rozkurz

rozkurz Cykl koncertów organizowany nieprzerwanie od 2013 roku, którego głównym celem jest przybliżanie najciekawszych zjawisk z obszaru muzyki eksperymentalnej, zaprzeczającym prostym podziałom i pozwalającym na nowo przemyśleć kwestię obecności dźwięku w przestrzeni społecznej. Działania muzyczne sytuujące się w polu naszego zainteresowania są ukierunkowane na ciągłą redefinicję swojego statusu ontologicznego oraz poszukiwanie nieoczywistych połączeń z innymi dyscyplinami sztuki. Większość wydarzeń odbywa się we Wrocławiu. Kontakt: Paweł Szroniak ___________________ rozkurz The series of concerts organized continuously since 2013, whose main goal is to present the most interesting phenomena from the domain of experimental music, denying simple divisions and allowing to rethink the issue of the presence of sound in social space. Music activities that are in our field of interest are aimed at a constant redefinition of their ontological status and the search for unobvious links with other art disciplines. Most of the events take place in Wrocław. Contact: Paweł Szroniak

[rozkurz]

[24.01.2021] Nadużycia: Konrad Góra, Sylwia Słowik, Jan Chrzan

Tu, u nas, w każdej wsi to słuchowisko Sylwii Słowik i Janka Chrzana na podstawie poematu Konrada Góry. Tu, u nas, w każdej wsi jest realizacją instrukcji dotyczących Traktatu o poduszce, które zostały ujęte w partyturze Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza. Tu, u nas, w każdej wsi należy postrzegać jako autonomiczną kompozycję wyekstrahowaną z większej całości. Tu, u nas, w każdej wsi powinno się słuchać w zapętleniu - w cyklu 10 odtworzeń. ___________________

Tekst traktatu o poduszce możliwie nudny / “poduszka” traktowana jako motyw przewodni – dopuszczane również potraktowanie jej jako przenośni / na 1 godzinę i 17 minut czytania.

Z dużych głośników ulicznych rozlega się głos monotonnie raczej czytający TRAKTAT O PODUSZCE.

Traktat o poduszce powinien napisać poeta: może Różewicz, może Białoszewski, może Przyboś.

O wygłoszenie traktatu należałoby poprosić aktora.

Fragmenty partytury Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza.

___________________

Konrad Góra  – Tu, u nas, w każdej wsi

(kliknij w link, żeby przeczytać tekst)

___________________

Tu, u nas, w każdej wsi to rodzaj słuchowiska Jana Chrzana i Sylwii Słowik na podstawie poematu Konrada Góry, wpisującego się w nurt tzw. text-sound compositions. Jest to próba stworzenia autonomicznego utworu, który realizuje wskazania Jerzego Rosołowicza dotyczące Traktatu o poduszce, a więc słowno-dźwiękowego komponentu Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca (projektu zgłoszonego na Sympozjum Plastyczne Wrocław ’70). W trakcie komponowania Tu, u nas, w każdej wsi pod uwagę wzięte zostały zarówno wykonawcze, strukturalne, jak tematyczne instrukcje zawarte w partyturze Rosołowicza.

Konrad Góra, godny następca mistrzów (neo)awangardowej poezji, jest autorem radykalnej książki pt. Nie (Biuro Literackie, 2016), która została dedykowana pamięci 1137 ofiar katastrofy budowlanej, do jakiej doszło w 2013 roku w fabryce odzieży w kompleksie Rana Plaza w Bangladeszu. W gruncie rzeczy można pomyśleć o tym zdarzeniu nie jak o katastrofie budowlanej, ale naturalnym następstwie dzikiego kapitalizmu (symbolizowanego przez przemysł tekstylny) – stanowiącego nieokiełznaną siłę, do cna wyzyskującą człowieka i środowisko naturalne. Góra swój poemat napisał w formie 1137 dystychów, z których każdy został oznaczony cyfrą 1, co może świadczyć o równorzędności segmentów tekstu, a tym samym jest to forma uznania poszczególnych ofiar z Rana Plaza za jednakowo ważne. Co ciekawe, autor planował też performatywny gest: miał on polegać na zamówieniu pewnej ilości śpiworów, na których wyszyte zostałyby dystychy poematu, a następnie przekazaniu ich osobom potrzebującym. Kieruje nas to poza granice tradycyjnie rozumianego tekstu, a zarazem zbliża do tematu tekstyliów, o których myślał Jerzy Rosołowicz.

Mimo że Tu, u nas, w każdej wsi nie jest wierszem o poduszce, to jednak ujawniają się w nim nieoczywiste wątki charakterystyczne dla Rosołowicza. Mamy do czynienia chociażby z interesującym rozwiązaniem formalnym, które polega na użyciu anafory jako środka kształtującego repetytywny, litanijny wręcz charakter utworu, co zdaje się być realizacją postulatu, aby Traktat o poduszce był „możliwie nudny”. Powtórzenie wprowadza jednostajny rytm, a poszczególne segmenty tekstu – podobnie jak w Nie – zdają się być wobec siebie równoważne, tworząc ogniwa łańcuchowego poematu. Warstwa znaczeniowa również ciekawie koresponduje z twórczością autora Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca. Chyba najbardziej dostrzegalna jest tu postawa ekologiczna, wyrażona w obrazach wyjałowionej miejscowości i egzystencjalnej nudy. Znając rozważania teoretyczne Jerzego Rosołowicza, nie sposób nie zestawić Tu, u nas, w każdej wsi z postulatami zawartymi w jego manifestach Teoria funkcji formy i O działaniu neutralnym.  Poemat Konrada Góry zdaje się być ilustracją tego, do czego prowadzi proces eksploatacji środowiska, określany przez Rosołowicza jako świadome działanie celowe człowieka:

Musimy pamiętać, że sytuacja, w której żyjemy jest konsekwencją naszego działania celowego, że jest ono niepełne, bowiem w ostatecznym rozrachunku doprowadziło nas do realnych możliwości samozagłady*.

Remedium ma być działanie neutralne, naśladujące naturę w jej sposobie działania.

* J. Rosołowicz, Teoria funkcji formy, [w:] tegoż, Świat neutralny, Galeria B – Teatr im. Fredry, Gniezno 1975, s. 7. ___________________

Konrad Góra – jeden z najważniejszych współczesnych polskich poetów, znawca roślin. Laureat Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2020). Nominowany m.in. do Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2011), Nagrody Literackiej Gdynia (2020) i Nagrody Literackiej Nike (2020). Autor książek Requiem dla Saddama Husajna i inne wiersze dla ubogich duchem, Pokój widzeń, Siła niższa (full hasiok), Nie”oraz Kalendarz majów. Współtwórca wydawnictwa Papier w dole. Mieszka w Ligocie Małej i lasach.

Sylwia Słowik – DJ-ka i twórczyni związana z kolektywem Regime i cyklem Canti Spazializzati. Działając w obszarze mediacji sztuki, współpracowała z Centrum Sztuki WRO. Autorka instalacji dźwiękowej Obieg/Circuit, eksponowanej podczas 16. Przeglądu Sztuki Survival. Pod pseudonimem Pff występuje w klubach w całej Polsce, prezentując utwory skoncentrowane na perkusyjnych szaleństwach i dużej ilości basu. Od czasu do czasu występuje w duecie z Jankiem Chrzanem, wykonując kompozycje oparte na nagraniach terenowych.

Jan Chrzan – muzyk, DJ, aktywista, radiowiec. Tworzy formy słuchowiskowe, ambient i utwory konceptualne. Od 2017 członek kolektywu Regime, animującego lokalne środowisko muzyczne i artystyczne. Związany z szeregiem projektów społecznych i kulturalnych, m.in. Mikrograntami, Uczuleniem, MIASTOmovie, Canti Spazializzati, Sympozjum 70/20, Polish Cinema for Beginners. Stale współpracuje z Radiem LUZ i Radiem Kapitał.

___________________

Nadużycia

Cykl wydarzeń towarzyszących wystawie Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70.

Nadużycia interpretacyjne to w pewnym sensie klucz do poszerzenia zakresu kontekstowego utworów artystycznych. Używając ich w sposób konsekwentny – jako strategii kuratorskiej, można doprowadzić zarówno do przewartościowania obowiązujących paradygmatów sztuki, jak i zakłócenia obiegowych nawyków percepcyjnych odbiorcy, co jest głównym celem twórczości prawdziwie eksperymentalnej.

Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70 dostarcza wyjątkowo wdzięcznego materiału do przetestowania skuteczności takich praktyk. Zdecydowana większość zgłoszonych prac wciąż funkcjonuje wyłącznie w formie projektów. Nigdy nie zostały zrealizowane w przestrzeni Wrocławia, a niektóre są właściwie nierealizowalne w technikach trwałych, co przyczyniło się do uznania ich za kamienie milowe sztuki konceptualnej w Polsce.Raczej nie ma większego sensu próbować wiernie urzeczywistniać wielkoskalowe propozycje, bowiem sami twórcy nierzadko traktowali je jedynie w kategoriach spektulatywnych ćwiczeń. Znacznie ciekawsze efekty może przynieść kacerska postawa, która by polegała na usytuowaniu tych dzieł w zupełnie nowym kontekście, realizując ich określone elementy w sposób wykraczający poza intencję autorską. Do podstawowych zabiegów, jakie można tu zastosować należą: remediacja, fragmentacja, zestawienie oraz nadpisywanie treści. To użytkologiczne podejście umożliwia przeprowadzenie pogłębionej refleksji na temat tożsamości dzieła sztuki, jego granic oraz mechanizmów odbioru.

Cykl Nadużycia koncentruje się na dwóch pracach prezentowanych w ramach wrocławskiego sympozjum: Zaczyna się we Wrocławiu (Fragment układu) Zbigniewa Gostomskiego oraz Koncert na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza. Sytuując je w sferze rozwiązań formalnych wypracowanych na gruncie muzyki eksperymentalnej, wykazane zostaną interrelacje medialne w obszarze sztuki neoawangardowej, ale też ciągła aktualność prac konceptualnych z lat 60. i 70.

___________________

wydarzenie online | https://www.facebook.com/MuzeumWspolczesne/

24.01.2021 (niedziela)

godz. 16:00

___________________  

FB: https://www.facebook.com/events/1943376192525248

___________________  

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

Nadużycia: Darek Foks

Darek Foks

Na bilet w kieszeni jednej panny

Dla Konrada Góry

Tu, u nas, w każdym mieście, mamy ten sam tramwaj, którego nie znajdziesz na załączonym obrazku,

z braku miejscowych na dziś pożyczonym z Pragi, co mi zamajaczyła kiedyś na placu Nankiera.

