Shu

Yarı düş yarı insan

[shuenough]

[shuenough]

Gökyüzünü görmek için uzandığım o nadir anlardan birinde denk geldik seninle.

Bu, yılın sadece bir kaç günü olur.

Daha büyük mavi bir boşluk kendinden küçük siyah boşlukları yutabilir diye belki ;

Belki içim biraz olsun bir şeylerle dolar diye

Bir şans veririm bulutlara ve kuşlara

O gülümseyişi sonsuz sandın sen.

İyi bakınca geçen yaralar gibi

Konuşunca çözülen dertler gibi

Mümkün kılınabilir diğer şeyler gibi sandın.

Gerçekten dokunan ellerim olsun istedin.

Baktığında odaları ısıtıtan,frezyalar karşısında yaşaran gözlerim.

Sen sadece birini çok istemenin büyüsüne kapılıp benim rahatsız edici görünmezliğimi nasıl var sayabildin hayatında?

Hiç hatırlıyor musun ellerimle tanıştığını?

Vücut ısım var mı ki benim?

Seni umutlandırmadan

Ama yersiz korkuları da büyütmeden içinde ,sadece içten ifadeler bırakmak istiyorum hayatına.

Çünkü en fazla bunu yapabilirim senin için.

Düşlerimin hepsi ;

Şiddet görmüş aynalar gibi gördüğü hiç bir şeyi yansıtamayacak kadar küçük parçalara ayrılıp

Gözlerimin önünde defalarca ilk esen rüzgarlarla birlikte yok olup gittiler

Sen şimdi sabahın ilk ışıkları kadar güçlü iki gözle öyle ya da böyle duracak iki kalp için sonsuz aşkın varlığını savunurken

Seni umutlandırmadan ama yersiz korkuları da büyütmeden içinde yaşanmışlıkların hala Dünya’nın en sağlam bilgi kaynağı olduğunu söylemek zorundayım.

İçine koyduğum taşların ağırlığını gülümseyerek saklama.

Hayal kırıklığını hangi gözde görsem tanırım.

Shu.

[shuenough]

Sen hayatının bensiz tarafında oldukça sığlarda gezinebilirsin.

Onlarla kıyılarda oynayabilir, kumdan yalanlar yapabilirsin.

Ama benimle asla boy veremezsin.

Ayakların çakıllara da ,yosunlara da değmez.

Öyle de derin.

Beni günlük mazeretlerinle ,elimden tutup kıyıya çıkarmaya çalışma.

Hiç bir yerden ve hiç kimse tarafından gerçek ve görünür olmaya ihtiyacım yok.

Ben seninle herzaman ,az sonra boğulmak üzere olmaktan mutluluk duyacagım.

Shu.

[shuenough]

Birini anlamaya sustuklarından başlıyorum ben.

Yani önce söyleyemediklerinden ,

belki asla söylemeyeceklerinden,

söylemese bile varlığını ,ağırlığını , baskısını hissettireceklerinden.

Bütün bu içinde sustuklarının, kendine ve bana durup dururken yapabileceklerinden.

Bir açık hava filmi izlerken

Hava bir bebeğin elleri kadar ılıkken

Rüzgar burnumuza gelecek zamandan taze kokular getirirken,

Yargılayabileceklerinden.

Kuzey ışıklarından konuşurken mesela

Güneşten gelen yüklü parçacıklardan

Ve Dünya’nın manyetik alanından

Belki biraz yollardan

Biraz gitmelerden

Biraz sevmelerden konuşurken ,

Benden bir kil parçası gibi alıp şeklini bozacağı duyguları,kalp diye içime tekrar yerleştirebilme ihtimallerinden

başlıyorum anlamaya.

Sonra en zor kısmı bitmiş oluyor.

Shu.

[shuenough]

Seni düşünmediğimden yakındığın zamanlarda , kendi kendimle savaştaydım.

Sen böyle zamanlarda susmanın gücünü bilmeden ,

Merkezi olmak istediğin Dünyamın itici güçlerinden habersiz

Yüzünü düşürürsün.

Yüzün düşünce hayat ile ilk kez karşılaşan bebekler gibi mutsuz ama güzel görünürsün.

Hiç bir düşünceden zarar almadan çıkacağıma dair güçlü inancın bu Dünya’nın yeryüzündeki algısıyla uyuşmuyor baksana.

