"Sommige dingen moet je delen.. "

Mens eigen besta ik uit verschillende delen. Verschillende elementen bepalen mijn persoon. Ik ben op reis. Al zoekende raap ik de stukjes op en zal ik ze uiteindelijk bij elkaar brengen. Op een groot oppervlakte zal ik de puzzel leggen. Tot ik het laatste stukje tegenkom dat de vorm compleet zal maken om van het geheel te genieten, om terug te kijken en weer te genieten..... Ik ben een vrij abstracte denker die schrijft over de momenten in het midden van de bijkomende gedachtestromen...Alles lijkt betrekkelijk. Uiteindelijk vinden we duidelijkheid op de plaats rust. Okido....let's go!

[poweet-blog]

Met zingen is de liefde begonnen

Dagen hadden geen uren Ze zwom jaren in het oneindige Niet op zoek, niet wachtende Ze was één met wat komen gaat Nu, ging onverwacht sneller dan verwacht Moest het zo gaan? In één klap werd ze ontvreemd van de leegte Zo machtig groot als ze begon, zo klein ontstond haar vurige bestaan Zoete klanken van hoge tonen suste haar onrust in de verandering Het gaat niet meer alleen om haar Het regent rode rozenblaadjes als ze stilstaan bij hoe het ooit begon.

[poweet-blog]

Het vieze water staat hoog op het moment dat we dreigen te verdrinken in donkere gedachten #bluemonday

[poweet-blog]

Opstaan

Het ochtendgloren begint vroeg Net als ik, vandaag Anders dan normaal ben ik voor de wekker wakker In mijn ochtendwaas identificeer ik de omgeving van voor het slapen gaan Toen dacht ik aan nu Nu, denk ik aan gisteravond Toen sloot ik mijn ogen Nu weerspiegelt de kastdeur mijn chaos Links van mij zie ik de zonnewachter geduldig wachten voor mijn glazen muur Haar speer speelt met de wind die de gevallen herfstbladeren onderweg naar beneden onder hun nerfjes kietelt Ik aanschouw deze serene compositie in stilte, leunend op mijn linker hand Half naakt, rechtop zittend op het geel verlepte blok traagschuim Mijn steunpilaar plaats ik onderweg dat ik terug kijk naar mezelf in mijn verwilderde haardos Nog eenmaal mogen mijn nagels een verschuiving op mijn hoofdhuid veroorzaken Nog eenmaal mogen mijn ogen mijn bruine heuvels bekijken om te zien waar de ligsporen heenwijzen Nog eenmaal trek ik mijn scheur open om uitgebreid doch zonder geluid mijn smoelspieren op te rekken Mijn armen balanceren Rustig Verticaal in de ruimte Ik ben wakker Ik trek me niks aan van de tijd die een uur later doortikt Ik grijp zoekend onder mijn droommachine naar een elastiekje Mijn benen schop ik naar voren en mijn hielen komen neer om af te zetten Mijn ochtendritueel om uiteindelijk de onderste verdieping te kunnen bereiken Zo sta ik op het koude laminaat schrikt me wakker Nu probeert mijn hoofd de dag te bereiken.

[poweet-blog]

Haar leegte omarmt haar op de donkere dagen Dagen die met donderslagen verwelkomt worden Verlicht door de bliksem verblijft ze in de luwte Niemand die op z’n minst haar opperhuid prikkelt Het zout in haar tranen begroeten de dalen om vervolgens weg te vagen in de laagte van haar kuiltjes Met vlakke hand worden de sporen gewist Helemaal alleen Gedachtes in de min maken haar realiteit op het moment Subjectieve waardes Gebaseerd op het effect van wat haar ontnomen is nooit toegekomen is Is ze sterker zodra het licht weer aan gaat…want op donkere dagen wordt ze omarmt door de leegte.

[poweet-blog]

Wat is duidelijk hoor mij je ziel aanroepen Vooraf aan de echo

-Smita James

[poweet-blog]

Blindelings opweg Daar waar het licht zichtbaar is blijf je weer staande

-Smita James

[poweet-blog]

Ik ben me bewust Ik vergeet je steeds vaker Ik zie wat goed is

-Smita James

[poweet-blog]

Vol besef kijk ik Volg ik de contouren daar Van wat niet meer is

- Smita James

[poweet-blog]

Yes! Ik ben 30.