Tu, u nas, w każdym mieście, mamy ten sam tramwaj, który pewnego dnia znajdziesz na załączonym obrazku,

bo wtedy już wszystko będzie na załączonym obrazku i każdy czymś sobie dojedzie na koniec Grabiszyńskiej.

Tu, u nas, w każdym mieście, mamy ten sam tramwaj, co właśnie cię wiezie z muzeum do muzeum, zasmarkaną,

spoconą, z niedużą gorączką, najładniejszą na świecie ulicą z tramwajami, krwawiącą jak mięso zawinięte w plan miasta.

[16 stycznia 2021]

Darek Foks (ur. 1966) – poeta, prozaik, scenarzysta. W ostatnich latach opublikował m.in. Wołyń Bourne’a (2016), Pieśni o wszystkim (2018), Café Spitfire (2019) i Ludzi kultury (2019). Był nominowany do Paszportu „Polityki”, Nagrody Literackiej Gdynia i Nagrody Literackiej Nike. Laureat Nagrody TVP Kultura za książkę Co robi łączniczka (wspólnie ze Zbigniewem Liberą, 2005). W 2014 roku otrzymał Nagrodę Poetycką Silesius za całokształt twórczości.

[rozkurz]

Nadużycia: Gerard Lebik

Gerard Lebik · "Walce poszły w świat" Utwór generatywny w czasie (2020-2043) OVERINTERPRETATIONS

Gerard Lebik

Walce poszły w świat

Utwór generatywny w czasie (2020-2043)

Palimpsestem sporządzonym przez mnie na kompozycji Mogłoby się zacząć gdziekolwiek Matěja Franka jest ustalona metoda matematyczna, tj. losowe przyporządkowanie częstotliwości pojedynczym falom sinusoidalnym w zakresie od 38.1890 Hz do 8569.7869 Hz dla poszczególnych, wylosowanych parametrów (ulice Wrocławia). Każda sekwencja tych parametrów daje współbrzmienie trzech tonów w akordach systemu mikrotonowego. Czas poszczególnych akordów, pojawiających się kolejno po sobie, będzie determinowany przez ich ilość (49), a także moją intuicję w używaniu narzędzia ppooll sinE MaxMSP. Przejście z jednej struktury (A123) do drugiej (B123) jest płynne, a czas jaki musi pokonać każda z fal identyczny. Z uwagi na różne odległości pomiędzy wylosowanymi częstotliwościami prędkość poruszania się fali przechodzącej z punktu A123 do punktu B123 będzie algorytmicznie dostosowana do zaprogramowanego i narzuconego rezultatu, czyli jednoczesnego spotkania trzech stałych w jednym czasie/punkcie.

Podążając za Gostomskim, który pisał, że założeniem jego pracy Zaczyna się we Wrocławiu jest jej „stały i nieskończony, równomiernie we wszystkich kierunkach postępujący rozwój, który obejmować będzie swym zasięgiem coraz to dalsze (w stosunku do punktu wyjściowego) obszary”, postanowiłem stworzyć robota generującego nieskończoną liczbę wariantów nadpisywania partytury Franka i używającego do tego sekwencji z utworu Johna Cage'a pt. 49 Waltzes for the Five Boroughs.

Zegar generujący będzie działał jako program-aplikacja w Internecie i ma zostać zsynchronizowany z czasem zachodnioeuropejskim (UTC±00:00). Procedura losowania 49 zestawów częstotliwości będzie następować w cyklu co 147 godzin, uwzględniając również losowy parametr czasu dla odcinków pomiędzy nimi i tworząc za każdym razem nową kompozycje. Kwestię poszerzania obszaru zasięgu rozwiąże kolejny program: generator losujący na mapie miast (w aplikacji Google Maps), w których liczba ulic przekracza 147, aby następnie wylosować w nich nowe zestawy ulic (49x3) i połączyć je z częstotliwościami wylosowanymi przez pierwszy zegar.

Do roku 2043 maszyna stworzy 1370 wariantów kompozycji.

 Gerard Lebik (ur. 1980) – artysta dźwiękowy aktywny w sferze muzyki improwizowanej, eksperymentalnej i intermedialnej. W 2007 ukończył Akademię Muzyczną we Wrocławiu. Jest autorem wielu instalacji i interwencji dźwiękowych. Jego twórczość opiera się na stojących falach, sprzężeniach zwrotnych, oscylacjach i rezonansach, tonach prostych i białych szumach, dźwięku binauralnym i wielokanałowym. Występował m.in. z Keithem Rowe, Ryoko Akamą, Philem Mintonem, Davidem Maranhą, Noidem, Kasperem Toeplitzem, Red Trio, Piotrem Damasiewiczem i Arturem Majewskim. Dyrektor artystyczny festiwalu Sanatorium Dźwięku w Sokołowsku.

https://gerardlebik.blogspot.com/

[rozkurz]

[13.12.2020] Nadużycia: Grupa ETC

>NEUTRDROM NATURALNY tym różni się od NEUTRDROMU właściwego, że jest to po prostu miejsce wybrane przez twórcę dla dokonania tak zwanej „MANIFESTACJI ARTYSTYCZNEJ” w myśl założeń działania neutralnego bądź działanie takowe mające przygotować – przepowiadając jego konieczność.

[przypis do partytury Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza]

 Dyskusja na temat realizowalności poszczególnych prac zgłoszonych na Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70 od pół wieku wyznacza główną oś recepcji tego wydarzenia. Sympozjum, przedstawiane jako pierwsza manifestacja sztuki konceptualnej, a zarazem „ostatni zjazd awangardy”, zdaje się tkwić w kołowrocie rozważań o przyczynach niepowstania „w organizmie miejskim Wrocławia wybitnych dzieł sztuki”. Pośród projektów uznawanych za przykłady sztuki niemożliwej znalazł się m.in. Koncert na 28 poduszek i zachód słońca autorstwa Jerzego Rosołowicza. Utwór ten, którego partytura powstała już w 1968 roku, można potraktować jak ironiczną trawestację słynnych happeningów Tadeusza Kantora (Panoramiczny happening morski, List), ale także zawoalowaną próbę oporu wobec władzy spektaklu („prawdziwi antagoniści poduszki” jako kontestatorzy spektakularności skoncentrowanej).

Skala propozycji Rosołowicza daleko wykraczała poza możliwości produkcyjne organizatorów Sympozjum, co sprawiło, że koncert nie został wykonany. Wizja wielkich poduszek wybuchających na tle zachodzącego słońca nachodziła później autora we śnie (o czym wspominał w swoim dzienniku – słynny wpis dotyczący 13 grudnia 1981 roku), funkcjonując wyłącznie jako zinternalizowana projekcja.

Jesienią 2019 roku Grupa ETC na zaproszenie Muzeum Współczesnego Wrocław podjęła się zadania interpretacji Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca z okazji 50-lecia Sympozjum Wrocław ‘70. Rok 2020 przyniósł jednak nieoczekiwany zwrot akcji, co zmusiło ETC do radykalnego zrewidowania planów… Ostatecznie stworzyli serial internetowy o próbach realizacji muzyki niemożliwej, czteroczęściową opowieść o zmaganiach z Losem, konceptualizmem oraz tekstową partyturą. Biorąc pod uwagę, że to właśnie serial staje się dzisiaj modelową formą narracyjną, chcielibyśmy sprawdzić jego użyteczność w sferze działań artystycznych o prawdziwie epickim rozmachu.  

 Grupa ETC – grupa badawczo-artystyczna zajmująca się tradycją sztuki neoawangardowej i muzyki eksperymentalnej. Jej skład jest płynny i zmienia się w zależności od potrzeb. Organizują wydarzenia o charakterze naukowym, popularyzatorskim lub artystycznym, starając się łączyć te perspektywy. Współpracują z różnymi instytucjami. W 2014 roku Wydawnictwo Krytyki Politycznej wydało ich książkę pt. Narracje, estetyki, geografie: Fluxus w trzech aktach. Występowali m.in. w Komunie Warszawa, na Przeglądzie Sztuki SURVIVAL we Wrocławiu, Festiwalu Muzyki Teatralnej w Jeleniej Górze.

https://www.facebook.com/GrupaETC

___________________

S01E02 | Nadużycia: Grupa ETC

Kolejny odcinek (S01E03) do obejrzenia na stronie: https://www.sympozjum7020.pl/naduzycia-grupa-etc-serial-internetowy/

___________________ 

Nadużycia

Cykl wydarzeń towarzyszących wystawie Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70.

Nadużycia interpretacyjne to w pewnym sensie klucz do poszerzenia zakresu kontekstowego utworów artystycznych. Używając ich w sposób konsekwentny – jako strategii kuratorskiej, można doprowadzić zarówno do przewartościowania obowiązujących paradygmatów sztuki, jak i zakłócenia obiegowych nawyków percepcyjnych odbiorcy, co jest głównym celem twórczości prawdziwie eksperymentalnej.

Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70 dostarcza wyjątkowo wdzięcznego materiału do przetestowania skuteczności takich praktyk. Zdecydowana większość zgłoszonych prac wciąż funkcjonuje wyłącznie w formie projektów. Nigdy nie zostały zrealizowane w przestrzeni Wrocławia, a niektóre są właściwie nierealizowalne w technikach trwałych, co przyczyniło się do uznania ich za kamienie milowe sztuki konceptualnej w Polsce.Raczej nie ma większego sensu próbować wiernie urzeczywistniać wielkoskalowe propozycje, bowiem sami twórcy nierzadko traktowali je jedynie w kategoriach spektulatywnych ćwiczeń. Znacznie ciekawsze efekty może przynieść kacerska postawa, która by polegała na usytuowaniu tych dzieł w zupełnie nowym kontekście, realizując ich określone elementy w sposób wykraczający poza intencję autorską. Do podstawowych zabiegów, jakie można tu zastosować należą: remediacja, fragmentacja, zestawienie oraz nadpisywanie treści. To użytkologiczne podejście umożliwia przeprowadzenie pogłębionej refleksji na temat tożsamości dzieła sztuki, jego granic oraz mechanizmów odbioru.

Cykl Nadużycia koncentruje się na dwóch pracach prezentowanych w ramach wrocławskiego sympozjum: Zaczyna się we Wrocławiu (Fragment układu) Zbigniewa Gostomskiego oraz Koncert na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza. Sytuując je w sferze rozwiązań formalnych wypracowanych na gruncie muzyki eksperymentalnej, wykazane zostaną interrelacje medialne w obszarze sztuki neoawangardowej, ale też ciągła aktualność prac konceptualnych z lat 60. i 70.

___________________

wydarzenie online | https://www.facebook.com/MuzeumWspolczesne/

13.12.2020 (niedziela)

godz. 17:00

___________________

FB: https://www.facebook.com/events/785138875688130

___________________

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

Nadużycia: Maximiliano Bober

Maximiliano Bober

Ulice – Walce – Wspomnienia

Utwór na trzy wrocławskie ulice wskazane w partyturze Matěja Franka:  Bytomska – Świnoujska – Czesława Klimasa.

