SayatNova

Omnia sunt communia

[sayatnova-blog]

ξερνάω ιστορία

[sayatnova-blog]

Ο ΕΣΩΦΆΓΟΣ

Ο εσωφάγος είναι ένα ελάχιστο, αδηφάγο, αειφάγο τέρας, κάτι σαν σαράκι, αλλά πολύ πιο ύπουλο, πολύ πιο επικίνδυνο. Για να γίνω σαφέστερος, ενώ το σαράκι τρώει μόνο ξύλα και τρώγοντάς τα, κάνει τόσο θόρυβο που είναι πολύ εύκολο να εντοπισθεί και ν' αντιμετωπισθεί, ο εσωφάγος είναι παμφάγος και εντελώς αθόρυβος, δηλαδή μή εντοπίσιμος και αντιμετωπίσιμος. Τρυπώνει ύπουλα παντού, μέσα σε ξύλα, σίδερα, πέτρες, γυαλιά κι ανθρώπους, και κάνει τη δουλειά του, τη φρικτή δουλειά του, αργά αργά και συστηματικά και με μια τεχνική εντελώς πανούργα. Κατ' αρχάς, για να εισχωρήσει μες στα θύματά του απαρατήρητος, ποτέ καινούρια τρύπα δεν ανοίγει, αλλά χρησιμοποιεί ήδη υπάρχουσες εισόδους όπως αστοκάριστες οπές από καρφιά ή βίδες, ανεπαίσθητες ουλές από σκουριά, ελάχιστες ρωγμές ή ραγισματιές, ένα σπυρί σπασμένο, ένα κακοσφραγισμένο δόντι... Ύστερα, εντός του θύματός του πλέον, αρχίζει να το αδειάζει, από μέσα, λίγο λίγο, ανεπαίσθητα σχεδόν, αφήνοντας ωστόσο, μέχρι τέλους, ανέπαφο το γενικό περίβλημα, το κέλυφος. Κι εδώ αρχίζει η τραγωδία. Γυρίζεις ένα βράδυ σπίτι σου, λιγάκι μεθυσμένος ίσως, και βάζεις το κλειδί στην κλειδαριά κι η κλειδαριά υποχωρεί και πέφτει αθόρυβα στο δάπεδο και το κλειδί σου μένει απορημένο μέσα σε μια επερμεγέθη τρύπα κι ακουμπάς την πόρτα, δεν τη σπρώχνεις, απλώς την ακουμπάς, κι η πόρτα σωριάζεται αθόρυβα στη γη, κι εσύ, όχι ζαλισμένος από το πιοτό, αλλά απ' όσα ανήκουστα συμβαίνουνε μπροστά σου, απελπισμένα αναζητάς έν' αποκούμπι και γέρνεις ώμο και κεφάλι στον παραστάτη της εισόδου κι ο παραστάτης καταρέει και το σπίτι ολόκληρο αφανίζεται αθόρυβα, χωρίς ούτ' ένα κρακ, σαν ν' άδειασε κανείς από ψηλά ένα σακί αλεύρι, σκόνη, μονάχα σκόνη που, όταν κατακάθεται, αποκαλύπτει έν' άδειο οικόπεδο εκεί που ήτανε το σπίτι σου πριν λίγο. Όλες αυτές οι πολυκατοικίες, όλοι αυτοί οι ουρανοξύστες, που φτιάχτηκαν για πάντα και καταρέουν μ' ένα τίποτε, μ' ένα σεισμό μονάχα δύο Ρίχτερ, έχουν διαβρωθεί από αυτό το απεχθές, αυτό το ύπουλο ζωύφιο. Το τραγικότερο όλων όμως είναι να συναντάς στο δρόμο φίλο σου, φίλο αγαπημένο που έχεις χρόνια να τον δεις, και με λαχτάρα να τον αγκαλιάζεις και να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι αγκάλιασες το τίποτε, αφού αμέσως σκόνη γίνεται, σκόνη που την τινάζεις απ' τα ρούχα σου και συνεχίζεις να βαδίζεις μέσα σ' αυτόν τον εφιάλτη που λέγεται ζωή, αλλ' είναι, στην ουσία, το βασίλειο του εσωφάγου. Αργύρης Χιόνης,2008 Όντα και μη όντα

[nanni00]

[uncleheinerich-deactivated20160]

Unknown Artist - “Danse Macabre” (Oil on wood) Germany ca. 18th century.

[sewonandsewforth]

It does indeed look 18th c. in painting style, but I love how they put the characters in 16th/17th c. clothing! <3

[sayatnova-blog]

αποσπαζμα ΙΙ

III Ο χρόνος παραμορφώθηκε,  Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.  Ξέρεις πού θα με βρεις,  Εγώ ο Φόβος.  Εγώ ο θάνατος.  Εγώ η μνήμη, ανήμερη.  Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,  εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.  Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.  Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγελικά.  Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,  ώσπου ν’ αρχίσουν να σφαδάζουν  ώσπου ν’ αρχίσουν ν’ αναρωτιούνται.  Εμένα δε θα μπορούν να με σκοτώσουν.(...)

