Simsiyah yolun tam ortasında tek başıma rüzgarın dinmesini bekliyorum. Zaman ilerledikçe karşılaşılanlarla birlikte kararmakta olan gökyüzü zift siyahını bir zehir gibi içinize salabilirmiş meğer. Tüm siyahlığın içinde beyaz gibi görünen grilerle vakit geçiriyorum biraz, yine de bir terslik var bu işte. Bir farklılık var. Beni uyardığınızı biliyorum. Bu ihtimali düşünmeliydim. Evet, hiçbir şey size benzemiyor. Ancak sizde biliyorsunuz ki mesele bu değil. Hep güzel kalacak bir anı olacaktı her şey. Biliyorsunuz bir daha sizi hiç aramadım zaten. Mesele mi? Mesele bir Tanrı edasını hissedebilmiş olmak. Simsiyah bir gökyüzüyle yaşamak aklınıza bile gelmeyeceği için bütün yaratımların güzel olduğunu hissettirmeniz. Birbirinden farklı bütün çığlıkları ve bütün rüzgarları dindirebilme kabiliyetinizle verdiğiniz güven duygusu. Lakin bütün bu hatıralar gerçekliklerini yitiriyor. Ne dersiniz, onlarda beyazları bulamamaya başladığımda grilerim beyaz olmuş olabilir mi? Sizden sonra bütün razı olduklarım, insanların ellerinde olduğu halde dindirmediği bu rüzgarlar tıpkı bir ceza gibi. Kim koruyor onları? Ben bir tek sizi anlayabildim. Onları kendilerinden bile koruyan kim? Sabit ve doyumsuz bakışlarını hep başka bir yöne çeviriyorlar. Binbir emekle kazandığımız benliğimizi suçluyorlar. Kestirip atmayı veya mutlu olmayı yasaklıyorlar. Savunmasızım. Sona eren yaşam bu. Onların ki olmalı. Başkasının ki. Ama bir o kadar her şey farklı. Bir şeye gereksinme duymuyorlar. Kendini ifade etmeye. Ama ya öteki? Sonunda nasıl bir gereksinme duyuyor olabilirler? Ama nasıl? Sonunda nasıl bir gereksinme duyuyorlar? Gittikçe bulanıklaşan gölgeli ışıkta. Beyazı bir daha yaşayalım. Beyaz neydi?
Size veda ediyorum çünkü fark ettirmeden içime ilerleyen onların gökyüzünden parçalar buluyorum bedenimde, biraz daha içerde simsiyah parçalar. Siz yaşadınız, tanıyorsunuz beni. Bir gün bir daha dinleyelim. Nehrin kenarında oturduğumuz günlerde sizi ben zannettiğimi biliyorsunuz. Başkalarıyla ilgili suya fırlattığımız her şey sayesinde geriye kalanlar sadece biz olmuştuk. Akıp giden yaşam ve geçen zaman içerisinde geriye her gün her gökyüzünde sadece biz kalmıştık. Bugün bu gökyüzü hiçbir insana bu kadar korkutucu gelmemiştir. Gözden yittiğiniz zamanlar. Uzun sürüyor bu anlar. İmgeleminizin bir köşesine atılamayacak kadar çok. Ama onlarınki gibi mevsimlere bağlı değil gidişleriniz. Başkası olsa pes ederdi. İtiraf ederdi, Sizden başka kimse yok, diye. Bilmelisiniz rüzgar saçlarımı omuzlarımdan geriye doğru bilindik hareketlerle uzaklaştırıyor bu akşamda, yine aynı yerde yine aynı gecede. Bir tek bu sahnede zaman ilerlemiyor. Kimse kalmadı. Şu ötekinden başka biri. O yeniden gözükmemi bekliyor. Yeniden başlamak için. Neye yeniden başlamak için? Nasıl demeli? Nasıl ifade etmeli bunu kötü bir şekilde? Tek bir adım atma istediğini dahi bulamıyorum kendimde. Sokağın ortasında bugünün anahtar kelimesini düşünüyorum. Yalnızlık değil, cesaretsizlik değil, özlem değil, bilinmezlik değil, korku değil, aşk değil, hüzün değil. Bilindik tüm duyguların dışında bir şey var yine bugünde. Biraz ara veriyorum düşünmeye, kollarımı iki yana açıp karanlığın içinde ilerlemeye çalışıyorum, vakit kaybetmemeliyim, çünkü bu gecenin siyahı bir sarmaşık gibi her seferinde daha da kaplıyor her yerimizi. Buralarda bir yerlerde olabilir misiniz? Hiç mi duymuyorsunuz sesimi? Organik bir imkansızlık bu, biliyorum. Saatler geçsin istiyorum. Belki betimlenebilecek ama asla tadılamayacak olan bir his durumunuz; mutlak karanlıkta yok olmuşluk. Tek bir adım atıyorum veya atmıyorum. Güçsüzlük değil nedeni. Bir değişiklik yok aynı sokağın içinde, aynı kaldırımın üzerinde hatta dinip dinmeyeceğini bilmediğim aynı rüzgârın savurduğu pencere pervazına çarptırılan halimle sorularımı cevaplamaya çalışıyorum.