Powtórz poniższe działania na każdej z trzech ulic.

Udaj się na wybrane skrzyżowanie i tam:

Zwróć uwagę na dźwięk, który trwa, opiera się i opisz go w notatniku.

Zrób zdjęcie jakiegoś detalu nie oddającego w pełni charakteru otoczenia.

Przeczytaj lub wypowiedz – słyszalnym, spokojnym głosem – jakieś zdanie, frazę, słowo, które zaistnieje tylko na moment.

Pozostań tam przez chwilę. Bądź. Odejdź dopiero wtedy, gdy poczujesz, że już wystarczy.

PS. Po zakończeniu pełnego cyklu podziel się z kimś dokumentacją, publicznie lub prywatnie. Możesz się nią podzielić z autorem: [email protected] .

Maximiliano Bober (ur. 1988) – argentyński muzyk i kompozytor. W Buenos Aires studiował grę na skrzypcach, kompozycję i filozofię, a od 2017 r. kontynuuje naukę na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. W twórczości muzycznej szczególnie interesuje go eksperymentowanie z pojęciami ciszy, przestrzeni i rezonansu. Jego kompozycje bazują na relacjach miedzy wykonawcami, zawierając elementy minimalizmu, muzyki improwizowanej, poezji oraz fluxusowego performansu.

___________________

Maximiliano Bober

Streets – Waltzes – Memories

A piece for three streets in Wrocław indicated in the score of Matěj Frank: Bytomska – Świnoujska – Czesława Klimasa.

Repeat these actions for each one of the three streets.

Go to one of the street crossroads and:

Notice a sound that persist, resist, and write it down in a notebook

Take a picture of a detail that does not shows the totality of the landscape.

Read or recite – with an audible, easy voice – a verse, a phrase or a word that would go away with the breeze.

Linger for awhile – be there. Leave when you feel it is enough.

PS. After completing the „trio”, please share the documentation of the event with someone, publicly or privately. You can share it with the author at: [email protected].

Maximiliano Bober (b. 1988) – Argentinian musician and composer. He studied violin, composition and philosophy in Buenos Aires, and since 2017 he has continued his studies at the Frederic Chopin University of Music in Warsaw. Bober is particularly interested in experimenting with the concepts of silence, space and resonance. His compositions are based on relations between musicians, containing elements of minimalism, free-improvisation, poetry and Fluxus-oriented performance art.

[rozkurz]

Nadużycia: Jarosław Kozłowski

Jarosław Kozłowski

Ekspedycja

Miejsce: pokój, mieszkanie, dom, ulica, dzielnica, miasto, przedmieście, szosa, pole, droga, las, ścieżka i dalej…

Czas: od początku dzień albo dwa dni, tydzień albo miesiąc, rok, może lata…

Opis: W Ekspedycji uczestniczy nieograniczona liczba osób. Począwszy od jednego uczestnika Ekspedycja staje się faktem, jednakże ze względu na charakter koncepcji pożądany byłby udział powszechny. Ekspedycję można rozpocząć w dowolnej chwili, równolegle i nie pojedynczo lub zbiorowo, można ją w każdej chwili przerwać i w każdej chwili podjąć na nowo, można kontynuować. Uczestnictwo w Ekspedycji nie zobowiązuje do niczego poza wykonaniem określonego zadania  zasadniczego. Zadaniem zasadniczym Ekspedycji jest czynność KREŚLENIA. KREŚLENIE odbywa się w dowolnym kierunku i nie jest ograniczone żadną ramą, determinuje jej jedynie zindywidualizowany tor poruszania się poszczególnych uczestników. Narzędziem KREŚLENIA jest – zależnie od terenu – biała kreda lub np. kij, śladem – kreska ciągła. Fakt stosunkowo łatwego zamazania bądź rozmycia śladu, jego krótkotrwałość stanowi jedno z założeń koncepcji. W szczególnych przypadkach istnieje możliwość KREŚLENIA tylko w sferze mentalnej. Czynność KREŚLENIA jest (niezależnie od tego, w jakiej formie przebiega) najbardziej aktywnym udziałem Ekspedycji. Uczestnicy Ekspedycji obok zadania zasadniczego mogą wykonać wszelkie inne czynności.

Dokumentacja Ekspedycji: poszczególne bądź zbiorowe przeżycia, doświadczenia myśli, zapis pamięci, dzienniki, nagrania, zdjęcia, filmy itp.

Poznań, 1969–1970

Jarosław Kozłowski (ur. 1945) – jeden z najważniejszych przedstawicieli sztuki konceptualnej w Polsce. Tworzy instalacje, rysunki, obiekty, książki artystyczne. W swojej działalności konsekwentnie traktuje sztukę jako obszar krytycznej analizy. Inicjator międzynarodowej sieci wymiany artystycznej NET (1971), zaangażowany w ruch artystyczny Fluxus. Był założycielem i kierownikiem Galerii Akumulatory 2 w Poznaniu (1972–1989), a następnie kuratorem w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (1991–1993). Obecnie prowadzi Archiwum Idei, którego działalność jest ściśle związana jest z kolekcją prac artystycznych zgromadzonych w okresie funkcjonowania Galerii Akumulatory 2 oraz NET-u.

___________________ 

Jarosław Kozłowski

Expedition

Location: room, flat, house, street, district, city, suburb, motorway, field, road, forest, path and further...

Time: from the beginning day or two days, week or month, year, maybe years ...

Description: An unlimited number of people can participate in the Expedition. The Expedition becomes a fact when the first participant joins it, however, due to the nature of the concept, universal participation would be desirable. The Expedition can be started at any time, in parallel, neither individually nor collectively, it can be stopped at any time and resumed at any time, it can be continued. Participation in the Expedition carries no obligations to do anything except perform the predetermined principal task. The principal task of the Expedition is the activity of DRAWING. DRAWING takes place in any direction, it is not limited by any frame, it is only determined by the individual movement of each participant. Depending on the terrain, the tool for DRAWING is white chalk or a stick, for example, the result – a straight line. The fact that it is relatively easy to erase or blur the trace, its temporariness – this is one of the assumptions of the concept. In special cases, it is possible to DRAW only in the mental sphere. The act of DRAWING (regardless of its form) is the most active form of participation in the Expedition. Besides the principal task, the participants in the Expedition may perform any other activities.

Expedition documentation: individual or collective experiences, experiences of thoughts, memory records, diaries, recordings, photographs, films etc.

Poznań, 1969-1970

Jarosław Kozłowski (b. 1945) – one of the most important figures in conceptual art in Poland. He creates installations, drawings, objects, artbooks. He consistently treats art as an area of critical analysis. Initiator of the international artistic exchange network NET (1971), also involved in Fluxus. He was the founder and manager of the gallery Akumulatory 2 in Poznań (1972-1989), and then curator at the Centre for Contemporary Art Ujazdowski Castle in Warsaw (1991-1993). Currently, he runs Archiwum Idei, whose activity is closely related to the collection of artistic works collected during the period of acitivity of the Akumulatory 2 and NET.

[rozkurz]

Nadużycia: Bill Dietz

Bill Dietz

Najprostszym sposobem, aby odciąć się od informacji, jest ograniczenie wrażliwości receptorów

Na potrzeby “Nadużyć”, cyklu wydarzeń muzycznych towarzyszących wystawie “Nowa Normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław '70″ w Muzeum Współczesnym Wrocław. Tytuł został zaczerpnięty z książki “Sensory Inhibition” Georga von Békésy’ego (1967).

Nieciągła sekwencja, w której określenie liminalności właściwej dla jednego miejsca determinuje nieoznaczoną relację z innym miejscem, gdzie określana jest właściwa mu liminalność, co determinuje relację z kolejnym miejscem i jego liminalnością, etc.

--

[PROCEDURA]

              Pierwszy punkt Zidentyfikuj stale obecny dźwięk w miejscu początkowym. Stale obecny, czyli dający się słyszeć w sposób stabilny, gdy się od niego oddalasz – przynajmniej przez pewien czas. Ustaw się jak najbliżej źródła dźwięku. Zacznij się oddalać, mierząc odległość (w metrach, krokach, sekundach itp.), do momentu aż dźwięk będzie niesłyszalny.

              Drugi punkt Z tego miejsca skieruj się w dowolną stronę, pokonując taki sam dystans, jak od pierwszego punktu do momentu zaniknięcia dźwięku (x). Po przejściu wyznaczonej odległości (x) spróbuj zidentyfikować kolejny stale obecny dźwięk. Jeżeli nie słyszysz żadnego nadającego się dźwięku, to idź dalej (x) – pokonując ten odcinek tyle razy, ile jest konieczne, aby znaleźć odpowiedni dźwięk. Kiedy już zidentyfikujesz dźwięk, ustaw się jak najbliżej jego źródła. Zacznij się od niego oddalać, ponownie mierząc odległość, aż będzie niesłyszalny.

              Więcej punktów Powtórz tę procedurę w dowolnej liczbie miejsc, zawsze z wykorzystaniem odległości od niesłyszalnego już źródła dźwięku z poprzedniej lokalizacji, aby określić punkt identyfikacji słuchowej w nowej przestrzeni.

//

[PRZYKŁAD]

Zacząłem jak najbliżej małego progu wodnego na rzece Mugnone i zrobiłem 178 kroków w dół rzeki, aż spadająca woda stała się niesłyszalna.

Następnie przeszedłem dwa cykle po 178 kroków wzdłuż ulicy, aby znaleźć odpowiednie źródło dźwięku (po pierwszym cyklu wylądowałem w wyjątkowo spokojnej okolicy). Dalej zacząłem jak najbliżej otwartego okna mieszkania na parterze, przez które można było usłyszeć audycję telewizyjną i przeszedłem 28 kroków w dół drogi, do momentu, gdy telewizor przestał być słyszalny.

Na tej ruchliwej ulicy przeszedłem cztery cykle po 28 kroków, aż do zidentyfikowania placu budowy, z którego dobywały się różne natarczywe dźwięki. Zaczynając jak najbliżej placu budowy, zrobiłem 89 kroków, kiedy to jego dźwięki stały się niesłyszalne.

Etc.

//

[UWAGI]

Można sporządzić rejestr miejsc początkowych i końcowych oraz odległości między nimi. (W przypadku powyższych przykładów wykonałem zdjęcia wszystkich punktów).

Dla Wrocławia w 2020 roku: 49 "walców", czyli trójkowych zestawów ulic wskazanych przez Matěja Franka może posłużyć za potencjalne sekwencje miejsc, wobec których ta partytura znajduje swoje zastosowanie.