Het is 2014 en ik ben 30. Nu zou je denken dat het me om de cijfers gaat. Met name de 30. Nein! Het cijfer op zich doet mij persoonlijk niet zoveel. Het is een leeftijd, een getal hoger dan de 29. Een stap dichter bij het ‘zo oud mogelijk’ worden. Een doel van het leven? De reden waarom we verjaardagen vieren? Of is dat toch niet wat we willen met z’n allen? Ik twijfel nu namelijk. Op weg naar deze kleine mijlpaal rolden er net iets te vaak woorden met een iets wat te negatieve nasmaak voor mijn voeten. En dan die gezichten! Het uithangbord voor zichzelf ontkennende aannames. Nieuwsgierige, vaak al 30 jarige, hoofden met open gesperde ogen die ter bevestiging opzoek zijn naar een zwakke plek in jouw visie op de aankomende leeftijd. De blik in hun ogen omarmen een snel ontvlambaar gedachtegoed dat een meerderheid van de samenleving onbewust op automatische piloot naleeft. Dertig, is een luchtige bontjas van zachte taboes die je niet bepaald warm houdt op weg naar boven. 

In principe heb ik er altijd wel enigszins naar uitgekeken om dertig te worden. Niet dat het snel moest gaan, maar ik ben er nooit bang voor geweest. Leeftijden benaderde ik eigenlijk vrij positief. Tot mijn 25ste bedacht ik me nooit echt wat ik niet mocht of wat ik juist moest doen. Ik leefde gewoon mijn leven op het gegeven tempo. Ik droomde. Mijn missie was om deze werkelijkheid te laten worden.  Vanaf mijn 25ste kwam mijn omgeving steeds meer in beweging. Niet op alle punten even snel. Het werd steeds moeilijker om mijn lieve moeder over te halen als ik weer eens te lui was om iets te doen (yes, i know!), sommige vrienden handelden steeds minder naar hun denkbeelden, anderen gingen op wereldreis, op elk familiefeestje werd ik overhoord om te peilen of er binnen niet al te lange tijd een bruiloft aan zit te komen..van mij (Hindostanen en sari’s hè). Zoveel vragen en verwachtingen! Niet heel gek per se, maar geeneen voelde alsof mijn idealen ook maar enigszins van belang mochten zijn. Ik verzoop bij de gedachten van wat ik allemaal zou moeten in de toekomst. Van wie eigenlijk?! 

Tot aan mijn dertigste had ik het dus vaak koud. Gaandeweg kwam het besef dat ik, ondanks de liefde en goede bedoelingen van mijn naasten, voor constante warmte op mezelf aangewezen ben . Ik heb me dan ook voorgenomen mijn uiterste best voor mezelf te doen. Te blijven doen eigenlijk, Ik ben 30 en ik droom. Ik ben nog steeds bezig om de droompjes in mijn droom te verwezenlijken. Dat kan en wil ik niet stoppen. Als het kon zou ik het met mijn ongeduldige kop misschien een paar tandjes versnellen om het te kunnen bereiken, maar tegelijkertijd ben ik ook niet ontevreden met wat ik tot nu toe voor mezelf heb gedaan en doe. Mijn toekomst moet niet volledig van cultuur, tradities, verouderde gedachtegangen, kortzichtigheid, wensen en vooral niet van meningen van andere mensen afhangen. Noem het rebels, koppig, naïef en al, maar ik wil het in dit leven op z'n minst proberen om op mijn manier mijn idealen en dromen te verwezenlijken. Ik hoop dat jij hetzelfde doet ongeacht je leeftijd en de zogenaamd bijbehorende fase. ....Je kan alleen maar winnen! 

[poweet-blog]

Dit is geen discussie: Wat is er toch mis?!

