Bezradność jest jednym z uczuć, które przeraża mnie najbardziej.
Może to dla tego, że odbiera kontrolę - a ja zawsze miałam głęboką potrzebę kontrolowania siebie, innych, świata.
Gdy się pojawia i słyszę krzyk w mojej głowie - „nic nie możesz zrobić” - czuję ogromny smutek.
Może i frustrację ? Tak. Żal ? Tak.
Ale smutek - przede wszystkim -
ciężki, przygniatający smutek, który wbija moje nogi w ziemię i nie pozwala się ruszyć.
Wtedy patrzę - tylko patrzę na to, co się dzieje, jak jakiś bohater trzecioplanowy dramatu.
„Nie możesz tego powiedzieć.”
„Nie możesz jej pomóc.”
„ To nic nie da.”
„To nie twoja rola.”
„To nie twoja odpowiedzialność.”
„To nie twoja decyzja.”
„To nie Twoje życie.”
I kiedy tak patrzę, wbita w ziemię, bez ruchu, dociera do mnie jedna rzecz - świat się kręci dalej.
I to smuci mnie najbardziej - świat kręci się dalej -
z moją kontrolą czy bez niej, ze mną czy beze mnie.
I co jeśli ta bezradność pokazuje mi, jak to jest odpocząć? Jak to jest nie kręcić się w raz z całym światem? Jak to jest nie starać się być zawsze bohaterką?
Smutne. Smutne, jak ciężko uwolnić się od nieustannej potrzeby kontroli, trzymania wszystkiego razem, jakby świat miał się rozpaść.
Helplessness is one of the feelings that frightens me most.
Perhaps because it steals control—
and I have always clung to control:
of myself, of others, of the world.
When it comes,
and I hear that scream in my head—
“There’s nothing you can do”—
a great sorrow settles in.
Perhaps frustration? Yes. Regret? Certainly.
But above all—sadness.
A heavy, sinking sadness
that nails my feet to the earth
and leaves me motionless.
And so I watch—
just watch—as everything unfolds
like some forgotten character
in the background of a tragedy.
“You can’t say that.”
“You can’t help her.”
“It won’t change anything.”
“It’s not your place.”
“It’s not your burden.”
“It’s not your decision.”
“It’s not your life.”
And as I stand there,
rooted, still,
one truth echoes through me—the world keeps turning.
That’s what breaks me the most:
the world turns on,
with or without my grasp,
with or without me.
And what if this helplessness—
this stillness—is showing me something else?
What if it’s teaching me how to rest? What it feels like
to stop spinning with the chaos? To not always reach
for the role of the heroine?
Sad.
So very sad—how hard it is to let goof the need to hold it all together.
Jak myślisz, czy słowa mają w sobie taką moc, że potrafią zmienić czyjeś życie? Z chęcią przeczytam coś bardziej rozbudowanego, jeśli zechcesz. ✌🏻
Uważam, że to my nadajemy im moc -
Naszym słowom poprzez to, jak się zachowamy po nich/ przed nimi, jaką ekspresję im nadamy, jak bardzo będą zgodne z tym kim jesteśmy, co będziemy chcieli nimi osiągnąć, jakiej odpowiedzi będziemy oczekiwać.
A słowom innym poprzez to, jak odbierzemy ich ton, ich emocje, czy będzie to coś, co chcemy usłyszeć czy nie, czy będzie to coś czemu chcemy nadać sens czy wręcz przeciwnie, czy będą to słowa z “jakiś” ust czy “tych” ust.
Więc czy słowa mają taką moc aby zmienić czyjeś życie ? Zależy czy chcemy by zmieniły nasze życie , czy chcemy nadać im takie znaczenia. Co z nimi zrobimy? Ile znajdziemy interpretacji? Myślę że ludzie przywiązują zbyt dużą wagę do słów, a raczej ich interpretacji - i doskonale to rozumiem, tak jest łatwiej.
Jest taka piosenka musicalu, z której jeden cytat zapadł mi szczególnie w pamięci “nie obiecuj nic, słowa nam nie służą”. Myślę, że to czyny nam służą i my sami - albo wręcz przeciwnie ;)
When I suddenly fold into myself, and every inch of my body screams with presence. Every feeling scratches at me from the inside. And the pressure in my chest—like someone’s forced so much air into me I can’t stand, can’t breathe. Every movement, every sound, every glance hits like a wave of panic—cold, sharp, relentless.
And no pill, no cream, no patch can soothe it. No one can reach it.
That pain - that’s the one that truly terrifies me.
Maybe that's why no other pain really bothers me.
~Wiecie jaki to ból?
