Sunday is Family Day. Sa umaga, pumupunta kami ni nanay sa bayan para bumili ng weekly supplies at ng bulaklak para sa altar namin at para kay tatay. We always made time to visit tatay every Sunday. I admit, hanggang ngayon, sobrang nahihirapan pa rin akong mag-adjust na wala si tatay. Sobrang dependent ko kasi sa kanya. Pag wala na akong pamasahe pauwi nung nag-aaral pa lang ako, isang text ko lang sa kanya, dadaanan na niya ko sa school para bigyan ng pera. Tapos bago niya i-abot sa'kin, nagpopoker face pa yun sabay tanung sa'kin kung bakit naubusan na naman ako ng pera. Believe it or not, 70 pesos lang baon ko nung college. Nagbabaon kasi ako ng kanin tapos bibili na lang ako ng ulam. Medyo nag-increase lang yung baon ko nung nag fourth year na ko because of OJT and thesis. Sobrang na-appreciate ko yung pagdidisiplina ng mga magulang ko sa'kin. Nung first year ako, sobrang nahihiya ako na nagbabaon pa rin ako. Kasi nga di ba, pag college ka, bibili ka na lang sa canteen o sa labas kayo kakain. He made me understand na hindi ko namang kailangang mahiya at wala namang dapat ikahiya. Because of that, mas na-appreciate ko ang hirap na pinagdaanan ng tatay ko sa pagtatrabaho dahil ako ang breadwinner ng pamilya namin ngayon.
Since 24 hours ang duty ni nanay sa birthing home, kaming magkakapatid na lang ang bumisita kay tatay. Nilibre rin kami ng pinsan namin, so sa labas kami kumain ng dinner. Bbq and halo-halo, cravings satisfied!
