THE WORLD AS WE SEE IT: Millenials' Point-of-View

We aim to understand the community and to be understood by the society. We are here to share thoughts and opinions on significant matters.

[rubyetc]

I found these gifs I made a while back for a site that’s not running anymore, so I thought I’d post them here. It’s a description of psychiatric symptoms and states of mind using a pink box and some other stuff. 

[apriljanee5]

These are so accurate

[psych2go]

Interesting! Just thought I’d share! 

[quotes]

It does not matter how slowly you, so long as you do not stop.

[iremiuw]

[polgov101-blog]

Commuter’s Misery

I commute every day. I have considered every possible mode of transportation there is- Jeepney, Bus, Van, Train, Tricycle, I even risk riding “habal-habal” just to make it on time for school. Aside from keeping alive at school I guess one of the basic struggles every Juan must endure is surviving the adventure of commuting. As a city denizen, I start the day by confronting the streets for a jeepney ride and then there comes a time when someone else steals the jeep you’ve been waiting for, or when you can’t get out of the train because people won’t give way, or when the barker yells “O lima pa lima!” and I go wonder where this magical space is when truthfully I’m barely even sitted (“yung feeling na nagpapanggap ka nalang na nakaupo sa jeep”) and, that rejoicing feeling when you realize the train is half empty, and, of course, bearing traffic.

 How many hours do we waste on the road in a day when we could have done something more productive, when we could have spent it with our friends and family? We laugh at it but it is no laughing matter. Tough, isn’t it? Needless to say we have pretty huge problem in commuting here in Manila. An immeasurable number of private and public vehicles who are conquering major roads and making danger release. Drivers who has low patience and yells at people for being too slow getting in or off the bus or jeep. Passengers who want to stop by in the middle of the road and can’t wait for the jeep or bus to stop in the right place.

Definitely, the life of a commuter is a drama itself, a long-term series that features the struggles of common Filipinos in the hold of imperfect urban planning.

 “When they said life is a long journey, I didn’t know I’d have to take it literally—and on a daily basis.”

words by Kaye Mentoya

[polgov101-blog]

Naglahong Saysay

Realidad ng buhay, Mapanghusgang tagabantay, Mahihirapan kang sumabay, Kung wala kang kaagapay.

Urong-sulong, Dinaig pa ang daluyong. Bigat ng angkla'y wala pa ring binatbat Sa lakas ng hagupit nitong pedrong patpat.

Hindi ko maiwasang isipin, Dapat pa bang timbangin Ang hakbang na gagawin, Gayong tama man o mali, ako'y huhusgahan pa rin.

words by Chrisia Mae Sawali

[polgov101-blog]

Ang Kabataan ay Pag-asa ng Bayan

Nag-iwan ng maraming pangaral at ideolohiya, minsan ng sinabi ng ating bayani na si Gat Jose Rizal na, "Ang Kabataan ay ang Pag-asa ng bayan" pero sa kasalukuyang panahon masasabi mo pa rin kaya na ang kabataan ay pag-asa ng bayang ating sinilangan?

Sa pag usbong ng makabagong panahon kung saan ang kabataan o kung tawagin ang sarili ay "millenials", marami sa atin ang kinain na ng sistema. Sistema na kung saan tayo, ang mga kabataan, ay unti unting nawawalan ng idealismo. Na kung dati ay naghahangad na baguhin ang maling sistema, pero naghahangad lamang na baguhin ang sarili upang masabayan ang sistema. Nagiging mangmang sa lipunan, bes, sa mga isyu na dapat ay bigyan pansin at bagkus ay gumagalaw lamang tayo ayon sa uso.

Sa panahon ngayon, maraming kabataan ang inuubos lamang ang kanilang oras sa paggawa ng mga nonsense na bagay o ano pang kashitan sa buhay. Kung iisipin mo kung ano yung pinakamalaking nagdulot ng pagbabago sayo, malamang sa malamang ay sasabihin mo ay ang pag-usbong ng teknolohiya. Oo, napakalaki ng naitutulong sa 'tin ng teknolohiya pero dahil sa pagiging abusado natin sa paggamit nito, ito rin ay nagiging dahilan upang tayo ay umasa na lang sa kung ano ang kayang i-offer nito. Kumabaga, "abused the abuser". Ang saya diba? Kasi sa tulong ng technology napapabilis lahat ng gawain. Lalo na yung schoolworks. Copy mo ‘to, paste mo ‘to, wala nang edit, bes basta related push mo na. Talinong kuha sa teknolohiya, utak ay napagiwanan na. Kahit sa social networking sites, ang kalayaan sa pagpapahayag ay inaabuso ng mga kabataan, imbis na gamitin sa pagpapaunlad ng bayan, ang kalayaan na ito ay madalas nagagamit lang ng mga walang kwentang bashers sa paninira ng katauhan ng iba at ang idadahilan pa ay ginagamit lang daw nila ang kanilang "freedom of expression". Nakakalungkot.