Ongezien verkleurde in 1850 de mijter van een goedheiligman een kindervriend of een statig stille slavendrijver die handelt in ‘zwart verdriet’ Het is maar net hoe je het ziet of beter gezegd bekijkt Een nasleep van de 'Gouden Eeuw'.. ..het begin van een nieuw Nederlandse traditie.. Sinterklaas! Naar een idée van Jan Schenkman. In naam van ons kind bracht hij de Sint een sterke knecht genaamd Piet Zwartuh Piet! Wiede wiede wiet Ik hoor je wel maar ik zie je niet… Een pedagogisch verantwoord liedje over de schoonste schoorsteenvegers van ons land bepakt met een roe en een grote jutezak worden ze benoemd naar een taak Huishoudpiet Inpakpiet Discopiet Kookpiet Pakpiet Ik-stop-je-in-de-zak-als-je-niet-lief-bent-piet Allemaal in dienst van deze zwaaiende kindervriend Elk jaar komen ze weer met zijn stoomboot aan om te controleren welk kind het wel of niet goed heeft gedaan Wie krijgt er lekkers en wie krijgt er slaag dát verhaal komt door Schrijfpiet in het boek van deze bebaarde baas Stad en land gaan ze af op hun Adidas gympen op zoek naar liegende ouders van onschuldige kinderen zodat ze in opdracht van hen kunnen winkelen Onderweg vertonen ze kunsten voor de mensen op straat Hun kattenkwaad is niet alleen voor hun eigen vermaak Ze worden op tijd weer teruggevloten op de plaats rust strooien ze weer met pepernoten Op 5 december is de grote dag dat Zwarte Piet door meer dan 1 schoorsteen mag Zijn pagepakje blijft nog steeds erg glimmen net als zijn grote gouden oorringen zijn afro blijft nog goed kroes in dat ene model alleen zijn gezicht verandert heel snel van wit naar egaal zwart en enorme rode lippen een uiterlijk waar zelfs de grootste zogeheten ‘neger’ niet aan kan tippen Het kinderfeest is kinderspel besmeurt met oud racisme door indoctrinatie zitten grote mensen vast in wat we willen wat we kennen verschuilen 'ze' achter de onschuld van de kinderen die niet kunnen benoemen wat donkere mensen in de praktijk ondervinden Nu ze er eindelijk iets van zeggen zijn het Sint's voorstanders die hen een vinger opleggen "Blijf af van onze traditie! Ontneem onze kinderen hun Piet niet! Zij zien het verschil toch niet..." Als dat zo is ... waarom escaleert dan deze 'discussie'? Hoe komt het dat 'jullie' liever zwart zien? ...Verblind zijn door een Nationale illusie..  Wereldwijd bevestigen dat dát veel belangrijker is dan enig empathie.. Ik snap 't niet! Wat is er toch mis met de Regenboog Piet  als HIJ alle kinderen in cadeautjes voorziet?!

~smitajames~

[poweet-blog]

Een heel klein soort van liefdesbriefje...

Weet je… Mijn zwarte kleine ogen keken altijd naar je uit Later, zou ik het platteland voor jou achter me laten Elk weekend dat ik je zag attendeerde ik je daarop Dan fluisterde ik mijn wens heel zachtjes in gedachten Nu ik erover nadenk hoorde je me waarschijnlijk niet eens Slenterend door de straten loerde ik ook naar je Van top tot teen Maf.. Zag je me?! Ik zwaaide Ik durfde niet te kijken, maar keek je terug? Je typische bouw verheerlijkt mijn zicht Ons leeftijdsverschil maakt me eigenlijk niks uit Ik geniet van je jaren als ik door je grachtengordel vaar  In het centrum van jouw hart haalde ik diep adem Nu leef ik er Ze verklaarden me voor gek, maar we  zijn nu wel samen ontdek ik je plekjes en geniet ik van je vrinden Blij leef ik ons leven tot wij elkaar vinden Amsterdam, Weet je! ~Smita James

[poweet-blog]

Actie! Hoera! Wij zijn hier!

