ruimteprinses

💉 💊🔬 | ⚢ | amsterdam 🇳🇱 | zonder moraal

[ruimteprinses]

Commitment aan whats-supposed-tb-best is best wel eng als je nog weet hoe het anders was, veel was minder makkelijk, maar het was soms wel diepgaander of alleen maar diepgaand, ik mis dat nu wel

[ruimteprinses]

[ruimteprinses]

Why not share

Luck.

Open alles.

Alles ligt open.

Ik heb me nog nooit zo geliefd en vrijgelaten tegelijk gevoeld.

[ruimteprinses]

Me

[ruimteprinses]

~~~~~~/.\.

[ruimteprinses]

Nee toch lijnen bestaan

Het is niet goed. Ze schreeuwt. Ze gooit. Ze zuipt zich klem. Ze trekt het voorraam open alsof ze zou gaan springen en het is 7 graden buiten. Ik voel het in mijn keel, in mijn slokdarm, in mijn maag, in mijn buik, in mijn hele lichaam en mijn hoofd wil alleen maar dat het stopt.

Ik trek een lijn. Zij passeert hem. Ik wil weg hier. Zo snel mogelijk. Het is niet goed.

[ruimteprinses]

Altijd werken

Wat een verlossing. Nu weer werken. Werk is stress meer waard dan het zoeken naar werk. En je vrije tijd krijgt ook waarde. En jijzelf krijgt waarde. Voor je werkgever. It is almost a dominatrix relationship. And I’m going for it. Use me. Use my brains. Thankzxx.

[ruimteprinses]

❤️❤️❤️

[ruimteprinses]

Xcuzi mommi

Want ergens voel ik me schuldig. Door simpele kindloyaliteit aan m'n ouders. Dus excuses voor al het gezeik op jou mama. En papa jij was niet aanwezig, wat is jouw bijdrage aan alles dan, de bystander toen WWII plaatsvond? Of je steunde mama. Als SS aanhanger zonder na te gaan wat er in de kampen gebeurde.

Ik ben zo eigenwijs en weigerde jouw knuffels al toen ik nog maar 4 jaar was, zeg jij mama, die van papa wilde ik wel, en jij besloot me maar niet meer te knuffelen. Ik vertrouwde je niet omdat je zo gestresst was en me soms negeerde, maar je deed alles voor me. Ik denk dat de serieuze botsing tussen ons pas is begonnen, toen ik 16 was en niks kon met mijn anti gay school, heel veel uit ging, drugs verkocht aan schoolvrienden en ondergewicht had, dat waren gewoon mijn eigen problemen. En jouw invloed op mijn onzekerheden over grote beslissingen, is ook deels aan mijzelf te wijten omdat ik die invloed toeliet. Nu probeer ik elke beslissing zo dicht mogelijk bij mijn primaire gevoel te maken en dus niet volgens mijn secundaire gevoel dat naar de meest snelle harmonie zoekt. Dat neemt niet weg dat ik een open boek ben. Zodra ik ga praten, wil ik blijkbaar graag de waarheid evenaren terwijl ik meestal verzeil in overdrijvingen en laconieke opmerkingen. Toch probeer ik de chaos te bestrijden door zo vaak mogelijk eerlijk te zijn en ik verwacht blijkbaar ook redelijke reacties terug ipv agressie en bedreiging. Wat sowieso niet altijd het geval is wanneer het jou betreft mama. Dus wellicht zou het strategischer zijn als ik een afstandelijkere houding zou hebben, maar zo ben ik gewoon niet. En ook jouw woestheid is ergens liefde hoop ik. Mijn gevoeligheid voor andermans mening verschilt heel erg per keer en dat lijkt me wel normaal. In mijn jaren hiervoor, was ik op zoek naar zoveel mogelijk levenservaring, om niet te zeggen naar de grenzen van het leven. Ik ervoer fysiek een soort onkwetsbaarheid en ik dacht keihard over voorzichtige mensen. Sorry dat ik zo’n rebels persoon was, maar als ik het over kon doen, zou ik het niet per se anders willen. Rebels zijn was fijn. Ik denk dat ik een paar eigenschappen van jou heb mama, en ze zijn lachwekkend belachelijk en soms heel vervelend, maar soms ook een superpower. Toch ben ik heel anders. Gelukkig.

[ruimteprinses]

Geluks junk

