rapsodomania

[rapsodomania]

kochają się

co z tego

czas obdziera ich z wieczności

ludzie oceniają i skąpią

prywatności

wolności

błogiej miłości, która skrzydła daje i zabiera

bez ostrzeżenia

nie mają nic

minuta po minucie

krok za krokiem

są coraz bliżej końca

między nimi lustro

nie ma nikogo, tylko ona

łudzi się, ze zza rogu sięgnie znajome słońce

jeszcze się nie znają

ze wschodem powraca świadomość

i choć już zapomnieli, że w szafie noc polarna się nie kończy

to jak żyją głupcy obdarci nawet z nadziei

ig @rapsodomania

[rapsodomania]

nie nadążam

są przede mną o dwanaście kroków

zbyt szybko pociągasz mnie za pasmo myśli

próbując złapać twoje, moje oddalają się w zapomnienie

bliskość pomnaża końce

zamieniają się w strzępki opinii niemożliwych do scalenia

kiedy znów nadejdzie ich czas

przyjdzie jesień

zetkną się z ziemią w innym kolorze

a ciebie już nie będzie obok by je podnieść

zostanę też i ja

taka sama ale obca

jak tamte noce ukryte w czasie

rozmowy wyryte w korytarzach pamięci

twoje dłonie odbite w rzeźbie mojej duszy

zostawiłeś ślad, w myśli, ciele i oku

i nie wymażę cię choćbym chciała

a ty nadal bojąc się niepamięci

budujesz mauzolea w komórkach ludzkich ciał

[rapsodomania]

dystans

wypełnia oddech między słowami

między słowami niewypowiedzianymi,

które śnią mi się po nocach

są wolne w białych stronach unikając kontaktu

uwierające brzemię ludzkiej prostoty zatyka nam usta

całuje mnie 

a brak tlenu wymazuje z pamięci istotę spotkania

zamykam oczy z rozkoszy twojej obecności

oddech na szyi, ujmujesz mnie całą

symfonia oddechu,  jęku  i  uwielbienia

ociekając wciąż tym, co się wydarzyło stoimy na mieliźnie

osiedliśmy na własnych ciałach

rapsodomAnia