Sorry. Daar begin ik mee. Sorry Smita, sorry lezers! Toen ik deze blog begon had ik beloofd met regelmaat te bloggen. Voor mezelf en ja ook een beetje voor jullie…vooruit. In 2012 hield ik dat redelijk goed vol. Op het end zwakte dit af en nu zijn we al weer een aantal maanden in 2013 (!) en ik heb nog steeds niks op dit digitale papiertje gelekt. Jammer. Mijn verwaarlozing heeft absoluut niets te maken gehad met het gebrek aan inspiratie of zin. Voornamelijk met tijd. Mijn tijdsbesteding is uitgebreid naar “community work”.  Er is geen mooi moment aan te wijzen wanneer deze behoefte bij me naar binnen is geslopen of versterkt. Feit is dat ik al een tijd de gedachte heb gehad om van tijd tot tijd iets voor een ander te gaan doen. Met name personen met een zwakkere positie in de maatschappij. Denk aan gehandicapten, kinderen met een sociale achterstand, ouderen etc. De wil was groot maar de stappen bleven uit, totdat een van mijn ‘besties’ besloot om haar verjaardag 30 keer te vieren omdat ze, je raadt het al, 30 is geworden. Tof idee! Wat nog toffer was is dat ze samen met ons tussen het feesten door 1 dag wilde spenderen aan een ander die zich deze luxe niet zo snel kan permitteren. Hier is dus eigenlijk dat mooie niet aan te wijzen moment..

De media belichtte de situatie van de ‘tentvluchtelingen’ in Osdorp die een nieuw tijdelijk onderkomen hadden in de zogeheten “Vluchtkerk”. We besloten met z’n zessen pasteitjes te maken en die langs te gaan brengen, zodat ze ook een keer iets lekkers te eten hadden. Zo gezegd zo gedaan. Daar aangekomen wisten we eigenlijk niet zo goed wat de juiste houding was…we besloten ons zelf te zijn en taadaaa dat was voldoende! We zette de honderd nog wat pasteitjes in de keuken en besloten om niet direct weer weg te gaan maar om met een paar mensen kennis te maken. Een groep Sudanese mannen nodigden ons vrijwel direct uit om bij hen plaats te nemen en een kopje thee met hen te drinken. Tussen het slurpen door maakten we kennis met elkaar. We raakten met hen in gesprek over simpele dingen als namen, afkomst, eten, cultuur etc. Alles veranderde op het moment dat we naar hun dagbesteding vroegen. 

Wat begon als een luchtige laten-we-een-keer-iets-goeds-voor-een-ander-doen maakte de activist in ons los. De heren vertelde ons dat ze niets anders konden doen dan zitten, rondjes lopen en vooral wachten op nieuws. Dit laatste is voor een uitgeprocedeerde asielzoeker een stressvolle situatie dat voornamelijk gebaseerd is op hoop. De hoop om goed nieuws te ontvangen. De hoop niet opgepakt te worden en in een cel te worden gedumpt. De hoop niet teruggestuurd te worden naar een onveilig thuis. De hoop om snel weer een menswaardig leven te kunnen leiden. Toen we hen de vraag stelden wat ze nodig hadden of zouden willen, kregen we te horen dat ze graag iets te doen zouden willen hebben voor de afleiding. Ze wilden graag muziek kunnen luisteren en boeken lezen. Onze harten hadden het inmiddels zwaar te verduren. Boeken! Van alles wat ze konden vragen of zeggen vroegen ze zoiets simpels als boeken. Voor boekenwurmen zoals wij klonk dit als muziek in onze oren en besloten we met alle liefde ons voor deze wens in te zetten. We besloten om een inzamelingsactie op te zetten en hier zorg voor te dragen https://www.facebook.com/events/233988690066513/.