Jak nagle zwijam się i czuję każdą część mojego ciała. Uwiera mnie każde uczucie. I ucisk w klatce - jakby ktoś wepchnął we mnie tyle powietrza że nie jestem w stanie wstać, odetchnąć. Każdy ruch, dźwięk, spojrzenie są jak uderzenie fali lęku - lodowatej, ostrej, silnej.
I żaden lek, żadna maść, plaster nie są w stanie go ukoić.
Czy zawsze każdą ciszę w moim życiu będą wypełniać dźwięki, których nie zagrałam? Chwile, do których nie dotrwałam ? Ambicje, których nie spełniłam?
Nie żałuję decyzji, którą podjęłam 3 lata temu - można powiedzieć, że gdybym żałowała to tak, jakbym żałowała tego że żyję. Ale zawsze gdy zwalniam, gdy zatrzymuję się na chwilę przy sobie , myślę o tej “wyjątkowości” bycia tym kim byłam. Czy ta wyjątkowość to było ciężkie życie ? Brak snu? Ataki paniki? A może satysfakcjonujący ból palców po ćwiczeniu? Uśmiech po udanym fragmencie? Ulga po włożeniu całej duszy w utwór ? Ulga po spełnieniu oczekiwań wszystkich wokół mnie? Nie mam pojęcia czemu tak bardzo męczy mnie bycie kimś innym niż tym kim byłam. A jestem szczęśliwsza. Naprawdę jestem. I czuję do siebie ogromny żal, że tak myślę i wstyd-ogromny wstyd.
Może brakuje mi tej atencji, którą dostawałam za to że nie byłam tacy jak inni, że grałam inaczej, że grałam całą sobą, że pracowałam ciężko, że byłam dumą rodziny. Jeśli to właśnie o nią chodzi - to naprawdę muszę nienawidzić siebie, naprawdę jestem okropną osobą.
Wiem przecież, że teraz jak jestem studentką to i tak nie czyni mnie to taką samą studentką, co inni prawda ? Różnię się ? Nie ma innej takiej osoby jak ja? Nie robię dokładnie tego co inni i jak inni?
Więc pytam siebie jeszcze raz: czy zawsze tak będzie ? Czy już zawsze swoją wyjątkowość będę przypisywać tej osobie którą byłam kiedyś ?
ENGLISH ⬇️
Will it always be this way?
Will every silence in my life always be filled with sounds I never played? Moments I never made it to? Ambitions I never fulfilled?
I don’t regret the decision I made three years ago — you could say that regretting it would be like regretting that I’m alive. But every time I slow down, every time I pause and spend a moment with myself, I think about that "specialness"of being who I once was. Was that specialness just a hard life? Sleepless nights? Panic attacks? Or was it the satisfying ache in my fingers after practicing? The smile after nailing a difficult passage? The relief of pouring my entire soul into a piece? The relief of meeting everyone’s expectations?
I have no idea why it’s so exhausting for me to be someone other than who I used to be. And yet I’m happier. I really am. And I feel a deep guilt for thinking like this — and shame, so much shame.
Maybe I miss the attention I used to get — for not being like everyone else, for playing differently, for playing with my whole being, for working so hard, for being the pride of my family. And if that’s what it’s really about — then I must truly hate myself. I must be a terrible person.
But I know that even now, as a student, I’m still not just like the others, right? I’m different? There’s no one quite like me? I don’t do things exactly the way everyone else does?
So I ask myself again: Will it always be this way? Will I always tie my sense of uniqueness to the person I once was?
“my heart is still open, even though it’s been ripped, stabbed, and bruised a few times.”
“heart does get closed off after awhile but I still have hope there’s somebody out there made for me as I am for them” ”It’s all apart of growing up”
“I still believe love like it's your first time, other wise you're not loving at all” ”I became more guarded but not closed off.” ”Nigdy nie miałem takich myśli, że trzeba się zamykać na ludzi.”
Dostając wasze odpowiedzi na moje pytanie (odnośnie pozostania otwartym na innych/zamkniętym po ciężkim rozstaniu) pozytywnie się zaskoczyłam. Jestem wdzięczna za waszą nadzieję, serce pełne miłości, odwagi. Po tym jak zostaliście zranieni - pewnie nie jednokrotnie - nadal szukacie swojego miejsca, nadal walczycie o siebie, nadal ufacie i kochacie.