Eto pa ang malupet, may mga kabataan na nabigyan ng pagkakataon upang makapag-aral. May maisusuot sa pagpasok at may perang nababaon. Pero, bes yung totoo akala mo papasok pero yung outfit papuntang galaan. Yung baon inipon para sa inuman. Well-played, bimb. Pumoporma para sa mga barkada, pumoporma para sa mga ka-"forever" daw nila na wagas kung ilantad at nauuwi sa kapusukan kaya lalong sumisikip ang bayan. Mula sa pagtambay sa kung saan, yung iba natututo ng mas nakakapangambang bisyo, paninigarilyo, pagsusugal, at ang pinakamalala ay ang paggamit o pagtulak ng ipinagbabawal na gamot na nagiging sanhi pa ng mas maraming krimen na nangyayari sa paligid. Ngayon masasabi mo pa rin ba na ang ang kabataan ay pag-asa ng bayan?

Ang sagot ko oo, ang kabataan pa rin ang pag-asa ng bayan. Kasi sa totoo lang hindi naman natin maiiwasan ang pagkakaroon ng wrong choices sa buhay. Minsan dala lang din ito ng kung ano ang ipinamulat sa atin ng lipunan. Minsan naman dala lang din ng kahirapan. Ang iba naman ay hinahanap pa ang sarili nila sa mga bagay na akala nila ay makakatulong sa kanila. Pero hindi naman hihinto lang dun ang buhay nila e. Ika nga, habang may bukas, may pag-asa.  Tsaka hindi naman lahat ng kabataan ay ganito diba? Marami pa rin ang maaga pa lang ay nagbanat na ng buto upang itaguyod ang kanilang mga pamilya o sarili na madalas dahil sa kalagayan nila sa buhay ay may napagkakaitan sila para makapag-aral. ‘Yang irony ng lipunan, isang nakakatawa pero nakakalungkot na realidad. Ang gulo diba. Pero kahit ganun, ang mga kabataang ito ay gumagawa pa rin ng paraan para ipagpatuloy ang mga gusto nila sa buhay. Sila ang mga kabataan na nagiging inspirasyon ng marami dahil kahit ano pang pagsubok sa buhay ang kinakaharap nila ay natuto pa rin sila magbago at umahon.

Naniniwala pa rin ako na kabataan ang pag asa ng bayan dahil ang kabataan ang mas nakakakita at mas nakakaramdam ng epekto ng mga gawain ng mga nakakatanda. Mga gawain na minsan ay mali, na maaari natin ituwid para sa ating sariling kinabukasan. Mga pagkakamali na nagdulot ng maraming pagsubok na nalagpasan at naging inspirasyon ng ilan. Mga kabataan na nagtataglay ng lakas, talino at pangarap mula sa mga nabuong inspirasyon at tamang gabay ng lipunan.

words by Caitlin De Honor

[polgov101-blog]

Ang diskriminasyon ay pagmamaliit sa iba sa pamamaraan ng paghusga at pagtrato sa kanila bilang salot sa lipunan. Binubukod sila't hinuhusgahan base sa kanilang pagkakakilanlan, nasyon na kanilang pinanggalingan, anyos o ibang katangian.

Lahat ng tao ay pantay-pantay sa mata ng Diyos. Subali't sa kabila nito, laganap pa rin ang diskriminasyon sa buong daigdaig. Nakakalungkot mang isipin ang katotohanang ito ay hindi lamang nagpapatunay na napakasama ng panahong kinabubuhayan natin, kundi ipinakikita rin nito na talagang hindi perpekto ang tao.

Kadalasan, dahil sa pride, nagiging mapagmataas at mayabang ang tao. Kaya baka isipin niyang angat siya sa iba o maliitin niya ang iba na mababa ang pinag-aralan o mahihirap. At kung naiisip naman niyang mas angat ang iba sa kanya, sinisiraan niya ang mga ito at hinihila pababa upang sa gayon siya naman ang nakataas-noo.