De inzamelingsactie heeft wegens succes 5 maanden langer geduurd dan gepland. Van alle kanten ontvingen we honderden boeken en donaties om boeken te kunnen kopen. Onze idealistische breinen wilden gaande weg andere mensen betrekken bij het belang van ‘community work’ doormiddel van ons eerste initiatief. Wat luchtig begon is uiteindelijk uitgemond in een serieuze zaak. Wij hebben Sister Postman in het leven geroepen om vanuit onze eigen behoeftes, visie en ideen te voorzien in de behoeften van andere mensen. Wij hopen met Sister Postman andere mensen te inspireren en samen te brengen op een manier die bij je past, zonder verplichtingen. Wij weten uit ervaring dat het mogelijk is, maar ook dat er meer mogelijk is met elkaar. Op onze blog http://sisterpostman.wordpress.com/about-the-project/ vind je informatie over de achtergrond van onze (komende) verschillende projecten en via onze facebook https://www.facebook.com/SisterPostman houden we contact en maken we onze activiteiten zichtbaar. Zo, lang verhaal kort…. jullie zijn weer op de hoogte :)

[poweet-blog]

De warmte van de liefde doet de bloem soms verwelken...

Alleen zijn en het willen. Herken je het?

Toen kwam de grote oranjegele zon dichterbij en overschaduwd het harde tussen rood fluweel verstopte hartje. Zonder volledig besef ga je weer op  in het warme gevoel. Dat is het begin. 

Op het moment dat er wordt gesproeid vallen doorzichtige druppels vertraagd neer op de opperhuid van de donkere aarde.

Met gemak bewegen de wortels zich al zoekende naar het vocht in de natte ondergrond. Gretig geniet je van wat je absorbeert. Je staat in bloei!

Een open hand daalt zorgvuldig van bovenaf op je neer. 5 rubberen vingers omsluiten je middel. Je houdt je adem in...Even is het stil.

KKggrrak! De grasbodem zakt onder je vandaan als je plots wordt geplukt! Even herken je het. Samen zijn! Maar het kan niet. Angst is klein en teer en voedt de fragiele wil van 't  alleen zijn. Gevangen tussen de aanraking van de liefdevolle hand en de tijd wat niet van nu is. De afstand  van het weiland naar de vensterbank is net te groot.

Het besef doet de kop laten hangen en maakt vervolgens de keus van het verstand. Voor de dichte houten deur adem je voor de laatste keer uit. Eenzaam is de klaproos.

[poweet-blog]

Het is maar nét hoe je het bekijkt!

Hoi. Ik geloof in liefde en positiviteit. Ik ben een optimist, zo blijkt. Positiviteit zal altijd overwinnen. Altijd! Maar niet voordat het door 'de pessimistische mangel' heen gehaald is. "Het", is dus waar het om gaat. De situatie inclusief alle mogelijke scenario's die ik kan bedenken. Ik ben een pessimistische optimist. Ja ja....ze bestaan..

Ik weet niet waarom ik het doe en tegelijkertijd weet ik dat angst er een handje in heeft. Ondanks dat ik weet groter en sterker te zijn dan die angst laat ik het altijd toch eventjes toe...misschien om een mogelijke teleurstelling te verzachten? Misschien komt het ook wel omdat het voor mij altijd erg lang duurt voor ik aan iets kan wennen. Ik ben zo een slome. Zo eentje die bij elk detail stil staat. In leuke en in stomme situaties. Die mangel is dan 'gewoon' het proces om uiteindelijk ook het geheel te zien. Stapjes...ja in stapjes is het fijn. Helaas is daar niet altijd tijd voor. Het is ook niet altijd nodig...

Hmm..is bij mij dan ook altijd het glas half leeg?? Dat zou dan insinueren dat ik een brombeertje zou zijn toch? Dat valt namelijk ook wel weer mee hoor. Ik mag wel minder zeiken dat wel. Maar mag mijn antwoord ook alsjeblieft zijn dat mijn glas half leeg is?! Ik vind het een stomme vraag hoor. Wat boeit dat glas nou. Het is toch de bedoeling dat als je een glas inschenkt je deze leeg drinkt?!  Je kan er toch pas van genieten als je ermee doet waar het voor bedoeld is?! Drinken met die hap! Met volle teugen genieten! Een half leeg glas is toch des te meer reden om bij te schenken in plaats van een halfvol glas?! Dan ben je gewoon gierig...  Mijn omgekeerde logica. Half leeg of half vol...het is maar hoe je het bekijkt. Ik let niet op mijn glas maar op de bron waar ik dat glas mee vul. Zolang dat blijft stromen blijf ik die momentjes pakken net voor ik ga genieten van de volgende slokjes....SSSLLUUURRRPPPP!  