Florencja, 11.xi.2020

Bill Dietz (ur. 1983) – kompozytor i pisarz. Studiował kompozycję w New England Conservatory oraz kulturoznawstwo na University of Minnesota. Był studentem i asystentem Petera Ablingera, a także regularnie współpracował z Catherine Christer Hennix, Chrisem Newmanem i Maryanne Amacher. Działalność artystyczna i teoretyczna Dietza koncentruje się na problematyce recepcji, a w szczególności na słuchaniu – jego historii, formach i wykonaniu. Wydał dwie książki z partyturami: Tutorial Diversions (2015), zbiór ćwiczeń słuchowych, które są przeznaczone do wykonania w domu oraz L'école de la claque (2017), składające się z utworów będących transkrypcjami zachowań publiczności koncertowej. W 2013 roku wspólnie z Woody'm Sullerem założył internetowe czasopismo Ear│Wave│Event. Od 2012 roku jest współprzewodniczącym Wydziału Muzyki i Dźwięku w Bard College's Milton Avery Graduate School of the Arts.

___________________

Bill Dietz

The simplest way to get rid of information is to reduce the sensitivity of the receptors

For Overinterpretations, a series of musical events accompanying the New Normativity. Wrocław ’70 Visual Arts Symposium exhibition at the Wrocław Contemporary Museum. The title is taken from Georg von Békésy’s Sensory Inhibition (1967).

A discontinuous sequence in which tracing a liminality specific to one location determines an indeterminate relation to another location from which another specific liminality is traced and determines relation to a further location and its liminality, etc.

--

[PROCEDURE]

               1st Spot Identify a persistently present sound in a starting location. Persistent means: imagined to be stably audible at least for the relative duration of receding listening. Position yourself as close as possible to the sound’s source. Measuring the distance as you recede (in meters, paces, seconds, etc), move away from the sound until it is inaudible.

              2nd Spot At another starting location, move the distance-to-inaudibility (x) recorded in the previous location in any direction. At the location where the transposed distance (x) brings you, identify a persistently present sound. If no ‘usably’ persistent sound can be identified, move a further (x) as many times as necessary to find a suitable sound. Once identified, position yourself as close as possible to the sound’s source. Again measuring the distance as you recede, move away from the sound until it is inaudible.

              More Spots Repeat this procedure at any number of additional locations, always using the specific distance-to-inaudibility from the previous location to determine the precise listening identification spot at each new location.

//

[FOR EXAMPLE]

I began as close as possible to a small waterfall in the Mugnone River and walked 178 paces downstream until the waterfall was inaudible.

Later, on a residential street, I walked two sets of 178 paces to find a usable sound source (the first set landed me in a particularly quiet area). I then began as close as possible to an open street-level apartment-window through which a television broadcast could be heard and walked 28 paces down the road until the television was inaudible.

Later still, on a street with heavy traffic, I walked four sets of 28 paces until identifying a construction site from which various persistent sounds were issuing. Beginning as close as possible to the construction site, I walked 89 paces until it was inaudible.

Etc.

//

[NOTES]

A log of starting and stopping locations and the distance between them could be made. (In the case of the examples above, I took photographs of the start and end points at each juncture.)

For Wrocław in 2020, the 49 three-part “waltzes” of streets identified by Matěj Frank could be used as sequences of locations to which this score can be applied. 

Florence, 11.xi.2020

Bill Dietz (b. 1983) – composer and writer. He studied composition at the New England Conservatory and cultural studies at the University of Minnesota. Initially Peter Ablinger’s student and assistant, he went on to work regularly with Catherine Christer Hennix, Chris Newman, and Maryanne Amacher. His artistic and theoretical work centers on reception, specifically on listening   – its histories, forms, and performance. He has published two books of listening scores - Tutorial Diversions (2015), meant to be performed at home; and L'école de la claque (2017), made up of "concert pieces," based on historical and contemporary audience behavior. In 2013 he co-founded Ear│Wave│Event with Woody Sullender. Since 2012, he is co-chair of the Music/Sound Department in Bard College’s Milton Avery Graduate School of the Arts.

[rozkurz]

Nadużycia: Michael Pisaro-Liu

Michael Pisaro-Liu

Świat-nie-świat

Dla Pawła Szroniaka

 Dziś

Przestrzeń nie jest dziś pusta. Została poprzecinana liniami, oznaczona przekątnymi, wypełniona monadami i ruchami w powietrzu. To dwuwymiarowy rysunek wielowymiarowego świata. Widać całą siatkę. Krzywizny i przesunięcia płaszczyzny podchodzą i oddalają się od rzeki, która przepływa przez centrum. Tunele czasoprzestrzenne są niewidoczne na siatce, lecz ich obecność pozostaje wyraźnie zaznaczona. Jesteście miejskimi nomadami. Wiedzeni wibracją kroczycie przez barwną materię mgły.

W mieście

Głosy ludzkie czasami są czyste i zrozumiałe, a czasami przytłumione i niewyraźne. Bywają przedjęzykowe, ale jednak komunikatywne. Niekiedy w powietrzu zabrzmi jakieś słowo. „Naprzód!”, „Sztuka!”, „Przyszłość!”

Zwarty tłum przecina plac. Jego ryk jest rozmytym buczeniem, szumem o średniej częstotliwości. Wraz ze zmieniającym się wiatrem dźwięk naprzemiennie wyprzedza to zbiegowisko lub ślepo za nim podąża.

Samochody, wszechobecne we współczesnym mieście, są wyciszone. W ich miejscu pojawia się chmura bardzo jasnego, białego szumu, która przepływa ponad tłumem. Szumu, który wyznacza wszystkie postoje tramwajów.

Wyją syreny. Kaskadowo wpadają na place miasta, nakładając się na siebie, tworząc salwy dysonansowych akordów, rozszerzając się i cofając falami.

Szelest papieru. Rozdawane są ulotki. Czytelnicy zaczynają teraz rozumieć, że coś się dzieje – wszyscy naraz, w różnych językach (polskim, angielskim, niemieckim, jidysz, perskim, hiszpańskim, mandaryńskim).

Miasto jest gąszczem. Plątaniną głosów.

W powietrzu

Mapa to zbiór punktów i linii, które przenoszą geometrię ruchu na płaszczyznę. Na ziemi rzeczywistość jest inna – do celu trafia się przypadkiem, ścieżkami kształtowanymi przez fale ulicznego tumultu i odpadków.

Ptaki nad głowami obrały bardziej bezpośrednią trajektorię. Gwiżdżą i kraczą na widok krętych dróg poniżej. Zaniosły swoje krzyki do lasu i stworzyły zbiór pieśni, który przytłacza dudniący zgiełk sieci komputerowej oraz dworca głównego.

Pod ziemią

Ziemia pod brukiem jest zimna i twarda. Czy to tędy przesyłane są tajne wiadomości? Czy wibrują w systemie kanalizacyjnym? Czy rozchodzą się po ścieżkach znaczonych grzybnią?

Rzeka cicho płynie środkiem.

W obecności nieobecnych dźwięków

Miasto w równym stopniu wypełniają nieobecne dźwięki, co te, które odbieramy bezpośrednio.

Dźwięki z przeszłości. Można usłyszeć pociąg niegdyś tędy kursujący. Echo zanikłych ulic. Puste miejsca po budynkach zburzonych przez kapitał. Albo języki zaginionych mieszkańców.

Dźwięki z przyszłości. Dzwon wzywający tłum z powrotem do centrum jeszcze nie zabił. Zapowiedź, która na zawsze zmieni życie miasta.

I w przestrzeni absolutnej ciszy pomiędzy dźwiękami…

  …wykujemy akord o krystalicznej strukturze, tak czysty, że będzie wybrzmiewać przez całe pokolenie.

 Inspirowane pracą Zbigniewa Gostomskiego Fragment układu (centrum Wrocławia).

Może być używany w połączeniu z pracą Matěja Franka Mogłoby zacząć się gdziekolwiek.

 Październik 2020

Michael Pisaro-Liu (ur. 1961) – kompozytor i gitarzysta pochodzący z Buffalo. Od 1993 roku jest aktywnym członkiem kolektywu Wandelwesier, który zajmuje się twórczym rozwijaniem idei Johna Cage’a w zakresie percepcji dźwięku oraz jego relacji wobec przestrzeni, czasu i tekstu. W swojej twórczości chętnie wykorzystuje ciszę jako jedno z podstawowych narzędzi kompozytorskich. Napisał ponad osiemdziesiąt utworów na różne kombinacje instrumentalne (w tym utwory o zmiennej instrumentacji). Były one wielokrotnie wykonywane w Stanach Zjednoczonych i Europie, a także publikowane nakładem oficyn Edition Wandelweiser Records, Erstwhile Records, Potlach czy Another Timbre. Założyciel wytwórni płytowej Gravity Wave. Współpracuje z takimi artystami jak Greg Stuart, Antoine Beuger, Keith Rowe, Taku Sugimoto, Toshiya Tsunoda, Christian Wolff, Graham Lambkin, Reiner van Houdt. Jest również cenionym nauczycielem akademickim. Obecnie wykłada kompozycję na California Institute of the Arts, ale prowadził również gościnne seminaria m.in. na Uniwersytecie Harvarda.

___________________

Michael Pisaro-Liu

The World Not The World

  To Paweł Szroniak

  Today 

Today the space is not empty. It is crisscrossed by lines, marked with diagonals, filled with monads and movements in the air. It is a two-dimensional drawing of a multidimensional world. There is a grid. There are curves and shifts in the plane that follow and depart from the river that runs through the center. There are wormholes invisible on any grid, but whose presence is everywhere indicated. You are the nomads of the city. You walk through a colored medium in fog, guided by vibration.

In the City 

Human voices are sometimes clear and intelligible, sometimes muffled and dim. Sometimes they are prelinguistic but communicative. Sometimes a word rings in the air. “Forward!” “Art!” “Future!”

The crowd moves together, crisscrossing the square. Their roar is a blur of mid-frequency hum and noise. Shifted by the wind, the sound alternately follows and leads them. 

Cars, ubiquitous in the modern city, are muted. In their place is a cloud of very bright white noise that passes above the height of the crowd. The noise makes all the stops of the local streetcars.

There are many sirens. They cascade into the squares of the city, layered upon each other to form volleys of dissonant chords, expanding and receding in waves. 

A crackling and rustling of paper. Pamphlets are distributed. Now the readers come to understand, all at once and in different languages (Polish, English, German, Yiddish, Farsi, Spanish, Mandarin) that something is taking place.

The city is a thicket. It is tangled with voices. 

In the Air

A map is a collection of points and lines that abstracts the geometry of movement onto the flat plane. On the ground the reality is different – places are arrived at by accident or incident, through the paths opened up or closed off by the tides of traffic and detritus in the streets. 

