Ruhsuz da değildim ben eskiden. Bakmayın şimdi boş duvara dalıp gittiğime.
Color Me Curious

if i look back, i am lost
Show & Tell

Jar Jar Binks Fan Club
Game of Thrones Daily
NASA

#extradirty
Cookie Run:Kingdom Official!

Product Placement
★
Phantogram Three
occasionally subtle
KIROKAZE
No title available
sheepfilms
macklin celebrini has autism
🪼
ojovivo
h
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
seen from United States
seen from Italy
seen from Hungary
seen from Vietnam
seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States
seen from Mexico

seen from United States
seen from Vietnam

seen from Brazil

seen from Germany
seen from Uzbekistan

seen from Italy
seen from Morocco

seen from Bangladesh

seen from Brazil

seen from France
seen from Bangladesh
seen from Iraq
@pretlidzeklis
Ruhsuz da değildim ben eskiden. Bakmayın şimdi boş duvara dalıp gittiğime.
Birdenbire yaşama karşı bir aykırılığın üzerime sinişine şahit oldum ve bu duruma nasıl geldiğime bakmaya kalktığımda ayak izlerimin olmayışını gördüm işte bu yüzden bazen sorulmasını istemem “nasıl oldu” sorusunu
neden böyleyim ben, füsun? bakışlarım boş, gözlerimin içinde cenazemi taşıyorum. kafam dolu. sesleri susturmak yerine her günü ayrıntısıyla saklıyorum. ruhumu acıtan şeyleri bağrıma basıyorum. ne zihnime ne de bir köşeye, tam soluma kazıyorum.
Bu dünya bana bir kalp ve sayısız hayaller borçlu.
"A man" diye çığlık atma isteği uyandırıyor.
Ama nefes alıyorum değil mi? Tek önemli olan şey bu. Göğüs kafesimin içinde can çekişen bir organ olması öldürmezmiş gibi beni.
Uyumak bile bu kadar yorar mı insanı?
Breathe deeply.
You'll never be the mistake.
Yabancıymış aslında.
Ben, o gece, yangının tam ortasındaydım. Sen, beni izleyen kalabalığın arasındaydın. Hepsi bu. Yerinden kımıldamadın.
Tebrik ederim, beni pes ettirdin.
every broken hearts have fixed mind.
İnsan yaşadığı sürece büyük oyunların altına ezilip gitmeye mahkum. Çünkü yalnızca oyun oynayabilmek yeterli değil, oyunun kazanırken kendini kaybetmemekte gekerlidir. Bu... işte bu çok zor, kendinden nefret eden birinin böylesine bir hayatı kaldırmasını bekliyordu insanlar. Ama nasıl? Nasıl kazanırdı insan kendi üstüne oynadığı oyunu? Ancak kendi üstüne oynardı ya zaten insan, en büyük oyununu. Kazanamazdı şüphesiz. Kazanamayacağını bilerek oynar altında ezilirdi. Buna da yaşamak derdi diğerleri. İnsan kendinden, hayatından vazgeçtiğinde oyunlar adına, neden intihar sayılmazdı bu? Yaşayabilir miydi sanki kendini kaybettiği sahnenin arkasında? Yaşayamazdı, yaşayamazdı ama yine de intihar diyemezdi buna.
İbre intikamı gösterdiğinde akrep ve yelkovanın savaşı biter.
Sorun, tutsak olduğumuz bedenin bizi zorunda tuttuğu bir takım ruhsal sirkülasyonları asla tamamlayamamamızdan ibaret.
Belki de zihnimizin içinde kendi kurgumuz olduğunu düşündüğümüz bir sanrı bizizdir ve onun yerine geçmiş bir sanrıyı kendimiz kabul ediyoruzdur.
Ya da en olası ve hepsinden çok daha kötüsü, başkalarının yarattığı kişiyi benimsiyoruzdur. Kendimizi belki de hiç tanımıyoruzdur.
Belki de o yıkıntı seni sen yapan şeydir
Belki de ben o yıkıntının tam kendisiyimdir.