Kötülüğün kilitli kapılarından uzakta top oynuyormuşum gibi ulaşılabilir olmamı bekliyorsun.

Elimdekiler kendimi bağışlamaya bile yetmiyorken

Her an sevebilir olmamı.

Sev diye verdiğin kalbini avuçlarımdan düşürmeden tutmak nasıl zordur böyle zamanlarda bilemezsin.

Camdan eşyalarla dolu misafir odası kapıları gibi kendimi kilitliyorum sana , renklerine ve kırılganlığına.

İçimde soluduğum havanın iki kişilik olmadığını nasıl açıklayacağım.

İçimde her şeyin en fazla tek kişilik olduğunu.

Gel demenin ,öl demek olduğunu ;nasıl ?

Seni büyütenler ;

Her şeyden önce düş kurmayı öğretmişler

Hayatta parçalanmadan kalabilmenin en iyi yolunu biliyorsun yani.

Aynı evrende yaşadığımızı sanmıyorum.

Seninki yaşam bulunan yeni gezegenlere , gözlerinin içi gibi yıldızlara,her duyguyu yenecek güçte savaş gemilerine açılıyor..

Bense kara deliklere düşmeden geçireceğim kaç günüm kaldığını merak ediyorum.

Beni içimde anlamlar varmış gibi sıkı sıkı tutma.

Gözlerinin içiyle konuşma bana.

Gözlerin , ben onlara yaklaştıkça sönen bir hassasiyetle varlar hayatımda.

Onlara bakıp yönümü belirlemekten vazgeçmedikçe ;daha beter kaybolduğumu nasıl açıklayacağım?

Bazı canlıların yanlışlıkla yaratıldığını ve onlardan biri olduğumu ;nasıl?

Shu.

[shuenough]

Hem getirdikleri hem götürdükleri yer kaplıyor içimizde.Nasıl dolmasın insan?

Shu

[shuenough]

#yağmur

[shuenough]

YÜZLERİN

Ateş olmak , zor zamanlardan kalma alışkanlığın.

Geçmişin hiç geçmeyen yerleri dökmüş gazı üzerine, çakmış kibriti

Bitmeyen öfken körüklüyor alevlerini

Yakıcılığın, yıkıcılığın ürkütmüyor beni

Yürüyorum üzerine

Yalnız

Kuşlar var ayağıma dolanan .

Benden yaşam atmamı bekliyorlar önlerine ..

Gelirsem onları da yakacaksın

Sevmek isteyeceksin

ve ölecekler..

Çünkü ne olursan ol

Kaç yüzün olursa olsun

Ve ne kadar kalpsiz.

Bir kuş görünce sevmek hep hatırlanır.

Shu.

[shuenough]

“Sen zamanla yaralar iyileşir,duvarlar insanı saklar sanıyordun ama öyle değil, öyle değil işte.”

[shuenough]

[shuenough]

Komik olmaya çalışmadan mizah yapınca biri,çocukluğumda düşürdüğüm gülüşlerden biri gelip yerleşiveriyor yüzüme.

Yüzümün en sevdiğim hali oluveriyor bu.

Kendiliğinden olan şeylere açlığım hiç bitmeyecek.

Shu

[shuenough]

İnsanın kendisini biraz doğal karşılaması gerekmiyor mu?

Başka bir canlı düşünelim;

Bir yaprak mesela,

Çıkabilir öyle arsız,bir avuç güneş görüp.

Solunum yapabilir doya doya.

Zehirleyebilir doya doya.

Büyüyebilir bir evin duvarları üzerinden,bir evin içindeki tüm yalanları yok sayıp onu dışarıdan bir huzur algısına dönüştürecek kadar büyüyebilir.

Kendine yeni yollar oluşturabilir.

Sararıp,kızarabilir ..

Öyle daha da güzel görünebilir.

Bozulmuşluğundan , değişmişliğinden , düşüşlerinden bir sanatçıya ilham verebilir.

Başlığı olabilir bir kitabın, bir tuvalin baş rolünü kapabilir.

Başka bir canlının besini olabilir,

bir kadının saçlarını süsleyebilir,

bir kitap arasında kurutulup unutulabilir, hatırlanabilir,

bir çerçeveye konabilir,

bir düğüne eşlik edebilir,

bir ölüme eşlik edebilir,

alıp başını uçabilir, yağmurda ıslanabilir,bir ayak altında çıtırdayabilir...

