Geweldig bijzonder ronkend nieuws. Of toch niet?
“Wij hebben werkelijk geweldig nieuws”, begint hij het telefoongesprek. Nieuws dat in de kranten moet komen, dus: “Kun jij een persbericht schrijven? Het moet echt heel goed zijn.”
Uhm, ja, dat kan ik, aarzel ik. Maar alleen als er echt nieuws is, anders doe ik het niet. “Natuurlijk, logisch”, zelfverzekert hij. Zijn methode is zo goed, helpt zoveel problemen de wereld uit, als redacties dat zien, dan zijn ze om. Daarom moet er nu een goed persbericht komen.
Nou goed, stuur mij dat artikel maar waarop ik het persbericht moet baseren.
Zorgvuldig begin ik te lezen, sla al snel zinnen over, scan de rest van tekst en kom bij het einde. Erg onder de indruk ben ik niet. Nog een keer lezen, misschien heb ik iets gemist.
Helaas. Nee. Dit is geen nieuws. Zelfs geen interessante informatie. Wat nu? Dit zullen ze niet leuk vinden. Hoe kan ik dat nu eens vriendelijk zeggen?
Het wordt een lange e-mail. Een slecht-nieuws-mail:Â
Ik neem ze mee naar de wereld van een krantenredactie, hoe die eindeloos veel persberichten krijgen, hoe ze de meeste vluchtig lezen en direct wegmikken. Ook schrijf ik wat er in een goed persbericht moet staan wil zo’n redactie juist die eruit pikken. Ik noem criteria. loop elk punt na en leg uit dat hun informatie niet nieuw is, niet opzienbarend, niet geloofwaardig. Dan geef ik nog wat suggesties hoe ze hun verhaal mogelijk wel in de krant kunnen krijgen. Dat moet het maar zijn.
Nu op de verzendknop drukken. Ik aarzel. Dit is echt niet wat ze willen horen. Hoe zullen ze reageren? In ieder geval ben ik mijn klant kwijt. Ik doe het toch, voel geen andere keus.
Binnen een uur antwoord: “Dankjewel voor je professionele antwoord. We komen er nog op terug.”
Eh. Het kan dus: opdracht teruggeven en toch je werk goed doen. Jammer alleen dat het deze keer geen geld oplevert.
door Leonore Noorduyn
Chapeau Leonore! ... Eerlijkheid naar de klant toe betaalt zich zeker een keer terug.