The birds overhead follow a more direct trajectory. They whistle and caw at the confused pathways they see below. They have taken their cries to the trees in the forest and raised up an anthology of song that overwhelms the thrumming din of the computer network and of the central station.

Underground

Beneath the pavement the cold earth is hard. Do secret messages pass through this ground? Do they vibrate through the sewer system? Are they spread along the paths laid by the mushrooms?

The river moves silently through the center.

Within the Presence of Absent Sounds

The city is as full of absent sounds as it is of those that reach us directly.

Those from the past. You may hear the train that used to run through this area. Or the echo of streets that have disappeared. Or the spaces created by buildings demolished by capital. Or the languages of the lost inhabitants.

And those from the future. The clanging bell calling the crowd back to the center has yet to sound. The announcement that will change the life of the city forever.

And in a space of absolute quiet between the sounds …

  … we will forge a chord of crystalline structure so clear that it will ring for a generation.

  Inspired by Zbigniew Gostomski’s The Fragment of the System (The Wrocław City).

May be used in conjunction with Matěj Frank’s It Could Be Started Anywhere.

October, 2020

Michael Pisaro-Liu (b. 1961) – composer and guitarist from Buffalo, NY. Since 1993 he has been an active member of the Wandelwesier collective, which is involved in the creative development of John Cage's ideas on sound perception and it's relationship to space, time and text. In his work he frequently uses silence as one of the basic compositional means. He has written over eighty pieces for various instrumental combinations (including works for variable instrumentation). They have been performed many times in the United States and Europe, as well as published by Edition Wandelweiser Records, Erstwhile Records, Potlach or Another Timbre. Founder of the Gravity Wave record label. He collaborates with such artists as Greg Stuart, Antoine Beuger, Keith Rowe, Taku Sugimoto, Toshiya Tsunoda, Christian Wolff, Graham Lambkin, Reiner van Houdt. Pisaro-Liu is also a valued academic teacher. He currently teaches composition at the California Institute of the Arts, but has also conducted guest seminars at Harvard University among others.    

[rozkurz]

[29.10.2020 - 30.11.2020] Nadużycia: Matěj Frank

Nadużycia:

Matěj Frank - Mogłoby się zacząć gdziekolwiek

29.10.2020 - 30.11.2020

Muzeum Współczesne Wrocław

pl. Strzegomski 2a, 53-681 Wrocław (4 piętro)

___________________

Mogłoby się zacząć gdziekolwiek

Mapa jest otwarta, daje się łączyć we wszystkich wymiarach, demontować, odwracać, jest podatna na ciągłe modyfikacje. Może zostać rozdarta, odwrócona.

G. Deleuze, F. Guattari

Chyba żaden inny projekt zgłoszony na Sympozjum Plastyczne Wrocław ’70 nie wywołał takiego poruszenia, co Zaczyna się we Wrocławiu (Fragment układu) Zbigniewa Gostomskiego. Przeglądając stenogramy z obrad Sympozjum, w paru miejscach można znaleźć wypowiedzi odnoszące się właśnie do pracy Gostomskiego. Uczyniono z niej modelowy przykład „sztuki niemożliwej”, a zarazem przyczynek do bardziej pogłębionych rozważań na temat (nie)realizowalności zgłoszonych projektów – wszak Sympozjum Plastyczne Wrocław ’70 miało doprowadzić do stworzenia „nowej struktury przestrzenno-urbanistycznej”, więc założenia ogólne przewidywały realizacje w technikach trwałych, celem „powstania w organizmie miejskim Wrocławia wybitnych dzieł sztuki”.

Gostomski zdaje się ironicznie odnosić do tego zapisu w regulaminie. Jego propozycja miała polegać na stworzeniu regularnego układu zestandaryzowanych form rzeźbiarskich, które powinny zostać umieszczone w miejscach odpowiadających określonym punktom na mapie Wrocławia. Miejsca te były oznaczane określonym symbolem („O” lub „/”). Układ zaczynał się we Wrocławiu, lecz mógłby się zacząć gdziekolwiek, ponieważ nie był to projekt site-specific – skala pracy była globalna, nie lokalna. Należy go raczej porównać do formuły matematycznej (dającej się zastosować do kompleksowej organizacji przestrzeni) lub też do swobodnej transmisji wirusa (obszar zainfekowany przez „O” i „/” miał rosnąć wykładniczo). Artysta precyzował: „Założeniem tej pracy jest jej stały i nieskończony, równomiernie we wszystkich kierunkach postępujący rozwój, który obejmować będzie swym zasięgiem coraz to dalsze (w stosunku do punktu wyjściowego) obszary”. Zaczyna się we Wrocławiu to bezlitosny projekt. „O” i „/” pokrywają przestrzeń w sposób absolutnie logiczny, nie bacząc na jakiekolwiek jej właściwości (począwszy od ukształtowania terenu, zabudowy i ciągów komunikacyjnych, a kończąc na kwestiach administracyjno-politycznych). Można się w tym dopatrzeć doprowadzonej do absurdu idei ścisłej organizacji tkanki miejskiej spod znaku Haussmanna, Mosesa czy Le Corbusiera. Można pomyśleć o „O” i „/” jak o surrealistycznych obiektach, wprawdzie prefabrykowanych, ale przez swoje usytuowanie nacechowanych swoistą dziwnością. Pracę Gostomskiego oczywiście zwykło się sytuować w sferze refleksji konceptualnej, nie biorąc pod uwagę rzeczywistej realizacji. A może jednak Zaczyna się we Wrocławiu daje się nie tylko pomyśleć, lecz też wykonać?

Forma projektu, mapa z zaznaczonymi punktami oraz zestaw instrukcji dookreślających sposób wykonania, to przecież modelowa partytura. Niby nie jest to utwór muzyczny, ale też nie sposób odmówić mu chociażby właściwości rytmicznych czy ogólnego zorientowania na nietradycyjne sposoby postrzegania, co pozwala usytuować pracę Gostomskiego w kontekście eksperymentalnych tendencji w muzyce XX wieku, które doprowadziły do radykalnego rozszerzenia granic medium. Przede wszystkim interesuje nas tutaj kwestia wykorzystania mapy jako partytury, uruchamiającej zróżnicowane sposoby interpretacji. Ciekawym kontekstem są dwa indeterministyczne utwory Johna Cage’a, które zostały zapisane właśnie w formie mapy. Mowa o 49 Waltzes for the Five Boroughs (1976) oraz – nieco bardziej skomplikowanym – A Dip in the Lake: Ten Quicksteps, Sixty-two Waltzes, and Fifty-six Marches for Chicago and Vicinity (1978). Amerykański kompozytor zastosował w nich procedury losowe do wyznaczenia na mapie punktów, a następnie połączenia ich w określone struktury (linie). Są to jednocześnie partytury niezawierające żadnych wyraźnych instrukcji wykonawczych. Cage sugerował jedynie, że linie naniesione na mapę można potraktować jak abstrakcyjny zapis muzyczny, że mogą być to również obszary, w których należy poczynić nagrania terenowe (i w rezultacie uzyskać określoną mapę dźwiękową) albo trasy spacerów polegających na głębokim słuchaniu dźwięków miasta, co zaciera granicę pomiędzy twórcą a odbiorcą. Mając w pamięci lekcję Cage’a, chcielibyśmy sprawdzić na ile układ Gostomskiego można czytać w odniesieniu do rozwiązań formalnych zaczerpniętych z pola muzyki eksperymentalnej i jakie konsekwencje z tego płyną. Zaczyna się we Wrocławiu jest powszechnie uznawane za jedną z najważniejszych manifestacji sztuki konceptualnej w Polsce, a istotą konceptualizmu jest przekształcenie nie tylko statusu ontologicznego dzieła sztuki (co może się objawiać poprzez jego dematerializację), ale również nawyków percepcyjnych odbiorcy. Właśnie ta dążność konceptualizmu do zaburzania klasycznych modeli epistemologicznych wydaje się dzisiaj szczególnie istotna, bo faktycznie wychodzi poza ramy czystej sztuki.   Dlatego też pozwalamy sobie na nadużycie.

Matěj Frank na potrzeby prezentacji w Muzeum Współczesnym Wrocław stworzył nową kompozycję pt. Mogłoby się zacząć gdziekolwiek, powstałą w wyniku kontaminacji Zaczyna się we Wrocławiu Zbigniewa Gostomskiego i 49 Waltzes for the Five Boroughs Johna Cage’a. Czeski artysta próbuje tu połączyć dwie przeciwstawne sobie metody, czyli skrajny determinizm i otwarcie na przypadek, co ma prowadzić do stworzenia wielonapięciowej struktury utworu, w którym tkanka miejska Wrocławia zaczyna ujawniać nieoczywiste relacje, przy jednoczesnym uruchomieniu elementów porządkujących – specyficznych rytmów, dzięki którym można się odnaleźć w przestrzeni zakłóconej mapy. Partytura kompozycji zostanie rozrysowana w przestrzeni ekspozycyjnej, co nada jej charakter environmentu. Przez kolejne tygodnie będzie to pole gry dla dalszych praktyk interpretacyjnych. Gostomski pisał, że Zaczyna się Wrocławiu jest „w formie niezmienne, w sytuacjach zaś nieustannie zmienne”. Idąc tym tropem, można stwierdzić, że główne cele działania Matěja Franka to kanalizowanie wspomnianej potencjalności w różnych kierunkach oraz weryfikacja skuteczności strategii artystycznych aktywizujących określone mechanizmy odbioru.

Matěj Frank (ur. 1989) – artysta wizualny, mieszkający i pracujący we Wrocławiu i Opawie. W swojej twórczości zajmuje się zagadnieniem przestrzeni w relacji do czasu, ruchu, ciała i dźwięku. Wykorzystuje różne media: performans, rysunek, sound art, chociaż punktem wyjścia jego działalności jest rzeźba. Frank zazwyczaj skupia się na zjawiskach podstawowych, rozwijając je z właściwą sobie wrażliwością oraz odtwarzając i przedstawiając je z własnej perspektywy. Inspirację czerpie z najbliższego otoczenia i zachodzących w nim zmian. Interesuje go nawarstwianie się informacji, czego rezultatem jest nieczytelność i chaos, przy jednoczesnym zachowaniu prostoty formy i/lub procesu. Zajmuje go połączenie obrazu i dźwięku, wciąż poszukuje nowych sposobów słuchania tego, co jest już wiadome. Jako członek stowarzyszenia kulturalnego Bludný kámen, Frank zajmuje się także organizacją wystaw sztuki współczesnej oraz eksperymentalnych koncertów. Obecnie uczy rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Brał udział w wielu międzynarodowych projektach i wystawach, m.in. w Czechach, Polsce, Niemczech, Hiszpanii, Izraelu czy Grecji.    

https://matejfrank.wixsite.com

___________________ 

Nadużycia

Cykl wydarzeń towarzyszących wystawie Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław '70.