Kimi düşüncelerin ve sözcüklerin içinde kaybolduğumu biliyorum. Gittikçe daha netleşiyor görüntüsü. Bu dünyadan çok uzakta, kimsenin bilmediği cevapların var olduğunu ummak zorunda kalıyorum. Oysa sorular buradalar. Onlar buradalar, bütün mavileri siyah sarmaşıklarıyla kaplıyor, önümü görmeme engel oluyorlar, bana engel oluyorlar. Bir gün size de engel olacaklar. Onlar karıştıkları her hayatı mahveder, onlar ağır ağır öldürür, kendi beyinsel düzüşmelerinden zevk almak dışında size sadece işkence yapar, çürütür, zamanınızı bir hiç karşılığında elinizden alırlar, farkına bile varmazsınız. Bu bir saygı meselesi. Onlarla ancak onlar gibi olarak baş edebilirsiniz. Siz sadece inanmak isteyip, daha fazla soruyu cevaplamak istemezken onlar hatırlatır. Sizi hep geçmişin güzelliklerinin yitimiyle baş başa bırakırlar, kendi verecek güzellikleri olmadığından, böylece geriye güzel hiçbir şey kalmaz.
Duvarlar beyaz olmalıydı. Tam zamanıydı. İlk günkü kadar beyaz. Rüzgar esmiyor. Yaprak kımıldamıyor. Ne kadar vurucu güç varsa susmuş hepsi. Gizemli bir şey de güneşin kimi zaman şefkatli davranması. Eskinin acımasız güneşinin. Demek ki doğu ve batı cephelerinde çarpışma kaçınılmazdı. Güneydeki çatının üçgeni bir Tanrı olsaydı bu şefkati görmemize engel olmazdı. Ama ya öteki? Şu kapı. Dikkat edin kendinize. O da mı siyah? O da siyah. Geldik yine gökyüzüne. Taştan. Bir daha. Küçük taşlar bunlar, renkleri siyah, yine yıkıntıya dönüşmüş geçmişin bir köşkünden getirilmiş. Dilleri olsa ne öyküler anlatırlardı kuşkusuz. Öykülerinin sonlarına gelmişler artık. İşte doğru dürüst seçilemeyen bir ev, doğru dürüst anlatılamadı da. Dış gözün gördüğünce. Tam zamanıydı. Gökyüzü dinlendirirdi gözleri. Gökyüzündeki tanrısal bir şeyler gererdi dudakları ve gülümsetirdi. O zamanlar böyle değildi. İşler yeniden başlayınca perde açılıp bir daha kapanmasın diye. Perdeler açık olmasa da buradayım. Birden ortaya çıkıyor işte düşüncenin somutlaştırdıkları. Nasıl da aniden oluyor her şey! Sonlandıramadığımız bir yürüyüşü sürdürüyor her şey. Gidişsiz bir gidişi. Dönümsüz bir dönüşü. Aniden akşam oluyor işte. Ya da gün doğuyor. Gözlerim çıplak her seferinde pencereye dikiliyor. Bu siyah gökyüzündeki hiçbir şey dindirmeyecek artık onu. Bu kadarı da fazla karamsar. O yüzden sadece inanıyor ve içindeki görüntülerle besleniyor. Nesneler ve düşler. İnandıklarınız bile daha fazlasını sunamaz artık. Gittiğinizden beri tüm bu siyahların içinde rüzgardan örselenmek ve biraz daha ufalanmaktan tükeniyorum. Yine burada yoksunuz değil mi? Varolmadı hiçbir şey, hiçbir zaman olası değil böyle bir şey. Beni merak ediyorsunuzdur, biliyorum. Etmeyin. Sakin olun. Bu bir kış gecesi. Ancak kar yağmıyor. Değişiklik olsun diye. Sessizlik, sınırsız uzaklıktaki müziğe karışıyor, sessizlik kadar kesintisiz müziğe. Hep bir ağızdan çığırıyor geçmiş rüzgarlar hiç soluk almadan. Her şeyin vardığı bu noktada yıldızların delik deşik ettiği bu siyah ve aysız gökyüzü incecik bir buz tabakasından üzerime yansıyor ve çıplak boşluklarımı dolduruyor. Ben ise daha dört gün varken doğum gününüzü kutluyorum mutlulukla. Cevaplarla birlikte çok uzaklarda. Hep söylediğiniz gibi. Dikkat edin kendinize.
discoholicmusic
ellievsbear
kianamaiart
andulkaphoto