Ang ganda sanang mabuhay sa mundo kung puro pagmamahalan lamang at walang away o kaya ay diskriminasyon. Marami na kasing nasirang relasyon ang naidulot nito. Tanggapin na lang kaya ang bawat isa. Lahat naman sa atin ay may pagkakaiba, ngunit kung marunong tayong magpakumbaba at isipin na lamang ang ikakabuti sa isa't isa, marahil hindi na tayo makikipagbangayan.

"Seeing the unfamiliar is the most familiar things, so learn to accept it."

"All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood." — Article 1, Universal Declaration of Human Rights

words by Rose Marie Patubo

[cody-sampson]

Drifting Bytes  |  Cody Sampson

[polgov101-blog]

It is a fact that our generation is very dependent on technology nowadays. Most of us check our phones even before getting up in the morning. We use our phones almost every hour; while we are eating, when we have free time in school, while waiting for someone, and even before we sleep. There is actually 92% of teens report going online daily, 68% consume their news through Facebook, and 60% users have shared pictures of themselves on social media.

Social media can be as addictive as a drug. It can be potentially damaging and destructive. 69% of people who commit suicide have been diagnosed with mental illness due to cyberbullying. According to the National Alliance on Mental Illness, people between the ages 15-24, suicide is the third leading cause of death due to cyberbullying. This is just one of the terrible effects of social media.

Now, I'm not saying that technology is a negative thing. It can also be utilised as a beneficial tool and for different reasons. One of which is for educating students and sharing documents and files relating to school. Staying in touch with our family and friends who are living far away is also one of the benefits of social media. You can also meet new friends and connect with like-minded people. This is either very creepy or fantastically interesting.

So before it's too late, I just want to remind you that in just one swipe or click, your life could be put in danger. Please use social media safely and appropriately. Though there's a lot of information to digest, it's always better to be safe than sorry.

words by Jobelle Tarin 

[polgov101-blog]

Panaginip

Malinis at mabagong simo'y ng hangin, paru-paro't ibong nagliliparan At mga punong naglalakihan Ito ang lugar na pinapangarap ng sanlibutan, Ngunit sa pagbabago ng panahon, Pag-unlad ng sibilisasyon Napalitan ang mga ito ng mga usok ng tambutso, Eroplano sa himpapawid At mga gahiganteng gusali Kasabay ng pag-unlad Ang pagkasira ng pangarap Pangarap na malabong marating Pangarap na sa panaginip nalang natin.

words by Abigail Torres

art by Mary Rose Tiongco

[polgov101-blog]

Ang pag-aaral ng lipunan ay parang pagbabasa ng isang aklat, kailangan mong buklatin ang bawat pahina, suriin ang mga nakatala, intindihin, at unawain upang iyong malaman ang takbo ng istorya, hindi sapat na iisa lamang ang “point of view” ng mga mambabasa, mas madaling timbangin at unawin ang mga pangyayari kung lahat ng panig ay mabibigyang pansin.

Nabigyan ako ng pagkakataong mabahagian ng maliit na parte ng buhay ng dalawa sa mga Lumad nang minsang bumisita sila sa aming paaralan. Wala sa aking kamalayan na naabuso at naharas sila, at ang iba pa nga'y namatay. Noon, ang akala ko ay nawalan lamang sila ng lupang tinitirahan ngunit sa paglalahad ng kwento nila Jinky at teacher Charlene, nalaman kong malagim pala ang kanilang pinagdaanan. Hindi pala talaga lahat ng nakalathala at napapalabas sa media ay kumpleto at totoo. Nagkakaroon pala talaga ng pagsasala sa mga ibabalita.

Simple lang ang pangarap nila noon hanggang ngayon, gusto lamang nilang mag-aral. Gusto nilang matutong bumasa, sumulat, magbilang; mga karapatang sibil na hindi dapat ipagkait kanino man. Ngunit dahil sa naging kaguluhan ng mga militar na sundalo at ng mga rebelde, sila ay naapektuhan kaya naman ngayon, hangad nilang mabigyang linaw ang mga totoong nangyari sa kanilang komunidad. Hustiya ang hiling ko para sa ating mga kapatid na Lumad.

words by Diana Broncano

[polgov101-blog]

Petmalung Change

We are unquestionably living in the prime time of technological change. While we’re experiencing change due to technology, we didn’t notice that we just surprisingly enjoyed the great deal that technology has to offer, as it works every day to influence our lifestyle and certain attitude. I see the change as a student, as I copy and study notes on a smartphone when before there was the blackboard. From handwriting, we jumped to computers/laptops and eventually capturing photos of lectures. It is definitely more convenient and efficient, but I am afraid that as an effect, we are relatively becoming less human.

