Wala gaanong nangyari, pero maraming nagbago. Isang taon na akong ‘tambay’ kuno (may trabaho, ayoko lang magmukhang mayabang), walang ginawa kundi kain tulog, computer, tapos alas tres na ng umaga, gising na gising pa rin.
Kahit na taong-bahay lang ako kadalasan ngayong taon, madami pa din akong natutunan.
Mas makikilala mo yung tunay mong kaibigan kapag di mo sila nakakasama. (Kakaiba, pero totoo)
Mas magiging tahimik ka, kahit na nasa harap ka ng mga kaibigan mo. Kung dati nakikisama ka, ngayon, makikisama ka pa rin naman, hindi ka lang yung talagang makikisama.
Magpapasalamat ka dahil malabo ang mata mo, kase kapag may ipinagawa sayo sa harap ng maraming tao, di mo makikita mga reaksyon nila. Matawa man sila, edi okay. Minsan mo naman lang sila makita.
Mawawalan ka na ng pakielam.
Hindi ka na magtatampo kung hindi ka inaya ng mga kaibigan mo sa gala nila, makakaipon ka pa ng pera.
Pero kung may pagkakataon na makakasama mo kaibigan mo, o kahit mga dati mong kakilala na hindi gaanong kausap, makakausap mo talaga, kadalasan kase ikaw lang mag-isa.
Yung mga taong bago mo lang na nakilala, mas madali mong makikisamahan, kahit na yung mga kwento eh dalawang taon na nakalipas.
Matututo kang makinig. Kahit wala ka nang pakielam, makikinig ka pa din.
Hindi mo na kailangang makisabay sa uso. Basta ginagawa mo gusto mo, okay na yun.
Minsan, kahit gaano pa kalalim pagsasama mo at ng ilan mong kaibigan, hindi ka na sasama sa mga gala nila, basta okay sila, edi okay ka na din.
Sa una, di mo magugustuhan yung mag-isa kang gising ng madaling-araw, pero masasanay ka din. Wala ka namang kailangang katakutan kundi yung mga bagay na tumatakbo sa isip mo.
Pinakahuli sa lahat. Magiging matatag ka, iisipin mo na, oo, maaaring makakatulong yung ibang tao, pero susubukan ko na din mag-isa. Sanay na naman ako eh. At okay lang yun.
annaxmalina
stormborns
turnnoffyourmind
pixelskylines
discoholicmusic
areudirty
dailybridgerton
blakekathryn