Nadużycia interpretacyjne to w pewnym sensie klucz do poszerzenia zakresu kontekstowego utworów artystycznych. Używając ich w sposób konsekwentny – jako strategii kuratorskiej, można doprowadzić zarówno do przewartościowania obowiązujących paradygmatów sztuki, jak i zakłócenia obiegowych nawyków percepcyjnych odbiorcy, co jest głównym celem twórczości prawdziwie eksperymentalnej.

Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70 dostarcza wyjątkowo wdzięcznego materiału do przetestowania skuteczności takich praktyk. Zdecydowana większość zgłoszonych prac wciąż funkcjonuje wyłącznie w formie projektów. Nigdy nie zostały zrealizowane w przestrzeni Wrocławia, a niektóre są właściwie nierealizowalne w technikach trwałych, co przyczyniło się do uznania ich za kamienie milowe sztuki konceptualnej w Polsce.Raczej nie ma większego sensu próbować wiernie urzeczywistniać wielkoskalowe propozycje, bowiem sami twórcy nierzadko traktowali je jedynie w kategoriach spektulatywnych ćwiczeń. Znacznie ciekawsze efekty może przynieść kacerska postawa, która by polegała na usytuowaniu tych dzieł w zupełnie nowym kontekście, realizując ich określone elementy w sposób wykraczający poza intencję autorską. Do podstawowych zabiegów, jakie można tu zastosować należą: remediacja, fragmentacja, zestawienie oraz nadpisywanie treści. To użytkologiczne podejście umożliwia przeprowadzenie pogłębionej refleksji na temat tożsamości dzieła sztuki, jego granic oraz mechanizmów odbioru.

Cykl Nadużycia koncentruje się na dwóch pracach prezentowanych w ramach wrocławskiego sympozjum: Zaczyna się we Wrocławiu (Fragment układu) Zbigniewa Gostomskiego oraz Koncert na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza. Sytuując je w sferze rozwiązań formalnych wypracowanych na gruncie muzyki eksperymentalnej, wykazane zostaną interrelacje medialne w obszarze sztuki neoawangardowej, ale też ciągła aktualność prac konceptualnych z lat 60. i 70.

___________________

FB: https://www.facebook.com/events/709902829635584/

________________

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

[11.09.2020] Nadużycia: Zorka Wollny i Prawdziwi Antagoniści Poduszki

Nadużycia:

Zorka Wollny i Prawdziwi Antagoniści Poduszki

Skład zespołu: Maria Jonik, Julia Kwietniewska, Agnieszka Różańska, Wiktoria Szulak, Mikołaj Tkacz, Joanna Tomczyk, Anna Wacławek, Katarzyna Wystrach

Park Popowicki (w pobliżu rzeźby Barbary Kozłowskiej pt. Interpretacja przestrzenna poezji strukturalnej Stanisława Dróżdża “Samotność”. Zobacz na mapie: https://goo.gl/maps/jZitA23EN6ZNhGQb9)

11.09.2020 (piątek)

godz. 18:30

wstęp wolny

Warsztaty:

8–11 września, Muzeum Współczesne Wrocław, godz. 17:00-19:00 (w ostatni dzień: Park Popowicki, godz. 16:00-18:00)

___________________

Koncert na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza to przykład działania o charakterze happeningowym (w którym można się nawet doszukać dość wyraźnych inspiracji twórczością Tadeusza Kantora). Ze względu na restrykcyjne wymogi przestrzenne, atmosferyczne oraz techniczne Koncert raczej nie daje się wykonać – autor nigdy nie doczekał realizacji. Utwór co najwyżej mu się śnił (w grudniu 1981 roku Rosołowicz notował w swoim dzienniku: "Od samego rana wyczuwałem jakiś niepokój, może pod wpływem snu – a śnił mi się mój Koncert na 28 poduszek i zachód słońca, który miałem dostarczyć na wystawę z okazji 35-lecia ZPAP)". Warto jednak zwrócić uwagę na "muzyczny" wymiar całego przedsięwzięcia, zasygnalizowany już w tytule, co sytuuje go w kontekście twórczości eksperymentalnej spod znaku Johna Cage’a. Wyznacznikiem owej muzyczności byłoby po prostu działanie o potencjale performatywnym, które zostało rozpisane w określonym przedziale czasowym (czas jako podstawowy składnik struktury muzycznej).Zorka Wollny na potrzeby cyklu Nadużycia napisze autorską kompozycję muzyczno-choreograficzną, która będzie nadinterpretować wybrane elementy Koncertu na 28 poduszek i zachód słońca.

Utwór zostanie przygotowany w formie pracy w toku i wykonany przez grupę osób, które wezmą udział w specjalnych warsztatach prowadzonych przez artystkę.

Zorka Wollny o warsztatach: "Wszystkie moje projekty powstają przy współpracy z grupą ochotników podczas wielu dni prób, wszystkie komponowane są wobec specyficznej architektury i warunków akustycznych. Wydarzenia są jednorazowe i rozgrywane na żywo, bez udziału elektroniki, za to z użyciem specyficznych instrumentów. Najważniejszy w tych działaniach jest proces, a kompozycja pozostaje otwarta.W mojej praktyce artystycznej głównym założeniem jest współpraca z lokalnym środowiskiem i jego mieszkańcami. Uczestnicy-performerzy otrzymują do zagrania role odpowiadające ich charakterowi, potrzebie ekspresji i umiejętnościom. Są partie solowe i wspólne działania, jest również miejsce na improwizację, w ramach przyjętych założeń co do rodzaju akcji.Warsztaty i otwarte próby są ważnym elementem pracy. Podczas pierwszych spotkań testujemy właściwości akustyczne przestrzeni oraz możliwości muzyczne i aktorskie performerów. Ważne jest, żeby lepiej poznać grupę, a także indywidualności poszczególnych osób, ponieważ także one mają znaczący wpływ na charakter utworu.Powstające kompozycje są czysto akustyczne – nie używamy sprzętu elektronicznego ani wzmacniającego. W naszej praktyce wykorzystujemy dźwięki pochodzące ze środowiska codziennego życia – wydobywane przez ciała i obiekty w przestrzeni – te niewymuszone/niezamierzone, zaczerpnięte z mniej lub bardziej zwyczajnych czynności, takich jak chodzenie, rozmowa, śmiech, śpiew. To co jest najbardziej interesujące to moment, kiedy tego rodzaju dźwięki zmieniają charakter – z oczywistych i pojedynczych na część składową abstrakcyjnych kompozycji muzycznych.Wynajdujemy i używamy także sporo nietypowych instrumentów – są to przedmioty codziennego użytku, bezpośrednio przeniesione do kompozycji. Każdy z tych przedmiotów wymaga odkrycia, w jaki sposób ma być wykorzystany przez performera, zbadania sposobów używania, umieszczenia w tkance całej kompozycji, wyjaśnienia i treningu podczas prób. W ten sposób przedmiot codziennego użytku przechodzi odpowiednią drogę by stać się instrumentem.Architektura i kontekst miejsca mają podstawowe znaczenie. Każdy utwór powstaje z inspiracji i w odniesieniu do konkretnej przestrzeni".

Zorka Wollny (ur. 1980) – pochodzi z Krakowa, mieszka i pracuje w Berlinie. Działa na pograniczu muzyki, teatru i sztuk wizualnych, jej prace są ściśle związane z przestrzenią, architekturą. Tworzy kompozycje akustyczne dla instytucji, fabryk i pustych budynków. Współpracuje w trybie reżyserskim z muzykami, aktorami i tancerzami, ważnym elementem jej działań jest współpraca z członkami i członkiniami lokalnych społeczności. Jej prace wystawiane były w najbardziej prestiżowych instytucjach sztuki współczesnej w Polsce: Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Instytucie Sztuki Wyspa w Gdańsku, Muzeum Narodowym w Krakowie itd. – i stanowią część ich zbiorów sztuki. W 2013 roku w Muzeum Współczesnym Wrocław zrealizowała performans "Ofelie. Ikonografia szaleństwa". Wiele projektów zrealizowała zagranicą, prezentowała je m.in. w Berlinie, Amsterdamie, Nowym Jorku, Londynie, Stambule, Lipsku, Belgradzie. Pracuje na Akademii Sztuki w Szczecinie, gdzie prowadzi Pracownię Działań Interdyscyplinarnych.

http://www.zorkawollny.net/

___________________

Nadużycia

Cykl wydarzeń towarzyszących wystawie Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70.

Nadużycia interpretacyjne to w pewnym sensie klucz do poszerzenia zakresu kontekstowego utworów artystycznych. Używając ich w sposób konsekwentny – jako strategii kuratorskiej, można doprowadzić zarówno do przewartościowania obowiązujących paradygmatów sztuki, jak i zakłócenia obiegowych nawyków percepcyjnych odbiorcy, co jest głównym celem twórczości prawdziwie eksperymentalnej.

Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70 dostarcza wyjątkowo wdzięcznego materiału do przetestowania skuteczności takich praktyk. Zdecydowana większość zgłoszonych prac wciąż funkcjonuje wyłącznie w formie projektów. Nigdy nie zostały zrealizowane w przestrzeni Wrocławia, a niektóre są właściwie nierealizowalne w technikach trwałych, co przyczyniło się do uznania ich za kamienie milowe sztuki konceptualnej w Polsce.Raczej nie ma większego sensu próbować wiernie urzeczywistniać wielkoskalowe propozycje, bowiem sami twórcy nierzadko traktowali je jedynie w kategoriach spektulatywnych ćwiczeń. Znacznie ciekawsze efekty może przynieść kacerska postawa, która by polegała na usytuowaniu tych dzieł w zupełnie nowym kontekście, realizując ich określone elementy w sposób wykraczający poza intencję autorską. Do podstawowych zabiegów, jakie można tu zastosować należą: remediacja, fragmentacja, zestawienie oraz nadpisywanie treści. To użytkologiczne podejście umożliwia przeprowadzenie pogłębionej refleksji na temat tożsamości dzieła sztuki, jego granic oraz mechanizmów odbioru.

Cykl Nadużycia koncentruje się na dwóch pracach prezentowanych w ramach wrocławskiego sympozjum: Zaczyna się we Wrocławiu (Fragment układu) Zbigniewa Gostomskiego oraz Koncert na 28 poduszek i zachód słońca Jerzego Rosołowicza. Sytuując je w sferze rozwiązań formalnych wypracowanych na gruncie muzyki eksperymentalnej, wykazane zostaną interrelacje medialne w obszarze sztuki neoawangardowej, ale też ciągła aktualność prac konceptualnych z lat 60. i 70.