(idem)

[sayatnova-blog]

απόσπαζμα

Καθώς το παιδί, που σημαδεύεται απ’ την πρώτη γνώση της μοναξιάς,  ο καιρός κι η απαντοχή θα κάνουνε συντρίμμια την καρδιά μου  και θα `χω χάσει για πάντα τους δρόμους, τους δρόμους μου,  σα θα μ’ αφήσουνε να βγω από δω.  Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού,  στα ισοπεδωμένα τοπία,  στα κομματάκια εκείνου του καθρέφτη,  στις σπαταλημένες ματιές,  να βρω ξανά το πρόσωπό σου, την καρδιά μου γυρεύοντας  και θα μιλώ και θα μιλώ τη γλώσσα,  που ήταν κάποτε δική μας,  που ήταν κάποτε το μόνο δικό μας που μας είχε απομείνει  μέσα στους ίσκιους των νεκρών χρωμάτων  των νεκρών εικόνων  όταν οι νύχτες μας ήταν απλά επεισόδια  της μεγάλης νύχτας που άρχισε πριν πόσον καιρό; 

Κατάσταση Πολιορκίας // Μαρίνα

[sayatnova-blog]

Ιωβηλαίον

Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς; Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω; Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς, πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;

Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο, πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο, τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω.

Χωρὶς νὰ βλέπεις, πιάνεις ὅτι πιάνω, μὲ ὁδηγεῖς ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὁδηγῶ. Καὶ τέλος πάντων κάνεις ὅτι κάνω καὶ εἶσαι ἄλλος, δεύτερος, ἐγώ.

Βρὲ ἴσκιε μου, γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς; Βρὲ ἴσκιε μου δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς… Σὲ ἀπαντῶ στὸ σπίτι καὶ στὸ δρόμο καὶ μοῦ γεννᾷς πολλὲς φορὲς τὸν τρόμο.

Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919)

[sayatnova-blog]

[nevver]

[sayatnova-blog]

Interstellar Overdrive

[mirsini-l]

“Άκου να δεις τι κάνω. Όλη μέρα δουλεύω την μετάφραση (…), διορθώνω τα “Τοπία”, τα επεξεργάζομαι. Από τις εννιά το βράδυ και μετά δε σκέφτομαι παρά μόνο εσένα. Μη νομίσεις πως δεν σε σκέφτομαι τις άλλες ώρες. Μα από τις εννιά και μετά δε σκέφτομαι τίποτ’ άλλο εκτός από εσένα, και μεταξύ εννιά και...

[sayatnova-blog]

Ο καθρέφτης & το μαχαίρι

Οι εφημερίδες και οι άμυαλοι κι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης πέτυχαν κάτι που ομολογουμένως δύσκολα θα κατόρθωνε η κάθε κυβέρνηση από μόνη της χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους.

Να δημιουργηθεί έντεχνα η κατάλληλη σύγχυση ώστε ο εξωκομματικός κι ανένταχτος νέος του τόπου μας να συγχέεται σκόπιμα με τους αλήτες –μάγκες που έχουν μόνο στόχο να καταστρέφουν, να θορυβούν και να προβάλλουν βίαια τον άρρωστο εαυτό τους. Και αυτή η σύγχυση ευνοεί:

Την κυβέρνηση –την κάθε κυβέρνηση- που φοβάται αντιδράσεις από μη εντεταγμένους σε κομματικές αγέλες νέους –διότι βέβαια οι νέοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να τιθασευτούν από τυχόν συμφωνίες ή επιτευχθέντες συμβιβασμούς επί ανωτάτου επιπέδου.

Ευνοεί τα διάσημα πλέον ΜΕΑ-ΜΑΤ και παρεμφερή που συλλαμβάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον ανύποπτο νέο που διαμαρτύρεται απ’ ό,τι τον ικανό για άμυνα αλήτη που διαφεύγει. Θα σας έχει τύχει να παρευρεθείτε και να διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια με πόση ευκολία αλλά και μίσος δέρνεται απάνθρωπα και κακοποιείται ώσπου να μπει στην κλούβα από τις «δυνάμεις διώξεως τρομοκρατίας» ενώ την ίδια στιγμή αυτός που ρίχνει πέτρες ή σπάζει πέτρες καταστημάτων διαφεύγει επιδέξια και ανενόχλητα. Ύποπτα ανενόχλητα πολλές φορές.

Ευνοεί τη μικρή νοημοσύνη και την εύκολη δουλοπρεπή συμπεριφορά των «αγανακτισμένων πολιτών» απέναντι στις εν στολή δυνάμεις εξουσίας. Γιατί έχουν μάθει οι άμοιροι- χρόνια τώρα- στην επιδεικτική δοκιμασία των οργάνων τάξης ευρισκόμενοι κάτω από το αθεράπευτο σύμπλεγμα του «εμείς οι νόμιμοι». Σχεδόν μόνιμη ασθένεια των υπανάπτυκτων συμπατριωτών μας.

