Kim Olduğunuzu Düşünüyorsunuz?
Hiç oturup düşündünüz mü?
Aslında ne kadar istediğiniz hayatın içinde akıp gidiyorsunuz?
Düşüncelerinizin ne kadarı size ait?
Yaptıklarınızın ne kadarı aslında size çaktırmadan dayatılıyor?
Psikolojiniz ne kadar bükülüyor?
Eleştirildiğiniz şeyler esasen doğru mu?
Yoksa zaman içinde sürekli eleştirilmekten dolayı bir anda algınız ve gerçekliğiniz değişerek eleştirildiğiniz o insan haline mi dönüştünüz?
Ve bunların hepsi benliğimize sahip çıkamamamızdan kaynaklı. Çünkü bizlere öğretilen bu değil. Bize öğretilenler, kişisel değil, dayatılmış benlikler oluşturmamız gerektiği.
Ola ki yaşantımızda bir gün, bir şeyler ters gider ve durduğumuz yerde “Ben ne yapıyorum?” diye kendimize sormaya başlarsak, işte o zaman, farkına varıyoruz nerede ne yaptığımızın, elimizde ne kaldığının, ne kaybettiğimizin ve o anda başlıyoruz kim olduğumuzu sorgulamaya.
Çocukluğa ve aileye inmek klasik bir durum, evet, ancak herşey de orada başlıyor. İlk önce komşunun çocuğu ile başlayan olaylar elalem ne derler ile devam ediyor, elalemi bir kenara atarsanız da akrabalar ne der konusu daha mühim oluyor bir yerden sonra.
Yaşadıkça arkadaşlar ve sevgililer gelip geçiyor hayatımızdan ve işler biraz daha acımasızlaşıyor.
Ne kadar güzel, ne kadar zayıf, ne kadar yetenekli, ne kadar popüler olduğumuz ve daha niceleri önem kazanıyor. Komşunun çocuğu ile olan karşılaştırmaların yerini, kimi zaman, acımasız eleştiriler alıyor.
Peki; neyi ne kadar biliyoruzda birbirimizi eleştiriyoruz?
Bunu kimse sorgulamıyor.
Çünkü eleştiren kişi o kadar bilmiş ki, söylediklerinde bir haklılık payı olmalı değil mi?
Yıllarca sinirli bir insan olmakla eleştirilmişimdir mesela. Halbuki sinirli bir insan değilimdir. Stres altında gergin olabiliyorum ve fazla net bir insan olduğum için karşımdaki insana toleransım ve sabrım tükendiğinde sert konuşmalar yapabiliyorum. (Genelde de haklı oluyorum. Bu sebeple söylediklerimin kırıcı olduğu noktasını umursamayı bir kenara bırakıp lafımı söyledikten sonra geri dönmüyorum. Bu tarz bir sertlikle yaklaşıyorsam zaten karşımdaki insan benim için “önemsiz” seviyesine düşmüş oluyor.) Bunun dışında pamuk gibiyimdir.
Ama bir dönem “sinirli” olduğum kısmına herkes takılmıştı. Genlerimin vergisi yüz ifadem sebebiyle bir şeye yoğunlaştığımda fazlaca çatık kaşlı olmam da benim için işleri hiç kolaylaştırmadı. İnsanlar ben bir şeyler okurken veya çalışırken sinirli olduğumu zannediyordu. Ve bende kendimi bu şekilde algılamaya başlamıştım. Çünkü herkes böyle dediğine göre bir bildikleri olmalıydı.
Kaç tanesi beni gerçekten tanımak için uğraşmıştı?
Kaç tanesi bendeki güzel yanları görmeyi denemişti?
Ve bu güzellikler için bana iltifat etmiş veya övmüştü?
Herkes sadece belki kendilerine olsa benden daha kötü tepki verecekleri olaylara sert tepki verdim diye beni sinirli kategorisine almış kendilerince eleştiriyorlardı. Ama birbirlerinin arkasından iş çevirmekten geri kalmamalarına rağmen hepsi çok tatlı insanlardı ne de olsa, değil mi? Sıkıntı yoktu bu sebeple. Benim ne haddime eleştirilince sinirleneyim. Beni gidi beni.
