Kalbim zaman geçtikçe köreliyor mu yoksa daha da hassaslaşıyor mu, anlamıyorum. Bazen birinin ölmesi çok çok normalmiş sanki arkasından hiç üzüleni yokmuş gibi normalleştirirken, bazen bir hayat hikayesine gözlerimden seller akıtırken buluyorum kendimi. Ölmek bir anlam değildir ki, yok oluş sadece. Ancak yaşam öyküsü ölmüyor ki; insana canlı olduğunu anımsatıyor acılar ya da mutluluklar. Bilemiyorum Altan, yaşamak mı zor yaşarken ölümü tatmak mı yahut ölmek mi, bilemiyorum.