___________________

FB: https://www.facebook.com/events/2051303098339498/

________________

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

[16.02.2020] Robert Piotrowicz

Po sześciu (!) latach mamy przyjemność ponownie zaprosić na koncert Roberta Piotrowicza - jednego z najważniejszych twórców muzyki eksperymentalnej w Polsce. Głównym pretekstem tej wizyty jest jego nowa płyta zatytułowana Euzebio. Album został nagrany na syntezatorach w sztokholmskim EMS Elektronmusikstudion, jednak ostateczny kształt poszczególnych utworów daleko wykracza poza ramy elektronicznej gatunkowości. Instrument nie stanowi tu celu samego w w sobie, lecz staje się narzędziem poszerzonej formuły, budulcem bogatej przestrzennie i różnorodnej płyty.

Ciało Euzebia odnaleziono całe pokryte błotem. Z przemoczonych, małych urządzeń, które miał przytroczone do kończyn wciąż dobywał się jakiś dźwięk. Ni to mowa, ni to mruczący spong. Nagle mlasnął jakiś kumak, czy horychwistka, on znów się poderwał i zaczęło się od nowa.

________________ Robert Piotrowicz Artysta dźwiękowy, kompozytor, improwizator, współzałożyciel Musica Genera Festival oraz wytwórni Musica Genera. Oprócz płyt solowych ma w dorobku także wydawnictwa nagrane z C. Spencerem Yeh, Kevinem Drummem, Jérômem Noetingerem, Burkhardem Stanglem i Anną Zaradny. Jest autorem słuchowisk, instalacji, muzyki teatralnej, współpracuje z innymi artystami przy formach audiowizualnych i spektaklach. Regularnie występuje na licznych festiwalach na całym świecie. Podczas koncertów tworzy nasycone i pełne detali formy, korzystając z syntezatora analogowego i komputera. Jego muzyce równie blisko jest do współczesnej kompozycji elektroakustycznej, jak i do sound artu. http://robertpiotrowicz.bandcamp.com http://robertpiotrowicz.net ________________ Czuła jest noc ul. Kolejowa 8, 53-508 Wrocław 16.02.2020 (niedziela) godz. 20:00 bilety: 20 zł

________________ 

FB: https://www.facebook.com/events/1059691141040014/

________________ 

Plakat: Ewa Głowacka

[rozkurz]

[08.12.2019] William Costa / Nicolas Wiese, Rrill Bell

William Costa / Nicolas Wiese - Un/natural Fields Jaki dźwięk uznajemy za naturalny, a co już wydaje nam się sztuczne? William Costa i Nicolas Wiese skupiają się na dwóch rodzajach materiału audio: sprzężeniach zwrotnych i nagraniach zewnętrznych, które zawierają dźwięki maszyn i sztuczne sygnały. W swojej pracy łączą je w dopracowane struktury, zharmonizowane pola i dynamiczną interakcję - filozoficzne pytanie o naturalność rozpuszcza się w bogatym pejzażu pomiędzy abstrakcją a niewerbalnymi formami opowiadania historii dźwiękowej. Costa i Wiese pracują razem od 2013 roku - jako duet oraz w grupie P600 (z Klausem Jankiem i Luca Marinim). https://soundcloud.com/nicolaswiese/costawiese-rehearsal-excerpt-1 http://soundcloud.com/nicolaswiese/costawiese-rehearsal-excerpt-2 William "Bilwa" Costa - muzyk, artysta dźwiękowy i wizualny. Szczególnie interesują go nagrania terenowe, kompozycja w czasie rzeczywistym, partytury graficzne oraz konceptualne struktury dźwięku i ruchu. Twórczość Costy ma charakter dialogiczny - jest on niemal programowo nastawiony na współpracę z innymi artystami, co przyniosło efekty w postaci licznych projektów badawczych, warsztatowych oraz działań o charakterze performatywnym. Występował w całej Europie, a także w USA, Meksyku, Wielkiej Brytanii i Australii. https://williambilwacosta.com/ https://soundcloud.com/bilwa Nicolas Wiese - niemiecki artysta audiowizualny, projektant i kompozytor/wykonawca muzyki elektroakustycznej. Od 2006 roku mieszka i pracuje w Berlinie. Wiese tworzy prace w różnych formatach i mediach: instalacje i performansy przestrzenne, kompozycje elektroniczne, grafiki, rysunki, kolaże, kolaże tekstowe, utwory radiowe i filmy eksperymentalne. Jego główne zainteresowania to eksploracja percepcji przestrzennej i czasowej oraz dekonstrukcja/rekonstrukcja odnalezionych i zebranych materiałów z życia codziennego i środków masowego przekazu. Materiał ten bada pod względem sugestywnej i sprzecznej wartości komunikacyjnej, historycznego i psychologicznego "znaczenia". https://nicolaswiese.com https://soundcloud.com/nicolaswiese Rrill Bell Pod pseudonimem Rrill Bell kryje się Jim Campbell, artysta zajmujący się preparowaniem taśmy magnetycznej. Materiał wykorzystywany w jego kolażach dźwiękowych przechodzi wiele etapów narastającego uabstrakcyjniania, jednak zachowuje właściwości melodyczne, co jest dość rzadkie w improwizowanej muzyce elektronicznej. https://rrill-bell.bandcamp.com https://www.youtube.com/watch?v=HmxJ_WVk7K8 ________________ Czuła jest noc ul. Kolejowa 8, 53-508 Wrocław 08.12.2019 (niedziela) godz. 20:00 bilety: 20 zł

________________ 

FB: https://www.facebook.com/events/492199674723386/

________________ 

Plakat: Ewa Głowacka

[rozkurz]

[22.11.2019] Sébastien Beliah / Max Bober

Kolejny koncert z cyklu dedykowanego duetom wykorzystującym akustyczne lub elektroakustyczne instrumentarium będzie okazją do posłuchania Sébastiena Beliaha i Maxa Bobera - znakomitych muzyków, którzy obecnie mieszkają w Warszawie. W Tajnych Kompletach zaprezentują oni kompozycje Philipa Cornera, Michaela Pisaro i Earla Browna oraz swoją autorską twórczość. ________________

Sébastien Beliah        

Kontrabasista pochodzący z Francji. Ukończył Konserwatorium Paryskie (kierunek: jazz), Regionalne Konserwatorium w Aubervilliers-La Courneuve (kontrabas) oraz Konserwatorium Muzyczne w Lyonie (pedagogika muzyczna). Przez osiem lat był liderem kwartetu jazzowego Wark oraz Ensemble Hodos, z którym wydał trzy płyty poświęcone twórczości Philipa Cornera. Jest członkiem zespołów Un Poco Loco i Umlaut Big Band, a także orkiestry ONCEIM (l’Orchestre de Nouvelles Créations, Expérimentations et Improvisation Musicales) prowadzonej przez Frédérica Blondy’ego. W 2018 r. założył grupę muzyczną Lumpeks, która zdobyła główną nagrodę w konkursie Nowa Tradycja organizowanym przez Polskie Radio.

Sébastien Beliah miał okazję występować w wielu prestiżowych instytucjach oraz na przeglądach muzycznych i artystycznych, m.in. Jazz d'Or Festival (Berlin), Banlieues Bleues Festival (Paryż), Fondation Cartier pour l'Art Contemporain (Paryż), Una striscia di terra feconda (Rzym), Achtbrücken (Kolonia), Guess Who? (Utrecht) czy Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji. W latach 2005-2016 uczył improwizacji jazzowej w Konserwatorium w Reims.

https://www.sebastienbeliah.com/

https://sebastienbeliah.bandcamp.com/

Max Bober

Argentyński muzyk i kompozytor. W Buenos Aires studiował grę na skrzypcach, kompozycję i filozofię, a od 2017 r. kontynuuje naukę na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. W twórczości muzycznej szczególnie interesuje go eksperymentowanie z pojęciami ciszy, przestrzeni i rezonansu. Jego kompozycje bazują na relacjach miedzy wykonawcami, zawierając elementy minimalizmu, muzyki improwizowanej, poezji oraz fluxusowego performansu. Od jakiegoś czasu organizuje w Warszawie cykl koncertów A Letter to a Friend, który poświęcony jest dokonaniom grupy Wandelweiser.

https://maxbober.bandcamp.com/

https://soundcloud.com/maks-bober

________________ Tajne Komplety Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław 22.11.2019 (piątek) godz. 20:00 bilety: 20 zł

________________ 

FB: https://www.facebook.com/events/464541920840683/

________________ 

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

[29.10.2019] Taku Sugimoto / Minami Saeki

Już 29 października we Wrocławiu wystąpi znakomity japoński gitarzysta i kompozytor, Taku Sugimoto - jeden z najważniejszych przedstawicieli muzycznego redukcjonizmu! Tym razem zagra w duecie z wokalistką Minami Saeki, prezentując utwory z cyklu Songs. Charakteryzują się one ulotnością pojedynczych dźwięków, stopniowo układających się w proste melodie. Ascetyczna instrumentacja i efemeryczny charakter kompozycji sprawiają, iż słuchacz ma wrażenie uczestnictwa w czymś wyjątkowo kameralnym, kierowanym bezpośrednio do niego. ________________ Taku Sugimoto Japoński improwizator i kompozytor. Jeden z twórców Onkyō - tokijskiej odmiany redukcjonizmu muzycznego. W latach 1985-1988 występował w zespole Piero Manzoni, natomiast po rozpadzie tej grupy zaangażował się w szereg projektów solowych. We wczesnych latach 90. skupił się głównie na grze na wiolonczeli. Założył wówczas Henkyo Gakudan. Przez krótki czas był także członkiem zespołów Ghost i Hikyo String Quintet. Sugimoto powrócił do grania na gitarze w 1994 roku i zaczął regularnie koncertować w duecie z Tetuzim Akiyamą, a następnie w rozmaitych konfiguracjach z takimi wykonawcami jak np. Toshimaru Nakamura, Otomo Yoshihide czy Sachiko M. Zwrócił na siebie uwagę dzięki powściągliwej, a przy tym wyjątkowo melodyjnej grze, co było dotąd czymś niezwykłym w świecie wolnej improwizacji. Z biegiem czasu jego muzyka stawała się coraz bardziej abstrakcyjna, rezygnując z melodii na rzecz ciszy. Taku Sugimoto współpracował z najważniejszymi twórcami muzyki eksperymentalnej, m.in. z Keithem Rowe, Radu Malfattim, Antoinem Beugerem, Michaelem Pisaro, Kevinem Drummem, Tetuzim Akiyamą, Toshimaru Nakamurą, Otomo Yoshihide, Sachiko M, Taku Unamim, Annette Krebs, Burkhardem Stanglem, Jasonem Kahnem, Günterem Müllerem, eRikm i wieloma innymi. Począwszy od 1998 roku był współorganizatorem słynnej serii improwizowanych koncertów, które odbywały się w Aoyama Bar, a następnie w galerii Off Site w Tokio.Obecnie zajmuje się głównie komponowaniem. Prowadzi również wytwórnię płytową Slub Music. https://takusugimoto.bandcamp.com/ http://www.japanimprov.com/tsugimoto Minami Saeki Wokalistka, aktorka filmowa i tancerka. Współpracowała z Taku Sugimoto, Junichiro Tanaką, Wakaną Ikedą, Masafumim Ezakim, Takashim Masubuchim, Manfredem Werderem i Stefanem Thutem, z powodzeniem łącząc żywioły muzyki rozrywkowej i eksperymentalnej.  W 2017 r. ukazała się płyta Songs nagrana wspólnie z Taku Sugimoto, a w ubiegłym roku jej kolejna część. Występowała w filmach takich reżyserów jak Yukihiro Kurokawa czy Teiichi Hori.

