Ode to Aphrodite - Sappho
Deathless Aphrodite of the spangled mind.
child of Zeus, who twists lures.
do not break with hard pains.
but come here if ever before you caught my voice far off
and listening left your father's
yoking your car. And fine birds brought you.
quick sparrows over the black earth
whipping their wings down the sky
they arrived. But you, O blessed one.
smiled in your deathless face
and asked what (now again) I have suffered and why
(now again) I am calling out
and what I want to happen most of all
in my crazy heart. Whom should I persuade (now again)
to lead you back into her love? Who, O
For she flees, soon she will pursue
If she refuses gifts, rather will she give them.
If she does not love, son she will love
Come to me now: loose me from hard
care and all my heart longs
to accomplish, to accomplish. You
Toi dont le trône étincelle, ô immortelle
Aphrodite, fille de Zeus, ourdisseuse de
trames, je t'implore : ne laisse pas, ô
souveraine, dégoûts ou chagrins affliger
Mais viens ici, si jamais autrefois
entendant de loin ma voix, tu m'as
écoutée, quand, quittant la demeure
dorée de ton père tu venais, Après avoir
de beaux passereaux rapides
t'entraînaient autour de la terre
sombre,secouant leurs ailes serrées et du
haut du ciel tirant droit à travers l'éther.
Vite ils étaient là. Et toi, bienheureuse,
éclairant d'un sourire ton immortel visage,
tu demandais, quelle était cette nouvelle
souffrance, pourquoi de nouveau j'avais
Quel désir ardent travaillait mon cœur
insensé : « Quelle est donc celle que, de
nouveau, tu supplies la Persuasive
d'amener vers ton amour? qui, ma
Sappho, t'a fait injure ?
Parle : si elle te fuit, bientôt elle courra
après toi ; si elle refuse tes présents, elle
t'en offrira elle-même ; si elle ne t'aime
pas, elle t'aimera bientôt, qu'elle le veuille
Cette fois encore, viens à moi, délivre moi
de mes âpres soucis, tout ce que désire
mon âme exauce-le, et sois toi-même mon
Hymn do Afrodyty - Safona
Na tronie promienistym, Afrodyto boska,
Usłysz pragnień mych rwących modlitwę dziewczęcą…
Gdy mi serce się krwawi i rani je troska,
Niechaj jasne się czary uroków Twych święcą!
Przez obłoki słoneczne, błękitne mgieł głębie,
Kędy róże się płonią w szafirach najbledsze,
Wóz Twój złoty powiodą bieluchne gołębie,
Uderzając piórami skrzydełek w powietrze.
Stań nade mną i jasne rzucając z ócz blaski,
Poprzez uśmiech tak przemów za moich próśb echem:
«Czemu lękasz się dziewczę? Wszak wzywasz mej łaski,
A ja idę ku tobie — z słonecznym uśmiechem.
O, jak cudnie się dzisiaj liliowy twój wianek
Zaróżowił kochaniem na skroni dziewczęcej!…
Może wzgardził miłością twą płochy kochanek?
Więc ja sprawię, że kochać cię będzie goręcej!»
Przybądź, Jasna!… Twym stopom rozścielę mą szatę,
Patrząc w boskich Twych źrenic głębinę błękitną…
Afrodyto, wnijdź w moją dziewczęcą komnatę,
Niechaj oto w niej róże czerwone zakwitną!…
titsay
vaporwave
dailybridgerton
blakekathryn
romaincrisis