nie Jakiś czar, wywarłem jakiś urok, Żeby los im sprzyjał.

Trudno jednak zgadnąć, Jak wpływamy na siebie, Kiedy i na jakiej zasadzie. Mijamy się, a lśniąc krótko we wzajemnym świetle, Pokrzepiamy się myślą, że droga jest słuszna.

[fastrygajezyka]

Tadeusz Dąbrowski

[iamavoodoochild]

Patrzą na mnie, więc pewnie mam twarz. Ze wszystkich znajomych twarzy najmniej pamiętam własną. Nieraz mi ręce żyją zupełnie osobno. Może ich wtedy nie doliczać do siebie?   Gdzie są moje granice?   Porośnięty przecież jestem ruchem albo półżyciem. Zawsze jednak pełza we mnie pełne czy też niepełne, ale istnienie. Noszę sobą jakieś swoje własne miejsce. Kiedy je stracę, to znaczy, że mnie nie ma.   Nie ma mnie, więc nie wątpię.

Miron Białoszewski (via iamavoodoochild)

[poezjaiherezja]

Dzisiaj z twojego aktu wybrałem sobie oko i powiększałem je aż do granic ekranu, do granic rozdzielczości (a ta jest na tyle wysoka, że można już w ciebie uwierzyć). Powiększałem twoje prawe oko, chcąc za ostatnim kliknięciem przeskoczyć na drugą stronę, obejrzeć duszę albo przynajmniej siebie rozklikanego. W pobliżu czterdziestego czwartego powiększenia zobaczyłem swoją niewyraźną sylwetkę, przy sześćdziesiątym szóstym zarys aparatu fotograficznego, czytelny tylko dla mnie. A dalej już nic więcej nad szare prostokąty poukładane ściśle jak cegły w murze, jak kamienie w ścianie płaczu, przed którą staję w dzień i w nocy, aby wytrwale rozsadzać spojenia karteczkami z moimi wierszami.

Tadeusz Dąbrowski, 

Rozdzielczość

[poezjaiherezja]

Od tego trze­ba było za­cząć: nie­bo. Okno bez pa­ra­pe­tu, bez fu­tryn, bez szyb. Otwór i nic poza nim, Ale otwar­ty sze­ro­ko. Nie mu­szę cze­kać na po­god­ną noc, ani za­dzie­rać gło­wy, żeby przyj­rzeć się nie­bu. Nie­bo mam za ple­ca­mi, pod ręką i na po­wie­kach. Nie­bo owi­ja mnie szczel­nie i uno­si od spodu. Na­wet naj­wyż­sze góry nie są bli­żej nie­ba niż naj­głęb­sze do­li­ny. Na żad­nym miej­scu nie ma go wię­cej niż w in­nym. Ob­łok rów­nie bez­względ­nie przy­wa­lo­ny jest nie­bem co grób. Kret rów­nie wnie­bo­wzię­ty jak sowa chwie­ją­ca skrzy­dła­mi. Rzecz, któ­ra spa­da w prze­paść, spa­da z nie­ba w nie­bo. Syp­kie, płyn­ne, ska­li­ste, roz­pło­mie­nio­ne i lot­ne po­ła­cie nie­ba, okru­szy­ny nie­ba, po­dmu­chy nie­ba i ster­ty. Nie­bo jest wszech­obec­ne na­wet w ciem­no­ściach pod skó­rą. Zja­dam nie­bo, wy­da­lam nie­bo. Je­stem pu­łap­ką w pu­łap­ce, za­miesz­ki­wa­nym miesz­kań­cem, obej­mo­wa­nym ob­ję­ciem, py­ta­niem w od­po­wie­dzi na py­ta­nie. Po­dział na zie­mię i nie­bo to nie jest wła­ści­wy spo­sób my­śle­nia o tej ca­ło­ści. Po­zwa­la tyl­ko prze­żyć pod do­kład­niej­szym ad­re­sem, szyb­szym do zna­le­zie­nia, je­śli­bym była szu­ka­na. Moje zna­ki szcze­gól­ne to za­chwyt i roz­pacz.

