karanfil.

Hafızam, lanetli bir kitaptı; her okuduğum sayfada, yeni bir cehennem açılırdı.

[renksizdiken]

Uykusuzluktan her şeyi bulanık görmeye başladım, 50 kere gözümü kırpıştırdım sabahtan beridir.

[renksizdiken]

[renksizdiken]

[renksizdiken]

Yaşam, yavaş bir ölümdü.

[renksizdiken]

Kahkahalarım, içimde yankılanan ağlayışlarımın en yüksek perdesi. Duyulan her neşe, ruhumun attığı son çığlıktı.

[renksizdiken]

Hayat bir şarkıydı, ama benim notalarım kayıptı. Geriye sadece ruhumun sağır edici senfonisi kaldı; uyumsuz, bitmek bilmez bir gürültü.

[renksizdiken]

Bana bir şans verselerdi, ne cenneti ne de cehennemi seçerdim. Sadece, varlığımın olmadığı o boşluğu isterdim. Ne acının ne de umudun uğramadığı bir sıfır noktası.

[renksizdiken]

Ruhumda biriken her acı, parmak uçlarımda buz kristalleri gibi dondu. Dokunduğum her şey, o an donup kalıyordu tıpkı benim içimde donan umutlar gibi.

[renksizdiken]

Duvarlarım vardı, gökyüzüne kadar uzanan. Her tuğlası acıdan, ihanetten. Sen geldin ve ilk defa o duvarların ötesini merak ettim.

[renksizdiken]

Bir gün bir fırtına gibi siyahsın, bir gün bir sessizlik gibi beyazsın, bazen de görünmeyen ama var olan bir boşluksun.

Ve o yüzden benzersizsin.

[renksizdiken]

Bazı insanlar değişemiyor, bazı hayatlar iyileştirilemiyor.

Ve bazen ölüm, hayatın devamından daha hafif olabiliyor.

[renksizdiken]

Bazen o nokta, sen hikâyenin sonuna koy diye oradadır. Görürsün ve sadece iliştirirsin. Renksiz bir yapbozun son parçası gibi. Belki de her şey olması gerektiği gibi.

[renksizdiken]

Dizlerinde dizlerim, boynunda ellerim.

[renksizdiken]

Boğulur gibi yeniden, her gece her gece doğalım mı sevgilim?

[renksizdiken]

Dizlerinde dizlerim, boynunda ellerim.

[renksizdiken]

Tuttuğum tüm dilekleri gökyüzüne astım.

[renksizdiken]

Direnmelisin.