[poweet-blog]

Als de wolken de stilte weer zichtbaar maakt, omarmen we het verlangen weer.

-Smita James-

[poweet-blog]

Negerdag?! DAG NEGER!

Het is lastig. Je bent niet uitzonderlijk intelligent en je bent zo nu en dan, tussen het aanstellen voor aandacht door, grappig bij toeval. Is dat een standup comedian? Nee, het is Howard Komproe. En wat doe je dan op mindere dagen? Juist dan ga je met je ondoordachte kop inspiratie halen uit rotte appels. Het onderwerp van je show heeft geen inhoud nodig. Nee, zolang je maar aandacht krijgt en grappig bent. Het gaat om jou. Je bent stand-up comedian en die maken grapjes. Daar kan en mag je je achter verschuilen, want stand-up comedians maken grapjes. En grapjes zijn om te lachen. Zorg ervoor dat er een beetje zelfspot mee gemoeid gaat en als het over de rug van een ander gaat of 'een groep', zorg er dan vooral voor dat je het zo luchtig mogelijk brengt. Maar eigenlijk maakt het ook niet uit want het is tenslotte jouw mening of nou ja...jouw grapje. En om grapjes van een standup comedian wordt er gelachen. Dat weet iedereen.

Negerdag. Hoe kom je erop! Of nou ja zo moeilijk is dat ook eigenlijk niet. Gewoon dom denken. Oh, nee dat kan niet. Gewoon dom doen dus. Dat is makkelijk. Je zou bijna zeggen mens eigen. Beter gezegd bepaalde mensen eigen. Voor of tegen. Het woord "Neger" is beladen. Feit. Het is een woord dat tegenwoordig verschillende associaties lijkt te hebben. De een gebruikt het wel en de ander weer niet en weer een ander gebruikt het soms. Het is een woord met een negatieve inzet. Feit. Het is een woord waar onze voorouders mee onteerd zijn. Feit. Het is een woord waarvoor gestreden is. Feit. Het is nu een woord dat veelal door mensen wordt gebruikt die te lui lijken te zijn om erover na te denken. Mening. Ze gebruiken het maar gewoon omdat....ja waarom eigenlijk? Omdat het zo lekker bekt? Dat vonden ze in 1600 ook.. De strijd is nog niet gestreden. Zo blijkt wel weer. Zowel voor- als tegenstanders maken zich hard voor hun mening als de discussie door wat dan ook weer eens oplaait. 

De voorstanders lijken van mening te zijn dat je niet zo krampachtig aan het verleden moet vasthouden en er boven moet gaan staan. Zij doen dit door het woord op een zogenaamde positieve manier in te zetten. Hierdoor lijkt het alsof de tegenstanders niet voor de toekomst gaan en nog steeds dezelfde strijd te voeren als hun voorgangers. Maar is dat echt zo? Is het niet zo dat deze tegenstanders in ere willen houden waarvoor velen zijn gesneuveld, waarvoor movements zijn ontstaan en simpelweg uit respect voor de voorouders en zichzelf willen bewaken waarvoor de strijd ooit begonnen is. Zonder die strijd had 'Neger Komproe' nooit de ruimte gehad een podium te betreden om 'roet in het eten te gooien'. Dit zijn toch al meerdere redenen die, naar mijn mening, zwaarder wegen dan het eerder genoemde excuus van de voorstanders? 

Voor alles valt weer wat te zeggen, I know, maar niet om alles valt te lachen en weg te zetten als een grap. Negerdag. Hoe kom je eraf! Iedereen moet doen en laten waar die zin in heeft, maar denk alsjeblieft na! Bedenk goed wat het nut EN het effect is van wat je de wereld in slingert. Respecteer jezelf, maar op z'n minst een ander. Draag iets bij aan de wereld of laat het gewoon aan anderen over. Beste Howard, het is ècht niet erg om een keer rustig te zitten en te lachen om de grapjes (lees: nationale dierendag, nationale ik-had-losse-handjes-dag, nationale vrouwendag, valentijsdag etc.) van een ander.

