ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
“Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21”, μου είπε. Αρχικά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Χαμογέλασα απλά και συνέχισα να κοιτάω την ωραία θέα.
Αυτός με πήρε αγκαλιά. Έπειτα προχώρησε τις σκέψεις του: “Αν σε γνώριζα στα 21, θα μπορούσα να σε παντρευτώ, τώρα θα ζούσαμε μαζί, δεν θα ήταν τέλειο; Σε γνώρισα στα 15 όμως, θλιβερό εν μέρει, να ξέρω ότι στα 21 σου εσύ θα έχεις γνωρίσει κάποιον άλλον και θα παντρευτείς μαζί με εκείνον και εγώ θα είμαι απλά μια ανάμνηση από τα 17 σου, την ίδια στιγμή που εκείνος θα είναι η ζωή σου. Μαζί μου ανήκεις, το ξέρεις, μη γελάς. Αλλά άντε να ‘μαστε μαζί μέχρι τα 18-19. Μην το αρνήσαι ρε. Στο πανεπιστήμιο πολλά θα αλλάξουν, θα θέλεις να ζήσεις πράγματα και εγώ το ίδιο, να αποκτήσεις εμπειρίες. Θα σου φαίνεται πολύ λίγος ο παιδικός σου έρωτας, θα σου φαίνομαι λίγος, όχι δεν θα είμαι, απλά θα βλέπεις το καινούργιο. Θα είσαι ανάμεσα από έξυπνα άτομα, θα θελήσεις να βρεις έναν γιατρό, σαν εσένα, που θα είναι μαζί σου στη σχολή και θα σε βοηθάει στα μαθήματα και θα σου δίνει τις σημειώσεις του. Ξέρω ότι αυτό θέλεις. Και εγώ δεν είμαι αυτό. Τώρα σου φτάνω, τότε θα είμαι τόσο λίγος μπροστά σε όλους εκείνους. Μην μου κάνεις όχι και ποτέ μην λες ποτέ. Αν σε γνώριζα στα 21, όμως, θα μπορούσα να σου αποδείξω πως αξίζω μια ευκαιρία, θα μου την έδινες, είμαι σίγουρος. Και ας ξέρεις πως πάντα θα είσαι πιο ψηλά από μενα, θα δεις πως είναι σημαντικό ο άλλος δίπλα σου να σε αγαπάει, γιατί όποτε και να σε γνώριζα το ίδιο θα ένιωθα. Στα 21 μου θα είμαι σοβαρός, θα έχω αφήσει τις φόρμες για το γυμναστήριο, θα σε ενθουσίαζε το σώμα που θα έχω αποκτήσει μέχρι τότε και θα φορούσα πουκάμισα και κουστούμια στην κάθε βόλτα και θα σε πήγαινα βόλτες με το αμάξι και θα σου έπαιρνα τα πιο όμορφα φορέματα, θα ‘σουν πριγκίπισσα. Τώρα δεν μπορώ να τα κάνω αυτά. Ούτε στα 20 θα μπορώ. Στα 21 όμως αν δεν έχεις βρει κάποιον μέχρι τότε που να τα κάνει να ξέρεις θα έρθω εγώ να αναπληρώσω τη θέση δίπλα σου. Άλλα μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”