Mimo to jest wiele osób, które po rozstaniu, zranieniu postanawiają zamknąć się na innych. Niejednokrotnie rozmawiałam z osobami które mówiły mi, że już nigdy nikomu nie zaufają, że ludzie są okropni, że każdy chce cię okłamać, zrobić ci krzywdę. I było mi przykro kiedy tego słuchałam, a jednocześnie wiedziałam, że ten stan ich ostatecznie opuści. Sama przeżyłam wiele bolesnych rozstań. Zostałam oszukana, skrzywdzona, zdradzona, pozostawiona - niejednokrotnie. I mimo ogromnego ciężaru, bólu, który czułam w każdej części mojego ciała - nie zamykałam się na nowe życie, relacje, uczucia. Najgorsze moim zdaniem zawsze było wrzucanie wszystkich i wszystkiego do tego samego worka. Ja nie chciałam zostać tak oceniana więc nie robiłam tego innym. Wierzyłam w ludzi i w to, że każdy jest inny, jeżeli jedna osoba mnie zraniła wiedziałam, że nigdy nie spotkam już takiej osoby - identycznej. Ceniłam sobie poznawanie, odkrywanie tego, że każda nowa osoba w moim życiu pozwala mi poznać siebie ze strony której jeszcze nie znałam.
Ogólnie jeśli chodzi o ten cały temat “zamknięcia się, swojego serca” wydaje mi się, że dla naszego gatunku jest to niemożliwe żeby zostać tak na stałe - zamkniętym. Potrzebujemy ludzi, potrzebujemy akceptacji i podświadomie zawsze tego szukamy. Nawet jak stoimy na krawędzi, jedyne czego potrzebujemy to ręki która wciągnie nas z powrotem. To że uruchamiają się w nas mechanizmy obronne (już nie zaufam, już nie pozwolę się skrzywdzić) nie jest czymś złym - jakoś musimy się chronić, zachować ostrożność. Nie oznacza to jednak tego, że nie chcemy odzyskać tej wiary, nadziei. Mimo wszystko w końcu wejdziemy w kolejną relację i jeszcze kolejną, aż poczujemy się jak w domu.
“Może nie chodzi o to, by znów czuć to samo, ale by poczuć coś nowego” - napisała mi jedna osoba z was. I myślę że jest to wszystko co chcę wam przekazać przez tą wypowiedź. Jeśli nie spróbujemy znowu to zostaniemy przy bólu. Jeśli spróbujemy to poznamy cos innego - i może to będzie kolejny ból- ale nigdy nie ten sam- a może będzie to szczęście - takie którego nigdy nie doświadczyliśmy.
Nie zostawajcie w bólu , nawet jeśli to jedyne co obecnie znacie. Jest dużo więcej do poczucia w życiu.
ENGLISH VERSION⬇️
Reading your responses to my question (about staying open to others/closing off after a painful breakup) truly surprised me in a positive way. I’m grateful for your hope, your hearts full of love, and your courage. After being hurt — probably more than once — you still search for your place, you still fight for yourselves, you still trust and love.
And yet, there are many people who, after a breakup or heartbreak, decide to shut themselves off from others. I’ve had many conversations with people who told me they would never trust anyone again, that people are awful, that everyone just wants to lie to you or hurt you. And it made me sad to hear that, while at the same time, I knew that this state would eventually pass. I have been through many painful breakups too. I’ve been lied to, hurt, betrayed, abandoned — more than once. And despite the immense weight and pain I felt in every part of my body — I never closed myself off from new life, new relationships, or new feelings. What I always thought was the worst, was throwing everyone and everything into the same bag. I didn’t want to be judged that way, so I didn’t do it to others. I believed in people and in the fact that everyone is different. If one person hurt me, I knew I would never meet someone exactly like them again. I valued getting to know people, discovering the fact that each new person in my life allowed me to get to know myself from a side I hadn’t known before.
In general, when it comes to this whole topic of “closing off your heart,” I feel that for our species it’s impossible to truly stay closed off forever. We need people. We need acceptance. And deep down, we are always searching for it. Even when we’re standing at the edge, the only thing we really need is a hand that pulls us back. The fact that our defense mechanisms kick in (“I won’t trust again,” “I won’t let myself be hurt again”) isn’t a bad thing — we have to protect ourselves somehow, remain cautious. But that doesn’t mean we don’t want to regain that faith, that hope. In the end, we will enter another relationship — and then another — until we feel at home again.
“Maybe it’s not about feeling the same thing again, but about feeling something new” — someone wrote this to me, and I think that’s exactly what I want to express through these words. If we don’t try again, we’ll stay in the pain. If we do try — we’ll discover something else. And maybe it will be another pain — but never the same one. Or maybe it will be happiness — the kind we’ve never experienced before.
Don’t stay in the pain, even if it’s the only thing you know right now. There’s so much more to feel in life.
romaincrisis
gummygunk
andulkaphoto
snowghoul
discoholicmusic
jacobvanloon
pixelskylines