>> https://www.facebook.com/pages/Howard-Coonproe/341175162584646 <<

[poweet-blog]

IJsjes eten...

Mijn voorgaande post is alweer van bijna drie weken geleden, op Valentijnsdag! Ja, met uitroepteken ondanks dat iedereen alweer een beetje bedaard is geloof ik..Bloggen gaat ook gewoon verder. Maar niet zo vlot als ik zou willen (remember mijn eerste blog?! grr). Welk onderwerp is nou een mooie opvolger. Welk onderwerp topt nou de liefde, was een 'secondegedachte' van me...Géén! Duh! Of het nou de leuke of de stomme kant ervan is. Liefde! Ik houd ervan! Ik houd ervan om het in kleine verschillende vormen te vinden en te zien, er over na te denken, er over te schrijven en te delen. Niet te zoetsappig verder hoor, daar ben ik dan weer te droog voor. Het is toch best bepalend voor de interpretatie van de lezer welke blogjes elkaar opvolgen bedacht ik me zo...dus om jullie perspectief zo dicht mogelijk bij mijn realiteit te houden (ik kan toch aan niet veel meer denken op 't moment), gooi ik er even iets ehm...'luchtigs' doorheen. Deze blog gaat over mijn amandelen.

Ja. Ik ben ze kwijt. Ein-de-luk! Na jaren klooien met de dokter is de slag eindelijk geslagen. Hakkie takkie weg zijn die zakkies... Althans zo beeld ik ze in. Ik was voor de 7e keer in een jaar tijd gevloerd door die dingen. Loom, zere nek, keelpijn, angina, hoesten, stem weg en chagrijnig. Zet het maar op repeat! Voor ik het wist drukte ik halsoverkop op de stop-knop...<play> en we gaan weer verder denk je dan, nou mooi niet! Pijn, pijn, pijn, PIJN! Even serieus, op ehm..'oudere' leeftijd je keelamandelen weg laten halen doet inderdaad verrekte pijn! "Maar je mag wel lekker heel veel ijsjes eten!", zeggen ze dan. Alsof ik daar bijzonder blij mee moest zijn als een ijs-gelegenheids-eter! Het eerste ijsje dat ik kreeg nadat ik ontwaakte uit mijn narcose was een raketje. En het was ver-ruk-ke-luk!! Achteraf was dit te danken aan de maximaal aantal toegestane shots morfine in mijn lichaam. De ijsjes en het ijswater daarna waren een ontmoeting met hel! Ik heb serieus een week lang met moeite 'geleefd' op pijnstillers, ijswater en slaap. We zijn nu bijna twee weken verder en ik ben nog steeds niet pijn vrij...zucht! Maar we benne er bijna!

Heel raar, kleine ingreep met een grote impact. Deze periode heeft me weer even op een ander spoor gezet lijkt het. Afgezien van dat ik erachter ben dat mijn pijngrens erg laag is (lol!) bedacht ik me ook wel dat genieten vaker mag. Ik was zo beperkt deze periode! En dan heb ik het alleen nog maar over een simpele activiteit als een hapje willen eten... Het leven is kort, cliché, maar dikke harde waarheid die bij mij door de ietwat heavy berichten van de laatste tijd uit mijn nabije omgeving extra is onderstreept en gemarkeerd. Ik klaag over de tijdelijke bijkomende belemmeringen en over de pijn na 'zo een kleine ingreep', terwijl anderen bikkelen met bijvoorbeeld het monster genaamd "kanker". SHIT ZEG!!

Situaties zijn niet te vergelijken, wel te relativeren. Het einde van de wereld is pas het einde van 'de wereld' als de situaties uitzichtloos ZIJN en niet LIJKEN te zijn. Ik heb mezelf voorgenomen om minder lang te klagen en meer en sneller actie te ondernemen in situaties, zonder het te overhaasten met alle risico's van dien...en ik ga ook ijs eten. Veel ijs! En ik ga ervan genieten ook!...zucht...