@sor-g - Tumblr Blog

Gdybym zobaczył spadającą gwiazdkę, a ludzie powiedzieliby, że teraz mogę pomyśleć o życzeniu, które spełni się na sto procent; pomyślałbym, że chciałbym się jutro obudzić chłopcem, który siebie kocha. Nic więcej mi nie potrzeba. Tylko miłości. Do siebie. Wtedy byłbym szczęśliwy.

sor-g

kocham ten cytat

wielkiimarzyciel

“Profesor językoznawstwa, przewodniczący wszystkich istniejących w Polsce komisji językowych, podczas zajęć poprosił studentkę o przeczytanie słownikowej definicji wyrazu „kochać”. Gdy studentka wykonała jego zalecenie, referując, że „kochać” to znaczy: „darzyć sympatią, uwielbieniem etc.”, profesor teatralnie się oburzył: To są bzdury! Darzyć sympatią mogę bardzo wielu ludzi, ale to jeszcze nie znaczy, że ich wszystkich kocham. Najlepszą definicję słowa “kochać” stworzyła językoznawczyni, Anna Wierzbicka “Kochać, to chcieć być czyimś dobrem” Zapamiętajcie to: chcieć być czyimś dobrem.”

—

wzruszenia

“Czasem myślę, że gdybym potrafiła wziąć się w garść, wszystko byłoby znowu w porządku. Myślę, że sama wpędzam się w chorobę psychiczną, ale przysięgam, przysięgam na Boga, że to jest silniejsze ode mnie. To straszne! To tak, jakby demony opanowały mój mózg. I nikt mi nie wierzy.”

— Wurtzel Elizabeth - Kraina Prozaca

kiedysbedziemysoba

Czasem czuję taką pustkę, sama nie wiem jak to nazwać. Jakbym nie mogła oddychać, ale w środku. Taką bezradność, zagubienie. Mam ochotę usiąść i się rozpłakać a chwilę potem śmiać się aby wszyscy słyszeli. To pewnego rodzaju paraliż, panika. Wtedy boję się sama siebie.

04.05.2026

traktowałam ten blog jako pamiętnik często, dawało mi spokój pisanie swoich uczuć, teraz jak czytam te stare posty widzę co musiałam przejść i jak wiele mam od tego czasu, również widzę ze w ogóle nie zdawałam sobie sprawy co mnie czeka, strasznie żałuje że przez te trzy lata nic nie pisałam, ale miałam w tym czasie najgorszy czas swojego życia, stratę którą będę odczuwać do końca życia, może to lepiej bo nie będę odkopywać tego , pisze teraz bo znowu się poczułam jak 10 lat temu, jakie to śmieszne, że możesz zmienić życie o 180 stopni a nadal wróci to uczucie, wydaje się Ci, że nie ma tej osoby a jednak w środku boli, czuje kłocie w sercu, że nie mogę być inna, lepsza, że ta rzeczywistość tak wyglada, myślę teraz jak małe rzeczy mogły mi otworzyć wtedy drzwi abym taka nie była, szczerze nawet nie umiem opisać co czuje, chciałabym mieć cos w sobie, nie widzę tego, zamiast się skupiać na rzeczywistości tkwię w przeszłość, ciekawe czy kiedyś się ocknę

6.02

Zmieniło się, dużo się zmieniło, lecz jedna rzecz została.Nienawiść do siebie.Ona ciagle jest, jest tak zakorzeniona, że wyrwanie zostawi po sobie ślad którego nic nie zakryje. I zawsze gdzieś odrobina będzie siedzieć głęboko we mnie.Nie potrafię sobie wyobrazić, że stoję przed lustrem i jestem zadowolona z tego co widzę, że mogę na siebie spojrzeć bez pogardy, nie mogę sobie wyobrazić, że nie wstydzę się mojej osoby. Nie potrafię. Tyle rzeczy się zmieniło a to nadal jest ze mną. Wieczne niezadowolenie z siebie. Dostałam tyle rzeczy od losu a ja mam wieczne ale. Zawsze mi coś nie pasuje, coś mogło być inaczej, lepiej, i myślenie że nie zasługuję na to albo to się stało dzięki szczęściu. I to nie tylko mnie a i moich bliskich dotyka. Oni nie mogą mnie znieść przez to. W tym momencie mam dużo wartościowych osób dookoła oraz układa się mi w życiu, można powiedzieć że prowadzę beztroskie życie, wiele osób się chętnie zamieniło na moje życie. A ja nie umiem tego docenić. Ta cholerna nienawiść do siebie doprowadza do tego, że nienawidzę życia i nie potrafię cieszyć się nim. Najgorsza jest w tym wszystkim świadomość że jeśli tego nie zmienię to zmarnuje szanse na naprawdę dobre życie. Zniszczę siebie tym i już nie będzie ratunku, jeśli jakikolwiek ratunek jest.