Random

[randomaccessme]

Köpeği ölünce, tasmasını yatak odasının duvarına astı, ölüsünü gömdü, mezar taşına da şunları yazdı:

“Burada kendini beğenmiş olmaksızın güzel olan,

küstah olmaksızın kuvvetli, yırtıcı olmaksızın cesur;  

kendinde insanların hiçbir kusuru bulunmadan bütün meziyetleri bulunan biri yatıyor…”

[randomaccessme]

Yolu olmayan ormanlarda mutluluk vardır,

Yalnız yürünen deniz kıyısında sevinç,

Kimsenin bilmediği topluluklar vardır derin denizlerde,

Ve sesinde de müzik,

İnsanları daha az seviyorum diyemem,

Ama doğayı daha fazla..”

Lord Byron

[randomaccessme]

Tanıdığım bir ağaç var

Etlik bağlarına yakın

Saadetin adını bile duymamış

Tanrının işine bakın.

*

Geceyi gündüzü biliyor

Dört mevsimi, rüzgarı, karı

Ay ışığına bayılıyor

Ama kötülemiyor karanlığı.

*

Ona bir kitap vereceğim

Rahatını kaçırmak için

Bir öğrenegörsün aşkı

Ağacı o vakit seyredin.

[randomaccessme]

•better to light one candle than to curse the darkness

•Karanlığa hayıflanmaktansa bir mum yakmak daha iyidir... 🕯️

[randomaccessme]

Seni seviyorum da seni sevmeyi eskisi kadar sevemiyorum.

Hani eskiden seni sevmenin birbirimizi sevmenin yeşil ,gevrek bir tadı vardı...

Bilmiyorum Asuman bilmiyorum ...

Kalbim bir kuyunun dibindeki suyun içinde nefes almaya çalışan bir gariban...

Yukarı tırmanmaya çalışıyor ama ne yapsın .

Kuyunun duvarları düz ,

Kuyunun duvarları ıslak...

[randomaccessme]

[randomaccessme]

Eskiyen ne?

Hayat siyahsa eğer ölüm beyaz demektir.Zıtların birliğimidir bu, yoksa karşıtlıkların uyumu mudur, ne bileyim. Umurumda da değil. Bir ev düşünün; koltuk yüzlerinin değiştirilme zamanı gelmiş , koltuklar oturula oturula gövdelerin biçimini almış;yani eskimiş...

[randomaccessme]

İnsan memleketini niye sever?

Başka çaresi yoktur da ondan...

Amma biz biliriz ki

bir yer de mutlu mesut olmanın ilk şartı

Orayı sevmektir...

Burayı seversen burası dünyanın en güzel yeridir...

Amma dünyanın en güzel yerini sevmezsen orası dünyanın en güzel yeri değildir...

[randomaccessme]

Diyabet ve beynimdeki kurabiyeler

Hey! Bugün bacağıma 3663. iğnemi yaptım.Aslında , 14 ünite reguları yağ tabakama enjekte ederken bunu düşünmüyordum.Normalde 12 yapıyorum ama ; şekerim 426 çıktı.Yemek yemeden önce beklemem gereken yarım saatlik süreyi bu yazıyı yazmakla geçirmeye karar verdim.Uzun süredir kontrol altında olan şekerim (yaklaşık bir hafta) neden bu kadar yükseldi? İki adet kurabiye yüzünden olabilir. Yada beynimin içindeki kurabiyeler yüzünden..

Beynimin içinde bazen gerçek kurabiyelerden daha çok can yakan kurabiyeler bulunuyor.Şeker yükseltici kurabiyeler..

Diyabetimi seviyor muyum ?

Evet , seviyorum. Şükrediyorum.Güçlü bir kız olmama yardım ediyor.(Güçlü bir kız olmamı zorunlu kılıyor.)

Diyabetimi , beynimdeki kurabiyelerden arındığım zaman daha çok seviyorum. Annem yanımdayken ve yemek saatlerimle , iğne yerlerimin acımasıyla ilgilendiğinde diyabetimi sevmek çok daha kolay.

İnsanlar ona saygı duyduğunda ve anlayış gösterdiğinde onu sevmek çok daha hafif bir ağırlık. Üzülmediğimde , hayal kırıklığına uğramadığımda çok daha mutlu edici diyabetimi sevmek.

Ama her zaman öyle değil ki.Dünyada çok sayıda insan diyabetli. Geriye kalan çok çok çok daha fazla sayıda insanın da kesin başka başka hastalıkları var ama yine de sizi anlamıyorlar.Anneniz her zaman yanınızda olamıyor.Güçlü olmadığınız anlar oluyor ve bazen de üzülüyorsunuz.

Bazı zamanlar (büyüdükçe bu zamanlar artıyor) onunla başbaşa kalıyoruz.Eğer güçlüysem , üstesinden gelip mutluca yaşıyoruz.Güçsüz olduğum zamanlardaysa , otobüste şekerim düştüğünde teyze neden yer vermediğime söyleniyor ve ben ona kalkıp şekerimin düştüğünü anlatamadığım için otobüsten 3 durak önce inip sinirimden ağlıyorum yada sınav öncesi bir akşam gece şekerim çok yüksek olduğundan askılıyla uyuyakalıp sabaha hasta oluyorum.Güçsüzsem , hayat daha zor..

Bir diyabetli iradeli , mutlu , sakin , neşeli.. ama en çok güçlü olmalı.