https://www.youtube.com/watch?v=UrgCVM3gtiA ________________ Tajne Komplety Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław 29.10.2019 (wtorek) godz. 20:00 bilety: 20/30 zł

________________ 

FB: https://www.facebook.com/events/2368643456711483/

________________ 

Plakat: Karolina Pietrzyk, Gilbert Schneider

[rozkurz]

[12.04-02.06.2019] Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu

12 kwietnia 2019 – 2 czerwca 2019

BWA Wrocław Główny

ul. Józefa Piłsudskiego 105, 50-085 Wrocław

artyści: Wojciech Bruszewski, Sebastian Buczek, Matěj Frank, Grupa Budapeszt, Sarah Hennies, Łukasz Jastrubczak, Rolf Julius, Brandon LaBelle, Karolina Pietrzyk, Gilbert Schneider, Kama Sokolnicka, Wandelweiser Komponisten Ensemble, Ryszard Waśko, Tobias Wenig, Christian Wolff, Zorka Wollny, Anna Zaradny, Artur Żmijewski

rezydencje choreograficzne: Anna Nowicka, Aleksandra Osowicz, Magdalena Ptasznik, Agata Siniarska kuratorzy: Paweł Szroniak, Karolina Wycisk, Magdalena Zamorska

Wystawa Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu to połączenie dwóch praktyk kuratorskich odwołujących się do zagadnień dźwięku i ruchu w kontekście sztuki współczesnej. Pierwsza – przygotowana przez Pawła Szroniaka i związana z tematem percepcji dźwięku – ma wyznaczać rodzaj konceptualnej ramy i zorganizowanego otoczenia. Druga – za którą odpowiadają Magdalena Zamorska i Karolina Wycisk – będzie skupiona na nowym spojrzeniu na zagadnienia współczesnej choreografii i zagości w przestrzeni wystawy, reinterpretując poszczególne wątki w tygodniowym rytmie, odmierzanym wizytami czterech artystek związanych ze sceną ruchu. U podstaw ekspozycji opracowanej przez Pawła Szroniaka w galerii BWA Wrocław Główny leży próba zaprezentowania artystów, których twórczość pozwala na dokonanie znaczących przewartościowań w obszarze kultury audialnej. Punktem wyjścia do wystawy Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu jest tu tradycja eksperymentu muzycznego, wytyczona w połowie XX wieku przez amerykańskiego kompozytora Johna Cage’a. W nawiązaniu do niej zaproponowany zostanie sposób definiowania sound artu jako pola praktyk, które umożliwiają rozszerzenie pojęć dźwięku i słyszenia. Kurator wybrał artystów i prace, które łącząc się na tej wystawie, tworzą rodzaj alternatywnego kanonu. Wśród zaproszonych twórców są m.in. Rolf Julius, Wojciech Bruszewski, Ryszard Waśko, Anna Zaradny, Sarah Hennies, Brandon LaBelle, Artur Żmijewski czy Kama Sokolnicka. “Poruszymy wiele zagadnień dotyczących ontologii i epistemologii dźwięku” – opowiada kurator – “zwłaszcza te związane z wyobrażeniami audialnymi, pamięcią dźwiękową, percepcją dźwięku oraz różnymi trybami uważności”. Będzie to wyzwanie dla widzów, by wyjść poza swoje dźwiękowe przyzwyczajenia i w głęboki sposób doświadczyć wystawy. Obiekty, instalacje i inne formy komunikatów audiowizualnych zostaną poddane reinterpretacji za sprawą działań performatywnych, otwierając się na zagadnienia związane z ruchem i gestem. Obie płaszczyzny znaczeniowe przetną się w czułym punkcie, jakim jest ciało widza. Ważnym elementem wystawy są również tygodniowe mini-rezydencje czterech artystek (Magdalena Ptasznik, Anna Nowicka, Aleksandra Osowicz i Agata Siniarska) związanych z choreografią, ruchem, tańcem. Kuratorki tej części projektu, Karolina Wycisk i Magdalena Zamorska, zdecydowały, że łączącym je dodatkowo tematem będą dyfuzje, czyli obszary wspólne między tym, co konkretne i materialne, a tym, co przemieszcza się i przeistacza. Artystki mają badać i tworzyć lokalnie uwarunkowane choreografie, wykorzystując jako budulec zastane materie (w tym te niewidzialne), układy sił i obiektów oraz przepływy i relacje. Ich choreografie zainfekują odbiór fizycznej warstwy ekspozycji i w trakcie otwartych dla publiczności działań, artystki będą także eksperymentować z ucieleśnianiem pojęć ekologicznych i biochemicznych.

________________

Wydarzenia towarzyszące:

12.04.2019, godz. 19.00 Wernisaż i koncert Sebastiana Buczka

24.04.2019, godz. 18.00–20.00 Composing Listening – warsztaty performatywne Billa Dietza

27.04.2019, godz. 16.00–18.00 Tania imitacja albo ćwiczenia z nagrywania ciszy – warsztaty

Więcej informacji o programie (w tym szczegóły dotyczące rezydencji choreograficznych): http://bwa.wroc.pl/events/wszyscy-spotkamy-sie-w-tym-samym-miejscu/

________________

FB: https://www.facebook.com/events/642954482813659

________________

Plakat: Karolina Pietrzyk, Gilbert Schneider, Tobias Wenig

[rozkurz]

[04.04.2019] Whispers of Night

Whispers of Night

Duet tworzony przez Majida Araima i Benjamina Shirleya, który wykonuje muzykę improwizowaną odwołującą się do tradycji ludowej z regionu Appalachów, ale też inspirowaną dokonaniami takich muzyków i kompozytorów jak Henry Flynt, Anthony Braxton, George Crumb czy Fred Frith.   Araim i Shirley grają razem od 2014 roku, starając się w pełni wykorzystywać potencjał brzmieniowy instrumentów strunowych oraz doskonalić techniki kolektywnej improwizacji. Dotychczas ukazały się trzy kasety z muzyką Whispers of Night, a wiosną 2019 roku opublikowany zostanie nowy zestaw nagrań. https://whispersofnight.bandcamp.com/ https://www.facebook.com/whispersofnight/ ________________ Tajne Komplety Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław 04.04.2019 (czwartek) godz. 20:00 bilety: 15 zł

________________

FB: https://www.facebook.com/events/344661029590593/

________________

Plakat: Iwona Jarosz

[rozkurz]

[09.12.2018] Michał Libera, Wilhelm Bras

Michal Libera

Socjolog pracujący w dziedzinie dźwięku i muzyki, ostatnio głównie jako autor esejów dźwiękowych, oper eksperymentalnych i form radiowych a także jako producent i kurator. Jest autorem adaptacji muzycznych m.in. Kalkwerk Thomasa Bernharda, Kosmosu Witolda Gombrowicza, Niewidzialnych miast Italo Calvino. Przy tych okazjach współpracował z Hilarym Jefferym, Petem Simonellim, Andreą Belfim, Le Quan Ninhem, Ingarem Zachem, Tomaszem Nosińskim, Rinusem van Alebeekiem i innymi. Prowadzi konceptualno-popowe wydawnictwo Populista poświęcone nadinterpretacji muzyki a także eksperymentuje z rozmaitymi narracjami dźwiękowymi (muzyka na taśmę, instalacje, opera).

www.patakaind.blogspot.com

www.soundcloud.com/michal_libera

Lethe to akuzmatyczna opera buffa, na którą składają się nagrania terenowe z Neapolu inkrustowane muzyką lokalnego kompozytora, Luciano Cilio. Neapol jest miejscem, w którym narodziła się opera buffa – gatunek, który wyżej od oficjalnego języka stawiał lokalny dialekt; od bogów i mitów – bohaterów przedmieść i ich uliczne występki; od śpiewów kształconych operowo – głosy kształtowane nie zawsze prawym życiem. Wszystko to nadal stanowi o obliczu miasta, które samo w sobie wydaje się niekończącą się operą. Bycie w Neapolu oznacza bycie całkiem dosłownie wewnątrz recytatywów i w arii, a raczej wewnątrz ich unikalnego połączenia –  w mowie, która staje się śpiewem; w informacji, która załamuje się w połowie, gubi swą treść na rzecz ekspresji, która artykułuje zgoła inne informacje. Codzienna mowa w swym frazowaniu i intonacji stanowi scenę transformacji zwykłych kłótni i zawołań w gesty muzyczne. One z kolei prowadzą już do serca opery, które niegdyś tak znakomicie uchwycił Robert Ashley – jest nim przecież nic innego jak muzyczny „pejzaż postaci”.

Wilhelm Bras Pod pseudonimem Wilhelm Bras kryje się muzyk i eksperymentator Paweł Kulczyński,  miłośnik brzmień ekstremalnych, autor koncertów plenerowych, instalacji dźwiękowych oraz zapalony budowniczy instrumentów analogowych. Tworzy elektroniczną muzykę awangardową na przecięciu gatunków, o trudnym do zidentyfikowania idiomie, flirtując z niszową kulturą klubową, noisem i ckliwymi melodiami. W rytmiczne struktury wplata chaos, pejzaże generatywne i skrzące, analogowe wizgi, balansując przy tym chwytliwymi riffami i słodkimi arpeggiami. Koncerty Wilhelma Brasa cechuje wysoki stopień improwizacji, w których tematy z płyt służą tylko jako zalążki formy, a ostateczny efekt wynika z okoliczności danego wykonania. Wydał trzy albumy ciepło przyjęte przez krytykę. Występuje też pod mianem Lautbild. http://www.wilhelmbras.com/ https://soundcloud.com/wilhelm-bras

________________ Uczulenie

ul. Kolejowa 8, 53-508 Wrocław

09.12.2018 (niedziela)

godz. 20:00

bilety: 20 zł

___________________

FB: https://www.facebook.com/events/2282969341727869/

________________

Plakat: Iwona Jarosz