We have generally forgotten the manual ways of doing things. That we only just focus on the change ahead of us, we seriously allow technology to control our lives when we should be controlling them. The more we are exposed to these technologies, the less productive we become.

“The creation of Google is the end of books.” The more we depend on the internet, the lesser we interact with real people. Before, we didn’t take too many pictures, one shot is to cherish. Now, we travel to a place because it is not beautiful but  because it is “instagrammable”.

There is nothing wrong with change, if it is in the right direction. - Winston Churchill

words by Kaye Mentoya

[polgov101-blog]

Sing some blues Sing as we dance slow; as we solve our longing for warmth Put your hands on my shoulders I'll put mine on your hips put your feet above my feet I'll carry you while you rub your cheeks on my chest I’ll carry you as we dance feel the beat inside me feel the sudden zap in our skins hear the buzz I create hold my hand and spin It’s funny how it tickles when you bite my ears while you whisper how you trust me. and hearing you giggling with my stubble in your nose is just so damn cute It’s a night with you singing 'a world alone' It's a night with you all alone.

words by Jane Suan

[polgov101-blog]

A Joy to Love

Here I am again, waiting in the midst of pain. In this station of train our memories remain. It seems like it's beginning to rain and my tears will fall again.

And in every part of my numb face Chain of unhappiness can be traced The beat of my heart is about to race I don't know how but I love you in any case.

As this train is running by I wanted my feelings to vanish but my heart won't let me try. I can't leave you and I don't know why A simple Joy ended up to a lasting love hoping You and I.

words by Aira Janine Jover

[polgov101-blog]

Ways of Improving Morale at Your Company

Morale is an important aspect to have a good relationship with anyone in the workplace. Furthermore, it is important to raise strategies that will boost employees' enthusiasm and confidence. Let's take family relationship as an example. The more you communicate with each of the family members, the more you get connected to them. Therefore, communication is one of the best techniques to make a strong bond between employers and employees. In addition, the ones that can make employees work effectively and ineffectively at the same time are trust and value. If they feel that their employers trust them and value their hard work, they tend to be dedicated to their jobs and so the other way around happens, when their employers disrespect their interests.

words by Chrisia Mae Sawali

[polgov101-blog]

No Victory At All

Never comfort me with your lies Because the city where I am standing at will be the same city where i will be falling.

Everything will come to an end Even infinities will find its boundary And forever will just be hanging by a thread.

Stop first the war between your heart and mind Before messing with the war where guns and violence domain Haven't they realized that their victory wasn't victory at all? Because they will be fighting once more But these time, its against themselves. Over their conscience and their deeds.

words by Jobelle Tarin

[polgov101-blog]

Ang Nakaraan

Maraming bagay ang iyong naaalala tuwing ika'y nag-iisa. Mga bagay na magpapa-isip sayo ng nakaraang natapos na. Na kahit ilang ulit mong isipin, hindi na mababalik pa, katulad ng mga rosas na nalanta.

Sabi nila, walang permanente sa mundo. At kahit masakit isipin, lahat ng bagay ay mawawala rin. Sa bilis ng paglipas ng panahon, ang mga bagay sa ating kapaligiran ay mabilis ding nagbabago. Hindi mo namamalayan na ang dating sayo ay nawala na, ang dating gusto mo ay ayaw mo na, at ang dating uso ay laos na. Bilang estudyante sa pinapasukan kong unibersidad, ngayon ko lang napagtanto ang pagbabago sa aking kapaligiran. Nanibago ako sa kapaligiran na hindi katulad ng aking kinagisnan. Nanibago ako sa mga taong dapat pakisamahan. Iba't ibang tao galing sa iba't ibang lugar na may iba't ibang paniniwala.

Habang ako'y nag-iisa, aking inaalala ang mga magagandang bagay sa aking nakaraan. Napakasarap balikan ng mga bagay na nakalipas na, mga alaala kasama ang mga kaibigang nalayo na, at ang buong kapaligiran na kinasanayan at minahal mo na, Napakasarap bumalik sa pagkabata na walang ginawa kundi maging masaya. Pero sa huli, dapat pa rin nating tanggapin ang pagbabago, mahalin ang mga bagay na ating masisilayan at umayon sa daloy ng panahon na kasing bilis ng pagpatak ng ulan.

words by Abigail Torres

photo by Diana Broncano