Fazla kitap okuduğum için bile eleştirilmiş bir insanım ben.
Ayrıca kilom sebebiyle de eleştirildim. (Gerçi artık en zayıfımızın bile psikolojisi bozuk, en ufak bir yağ fazlasında çıldırıyorlar. Çok yazık bir hayatları var. Üzücü.) Mesela bu sebeple hiçbir zaman kilolu mu yoksa obez mi olduğumu bilemedim. Kimi “kilolusun” dedi, kimi “yok ya öyle abartı bir şeyin” dedi, kimi “bir kaç kilo versen yeter” dedi.
Şimdi ben neydim peki?
Kendimi nasıl algılamalıydım?..
Elbette kendimin istediği gibi algılamalıydım.
Bu sebeple bir gün aynaya baktığımda KENDİM kendimi kilolu gördüğümde diyete başladım. KENDİM kendimi beğenmek için. (Şu an beğeniyorum, evet.)
Sinirli bir insan mıydım cidden? HAYIR. Sadece hakedene hakettiği gibi davranıyordum ve haksızlık vb bir şey gördüğümde tepkimi net ve gerekirse sert bir şekilde ortaya koymasını biliyordum. Genlerimden gelen yüz ifadem belki sinirli gibi görünebilirdi ama kahkaha attığım, espri yaptığım, saçmaladığım, eğlendiğim zamanlarım da vardı. Bir zahmet görmek isteyen onları da bir görsündü.
Fazla mı kitap okuyordum? EVET. İyi ki de böyle bir huyum varmış. Kitaplar bana yıllardır hayatımda olan birçok dost kazandırdı. Ayrıca hayal gücüm gelişti, hayata farklı perspektiflerden bakabilme, empati kurma, açık görüşlü olma özelliği verdi. Dedikodu yapmaktan alıkoydu; başka insanların hayatları ile ilgilenip, kimin eli kimin cebindenin peşinde koşmak, saçma sapan eleştirmek yerine oturup kitap okudum ve süper bir insan oldum.
Sokaktaki hayvanları besliyoruz diye bile laf yediğimiz oluyor. Ama ben buyum. Besliyorum. Bir iki can’a yardım ediyorum. Hemde başka insanların katlettiği canlara.
İstediğim insanlarla istediğim zamanda istediğim yerde oluyorum. Çok dışardayım diye, evet, eleştirildim.
Bazen evden çıkmıyorum. Evet, hep evdeyim diye eleştirildim.
Çok dizi izliyorum veya Türk dizisi izliyorum diye eleştirildim (Sanki yabancı diziler çok ufuk açıyormuş gibi. Sorsan herkes belgesel izliyor.).
Rock dinlesen burun kıvıran var, arabesk dinlesen ıyy diyen var.
Romantik kitap okusan “amaaannn” diyen var, felsefe/psikoloji okusan “ay ne anlıyorsun ondan” diyen var.
Zekisin diyen var.
Ama salaksın diyen de var.
Güzelsin diyen var.
Çirkinsin diyen de var.
Delicesine yardımcı olsanızda “hiç yardımcı olmuyorsun!” diye eleştiren de var.
Bu yüzden soruyorum; insanların düşüncelerini, dayatmalarını bir kenara bıraktığınızda, SİZ KİM OLDUĞUNUZU DÜŞÜNÜYORSUNUZ?
Bunca lafın, hırgürün arasında BİRİ olabilmiş misiniz?
BİREY misiniz?
Kendi düşüncelerinizin yönlendirmesi ile mi yaşıyorsunuz?
Şurada kaç yıl daha yaşayacağınızı bilmediğiniz hayatınız CİDDEN sizin mi?
Yoksa ailenizden başlayarak çevrenize mi ait?
Bir de nacizane: dedikodudan uzak durun.
Çünkü bizi hep bu dedikodu kazanları mahvetti.
BAŞKALARINDAN BEKLEMEDEN ÖNCE SİZ KENDİNİZE İYİ DAVRANIN!
titsay
dededos
blakekathryn
jbbartram-illu
izzy806
kaledo-art
origamiaround
prguitarman