Wisława Szymborska, Niebo

[poezjaiherezja]

Powietrze to wytwórnia haczyków -  Pytań bez odpowiedzi,  Lśniących i pijanych jak muchy,  Których pocałunek kłuje nieznośnie  W cuchnących łonach ciemności latem pod sosnami.  Pamiętam  Śmiertelną woń słońca w drewnianych szałasach,  Sztywność żagli i długie słone całuny.  Jeśli ujrzało się raz Boga, jak to uleczyć?  Jeśli zostało się zawładniętym  Bez pominięcia czegokolwiek,  Nawet palca u ręki lub nogi, i zużytym, Zużytym do szczętu w pożarze słońca, w plamach barw  Rzucanych przez dawne katedry,  Jak to uleczyć?  Pastylką opłatka Komunii,  Przechadzką nad stojącą wodą? Wspomnieniem?  Lub zbieraniem błyszczących części  Chrystusa na oczach gryzoni,  Nieśmiałych zjadaczy kwiatów, tych -  Których nadzieje są tak skromne, że zapewniają im spokój - -  Jak garbusce w małym, czystym domku  Pod pnącym się powojem.  Czyż wielka miłość nie istnieje, tylko tkliwość?  Czyż morze  Wspomina tego, co po nim chodził?  Znaczenie wycieka z molekuł.  Kominy miasta oddychają, okno poci się.  Dzieci rzucają się w łóżeczkach.  Słońce rozkwita jak pelargonia.  Serce jeszcze nie ustało.

Sylvia Plath, Mistyczka (tłum. Teresa Truszkowska) 

[poezjaiherezja]

Tomasz Różycki

[poezjaiherezja]

Tomasz Różycki

[poezjaiherezja]

Kiedyś to był wiersz miłosny,  zanim nie utyły mu biodra i nie dostał zadyszki,  zanim się nie okazało, że siedzi  zmieszany i lekko zakłopotany  na parkingu, na zderzaku auta,  a ludzie przechodzą i nawet się nie odwrócą.  Pamięta, jak się stroił, jak na wielką okazję.  Pamięta - wybierał te buty,  ten szalik czy ten krawat.  Kiedyś pijał piwo na śniadanie,  maczał nogi  w rzece tuż obok nóg innego wiersza.   Kiedyś udawał nieśmiałość, potem rzeczywiście był  nieśmiały i spuszczał głowę, a włosy opadały  tak, że nie było widać oczu.  Rozprawiał z pasją o historii i sztuce.  Przepiękny był wtedy, ten wiersz.  Pod brodą żadnych fałd zwiotczałej skóry,  pod kolanami żadnych fałd żółtego tłuszczu.  W to, co wiedział o poranku, nadal wierzył o zmierzchu. Niezafałszowana pewność wznosiła mu brwi i policzki.  Tęsknota się nie zmniejszyła.  Ale już rozumie. Czas pomyśleć o kocie,  o hodowli fiołków afrykańskich lub kwitnących kaktusów.  Tak, decyduje się:  masa kaktusów-miniaturek w czerwono-niebieskich doniczkach.  Kiedy poczuje się zaniepokojony  czystą i nieznaną ciszą tego nowego życia,  będzie ich dotykał - jednego po drugim -  palcem wyciągniętym jak maleńki płomień.

Jane Hirshfield 

(przeł. Magda Heydel) 

[polskapoezja]

Stanisław Barańczak – 4.2.80: Śnieg V

[fastrygajezyka]

Nikt tak pięknie nie pisał o miłości jak Stasiu Barańczak

[fastrygajezyka]

Krystyna Dąbrowska  (źródło: fp wyd. a5)

[poezjaiherezja]

Tomasz Różycki