No title available
todays bird
Noah Kahan
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
h
⁂
JVL
untitled
Peter Solarz
ojovivo
Discoholic 🪩
Love Begins
Keni
$LAYYYTER
Three Goblin Art
Mike Driver
Kaledo Art
official daine visual archive
NASA
tumblr dot com
seen from South Africa
seen from Colombia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from France
seen from Oman
seen from France
@sametcetn
Sonu yok
Sorun ne biliyomusun söylediklerin yada yaptıklarının sonuna kadar arkasında duruyosun deli gibi savunuyosun ama ama ne oluyor biliyomusun o savunduğun şeyleri başkalarına kabul ettirmek için. Bunun sonu yok gibi hep her seferinde başa dönüyorsun. Aynı şeyleri her seferinde kabul ettirememek. Sonu yok bunun.
Aynısı
Şunu anladım yanlış olan ben değilim. Benim gibi düşünen o kadar insan varken geçmişte. O an anlaşılmadıkları için yalnız kalmışlarsa ve şuan anlaşılıyorsa o insanlar ki çoğu ölmüş. Yanlış olan ben değilim beni anlamıyorsunuz.
herkes biri.
‘biraz mutsuz oldum ama geçecek değil mi? çünkü mutsuz olmak istemiyorum. aslında mutsuzluk değil de biraz uzaklık sanki.’ biri böyle cümleler kurarken, biri ona güzel cümleler kurar. ‘bir şeye üzüldüğüm zaman, sanki dünyada üzülen ne kadar çok insan varsa tutup onların yerine de üzülüyormuşum gibi hissediyorum ama bilmiyorum.’ biri böyle cümleler kurarken, biri ona daha güzel cümleler kurar. bir çocuk bu cümleye gülerken, bir anne onun fotoğrafını çekerken güler. bir anne bir şeye şaşırırken, öyle güzel şaşırır ki, bir çocuk o şaşkınlığa güler. bir çocuk onu başka bir çocuğa anlatır, başka biri başka birine güler. bir adam bir çocuğa kuş alır, sonra onu bir kadına anlatır. bir adam ve bir kadın, bir çocuk mutlu oldu diye sevinir, kuşun rengi mavi diye sevinir. bir adam aldığı kuşun rengiyle gurur duyar, bir çocuk oradan bütün oyunlara yazılır. bir bebek doğar, birileri bir şeyler olur. birilerine ise bir şeyler olur. bir kadın umutlu, bir adam düşünceli, bir çocuk mutlu ve bir şeyler olan birileri ise sevgi dolu. bir baba eve palamut getirir. bir eve bir babanın bir seyler getirmesi birine gurur, birine mutluluktur. bir çocuk bir çocuğa 'gülüşler hiç değişmiyor’ der. biri, hic değişmeyen gülüşleri kendine kılavuz belirler. bir kadın bir adama 'bence de, insanın gülüşü değişmiyor ama duruşu ve havası da.’ der. bir adam bir kadına gülüşünün değiştiğini söyler. bir kadın bir adamın gülüşünün değişmediğini söyler. bir adam bir kadına inanır ama bir kadın bir adama duruşunun, havasının ve ellerinin hiç değişmediğini söylemez. bir kadın bir adamın çocukluğunu hayal edip sever.
biri birine güzel, sonra daha da güzel cümleler kurar. ben o zaman, yataktan kalkıp bir kahve içerim. kahvemi, sıcak ve tatsız ama sütlü içerim. kahvaltı hazırlarken mutlaka bir şarkı dinlerim. söylediğin güzel cümleleri alırım, eflatuna boyarım. kötü olan ne varsa unuturum. ben 'haydi’ dedikçe dünya dönüyormuşçasına, sen bunca güzelliği sanki hep biliyormuşçasına. bana iyi gelen bir yerde durdum, kımıldamak dahi istemiyorum. bazen bakış açını değil de durduğun yeri değiştirmen gerekiyormuş gibi. daha güçlü değilim sadece yorgunluğumu kabul edip, taşıdığım yükleri şöyle bir kenara bıraktım. babamin yanına uzandım, biraz kestiriyorum.
Soran gözlerle bakmaya calışıyoruz. Anlaşılıyomu ???
#Oguzatay
Şezlongda oturuyorum ve ne olacağını bilmiyorum.
Şezlongda oturuyorum ve hayat hakkinda herhangi bi düşüncemin olmadığını biliyorum. Insanlar ve gökyüzü hakkinda yanildigimi biliyorum. Gökyüzünün pembe olduğunu, insanlarin renkten renge girebildigini.. Karakteri olmayan insanlarin her kaliba neden sigabildigini de. Gökyüzüne yeniden inaniyorum. Çünkü seviyorum, çünkü pencereden bakmanin bi anlami vardi. Ögrenmistim, biliyorum. Insanlara inanmayi bu kez de reddediyorum. Ayni sey üzerinde yanılmış olmak, o ayniligi kuvvetlendiriyor. Burayi hizli adimlarla geçiyorum. Yağmur yagarken islanmayi sevmem. Görmek icin nasil bakmam gerektigini hala bilmiyorum. Görmek farkinda olmakla ayni şey değil ama neyi ne zaman farkettigimi anlayamayacak kadar dalginim, gidiyorum. Oturuyorum. Elimde bi bardakla, penceredeki rüzgara bakiyorum. Rüzgara nasil baktigimi bilmeden onu görüyorum. Üşüdüğümde farkediyorum. Bazen çok geçtir. Geçiyorum. Kendimi sizden daha çok sorguluyorum. Sizden daha cok. Icimi, sizi düşünerek değil. Bencilce değil. Bi bütün olarak ikiye bölüp parcalayarak sorguluyorum. Sonucunda, insanlari ve onlarla ugrasmayi reddediyorum. Hayatimiz, kendimizi samimiyetle actigimizda daha kötüye götürecek insanlarin elinde olmamali diye düşünüyorum. Çünkü samimiyet muhabbet getirir, tedirginlik ve huzursuzluk değil. Sevmedigim insanlari sevmeye basladigimda, onlara karşı net olmayi kaybetme pahasina olsa da seviyorum. Sonunda bana kalan histen huzur duyuyorum. Ruhumla aramdaki bi yolculuk. Ona vardığım gün, bitecek. Çünkü bu yollarin ve yılların ve insanlarin ve yanilgilarin ve yalnizliklarin. Bi anlami var. Anlam kazanmak degil, anlamli olmak. Farkedene kadar. Yolcuyum. Yolcusun. Yolcu.
Neyi yada nasıl oldugunun onemi yok
Belki de kabullenmek lazim
Hi