Ευνοεί τέλος, τις κομματικές παρατάξεις, που με τη σκόπιμη αυτή σύγχυση, εκδικούνται όσους νέους δεν δέχονται τον- κομματικής σκοπιμότητας- ευνουχισμό τους. Και είναι ενδεικτικό το πόσο στο θέμα των αναρχικών συμφωνούν απόλυτα ΚΝΙτες, ΟΝΝΕΔίτες και νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ. Γιατί και οι τρεις αυτές «νεολαίες» -κατ’ όνομα μόνον- έχουν ένα κοινό μυστικό που τις ενώνει: τον οριστικό ευνουχισμό τους.

Να λοιπόν πώς κατασκευάζεται από τον «λαό» για το «λαό» η εικόνα του αναρχικού, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλη από την εικόνα του ασυμβίβαστου και ζωντανού σύγχρονου νέου ο οποίος εννοεί να διαφυλάξει το βασικό αγαθό της νεότητα του που είναι η έρευνα , η αναθεώρηση και η υπεράσπιση δικαιωμάτων μειοψηφιών. Και επιπλέον να μην αφήσει τη μεταμόρφωση του από την κυβέρνηση ή τα κόμματα σε καθοδηγούμενο αμνό τυποποιημένων ανησυχιών.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα ανέκαθεν επιδιώκετο ο ευνουχισμός των νέων για να μπορούν οι υπόλοιποι συμβιβασμένοι -«ο λαός»– να κοιμούνται ήσυχα! Παλιά τους λέγανε κομμουνιστές! Μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε κοίταγε βαθιά ο ηλίθιος κρατικός εξεταστής κι έβγαζε το συμπέρασμα: Είσαι κομμουνιστής: Που δεν σήμαινε κατ’ ανάγκην ότι είσαι ενταγμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Απλώς πως δεν είσαι μαζί μας… άρα επικίνδυνος.

Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε η πατρίς πολλών άθλιων φράσεων- μαζί με τις σοφές των ολίγων σοφών. Ο πως εκείνο το άλλο κλασικά φασιστικό, το διάσημο Πας μη Έλλην βάρβαρος. Σήμερα με την «έναρξη του Σοσιαλισμού» στη χώρα μας βρισκόμαστε στη μόνη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε και που αφορά την έννοια νέος Από κομμουνιστής έγινε αναρχικός!

Τουλάχιστον εμείς να μη γινόμαστε θύματα τοιούτων αλλαγών. Η να προσέχουμε τι ακριβώς περιέχουν! Σαν νέοι! Σαν αληθινοί νέοι!

Μάνος Χατζιδάκις, Μάιος 1985

[sayatnova-blog]

[zairacat]

πείτε στην παράνοια, ακόμα την ψάχνω…

[inhio]

[sayatnova-blog]

Rhythm 0 (1974) by Marina Abramovic

“This piece was primarily a trust exercise, in which she told viewers she would not move for six hours no matter what they did to her. She placed 72 objects one could use in pleasing or destructive ways, ranging from flowers and a feather boa to a knife and a loaded pistol, on a table near her and invited the viewers to use them on her however they wanted.  Initially, Abramović said, viewers were peaceful and timid, but it escalated to violence quickly. “The experience I learned was that … if you leave decision to the public, you can be killed… I felt really violated: they cut my clothes, stuck rose thorns in my stomach, one person aimed the gun at my head, and another took it away. It created an aggressive atmosphere. After exactly 6 hours, as planned, I stood up and started walking toward the public. Everyone ran away, escaping an actual confrontation.” This piece revealed something terrible about humanity, similar to what Philip Zimbardo’s Stanford Prison Experiment or Stanley Milgram’s Obedience Experiment, both of which also proved how readily people will harm one another under unusual circumstances.” This performance showed just how easy it is to dehumanize a person who doesn’t fight back, and is particularly powerful because it defies what we think we know about ourselves. I’m certain the no one reading this believes the people around him/her capable of doing such things to another human being, but this performance proves otherwise.”

[sayatnova-blog]

Athens 07.11.12

[sayatnova-blog]

‘According to this map, Love is at the center of a woman’s heart, and Sentimentality and Sentiment (including Good Sense, Discrimination, Hope, Enthusiasm, and Platonic Affection) take up a sizeable portion of the entire territory. This region of Sentiment and Sentimentality is separated from the larger, treacherous areas of a woman’s heart: Selfishness and Coquetry pose dangers, especially to gentleman travelers, and these attributes suggest that all women are basically untrustworthy. The largest regions, Love of Admiration, Love of Dress, and Love of Display, all suggest that women are also essentially shallow and frivolous. Although the image claims to have been drawn by “A Lady,” it is just as likely that it proceeded from the imagination of a man.’

[sayatnova-blog]