Bir yaprak bile en basitinden hesap sorulmadan her haliyle doğal kabul edilebilir şu dünyada.

Neden aramadan içinde ,sevilebilir bir yaprak.

Hiç nedeni olmasa bile sevemediği oluyor insanın kendisini...

Sevilemediği oluyor...

Shu

[shuenough]

Yanlış yere yanlış zamanda dikilmiş ağaç gibiyim.

Ben bunu anlayıp kabul etsem de,

Onlar hala neden büyüyemediğimi merak ediyorlar.

Bu benim olduğum yerde kalışımı da ,onların benden gidişini de zorlaştırıyor.

Yarı canlı olmak bu dünya için fazla göze batıcı.

Ölmekten ya da olmaktan , iyi kötü bir neticeden bahsetmek istiyorlar.

Yaşamaya çabalamak söz konusu değil.

Olduğu gibi sevmek söz konusu değil.

Öyle ya da böyle değil,

Şu ya da bu olmalıyım.

Shu.

[shuenough]

Hani bir gün çok sevmiştin beni.

Sonra bir süre sessizlik olmuştu. "Bulutlar"demiştim. "Uzaktan bakıldığında dağları hiç bırakmayacakmış gibi saran bulutlar, taşıyamaz aslında bir su damlasının ağırlığını..."

Saçlarımı özensizce döndürüp ,tepede bir kurşun kalemle tutturarak; " Boşver bence."demiştim. "Sen beni şiirsel sözcüklerle çağırma.

Bana sesleniyormuşsun gibi gelmiyor.

Hem ;

çok sevmenin dilini bilmez herkes." Sonra bir sürü yalnızlık olmuştu...

Shu.

[shuenough]

Bir çocukluk zamanında ,istemeye çekindiğim limon kremalı rulo pastanın 2. dilimisin sen ; bazen.

Shu.

[shuenough]

Hayal kurma

Sen ;istediklerinde mutlu bir şarkıda gökyüzü ikram edip

İstemediklerinde fırtınalarını yüzüne savurabilecekleri olgunlukta bir kadın değilsin.

Asla sakin ve bağışlayıcı olmadın.

Asla yapıcı ve kabullenici olmadın.

Asla birinin sığınabileceği güvenli bir liman olmadın.

Sonsuz huzurda serin bir gölge?

Hiç.

Durgun tatlı bir su ?

Yok.

Gerçek şu ki;

Boğulmayacağımı bilsem

Sana ait bu çok insani

gel-gitleri harika bir doğa olayı gibi ayaklarımı sularından çekmeden izlerdim.

Gözlerimden , dudaklarımdan içime giren sularında dengelenmek isterdim..

O denge halinde serin bir düş görür

O düşte asılı kalırdım

Hafif ,huzurlu ...

Saç okşayan bir plak takar

Üstüme sıcak bir şeyler örter

Duygularımı sen dönünceye kadar uyuturdum.

Ama anla işte

İşler biraz olsun belirsizleşince

Kafese atılmış gibi

Kapana sıkışmış gibi

Herkes

Herşey

üzerime oynuyormuş gibi

Vahşi ,sevimsiz ,sevgisiz bir türe dönüşüyorum.

Oysa omuzlarım omuz gibi olsaydı ve atların ruhunu ezip geçecek gibi öfkeyle koştuğunda ,orada seni sakinleştirebilecek bir şevkat bulsaydın

Göğsüm dingin ,olgun bir kadın göğsü olsaydı ve

orada dinlenebilecek gizli bir bahçe bulsaydın uykularına...

Bir melisa gibi yatıştırıcı olsaydı kokum

Uysal olabilseydim

Sonsuz sevildiğimden emin güdülerimden uzak kalabilseydim...

İnan bana yapabilseydim.

.......

Seni senin istediğin gibi severdim.

Bir kalbim var çünkü.

Ve çok güzel atıyor bugünlerde.

Shu.

[shuenough]

Sensiz olamam gibi bir şeye bağlanacaksa sonu konuşmayalım.

Birinin herşeyi olmalar üzerine saçmalıklar dinlemeyeceğim.

Ben,hiç kimsenin hiç bir şeyi olmadan sevmeler üzerine konuşmak isterim.

Saf ve kendiliğinden...

Gökyüzünü dinlendiren,

Kuşları kıskandıran birşeylerden ...

Shu.