Yine döndük dolaştık buraya geldik…
Üstünden seneler geçti ama sanki yine sıfırdan başlıyorum gibi
Onca sevgi, onca emek, onca zaman bir telefonla silinip atıldı
Ne merhamet, ne vicdan kalmış insanlarda
Sonra millet diyorki neden bu insanlar soğuk ve kimseyi kendilerine yaklaştırmıyorlar
Tam da bu yüzden, insanlara ümit verip sözlerini tutmadıkları için
Herkesi kendin gibi bilmeyeceksin ben bunu öğrendim
Ben artık başkasına nasıl güvenirim, sevebilirim
Ben hep ikimizin sevgisinden, kalbinden, kendimizden emindim
Ama senin gerçek yüzünü görememişim
ve ya görmek istememişim kim bilir…
Seni ben görmek istediğim gibi görmüşüm ve tam burda hata yapmışım
Ben seninle bir gelecek kurmak isterken senin aklın ve kalbin başka yerlerde geziyormuş
İkimiz meğer hep ayrı yollardan yürümüşüz ama ben görmememişim
çünkü bana hep boş vaadler vermişşin ben ise bunları dolu zannetmişim
Yine yanlız kaldım yine kalbim kırıldı
Herşey bu kadar güzel olabilirken neden dağıtıp yıkmayı tercih ettin?
neden duygularımla oynadın?
Kendimi kandırılmış hissediyorum
bir boşluğun içine atılıp bırakıldım yapayanlızım
ilk gördüğümle son gördüğüm insan aynı değil sanki
o kadar birbirimizi seviyorken neden ayrı düştük
sen benim hayallerimin adamıydın ama hepsi hayal olarak kaldı gerçekleşemedi
belki benim hayallerimle sen kalbimde tam oldun
sen eksik iken seni hayallerimle ben doldurmuşum meğer
ama gel gör ki ne seven ne arayan ne soran kaldı
bunca kırgınlığa rağmen seni hala seviyorum
ben senin gibi bir kalemle silip atamıyorum
tam diyorum unuttum seni ve yine yeniden bütün duygular kalbimde canlanıyor
hiç bu olup bitenler yaşanmamış sanki
bir kalemle herşey silinse seni de benden alsa ne güzel olurdu
seni bende hissetmek istemiyorum artık
kalbime ama söz geciremiyorum
keşke bu kadar kolay olsa…
sesini, kurduğun cümleleri hatırlamak istemiyorum
beraber dinlediğimiz şarkılara bir anlam yüklemek istemiyorum
Seninle gittiğim mekanlara seni gözümle canlandırmak istemiyorum
kurduğumuz hayalleri, sen olmadan da tamamlamak istiyorum
sen olmadan da oluyormuş meğer…
tam iki ay geçti ayrılalı
günler geçtikce acım azalıyormuş gibi oluyor ve tam o an yine bir anımız aklıma geliyor
o kadar çok şey beraber yaşadık ki sanki hiç yaşanmamış gibi…
artık kendi yolumda ilerleme zamanı geldi
insan yanlızken de güçlü olabiliyormuş
büyük hayallerim var ama içinde sen yoksun
bazen göz yaşlarımı dindiremiyorum tam şuan olduğu gibi…
Sanki iki adım ileri bir adım geri gidiyorum
ilerlemek isterken bişey beni geri çekiyor, eskilere götürüyor
geriye gitmek istemiyorum ben o sayfaları kapattım
yeni bir yil, yeni hayaller, yeni hedefler…
icimde sana karşı hiç bir duygu kalmadı
ne aşk, ne sevgi, ne de nefret
içimdeki sen yok olup gittin
kalbimi geri aldım, artık bana ait…
sana geri vermeyi de düşünmüyorum
kendi kendime yetinmeyi öğrendim
meğer ne kadar az zaman harcamışım kendimle
artık kendimi tanıma vakti geldi
izzy806
gummygunk
jbbartram-illu
snowghoul