“Weetje nog de eerste keer dat je ‘vervelend’ werd genoemd? Hoe je adem stokte en de lichtjes even uit je ogen verdwenen. Hoe je verbaasd geen woord meer uit je keel kreeg en je ogen die dag enkel nog de vloer bekeken. Je was nog zo jong. Je bent 19. En de lichtjes verdwijnen nog steeds uit je ogen wanneer je even ‘te lang’ over jezelf praat. Je excuseert je, verandert misschien zelfs van onderwerp. Ik kan uren naar je luisteren, maar langer dan 10 minuten over jezelf praten maakt je oncomfortabel. En het enige dat ik wil dat je weet, is dat jij verdient om gehoord te worden. Voor 10 minuten, 10 uren voor eeuwig. Er zullen altijd mensen zijn die je schoonheid, wijsheid en prachtig hart niet aankunnen, meestal omdat ze die van hunzelf niet aankunnen. Want jij was en bent nooit ‘te veel’. En ik zie je graag.”
— brieven aan jou.