De dood ben ik altijd bang voor geweest. Maar hier begin ik sterk van terug te komen. Niet omdat ik het leven zo tegen vind vallen. Maar juist omdat het alle goede momenten zo fijn maakt. Die waarde onstaat toch door de temporaliteit van ons zijn. Het relativeert ook ontzettend hoe we ons leven leven. Wat goed en wat slecht is, maakt geen barst uit als we dood zijn. Zelfs als de aarde straks een klimaat apocalypse doormaakt en de gehele mensheid gestaag wordt uitgeroeid, maakt dat alles niets meer uit als we dood zijn. Van de dood hoef je niks te verwachten. En de dood verwacht ook niets van ons. Geen angst voor de dood is zoiets als accepteren dat het elk moment mis kan gaan wanneer alles goed voelt. Dat is bijna onmenselijk. En toch merk ik dat dit onmenselijke vermogen toeneemt, naarmate ik mijn leven als optimaler ervaar. Alsof die acceptatie voortkomt uit geluk. Als je gelukkig bent, is je primaire doel ook wel voltooid. Misschien ben ik gewoon een simpele geluks junk wat dat betreft. Elke piek verdooft mijn angst. Nog een reden om heavily loaded te sterven ooit.

[ruimteprinses]

Tiktiktik spatie taktak punt enter

Waarom is schrijven zo fijn? Is het een denk en voel verslaving? Een verslaving aan woorden? Aan monologen? Productiviteitsdrang? Of gewoon angst om te vergeten en ergens ook angst om vergeten te worden met al het voelen en denken dat ik deed op deze wereld. Want waarom is mijn schrijven eigenlijk openbaar doch anoniem op tumblr te lezen? Waarom voelt dat beter dan een offline dagboek? Om het toch stiekem te kunnen delen als ik het gevoel heb dat het kan, denk ik. Ook om het simpelweg niet te verliezen, want offline werk is vergankelijker. Gewoon omdat, ook al lijkt alles op papier zwaarder dan de totale werkelijkheid is, er soms een rauwe beleving van de realiteit bestaat, die omdat het nooit volledig recht doet aan de realiteit maar beter besproken kan worden op papier dan in het echt. Maar vooral om mijzelf iets te geven wat ik evenlief van een ander krijg: inzichtelijkheid.

[ruimteprinses]

Op de kop

Ik realiseer me dat alles om te keren is, niet hun schuld maar mijn emotie, geen negatieve gedachtes maar positieve keerzijdes, niet denken maar doen, zoveel doen dat je te moe bent om te denken, niks meer vergeten en toch vertrouwen, niet loslaten maar relativeren, discipline accepteren maar toch je vrijheid daarbinnen voelen, open zijn maar eerst zelfzorg dragen, leven en laten leven doôh. En op tijd gaan slapen en ritme houden, maar ook schijt hebben en diepgaan want het is gewoon fijn zoals de dingen zijn soms. Liever jezelf dan iemand anders. Liever alleen dan overstuur. Liever te ver gaan dan je eenzaam voelen. Alles eruit schrijven en dan weer leven.

[ruimteprinses]

(via https://open.spotify.com/track/62AQwcsHa0NRb11jsWVHrS?si=Qazbjk55RpuM8HmmXU_OpA)

[ruimteprinses]

Een stukje opvoeding

In heftige psychoanalyse termen ben ik mogelijk angstig-ambivalent gehecht aan mijn moeder door haar emotionele uitbarstingen, en ervaar vooral na deze buien een soort dwang gedachtes met haar mening over elke millimeter van mijn leven maar soms ook los van haar fysieke aanwezigheid. Het uitzetten van haar dwingende ideeën gaat veel beter als ik geen contact met haar heb. Misschien is dit wel iets wat veel mensen sowieso hebben en is het bij mij iets intenser doordat mijn mom ook wat intenser is met haar mening. Soms voel ik mij overdreven schuldig omdat ik zo buiten haar regels om leef, en soms voel ik juist extreme weerzin over alles aan mijzelf dat ook maar enigszins wél voldoet aan haar wensen. Het is wel absurd dat ik me nog steeds zo over een ouder kan voelen on this age, verschuldigd en ondankbaar omdat ze me dat altijd verteld heeft. Ik ben ook gewoon afhankelijk van haar onderdak nu, dat helpt ook niet echt mee.

[ruimteprinses]

Een uniek soort chaos. Deze jeugd verheldering.

[ruimteprinses]

[ruimteprinses]

Palmen heeft gelijk

Je zit stil en schrijft, je schrijft alles naar waarheid op, leest de zinnen over en ontdekt tot je grote ontzetting dat de waarheid geschreven staat alsof het een leugen is, erger dan de leugens van alledag en bovendien nog lelijk ook.

Als je door wilt gaan, zul je opnieuw moeten gaan liegen. Het verlangen naar de waarheid blijft hetzelfde, maar het is de grote kunst de waarheid te zeggen door erover te liegen.