Çünkü güçlü olduğunuzda çantanızda çikolata bulundurmayı aksatmadığınız için otobüste şekeriniz düşmez yada uslu bir kız olup herkes yiyor diye abur cubur yiyip şekerinizi yükseltmezsiniz.

Ama hayata bu yüzden hayat diyorlar sanırım. Her zaman güçlü olamıyoruz. Beynimizin içi bizi üzen tatlı kurbiyelerle doluyor ve birden şekerimiz fırlayıveriyor!

Onunla başbaşa kaldığımı farketmem hasta olduktan biraz zaman sonra oldu.Önceleri şekerim yükseldiğinde dersin ortasında kalkıp hocaya bağırmak istiyordum mesela yada ara öğünümde uyusam nolcak ya derdim. Sonra onunla zaman zaman başbaşa kaldım ve hayatım ilerledikçe daha çok başbaşa kalıcağımızı farkettim.Eğer uyanmazsam ve bir şey olmaz dersem bir daha hiç uyanmayabilirim (Bu gerçekten olabilir.)yada şekerim bir gün o kadar yükselicek ki kusmaya başlayabilirim , komaya bile girebilirim diye düşündüm.(bu gerçekten korkutuyor.)Bütün bunların sebebi benim. Kimse bir şey yapamaz bazen, doktorlar bile. Mesela onlar beynimdeki kurabiyeleri boşaltamazlar. Onunla başbaşayız. Başkaları değil en çok ben yardım edebilirim.İşte bu yüzden bunu farketmek yerine seçmemiz gerektiğine inandım. Onunla başbaşa kalmayı seçin. O zaman beyninizdeki kurabiyeleri kendiniz için boşaltmaya başlıyorsunuz.

Diyabetimle başbaşayız. Bu öyle tuhaf bir şey ki , 3 öğün üst üste güzel çıksın kendimi çikolatayla ödüllendiricem diyemiyorum.Yada ”Aaa diyabetimin 3. doğum günü bir pasta alıp kutlayalım” da diyemiyorum. Paradoks olmuyor mu azıcık ? İşte bu o yüzden tuhaf çünkü üniversite sınavına girerken abimin sağlıklı pankreasını takayım sınav çıkışı değişiriz diye bir olay da yok.Önemli bir ortamda şekerim düştüğünde ”sevgili pankreasım haydi çalışsan iyi edersin şimdi biraz müsait değilim kan şekerimle ilgilenemem” gibi saçma şeyleri aklımdan bile geçirmem saçma oluyor. O yüzden diyabetimle başbaşayız. Tüm bunların üstesinden gelicek olan benim. Yorulduğumda diyabetim yüzünden bacaklarımda oluşan morluklarla , acıktığımda kepekli galate yiyerek midemde bastırdığım duyguyla savaşıcak olan benim. İşte bu yüzden diyabetliysem , güçlüyüm demektir. Ve güçlüysem Diyabetimi seviyorum.

Diyabetimle başbaşayız. Ve onunla da mutlu olabiliyorum.Onunla da hayatı sevebiliyorum.Bu öyle tuhaf bir şey ki ; hayatınızın temeline oturuyor. Bir süre sonra saatli yemek yemek yada belli şeylerden uzak durmak sizin için çok normal ve rahat ettirici hale geliyor.Baş başayken bile ; onunla koşup , gülüp , mutlu olup , kahkaha atabilirim.Ve bunları yaptığımda beynimdeki kurabiyeler azalır. Onunla geometri çalışabilirim.Resimler yapabilirim.

Şimdi ;

Diyabetimi seviyor muyum ?

Başbaşa bile olsak ve beynim kurabiyelerle dolu bile olsa , evet.Diyabetimizle başbaşa olmayı biz seçebiliriz.Çünkü o mutlu olmamıza engel değil.

Mutlu olduğumuzda beynimizdeki kurabiyeler bir bir azalıcaktır.

Ve son bir ricam var ;

Bir diyabetliyi bilerek asla üzmeyin. Bir diyabetli bilerek asla kimseyi üzmesin.Çünkü bizler üzüldüğümüzde hayatın daha acı olduğunu en iyi bilenleriz.

Yazan : Hilal Bozkurt

hilalbozkurt.com.tr

[randomaccessme]

sen nesin ? şüphesiz; sen, sen degilsin..

İbni Arabi

[randomaccessme]

(https://www.youtube.com/watch?v=uLFh-gq8gCY gönderdi)

[randomaccessme]

Bir insan parasını kaybetmişse, hiçbir şey kaybetmemiş demektir. Sıhhatini kaybetmişse, hayatının yarısını kaybetmiş demektir. Ama umudunu kaybetmişse, herşeyini kaybetmiş demektir.

Konfüçyüs

[randomaccessme]

“Bu çocuklar;  Sıvasız evlerin, ter kokulu babaların,  Elleri kınalı anaların çocukları.  Onlar gözde yaş, yürekte sızı,  Yolu gözlenen baba,  Yarım kalan hikayelerin kahramanları. Onlar alınan oyların, verilen ihalelerin,  Binilen ferrarilerin, gidilen diskoların bedeli. 18 bin lira ile yaşamı ıskalayan,  Bir ölüp, bin doğan bir neslin çocukları. Ruhunuz şad,mekanınız uçmağ olsun….”

[randomaccessme]

Moda sahilinde bir pazar günü

[islamiyet]

[randomaccessme]

Mini mini birler çalışkan ikiler...

[randomaccessme]

Now I'm a chief. Bunu da buraya not düşelim.