Dziś po raz kolejny otwieram swój pamiętnik, który powierzyłam tumblr'owi. Chciałam przeczytać jak bardzo się cieszyłam na wieść o przyjęciu mnie na wymarzone studia. Nie ma już tej radości, ale mogłaby wrócić.
Nie mieć czasu, to dla takiego nadwrażliwca jak ja totalne zabójstwo. 20 minut w tramwaju w drodze na uczelnię, kolejne 20 z powrotem. 5 minut przed zaśnięciem, około 12 godzin w weekend.Tyle mam na zastanowienie się nad sobą, nad życiem, jego sensem, nad moimi przyjaciółmi i powrotem do domu. Już sama nie wiem, co mnie nadal pcha do przodu, może ten zwyczajny brak czasu? Może teraz moja skóra robi się mocna, gruba, odporna. Pytanie, czy tego chcę...
Budzę się, serce bije mocniej, łzy napływają do oczu. Idę do łazienki, patrzę kilka minut w lustro i jest mi siebie szkoda. Jem śniadanie, zwykle nie całe z powodu zaciśniętego gardła. Jak co dzień, garść tabletek popijam kilkoma łykami wody, a później myję zęby. Ubieram najwygodniejsze rzeczy, spinam włosy w przypadkowego koka, pomijam staranny makijaż i ruszam na przystanek. Stoję z zaciśniętym gardłem i słuchawkami w uszach. Odwracam wzrok od oczekujących na "dwójkę", by nie padło pytanie "czy wszystko w porządku?". Później odwracam wzrok od oczekujących na "czwórkę" i wreszcie na "czternastkę", do której sama wsiadam. Codziennie ta sama para przyjaciół- chłopak z plecakiem i dziewczyna z dwoma długimi, brązowymi warkoczami. Jadę i myślę: "muszą długo się znać, tak jakby przyjaźń z podwórka", "może on coś do niej czuje?", "fajne ma ta laska warkocze, sama chyba ich nie plecie". Codziennie coraz baczniej się im przyglądam, w nadziei, że znajdę odpowiedź na te wszystkie nurtujące mnie pytania. W końcu wysiadają na Tuwima... Dalej zastanawiam się już nad sobą. Co dziś przyniesie dzień, czy będzie szczęśliwy i co zrobić, aby był szczęśliwy... Interpretuję różne sytuacje z rana, jako przesłanki o czekającym mnie dniu. Zaraz po tym przypominam sobie słowa Pana od kompozycji tańca, który powtarza nam w kółko - "nie oczekuj". Z tą myślą pokornie udaję się w stronę uczelni, mijając wielką fontannę w rzekomym kształcie waginy, Teatr Wielki, ruchliwą ulicę Jaracza i przystanek z "osiemdziesiątką szóstką" jadącą na dworzec. Kiedy już ktoś łaskawie przepuści mnie na przejściu, biegnę do windy, wciskam nr.3 i przez około 30 sekund jazdy przyklejam uśmiech i pogodny wyraz twarzy. Gorzej jak ktoś wsiada ze mną do windy, wtedy muszę to wszystko zrobić wcześniej. Czasem najwyraźniej słabo mi to wychodzi, bo słyszę "Misia dziś ma chyba zły dzień...". Wtedy uśmiecham się i mówię "nie... zmęczona jestem, nie wyspałam się" albo "nie mam siły po klasyce, też Cię bolą kolana?".
Na tym zwykle dialogi się kończą, bo przychodzą zajęcia i rozważania egzystencjalne przy drążku. Na klasyce nie patrzę na innych, skupiam się na sobie i na swoich wahaniach nastroju. Przy plie myślę "zostaję", przy battement tendu w tył- "pakuję się", przy releve znów zostaję, a podczas fondu chciałabym mieć rakietę, która wystrzeli mnie z tego miejsca wprost na dach domu. Na współczesnym cały czas myślę o rakiecie, a na ludowym nie mam siły myśleć... Wykłady są w porządku, rytmika też i nawet kompozycja tańca. Tylko z kim się podzielić radością, bólem, wrażeniami... Wracam do mieszkania, w drodze myślę co kupić na obiad, czy mam wodę, pieczywo, co posprzątać, czy dziś zrobić białe, czy kolorowe pranie... Jadę windą na 11 piętro, przyklejam uśmiech, żeby po wejściu do mieszkania nie przestraszyć współlokatorów. Wchodzę, rozpakowuję zakupy, pytam co słychać. Robię obiad, czasem kolację. Jem i przygotowuję się na następny morderczy dzień. Czasem zadzwoni mama, której mówię o tym co dziś działo się na uczelni, której potrafię godzinę płakać w słuchawkę, ze jest tak źle, tak samotnie, tak ciężko... Że nie mam chwili wytchnienia, odpoczynku, że ciągle muszę pracować, że są dni w których chce mi się wymiotować na zajęciach, że chcę do domu. Pocieszam się tylko, że czasami bywa gorzej- zwykle wtedy, gdy śni mi się dom, moje łóżko, rodzice, zwierzęta. Po przebudzeniu mam emocjonalny paraliż, który przekłada się na wszystko co w robię w ciągu dnia. Upuszczam szklanki, opierdzielam się na klasyce, nie dokręcam piruetów, mam przykurcze w mięśniach- wszystko traci najmniejszy sens.
Pisałam w którymś poście, że jak nie poznam tutaj nikogo, to mur beton popadnę w depresję. Pisząc to miałam nadzieję, że tak nie będzie. Jednak czarny scenariusz powoli się spełnia, nadchodzi apokalipsa na moje marzenia.
Cel-dotrwać do końca semestru. Potem się spakować i zapomnieć o tym całym koszmarze. Mam dość stresu, samotności, presji, udowadniania komuś. Jestem za słaba, przyznaję.
romaincrisis
jbbartram-illu
jacobvanloon